Kinderen
alle pijlers
Moodswings
zaterdag 4 mei 2019 om 18:01
Hallo allemaal,
Momenteel ben ik mama van een zoontje van 2,5 week oud. Ik twijfelde of ik dit wilde delen maar wellicht helpt het. Het is ons eerste kindje en alles is nog wennen en zoekende. Hoewel het meeste nu al vanzelf gaat.
Ik hoor vaak mama's zeggen dat ze echt op een roze wolk leven en enorm genieten. Het is niet zo dat ik niet geniet, want ben echt verliefd op ons kereltje en zou hem voor geen goud meer kunnen en willen missen. Echter is het wel zo dat ik die roze wolk niet zo voel. Overdag gaat het allemaal goed maar rond de avond/nacht begint hij te huilen en het slaapgebrek breekt me wel langzaam al op. Hij zit aan ons vast geplakt 's nachts en kunnen hem moeilijk weg leggen. Ik begrijp dit wel want hij heeft 9 maanden in mijn buik gezeten. Toch merk ik dat ik het onderschat heb allemaal en vind ik het met momenten wel zwaar. Ik zie elke dag enorm op tegen de nachten... Steeds vraag ik me af of het wel beter wordt. En dit staat het genieten wel in de weg. Soms gaat er wel eens door mijn hoofd 'hoe ga ik dit trekken'. Ik voel me best schuldig dat ik niet zó geniet zoals ik vaak andere mama's hoor. Het ene moment van de dag voel ik me heel trots en verliefd en ben ik de gelukkigste op aarde maar het andere moment voel ik me ook echt verdrietig en vraag ik me af waar ik aan begonnen ben, ik zie dan op tegen de nachten.
Ik voel me soms zelfs schuldig of raar dat ik niet die roze wolk zo kan beschrijven, want ik moet toch genieten élk moment van de dag? Dat hoor je toch als kersverse mama te doen? Wellicht komt het ook doordat ik een vriendin heb die ook net bevallen is en zij naar mij toe de indruk wekt dat ze echt helemaal volledig geniet en niks haar tegenvalt.
Mijn vraag is: is dit raar zoals ik me voel? Voelen meerdere zich zo?
Momenteel ben ik mama van een zoontje van 2,5 week oud. Ik twijfelde of ik dit wilde delen maar wellicht helpt het. Het is ons eerste kindje en alles is nog wennen en zoekende. Hoewel het meeste nu al vanzelf gaat.
Ik hoor vaak mama's zeggen dat ze echt op een roze wolk leven en enorm genieten. Het is niet zo dat ik niet geniet, want ben echt verliefd op ons kereltje en zou hem voor geen goud meer kunnen en willen missen. Echter is het wel zo dat ik die roze wolk niet zo voel. Overdag gaat het allemaal goed maar rond de avond/nacht begint hij te huilen en het slaapgebrek breekt me wel langzaam al op. Hij zit aan ons vast geplakt 's nachts en kunnen hem moeilijk weg leggen. Ik begrijp dit wel want hij heeft 9 maanden in mijn buik gezeten. Toch merk ik dat ik het onderschat heb allemaal en vind ik het met momenten wel zwaar. Ik zie elke dag enorm op tegen de nachten... Steeds vraag ik me af of het wel beter wordt. En dit staat het genieten wel in de weg. Soms gaat er wel eens door mijn hoofd 'hoe ga ik dit trekken'. Ik voel me best schuldig dat ik niet zó geniet zoals ik vaak andere mama's hoor. Het ene moment van de dag voel ik me heel trots en verliefd en ben ik de gelukkigste op aarde maar het andere moment voel ik me ook echt verdrietig en vraag ik me af waar ik aan begonnen ben, ik zie dan op tegen de nachten.
Ik voel me soms zelfs schuldig of raar dat ik niet die roze wolk zo kan beschrijven, want ik moet toch genieten élk moment van de dag? Dat hoor je toch als kersverse mama te doen? Wellicht komt het ook doordat ik een vriendin heb die ook net bevallen is en zij naar mij toe de indruk wekt dat ze echt helemaal volledig geniet en niks haar tegenvalt.
Mijn vraag is: is dit raar zoals ik me voel? Voelen meerdere zich zo?
anoniem_383110 wijzigde dit bericht op 04-05-2019 18:04
3.39% gewijzigd
zaterdag 4 mei 2019 om 21:34
Wat een overdreven gedoe. Als vrouw ben je niet invalide ofzo na een bevalling.Maya85 schreef: ↑04-05-2019 21:27Ik vind het eerlijk gezegd een periode waarin je als man echt even je klep moet houden en als taak hebt om je vrouw te ondersteunen. Volgens mij kunnen veel mannen zich moeilijk voorstellen wat het betekent als je lichamelijk een kind draagt, baart, aan de borst voed en wat dat ook mentaal teweegbrengt. En dat het dus ook tijd kost om weer 'normaal' te worden.
Ik vind het soms echt triest hoe weinig steun en begrip veel (kraam)vrouwen van hun eigen man krijgen. Die mannen hoor je dan zeuren dat hun vrouw wordt opgeslokt door het moederschap en dat zijzelf minder aandacht krijgen ipv dat ze begrijpen dat het nu even niet om hen draait maar dat zijzelf aandacht dienen te besteden aan hun vrouw en kind. En wat mij nog meer verbaast is hoeveel vrouwen hiervoor begrip hebben, want ja 'het zijn nu eenmaal mannen', alsof het om emotioneel zwakzinnigen gaat, die biologisch gezien niet in staat zijn tot empathie.
The best things in life are the ones you can't afford.
