Slechte relatie met moeder

Hallo,

In de hoop op wat herkenning en tips...

Ik heb eigenlijk nooit een goeie relatie met moeder gehad. Als klein kind zag ik al heel goed het verschil tussen haar eerder koude, niet zorgzame en niet-moedelijke houding, en de warme, moederlijke en geïnteresseerde houding van de moeders van leeftijdsgenootjes. Maar dingen werden meestal naar mij toegedraaid: ik was een moeilijk en ondankbaar kind volgens haar. Als tiener ging het van kwaad naar erger. Intussen was mijn vader weer in the picture, die dominant, en verbaal en fysiek agressief was naar mij toe (later ook naar anderen, maar de eerste jaren was ik geliefoosd doelwit). Zij zegt nu dat ze mij toen beschermde tegen hem, maar ik herinner me andere dingen. Ik herinner me uitspraken als: "Als hij je moet slaan, heeft hij daar meer verdriet van dan jij." Nu was ik geen tiener die reageerde door op haar kamer te gaan zitten snikken. Ik gaf een grote bek terug, liep weg enzovoort. Waarop mijn ouders vonden dat ik, als onopvoedbaar element, maar beter uit huis geplaatst kon worden. Dat soort toestanden. Uiteindelijk is dat niet gebeurd, maar wekenlang was dat wel onderwerp van gesprek.
Heel onveilige gezinssituatie dus.

Ik heb nog een broer, maar met hem heb ik eigenlijk nooit een relatie gehad. Ook nu niet. Toen we kinderen waren, werd hij erg voorgetrokken, vooral door mijn vader. Ik kreeg bvb vaak te horen: "Waarom kun je niet meer zijn zoals hij?" Ook mijn moeder zei dat af en toe. We werden ook tegen elkaar uitgespeeld, hij als lievelingetje en ik als het zwarte schaap (later gelezen dat dat typisch gedrag is voor narcistische ouders, en ik vermoed dat mijn vader een narcist was).

Mijn vader was dus erg dominant en mijn moeder onderdanig. Volgde hem in alles. Adoreerde hem. Dat is zo gebleven tot zowel mijn broer - die rond zijn 17e ook heel veel bonje met mijn vader kreeg, die twee gingen dan echt aan het vechten - en ik uit huis gingen. Toen werd zij slachtoffer van zijn geweld. Pas toen is ze bij hem weggegaan, na een bijna noodlottige avond waarbij hij haar bij de keel had. Ze zijn gescheiden. Ik was toen al 21.

Ik heb haar altijd kwalijk genomen dat ze hem zo lang het hand boven het hoofd gehouden heeft. En pas is weggegaan toen zijn geweld zich tegen haar keerde. Toen het geweld tegen mij gekeerd was, was het zogenaamd altijd mijn eigen schuld.

De jaren erna heb ik een heel afstandelijke relatie met mijn moeder gehad (mijn vader heb ik niet meer gezien of gesproken sinds mijn 23e, wat ik ook bewust zo wilde en nog altijd wil). Ik zag haar een paar keer per jaar, met kerst en verjaardagen, en dan was er een heel stroef contact. Er is ook nooit iets uitgepraat. Dat heb ik één keer wel geprobeerd, maar toen is ze huilend de tuin in gerend en toen ze terugkwam, deed ze of er niets gebeurd was en wilde ze het er niet meer over hebben. Mijn moeder heeft altijd een vreemde relatie met emoties gehad en praten kan ze nauwelijks. Dus gingen we maar door met die rare relatie: superafstandelijk en heel onwennig.

Ik heb in die jaren vaak gedacht om gewoon het contact te verbreken. Aangezien ik er gewoon niets aan had, en de moeilijke relatie en de herinneringen aan vroeger me veel pijn deden. Maar op één of andere manier kon ik dat toch niet. Ik had toen ook een warme en moederlijke schoonmoeder, aan wie ik veel meer had dan aan mijn eigen moeder.

