Relaties
alle pijlers
What to do?
dinsdag 2 juli 2019 om 16:11
De communicatie tussen mij en mijn man is op zn zachtst gezegd slecht.
Het is alsof er een muur tussen ons staat. Eigenlijk is dit altijd al zo geweest, maar ik kan nu helemaal niks meer tegen hem zeggen zonder dat hij gepikeerd raakt.
Als ik hem aanspreek op kleine dingetjes zoals zijn laksheid, tandenborstel van zoon niet afgespoeld, lege verpakkingen in de koelkast etc, kan de bom al barsten...
Er is een periode geweest dat ik mijn mond helemaal niet open durfde te trekken. Dan ging het tussen ons prima maar van binnen vrat ik mij op. Dat vertik ik langer natuurlijk.
We zijn bijna 2 jaar getrouwd, hebben een zoon van 3 jaar en daar moet je ook het goede voorbeeld aan geven.
Hij werkt en ik ben een 'thuisblijf moeder'. Hebben we samen voor gekozen. Hij zorgt voor het inkomen en ik zorg voor de kleine en het huishouden.
Elke avond als hij thuis komt staat er een maaltijd voor hem klaar en behalve de afwas (om medische reden) vraag ik niets van hem in het huishouden.
Prima deal vind ik zo.
Maar hij kan er dan niet in komen dat ik 's avonds ook moe ben, net als hij.
Dat ik ook een keer alleen wil douchen en hij de kleine mee neemt... 9 van de 10 keer wil hij dat niet want hij 'heeft de hele dag gewerkt'.
Komt er ook nog bij dat er een periode is geweest dat hij veel loog tegen mij. Kleine dingen maar ook grote dingen. Keer op keer heb ik hem daar op betrapt en de laatste keer heb ik mijn koffers gepakt en ben met onze zoon een week naar mijn moeder geweest. Want ik heb een gruwelijke hekel aan liegen.
Ik heb hem de tijd gegeven om na te denken wat hij zou weggooien als dit niet zou veranderen. Ga maar even zweten.
Hij heeft toen via de huisarts contact gekregen met een psycholoog maar die konden niks voor hem doen omdat hij niet depressief was...
Tot nog toe heb ik hem niet meer betrapt op leugens, maar ik hoop dat je kan begrijpen dat ik wel vaak wantrouw als hij iets zegt/doet.
De laatste tijd lacht hij als iemand mij beledigd (ik ben geen slanke vrouw), ben een keer door een stoel gezakt en hij staat niet eens op om mij te helpen.
Nou hoeft hij nou ook weer niet stel op sprong naast mij te staan, maar toch..
Nu weet ik sinds een paar dagen dat mijn zus zwanger is, en ik dus tante wordt. Hoera!
Maar als ik hierover met mijn man wil praten zit hij met zijn aandacht in zijn telefoon en kijkt niets eens op als hij al überhaupt een antwoord geeft...
Het gaat een beetje van de hak op de tak, maar ons seksleven daarnaast is ook nog niet eens denderend.
We kunnen soms 2 maanden geen seks hebben (en dat ligt niet aan mij) Ik ben een gezonde vrouw van 26 en mijn behoeftes zijn wellicht anders dan die van hem, maar hij gebruikt altijd de bekende 'vrouwensmoesjes'.
Al deze punten heb ik meer dan genoeg aangekaart bij hem maar het wordt maar niet anders... Natuurlijk wil ik hem niet veranderen, hij is hij. Dat weet ik.
Hij zegt wel elke dag dat hij van mij houdt en geeft knuffels, maar toch...
Toch sta ik in tweestrijd.
We zijn getrouwd, en hebben samen een kind. Die wil ik een veilige, stabiele basis geven en die krijgt hij nu; we hebben nooit woorden/ruzie waar hij bij is.
Moet ik dat allemaal weggooien voor mijn eigen geluk? Moeten wij in relatietherapie gaan? Ik weet het soms even niet meer...
Ik heb het gevoel dat ik nog wel van hem hou, maar niet meer verliefd ben.
Het is alsof er een muur tussen ons staat. Eigenlijk is dit altijd al zo geweest, maar ik kan nu helemaal niks meer tegen hem zeggen zonder dat hij gepikeerd raakt.