Week 37 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 37 van de Extremely Demotivational Calendar
zaterdag 4 mei 2019 om 21:34
Ja, of je geeft je vrouw en pasgeboren kind die eerste weken de volle aandacht en accepteert dat er echt weer een tijd komt waarin het over jou gaat?Westerpaviljoen schreef: ↑04-05-2019 21:30Ja. Mannen moeten daar ook open en eerlijk over zijn maar de maatschappij moet ook snappen dat de vrouw bevalt maar dat een echtpaar een kind krijgt. Vrouw verdient minimaal 80% van de aandacht maar 100 - 0 hoeft het niet te zijn.
zaterdag 4 mei 2019 om 21:34
Het begint eigenlijk al met jongens opvoeden met het gegeven dat ze niet altijd de sterkste hoeven te zijn en ook hun gevoel mogen uiten en vooral praten.Westerpaviljoen schreef: ↑04-05-2019 21:30Ja. Mannen moeten daar ook open en eerlijk over zijn maar de maatschappij moet ook snappen dat de vrouw bevalt maar dat een echtpaar een kind krijgt. Vrouw verdient minimaal 80% van de aandacht maar 100 - 0 hoeft het niet te zijn.
En misschien meer info bij de verloskundige aan de desbetreffende ouders over wat het los kan maken zo'n geboorte.
zaterdag 4 mei 2019 om 21:37
zaterdag 4 mei 2019 om 21:37
Misschien is het handiger om jongens te leren dat ze ook iets te geven hebben/ zorgzaam kunnen zijn en dat het in een relatie niet alleen draait om de behoeftebevrediging van de man door de vrouw? Zodat als hun vrouw eventjes niet met hen bezig is, ze daar tegen kunnen en hun eigen egootjes heel even aan de kant kunnen zetten?Vesper- schreef: ↑04-05-2019 21:34Het begint eigenlijk al met jongens opvoeden met het gegeven dat ze niet altijd de sterkste hoeven te zijn en ook hun gevoel mogen uiten en vooral praten.
En misschien meer info bij de verloskundige aan de desbetreffende ouders over wat het los kan maken zo'n geboorte.
zaterdag 4 mei 2019 om 21:39
Dat ligt eraan hoe de bevalling is gegaan. Ik heb het trouwens echt over die eerste weken hè? In sommige gevallen kan het echt niet, of mag het zelfs niet.
zaterdag 4 mei 2019 om 21:41
Ik weet niet hoe jou persoonlijke ervaring is hierin, maar ik herken dit gedrag, wat jij nu als feit lijkt te benoemen, niet.Maya85 schreef: ↑04-05-2019 21:37Misschien is het handiger om jongens te leren dat ze ook iets te geven hebben/ zorgzaam kunnen zijn en dat het in een relatie niet alleen draait om de behoeftebevrediging van de man door de vrouw? Zodat als hun vrouw eventjes niet met hen bezig is, ze daar tegen kunnen en hun eigen egootjes heel even aan de kant kunnen zetten?
zaterdag 4 mei 2019 om 21:45
Ik herken het gelukkig ook niet vanuit mijn eigen situatie. Ik heb zelf gelukkig de meest lieve en zorgzame man die je je maar kunt voorstellen.
Maar ik hoor dit wel veelvuldig van anderen. Zelfs mannen die vreemdgaan vlak na de geboorte van hun kind, omdat ze niet genoeg aandacht krijgen van hun vrouw. Het komt dus niet in hen op dat het misschien tijd is voor henzelf om aandacht te besteden aan hun vrouw en kind.
zaterdag 4 mei 2019 om 21:48
Ik zou het eerder mazzel willen noemen. Na mijn tweede bevalling had ik makkelijk alles zelf kunnen doen, maar na mijn eerste echt niet. Sterker nog, dat werd mij sterk afgeraden.
Hoe je uit de bevalling komt en wat je daarna aankunt, heeft niks te maken met stoer of knap, het is voor een groot deel geluk.
zaterdag 4 mei 2019 om 21:51
Maar jij bent niet alleen, dus kunt daar niet over oordelen.Maya85 schreef: ↑04-05-2019 21:48Ik zou het eerder mazzel willen noemen. Na mijn tweede bevalling had ik makkelijk alles zelf kunnen doen, maar na mijn eerste echt niet. Sterker nog, dat werd mij sterk afgeraden.
Hoe je uit de bevalling komt en wat je daarna aankunt, heeft niks te maken met stoer of knap, het is voor een groot deel geluk.
Al kun je de dag na je bevalling de achterwaartse flikflak inclusief salto voorover doen, nooit op iemand terug kunnen vallen of uit handen geven is pittig. Dus ja, dat is knap.
zaterdag 4 mei 2019 om 21:51
Toch niet blijvend hoop ik?
zaterdag 4 mei 2019 om 21:52
zaterdag 4 mei 2019 om 21:54
Wat heftig, sterkte!florence13 schreef: ↑04-05-2019 21:53Hoop ik ook niet, zit nog in een revalidatie traject (6 maanden geleden bevallen) maar lijkt echt de goede kant op te gaan.
zaterdag 4 mei 2019 om 21:57
Ow, gezellig dat jij er ook weer bent.
The best things in life are the ones you can't afford.
Week 37 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 37 van de Extremely Demotivational Calendar
zaterdag 4 mei 2019 om 22:21
Ik hoor juist altijd van bam'ers dat ze zo'n gigantisch netwerk hebben en dat al die mensen precies evenveel doen en waarde hebben als een vader voor hun kind had gehad. Dus alleen? Ik denk dat er maar weinig vrouwen zijn die het echt helemaal alleen doen. De meeste hebben hun moeder om de hoek wonen, of goede vrienden, of huren professioneel iemand in.