En zo gingen de jaren voorbij. Gaandeweg, en met hulp van enkele therapeuten, wist ik het verdriet van vroeger een beetje te verwerken. Ik ben in therapie gegaan op mijn 29e, toen ik met paniekaanvallen kampte. En gaandeweg lukte het me me om een soort consensus in mezelf te vinden: oké, ik zou liever een andere moeder gehad hebben, maar ik moet het doen met deze, dat is een verdriet en een pijn. Maar zij is wie ze is, en zal dat ook blijven, en ik kan haar niet veranderen. Laat ik maar accepteren wat ze wel te bieden heeft. Zo ging ik er gaandeweg, na een paar jaar, over denken. En wat ze dan te bieden heeft, is bvb praktische hulp. Ze is wel iemand die als ik bvb beslis om mijn huis te schilderen, meteen mee komt helpen. Ik probeerde te accepteren dat ze zo op haar manier haar best deed.

Dat ging een paar jaar min of meer goed. En ze is er een paar jaar geleden wel echt voor me geweest, toen ik een burn-out had. Ik heb toen een paar maanden bij haar gelogeerd omdat ik echt niets meer kon, niet koken, schoonmaken, werken enzovoort (was intussen singel, dus geen man meer die die dingen kon doen). Al was het tegelijk ook heel moeilijk om haar zo vaak te zien. En ook confronterend. Want ik was tegelijk in therapie bij een goede psychologe, waar ook weer allerlei nare dingen over vroeger bovenkwamen waar zij ook een rol in gespeeld had. Die dingen heb ik er dan ook op een gegeven moment uitgegooid tov mijn moeder. En voor haar doen hebben we toen een goed gesprek gehad. Ze heeft zich toen ook geëxcuseerd voor vroeger. Gezegd dat ze wist dat ze laf geweest was. Daarna is er nooit meer op teruggekomen, maar ik vond het ergens wel helend. En ik denk dat ik toen wel uit mijn hart kon zeggen: oké, er zijn heel moeilijke dingen gebeurd, maar laat ons vooruit kijken.

We zijn nu een paar jaar verder. En het is weer helemaal mis tussen mijn moeder en mij. Ik heb een tijd geleden bij een bepaalde therapeut een sessie gedaan, waarin ik wilde kijken naar de oorzaken van mijn blokkades tov relaties en mannen (al jaren single namelijk, en daarvoor lang een abonnement gehad op foute mannen). Daarin kwam 'het innerlijke kind beschermen' aan bod. En ik moest van de therapeut ook kwaad worden over dingen van vroeger.

Sinds toen zitten al die moeilijke dingen weer heel erg aan de oppervlakte bij mij. En ik kan mijn moeder gewoon niet meer verdragen. Ze is altijd iemand geweest die maandenlang niets kan laten horen en als ik dan bel, kort en zakelijk zeggen: "Waarom bel je?" Ze heeft weinig moederlijks, ik zei het al. Ze kan nog altijd zich erg koud en ongeïnteresseerd opstellen. En opeens heb ik daar schoon genoeg van, maakt het me enorm kwaad. Ik heb na zo'n telefoontje een boze app gestuurd met de vraag dat ik me oprecht afvroeg of zij wel besefte dat ze kinderen had en waarom ze ooit kinderen had genomen etc. Kreeg ik meteen een bericht terug: hoe ik voor de zoveelste keer een dolk in haar hart stak. Waarop ik dan weer giga allergisch reageerde, want dat eeuwige slachtofferschap, daar heb ik ook genoeg van. Dat de dingen naar mij toegedraaid worden: ik, de eeuwig ondankbare en vreselijke dochter.