Als ik hem aanspreek op kleine dingetjes zoals zijn laksheid, tandenborstel van zoon niet afgespoeld, lege verpakkingen in de koelkast etc, kan de bom al barsten...
Er is een periode geweest dat ik mijn mond helemaal niet open durfde te trekken. Dan ging het tussen ons prima maar van binnen vrat ik mij op. Dat vertik ik langer natuurlijk.
We zijn bijna 2 jaar getrouwd, hebben een zoon van 3 jaar en daar moet je ook het goede voorbeeld aan geven.
Hij werkt en ik ben een 'thuisblijf moeder'. Hebben we samen voor gekozen. Hij zorgt voor het inkomen en ik zorg voor de kleine en het huishouden.
Elke avond als hij thuis komt staat er een maaltijd voor hem klaar en behalve de afwas (om medische reden) vraag ik niets van hem in het huishouden.
Prima deal vind ik zo.
Maar hij kan er dan niet in komen dat ik 's avonds ook moe ben, net als hij.
Dat ik ook een keer alleen wil douchen en hij de kleine mee neemt... 9 van de 10 keer wil hij dat niet want hij 'heeft de hele dag gewerkt'.
Komt er ook nog bij dat er een periode is geweest dat hij veel loog tegen mij. Kleine dingen maar ook grote dingen. Keer op keer heb ik hem daar op betrapt en de laatste keer heb ik mijn koffers gepakt en ben met onze zoon een week naar mijn moeder geweest. Want ik heb een gruwelijke hekel aan liegen.
Ik heb hem de tijd gegeven om na te denken wat hij zou weggooien als dit niet zou veranderen. Ga maar even zweten.
Hij heeft toen via de huisarts contact gekregen met een psycholoog maar die konden niks voor hem doen omdat hij niet depressief was...
Tot nog toe heb ik hem niet meer betrapt op leugens, maar ik hoop dat je kan begrijpen dat ik wel vaak wantrouw als hij iets zegt/doet.
De laatste tijd lacht hij als iemand mij beledigd (ik ben geen slanke vrouw), ben een keer door een stoel gezakt en hij staat niet eens op om mij te helpen.
Nou hoeft hij nou ook weer niet stel op sprong naast mij te staan, maar toch..
Nu weet ik sinds een paar dagen dat mijn zus zwanger is, en ik dus tante wordt. Hoera!
Maar als ik hierover met mijn man wil praten zit hij met zijn aandacht in zijn telefoon en kijkt niets eens op als hij al überhaupt een antwoord geeft...
Het gaat een beetje van de hak op de tak, maar ons seksleven daarnaast is ook nog niet eens denderend.
We kunnen soms 2 maanden geen seks hebben (en dat ligt niet aan mij) Ik ben een gezonde vrouw van 26 en mijn behoeftes zijn wellicht anders dan die van hem, maar hij gebruikt altijd de bekende 'vrouwensmoesjes'.
Al deze punten heb ik meer dan genoeg aangekaart bij hem maar het wordt maar niet anders... Natuurlijk wil ik hem niet veranderen, hij is hij. Dat weet ik.
Hij zegt wel elke dag dat hij van mij houdt en geeft knuffels, maar toch...
Toch sta ik in tweestrijd.
We zijn getrouwd, en hebben samen een kind. Die wil ik een veilige, stabiele basis geven en die krijgt hij nu; we hebben nooit woorden/ruzie waar hij bij is.
Moet ik dat allemaal weggooien voor mijn eigen geluk? Moeten wij in relatietherapie gaan? Ik weet het soms even niet meer...
Ik heb het gevoel dat ik nog wel van hem hou, maar niet meer verliefd ben.
dinsdag 2 juli 2019 om 16:32
Tja, zo was hij altijd al als ik je OP goed begrijp. Je maakt ene kind en spreekt dan ook nog af dat hij werkt en jij de rest doet.
Zulke mannen vinden dat naast het huishouden ook de zorg van jullie kind samen niet zijn taak is.
