What to do?

De communicatie tussen mij en mijn man is op zn zachtst gezegd slecht.
Het is alsof er een muur tussen ons staat. Eigenlijk is dit altijd al zo geweest, maar ik kan nu helemaal niks meer tegen hem zeggen zonder dat hij gepikeerd raakt.
Als ik hem aanspreek op kleine dingetjes zoals zijn laksheid, tandenborstel van zoon niet afgespoeld, lege verpakkingen in de koelkast etc, kan de bom al barsten...
Er is een periode geweest dat ik mijn mond helemaal niet open durfde te trekken. Dan ging het tussen ons prima maar van binnen vrat ik mij op. Dat vertik ik langer natuurlijk.
We zijn bijna 2 jaar getrouwd, hebben een zoon van 3 jaar en daar moet je ook het goede voorbeeld aan geven.

Hij werkt en ik ben een 'thuisblijf moeder'. Hebben we samen voor gekozen. Hij zorgt voor het inkomen en ik zorg voor de kleine en het huishouden.
Elke avond als hij thuis komt staat er een maaltijd voor hem klaar en behalve de afwas (om medische reden) vraag ik niets van hem in het huishouden.
Prima deal vind ik zo.
Maar hij kan er dan niet in komen dat ik 's avonds ook moe ben, net als hij.
Dat ik ook een keer alleen wil douchen en hij de kleine mee neemt... 9 van de 10 keer wil hij dat niet want hij 'heeft de hele dag gewerkt'.

Komt er ook nog bij dat er een periode is geweest dat hij veel loog tegen mij. Kleine dingen maar ook grote dingen. Keer op keer heb ik hem daar op betrapt en de laatste keer heb ik mijn koffers gepakt en ben met onze zoon een week naar mijn moeder geweest. Want ik heb een gruwelijke hekel aan liegen.
Ik heb hem de tijd gegeven om na te denken wat hij zou weggooien als dit niet zou veranderen. Ga maar even zweten.
Hij heeft toen via de huisarts contact gekregen met een psycholoog maar die konden niks voor hem doen omdat hij niet depressief was...
Tot nog toe heb ik hem niet meer betrapt op leugens, maar ik hoop dat je kan begrijpen dat ik wel vaak wantrouw als hij iets zegt/doet.
De laatste tijd lacht hij als iemand mij beledigd (ik ben geen slanke vrouw), ben een keer door een stoel gezakt en hij staat niet eens op om mij te helpen.
Nou hoeft hij nou ook weer niet stel op sprong naast mij te staan, maar toch..

Nu weet ik sinds een paar dagen dat mijn zus zwanger is, en ik dus tante wordt. Hoera!
Maar als ik hierover met mijn man wil praten zit hij met zijn aandacht in zijn telefoon en kijkt niets eens op als hij al überhaupt een antwoord geeft...

Het gaat een beetje van de hak op de tak, maar ons seksleven daarnaast is ook nog niet eens denderend.
We kunnen soms 2 maanden geen seks hebben (en dat ligt niet aan mij) Ik ben een gezonde vrouw van 26 en mijn behoeftes zijn wellicht anders dan die van hem, maar hij gebruikt altijd de bekende 'vrouwensmoesjes'.

Al deze punten heb ik meer dan genoeg aangekaart bij hem maar het wordt maar niet anders... Natuurlijk wil ik hem niet veranderen, hij is hij. Dat weet ik.
Hij zegt wel elke dag dat hij van mij houdt en geeft knuffels, maar toch...
Toch sta ik in tweestrijd.
We zijn getrouwd, en hebben samen een kind. Die wil ik een veilige, stabiele basis geven en die krijgt hij nu; we hebben nooit woorden/ruzie waar hij bij is.

Moet ik dat allemaal weggooien voor mijn eigen geluk? Moeten wij in relatietherapie gaan? Ik weet het soms even niet meer...
Ik heb het gevoel dat ik nog wel van hem hou, maar niet meer verliefd ben.