Na dit app-verkeer was het een paar weken stil. Waarop zij dan opeens belde, zonder het er nog over te hebben, met allerlei plannen om praktische klusjes in mijn huis te komen opknappen. Voor de lieve vrede heb ik dan maar ja gezegd. Maar toen ze hier was, was het zo ontzettend onwennig en stroef. Ik besefte ook: eigenlijk vind ik mijn moeder echt niet leuk, eigenlijk hebben wij niets gemeen en elkaar ook bijzonder weinig te vertellen. Mocht ze mijn moeder niet zijn, dan zou ik nooit met haar willen omgaan. Ik had de moed ook niet om een gesprek te beginnen over die moeilijke dingen van vroeger die me dwars zaten. En ik denk dat zij allang blij was dat ik er niet over begon.

Afgelopen weekend heb ik haar opnieuw gezien. En ik merk dat ik gewoon niet meer met haar kan omgaan. Ze maakt me zo kwaad. Hoe ze is (bijvoorbeeld erg stil en vlak, terwijl ik extravert en temperamentvol ben), hoe ze zich gedraagt (bvb bang voor heel veel in het leven), hoe ze zich uit en niet uit... Bijvoorbeeld dat ze hier in mijn woonkamer zit en zegt dat ze beter zou sterven, want dan hebben mijn broer en ik haar erfenis. Dat ergert me enorm. Ergens/deels is mijn houding tov haar onredelijk, want ze stelt zich - op haar introverte, stroeve en onwennige manier - wel behulpzaam op. Wil voortdurend allerlei dingen doen in mijn huis. Maar ik vind haar gezelschap niet prettig, kijk ook altijd erg tegen haar bezoek op, heb er gewoon geen zin in. En ik word in haar gezelschap ook een niet-leuke versie van mezelf, met vaak kritiek op haar enzovoort. Wil die persoon ook niet zijn. Word daar zelf ook niet vrolijk of blij van...

Ik weet natuurlijk dat onder mijn houding naar haar, er allerlei kwaadheid en pijn van vroeger zit.
Maar op één of andere manier kan ik het niet tegenhouden dat ze bovenkomen. Ondanks dus al jaren therapie, ook EMDR bvb. En ik dacht dus echt dat ik op een punt in mijn leven was gekomen dat ik dacht en meende: oké, het was allemaal heel moeilijk vroeger, en mijn moeder is niet mijn ideale moeder, maar laat ik niet meer focussen op vroeger, maar op het nu en de toekomst.

Blijkt dus dat er toch nog heel veel zit...

En ik weet dus niet hoe ik hiermee om moet gaan.

Soms denk ik dat het beter is om het contact te verbreken, of toch tenminste tijdelijk (en 'gewoon' accepteren dat dit soort periodes er altijd zullen zijn?). Of misschien toch maar opnieuw in therapie om dingen aan te pakken (maar ik ben het ook zo beu om in die beerputten van vroeger te roeren)?

Ik heb dus geen idee.

Mocht iemand herkenning en/of raad hebben, ik lees het graag.

Fijne zondag!

O jee ja, het is wel erg lang geworden, zag ik toen ik op de 'plaatsen'-knop duwde...
Toch bedankt om door te zetten met lezen en voor de reacies.

Wisselende reacties, andere visies.
Ik moet het even laten bezinken.

Ik kon het vroeger (jarenlang!) wel, dat haar waarderen voor wie ze wel is en wel doet. En ik heb ook haar zorgzaamheid gezien en gewaardeerd tijdens mijn burn-out (binnen bepaalde grenzen weliswaar, maar toch). Opeens dus niet (even?) niet meer. Het is goed om haar goeie kanten en wat ze wel gedaan heeft, rationeel voor ogen te houden, maar ik voel ook duidelijk dat ik mijn gevoel van nu ook niet kan opzij zetten. Dus heb ik inderdaad besloten om tijdelijk afstand te houden voorlopig. Lijkt me voor beide partijen het beste.