Hij gaat echt niet veranderen. En dat hoeft hij ook niet want jij zegt niets. En als je dat wel doet is het drama thuis. Maar hij heeft daar niets van.
Zulke mannen vinden dat naast het huishouden ook de zorg van jullie kind samen niet zijn taak is.
Hij gaat echt niet veranderen. En dat hoeft hij ook niet want jij zegt niets. En als je dat wel doet is het drama thuis. Maar hij heeft daar niets van.
dinsdag 2 juli 2019 om 16:34
Misschien moet je ophouden met zijn moeder te spelen?
In het begin schrijf je: “Als ik hem aanspreek op kleine dingetjes zoals zijn laksheid, tandenborstel van zoon niet afgespoeld, lege verpakkingen in de koelkast etc, kan de bom al barsten...”
Je kan ook denken: goh, dit is irritant en even gauw die tandenborstel afspoelen en een lege verpakking weggooien. Door elke keer daarover te zeuren maak je zelf de sfeer niet beter. Natuurlijk is het volwassen kerel en natuurlijk zou hij beter moeten weten. Maar als hij alleen maar gezeur en kritiek hoort dan is er natuurlijk voor hem ook niets meer aan.
In het begin schrijf je: “Als ik hem aanspreek op kleine dingetjes zoals zijn laksheid, tandenborstel van zoon niet afgespoeld, lege verpakkingen in de koelkast etc, kan de bom al barsten...”
Je kan ook denken: goh, dit is irritant en even gauw die tandenborstel afspoelen en een lege verpakking weggooien. Door elke keer daarover te zeuren maak je zelf de sfeer niet beter. Natuurlijk is het volwassen kerel en natuurlijk zou hij beter moeten weten. Maar als hij alleen maar gezeur en kritiek hoort dan is er natuurlijk voor hem ook niets meer aan.
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
dinsdag 2 juli 2019 om 16:36
suzyqfive schreef: ↑02-07-2019 16:34Misschien moet je ophouden met zijn moeder te spelen?
In het begin schrijf je: “Als ik hem aanspreek op kleine dingetjes zoals zijn laksheid, tandenborstel van zoon niet afgespoeld, lege verpakkingen in de koelkast etc, kan de bom al barsten...”
Je kan ook denken: goh, dit is irritant en even gauw die tandenborstel afspoelen en een lege verpakking weggooien. Door elke keer daarover te zeuren maak je zelf de sfeer niet beter. Natuurlijk is het volwassen kerel en natuurlijk zou hij beter moeten weten. Maar als hij alleen maar gezeur en kritiek hoort dan is er natuurlijk voor hem ook niets meer aan.
Ja, kan je doen. Maar waarom zou je? Echt.
Als die man een baan heeft en kan houden kan hij ook gewoon zijn eigen shit opruimen. En even de baby nemen als TO wil douchen ect.
Hoeft TO niet te zeuren.
Wat een achterlijke manier van denken dit.
dinsdag 2 juli 2019 om 16:37
Het klinkt eigenlijk niet of hij nog om je geeft. Hij vindt je in ieder geval niet aantrekkelijk meer.
Kun jij bedenken of er signalen zijn dat hij vreemdgaat? Hoeft niet hoor, maar kan heel goed in dat gedrag passen.
Ik denk dat het tijd wordt om je eigen leven op te bouwen en weer te gaan werken en je vrienden weer eens op te zoeken.
Kun jij bedenken of er signalen zijn dat hij vreemdgaat? Hoeft niet hoor, maar kan heel goed in dat gedrag passen.
Ik denk dat het tijd wordt om je eigen leven op te bouwen en weer te gaan werken en je vrienden weer eens op te zoeken.
dinsdag 2 juli 2019 om 16:39
Volgens mij halen jullie elkaar naar beneden. Soms moet je ook je schouders ophalen (tandenborstel niet goed genoeg afgespoeld... is irritant, maar blijkbaar heeft hij dan wel de tanden gepoetst van je kind en doet hij ook wel weer wat goed). Aan de andere kant hoeft hij je natuurlijk ook niet uit te lachen als je door een stoel zakt. Toelachen, maar je vervolgens overeind helpen is dan toch beter.
Misschien dat relatietherapie nog niet zo'n slecht idee.
