Ervaringen stiefmoeders

Ik vind je een goed mens TO. Bijzonder hoe jullie dit samen doen. Die kinderen kunnen blij met je zijn.
Laat je niet uit het veld slaan door enkelen hier. Je doet het goed!

Hoi TO,

Wat wil je precies met dit topic? Ik ben inmiddels ook alweer bijna 9 jaar stiefmoeder en kwam erg jong (zowel de kinderen waren jong als ikzelf) in hun leven.

Ik denk dat het vooral belangrijk is dat je met je vriend op 1 lijn zit qua “opvoedingsstijl”. Als dat botst wordt het lastig. Want jij bent dan wel niet de primaire ouder, maar het gebeurt wel allemaal in bijzijn van jou en onder jouw dak.

Je mag me een privéberichtje sturen als je speciale dingen wil weten.

Ik vind het lief dat je er voor kiest om fulltime voor de kinderen te zorgen.
Dit is jouw keuze en die mag gerespecteerd worden.
Lekker schijt hebben aan alle oordelen over deze keuze en genieten van jullie leven.
Ik kan je helaas niet helpen aan ervaringen, maar kan je slechts zeggen dat ik dit wellicht ook gekozen had als het op mijn pad gekomen was...
Veel geluk!

Trek het je niet aan TO, de meesten hier vallen schuimbekkend aan op topics van een stiefmoeder (vies woord!!)
Je doet het namelijk nooit goed, je moet vooral niet denken dat je hun moeder bent, maar wel álles voor ze doen en overhebben, maar wel met “gepaste afstand” want wie denk je wel niet dat je bent, etc, etc.

Hopelijk vind je gelijkgestemden om mee te kunnen praten. Volgens mij heb jij het beste met de hele situatie voor.

Stiefmoeders en thuisblijfmoeders worden hier nog net niet met pek en veren overgoten, maar het scheelt niet veel. Mijn tip: lekker laten waaien. Het zegt meer over een ander dan over jou hoe er gereageerd wordt.

Ik vind het knap van je dat je dit doet. Je had ook kunnen zeggen: ‘Ik ben nog jong, hij heeft twee kinderen die niet van mij zijn, ik ga weg, doei!’ Maar in plaats daarvan kies jij ervoor om van een uiterst lastige situatie iets moois te maken.

Petje af dat je zo in de situatie staat. Het zal wellicht niet een ieder z’n keuze zijn, maar wel die van jou en zo te lezen sta je daar voor 100% achter. Veel succes met de situatie en ik hoop dat je wat medestanders vindt die snappen in wat voor situatie jij zit.

Allereerst heel knap én lief van je dat je zo voor de kinderen klaarstaat.

Waar mijn zorg zou zitten als ik een naaste van je was is dat het met stiefkinderen niet altijd voor eeuwig is en je daarvoor zou willen behoeden.

Even theoretisch gezien, je stort je compleet op hun opvoeding en probeert met alle energie die je hebt hen een geweldig thuis te geven en zet je hier 100% voor in. Wij als moeders weten hoeveel energie en kracht dit kost (hoe mooi het ook is).

Als stiefmoeder lijkt het me lastig dat het kan dat na 10 jaar je relatie uit is, je zelf inmiddels 35 of ouder bent, je man destijds nooit kinderen wilde om niet weer in dezelfde situatie te belanden en dan ben je dus alleen en al wat ouder (wat ouder in de zin van nog een nieuwe relatie beginnen en nog kinderen krijgen etc).

Zo ook situatie van moeder, als zij over 4 jaar weer (hopelijk) helemaal op de been is en wil dat haar kinderen weer grotendeels bij haar komen wonen... Je bouwt toch een hele sterke band op met de kinderen als het goed is, zeker omdat ze nog zo klein zijn. Lijkt me moeilijk ze dan opeens weer een deel in de week te moeten missen.

Hoe mooi ik het ook vind wat je doet en voor de kinderen overhebt. Ik zou zelf niet met die onzekerheid kunnen leven. En misschien egoïstisch maar ik zou niet bij wijze van spreken al mijn kruit kunnen verschieten voor kinderen die niet 100% zeker voor altijd in mijn leven blijven omdat ze niet ‘van mij’ zijn.

Even hard gezegd maar heb zelf vier kinderen. De opvoeding neemt zoveel van je dat ik niet nog een gezin zou kunnen beginnen stel ik kon alles nog een keer doen bij een tweede ‘leg’. Puur omdat ik alles al een keer gedaan en meegemaakt heb (en dat keer vier kinderen). Ook ik was jouw leeftijd dat ik moeder werd en keek er toen helemaal niet zo tegenaan en dacht we zien het wel.

Het is pittig en prachtig dat je t wil doen. Bedenk wel bij iedereen die kritiek heeft dat dat niet perse kritiek is persoonlijk naar jou bedoeld. Maar dat het ook kan dat ze om je geven en je wil behoeden voor bovenstaand. Ze willen zo zeggen neem een klein beetje afstand en neem jezelf in acht.

Geniet van het leven en van de kinderen en de liefde en zorg bovenal goed voor jezelf. Daar heeft je omgeving en jijzelf nog het meeste aan.

JenayP schreef: ↑

23-08-2019 23:12

Ik zou graag van andere willen horen waar zij tegen aan liepen en hoe je dat dan hebt opgelost. Een voorbeeld ; ik vind het soms heel erg lastig dat ik ( zoals je ook al kan zien hier) heel erg word beoordeeld op mijn keuze voor een vriend met 2 kinderen en veel mensen mij niet begrijpen dat ik niet meer elke week met ze kan afspreken of dat ik er de energie niet voor heb. ( want het zijn jou kinderen toch niet? Dus waarom laat je je vriend niet overal voor opdraaien) nu is dit niet omdat het slechte vrienden zijn maar is het gewoon omdat ze absoluut de situatie niet begrijpen. Hoe leg je zoiets uit? Dit is maar een heel klein voorbeeldje. Zo zit ik ook met wat complexere dingen maar voel ik me hier niet “veilig” om dat te delen ivm de mensen die er op uit zijn om me een rot gevoel aan te praten onder het mom van “ooit zal je het snappen”

Ik heb met name in het begin wel vaak m'n keuze moeten verdedigen - mijn man is ook nog eens 10 jaar ouder dan ik. Maar ook dat gaat liggen na een tijdje, als iedereen doorheeft dat het geen bevlieging is en we het gewoon heel fijn en leuk hebben met elkaar en met de (stief)kinderen. Ik denk dat na zo'n anderhalf jaar het gezeur wel klaar was In het echt was/is trouwens niemand zo hard als hier op het viva-forum. Ik hoor(de) in werkelijkheid vaker reacties als 'wat knap dat je dat allemaal doet'. (Vind ik overigens ook niet nodig, al die schouderklopjes, want ik heb er zelf voor gekozen).

Voor wat betreft afspreken met anderen: het scheelt heel erg dat hier co-ouderschap is en dat wij dus eens in de twee weekenden gewoon kunnen afspreken zonder kinderen. Inmiddels trouwens ook niet meer, want we hebben samen nog een kind gekregen (die is nu 3). Ik zou toch wel proberen om tijd voor jezelf te blijven maken naast je gezin en ook regelmatig een avondje met z'n tweeën te plannen. Dat is ook belangrijk als je 'gewoon' moeder bent! Is er oppas voor af en toe?

Je mag me trouwens ook pb'en, hoor!