Ik zie dan wel hoe ik het verder aanpak. Misschien toch weer even naar de psych, om dingen een plaats te geven. Ik vind haar erg goed en 'hands on'. Als ik erbij zeg dat ik geen zin heb om in beerputten te roeren, zal ze vast wel met iets in het hier en nu komen...

makreel schreef: ↑

19-05-2019 17:46

Ik begrijp dat jij de boosheid uit je jeugd moet verwerken. Terecht ook. Maar dat heeft veel gevolgen voor je moeder en die is daar op dit moment helemaal niet mee bezig. Misschien gaat ze daar wel nooit mee aan de slag.

Als het niet goed met je gaat, of als je merkt dat je je zo aan je moeder ergert, kun je waarschijnlijk beter afstand houden. Gewoon zeggen dat je op dit moment minder contact wilt omdat je bezig bent met een heftige therapie is voldoende, toch?

Dan beschadig je haar niet en jullie relatie ook niet.
En - uiteindelijk - jezelf ook niet. Want jij wilt ook niet zo'n ruziemakende kenau zijn die zich ergert aan elk piepklein onbenulligheid van haar moeder, denk ik.

Veel sterkte.

Ja, dit dus, helemaal eens. Daarom houd ik nu - tijdelijk - afstand idd.

Mijn moeder wil daar niet mee bezig zijn. Ook daarin zijn we erg verschillend: ik ben een graver en een prater, dat is mijn 'overlevingsstrategie', die van mijn moeder is dingen onder de mat vegen en doen of ze niet gebeurd zijn.

Roseaux schreef: ↑

19-05-2019 17:52

Reken je je moeder niet onbewust het deel van je vader in je jeugd aan? Aangezien je de woede die je tav je vader en zijn daden voelt wel samenhangen met haar rol.

Ik herken zelf wel een deel van je verhaal: als kind was mijn moeder verre van ideaal, maar als (jong)volwassene is ze er echt voor me geweest. Ik lees nog erg veel verwachtingen van jouw kant (bijv. dat ze proactief zelf contact met jou opneemt en dat het onderling allemaal heel leuk is) terwijl je ook zou kunnen waarderen dat je nu wel een moeder hebt die er voor je is wanneer dat nodig is. En de frequentie en invulling van contact met je moeder heb je voor een deel zelf in de hand.

Contact anders invullen (buiten de deur afspreken enz., in dit topic staan nog wel wat aardige suggesties relaties/moeder-meer-betrekken-bij-mijn-leven-hoe/ ) zou ik eerst eens proberen alvorens contact te verbreken.

Nee, ik reken mijn moeder niet mijn vaders deel aan, denk ik. (of het zou heel erg onbewust moeten zijn)

Ik reken haar aan dat ze voor zichzelf gekozen heeft destijds en niet voor haar kinderen gevochten heeft, om hen in veiligheid te brengen. Ik heb twee vriendinnen die ook agressieve vaders hadden, maar die moeders zijn allemaal weggegaan uit die beschadigende situaties. Mijn moeder zei dat ik het zelf zocht, mijn vaders agressie, en zelfs dat "het hem meer verdriet deed dan mij wanneer hij moest slaan." Ik ben boos en verdrietig omdat ze met hem heulde. Totdat zij het slachtoffer werd. Toen werd opeens alles anders.

Wel heb ik idd nog veel verwachtingen van haar, tegen beter weten in, die niet ingevuld worden, en waardoor teleurstelling heel vaak mijn deel is. Teleurstelling over haar interesse in mij (die er nauwelijks is), teleurstelling dat ze geen leuke en gezellige moeder is met wijze raad of met wie het fijn shoppen is en dergelijke, teleurstelling dat het nooit echt leuk is wanneer ik haar zie, teleurstelling dat ik me niet in haar herken (wij zijn echt tegengestelden), teleurstelling dat ze niet als een veilige persoon voelt voor mij. En die teleurstellingen blijven (veel) pijn doen. Wellicht moet ik als ik nog contact wil, een manier van omgang zoeken waarin ik meer accepterend kan zijn, waarin die teleurstelling minder een plaats heeft. Dan zal het mss allemaal wat minder pijnlijk worden.