Misschien dat relatietherapie nog niet zo'n slecht idee.
dinsdag 2 juli 2019 om 16:39
Lastig dit... hij was altijd al zo schrijf je?
Wat zag je in hem dan?
Sta jij wel open voor zijn verhalen oid als ie thuis komt?
Verder apart /samen een sociaal leven?
Misschien ook lekker wat voor jezelf gaan doen/werken? Zodat hij miss ook wat taken op zich neemt... jij je ook gewaardeerd voel?
En samen eens uit eten gaan? Lekker eten en kletsen? Dat doet ons altijd heel goed
Wat zag je in hem dan?
Sta jij wel open voor zijn verhalen oid als ie thuis komt?
Verder apart /samen een sociaal leven?
Misschien ook lekker wat voor jezelf gaan doen/werken? Zodat hij miss ook wat taken op zich neemt... jij je ook gewaardeerd voel?
En samen eens uit eten gaan? Lekker eten en kletsen? Dat doet ons altijd heel goed
dinsdag 2 juli 2019 om 16:40
Ik vind dit niet niet achterlijk. Zij zal toch ook wel eens wat irritants doen in zijn ogen? Het leven is geven en nemen.Lucifer2018 schreef: ↑02-07-2019 16:36Ja, kan je doen. Maar waarom zou je? Echt.
Als die man een baan heeft en kan houden kan hij ook gewoon zijn eigen shit opruimen. En even de baby nemen als TO wil douchen ect.
Hoeft TO niet te zeuren.
Wat een achterlijke manier van denken dit.
dinsdag 2 juli 2019 om 16:42
Maar het gaat niet om 'wel eens wat'. Tenminste niet als ik de OP lees. Of denk je als je die lap tekst leest dat het alleen om die ene dop gaat die niet dicht ziet of die ene keer dat de tandenborstel vies is weggezet? Nee toch mag ik hopen.
En als hij dat zooooo heel vervelend en niet leuk vind kan hij als volwassen vent gewoon zelf wel eens wat wel doen en dingen overnemen van TO.
dinsdag 2 juli 2019 om 16:52
Dit snap ik niet zo...Muurbloem03 schreef: ↑02-07-2019 16:11Hij heeft toen via de huisarts contact gekregen met een psycholoog maar die konden niks voor hem doen omdat hij niet depressief was...
dinsdag 2 juli 2019 om 16:53
dinsdag 2 juli 2019 om 17:03
Dit.
En hij weet het.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 2 juli 2019 om 17:17
Volgens mij is dat ook een leugen hoor, dat over dat ze hem niet konden helpen wegens niet-depressief.
Maar goed, iemand die niet geholpen wil worden... die valt niet te 'helpen'.
Heel vervelend eerlijk; je klinkt niet echt leuk met gemiep over kleine dingen en je (over?)gewicht wat je kennelijk prima gezond vindt.
Alsof wat hij vindt er niet veel toe doet... tien tegen één dat hij wel seks zou willen maar ergens niet helemaal enthousiast van wordt.
Hij klinkt ook niet heel leuk maar ik begrijp je verwachtingen van hem ook niet helemaal, ik ken persoonlijk niet zoveel mannen waarmee je het lekker lang over een aanstaande baby kan hebben. Ik ken eigenlijk ook maar weinig vrouwen die dat goed volhouden...
is dit je eerste topic trouwens?
Maar goed, iemand die niet geholpen wil worden... die valt niet te 'helpen'.
Heel vervelend eerlijk; je klinkt niet echt leuk met gemiep over kleine dingen en je (over?)gewicht wat je kennelijk prima gezond vindt.
Alsof wat hij vindt er niet veel toe doet... tien tegen één dat hij wel seks zou willen maar ergens niet helemaal enthousiast van wordt.
Hij klinkt ook niet heel leuk maar ik begrijp je verwachtingen van hem ook niet helemaal, ik ken persoonlijk niet zoveel mannen waarmee je het lekker lang over een aanstaande baby kan hebben. Ik ken eigenlijk ook maar weinig vrouwen die dat goed volhouden...
is dit je eerste topic trouwens?
Lorem Ipsum