Bedjeindezon schreef: ↑

19-05-2019 18:55

Het lijkt of jij in therapie je heel bewust wordt van je kindrol. Dat is heel behulpzaam om patronen en kwetsbaarheden van jezelf te zien maar er komt ook een punt dat je de gezonde volwassene (term uit schematherapie) moet worden, anders doe je hetzelfde als je je moeder verwijt; in de slachtofferrol hangen.
Misschien ben je in therapie nog niet in die fase gekomen, misschien is het een goede hulpvraag om weer mee in therapie te gaan.

Ja, klopt helemaal, wat je schrijft. Erg waardevolle post, dank je wel.
Mijn psych is idd gespecialiseerd in schematherapie en EMDR (wij deden vnl EMDR), dus kan een goed idee zijn. En nee, idd, ik wil nu even wel mijn pijn erkennen en niet wegstoppen, maar wil er ook niet in blijven hangen. Ik weet dat dat niets bijbrengt. Ik wil eigenlijk weer terug naar waar ik ervoor was: in dat accepterende. Al denk ik nu, door wat ik nu voel, dat ik er mss niet helemaal was. Misschien nu een goed moment om er écht naartoe te gaan.
(al zal ik wellicht ook moeten accepteren dat een bepaalde pijn met momenten altijd de kop op zal steken)

Jufjoke schreef: ↑

19-05-2019 19:02

Maar tot nu toe maakt die strategie je alleen maar ongelukkig. Is dit wel wat bij jou past? Heb je bijvoorbeeld wel de juiste therapie?
Er is blijkbaar (en begrijpelijk ) nog heel veel boosheid bij jou, veel verwijten. Je wil vooruit kijken, maar het lukt je niet om dat ook echt te doen. Misschien moet je wel vergeven om verder te gaan. Zou je dat kunnen? Voor jezélf, niet voor haar. Zij hoeft het niet eens te weten.
In ieder geval ben ik het eens met Karin; je blijft hangen in de kinderrol, in de slachtoffer rol die je bij je moeder zo veracht.
Probeer haar te vergeven. Laat het los, richt dáár eventueel je therapie op. En bepaal dán pas of je wil breken met je moeder.

Je hebt het slecht gehad. Dat heb je niet verdiend. Maar je hebt het overleefd. Nu nog gelukkig worden, en dat gaat je ook lukken.

Me richten op vergeving. Zou mooi zijn als dat zou lukken. Bevrijdend ook.
Ja, daar wil ik me eigenlijk wel op richten. Zou wel een hele stap voorwaarts zijn.
Ik dacht dus, een paar maanden geleden, dat ik daar al was. En was daar ook trots op.
Ik sta zelf erg te kijken van alle negatieve emoties die opeens bovenkomen. Maar misschien zijn ze nodig om ergens beters uit te komen...

Jufjoke schreef: ↑

19-05-2019 19:07

Nee. Ik denk echt dat je dit verkeerd ziet. Misschien blijf je daarom wel zo hangen. Je moet niet zoeken naar een manier waarop jij meer geaccepteerd kan zijn. Dan blijf je altijd zoeken. Dat ligt namelijk niet bij jou, maar bij je moeder. En als zij in staat was om je dat te geven, had ze dat wel gedaan. Stop daarmee. Ga liever zoeken naar een manier om jouw verwachtingen bij te stellen. Dát stukje heb je wél zelf onder controle. Je blijft dingen verwachten die zij niet kan geven. Dus blijf je ook boos en teleurgesteld.

Je begrijpt me verkeerd.
Ik schreef dat ik naar een manier wil zoeken om meer accepterend te zijn, niet 'geaccepteerd'. Meer accepterend tegenover mijn moeder, bedoel ik dan. En tegenover het verleden. De hoop op een beter verleden loslaten. En mijn moeder dus meer accepteren, met haar slechte en goede kanten (in mijn ogen dan). We bedoelen dus hetzelfde: mijn verwachtingen bijstellen.