Kinderen
alle pijlers
Stil geboren
zondag 27 oktober 2019 om 10:33
Ons kindje is met 20 weken stil geboren. Het was de 5e zwangerschap het 4e kindje...
We zitten middenin de rouw en heb gevoel dat niemand mijn gevoel echt begrijpt, tenzij ze hetzelfde meemaakten. De wens voor nog nog 1 kindje is en blijft ontzettend groot.
Ik ben op zoek naar vrouwen, gezinnen die hetzelfde hebben meegemaakt.
Wanneer is er weer licht aan het einde van de tunnel? Wanneer ga je weer werken? Zijn jullie ooit nog een zwangerschap aangedurfd? Hebben jullie ook niet gevoeld dat het niet meer leefde? Beetje herkenning, hoop dat het steun geeft...
We zitten middenin de rouw en heb gevoel dat niemand mijn gevoel echt begrijpt, tenzij ze hetzelfde meemaakten. De wens voor nog nog 1 kindje is en blijft ontzettend groot.
Ik ben op zoek naar vrouwen, gezinnen die hetzelfde hebben meegemaakt.
Wanneer is er weer licht aan het einde van de tunnel? Wanneer ga je weer werken? Zijn jullie ooit nog een zwangerschap aangedurfd? Hebben jullie ook niet gevoeld dat het niet meer leefde? Beetje herkenning, hoop dat het steun geeft...
De glimlach op mijn gezicht, betekent niet dat mijn leven perfect is. Het betekent dat ik waardeer wat er nu is.
zondag 27 oktober 2019 om 10:40
Ik heb het nooit meegemaakt. Dus geen ervaring hier.
Ik wil je wel een knuffel geven. Wat vreselijk dat je dit moet meemaken.
Ik wil je ook meegeven dat geen enkel rouwproces hetzelfde is. Als jij na 6 wkn weer wil werken is dat je goed recht, als je 9 maanden nodig hebt om jezelf te vinden is er ook niemand die daar iets van heeft te vinden.
Veel sterkte.
Ik wil je wel een knuffel geven. Wat vreselijk dat je dit moet meemaken.
Ik wil je ook meegeven dat geen enkel rouwproces hetzelfde is. Als jij na 6 wkn weer wil werken is dat je goed recht, als je 9 maanden nodig hebt om jezelf te vinden is er ook niemand die daar iets van heeft te vinden.
Veel sterkte.
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
zondag 27 oktober 2019 om 10:44
Ik ook, sterkte!Tijdschriftenverslindster schreef: ↑27-10-2019 10:39Ik heb er geen ervaring mee, maar wat lijkt me dat afschuwelijk. Wil je dus alleen even heel veel sterkte wensen!
zondag 27 oktober 2019 om 10:58
Ik heb het meegemaakt. Mijn kindje bleek op de 20 weken echo ineens dood te zijn. Het was heftig, de bevalling, en daarna het achterblijven met niets.
Ik ben een maand thuisgebleven en toen weer gaan werken. Achteraf was dat mss wel kort, want ik voelde me nog niet stabiel, maar ik werd van thuisblijven ook niet perse vrolijker. 5 maanden na de bevalling was ik weer zwanger en ik heb na dit overleden kindje nog twee gezonde dochters gekregen. Ik was niet bang voor de zwangerschappen daarna, heb me zelfs niet in het ziekenhuis laten begeleiden, maar gewoon door de VK. De oorzaak van het plotselinge overlijden was bekend en de kans op herhaling nihil. Ik heb verdriet gehad, maar merkte dat dat eigenlijk toch vrij snel naar de achtergrond verdween. Zeker toen ik opnieuw zwanger was. Het is nu 5 jaar geleden en ik denk er nauwelijks aan, behalve als ik iets zie of lees zoals nu.
Iedereen reageert natuurlijk anders, en ik weet niet hoe het bij jou zal gaan, maar het is echt mogelijk dat je over een tijdje weer verder kunt zo der dat het je al te veel belemmert. Sterkte!
Ik ben een maand thuisgebleven en toen weer gaan werken. Achteraf was dat mss wel kort, want ik voelde me nog niet stabiel, maar ik werd van thuisblijven ook niet perse vrolijker. 5 maanden na de bevalling was ik weer zwanger en ik heb na dit overleden kindje nog twee gezonde dochters gekregen. Ik was niet bang voor de zwangerschappen daarna, heb me zelfs niet in het ziekenhuis laten begeleiden, maar gewoon door de VK. De oorzaak van het plotselinge overlijden was bekend en de kans op herhaling nihil. Ik heb verdriet gehad, maar merkte dat dat eigenlijk toch vrij snel naar de achtergrond verdween. Zeker toen ik opnieuw zwanger was. Het is nu 5 jaar geleden en ik denk er nauwelijks aan, behalve als ik iets zie of lees zoals nu.
Iedereen reageert natuurlijk anders, en ik weet niet hoe het bij jou zal gaan, maar het is echt mogelijk dat je over een tijdje weer verder kunt zo der dat het je al te veel belemmert. Sterkte!
sterkte.
zondag 27 oktober 2019 om 11:00
Dank voor je reactie! Heb je je kindje ook een uitvaart gegeven? Had jij zelf ook niet door dat het overleden was?Honingdropje2 schreef: ↑27-10-2019 10:58Ik heb het meegemaakt. Mijn kindje bleek op de 20 weken echo ineens dood te zijn. Het was heftig, de bevalling, en daarna het achterblijven met niets.
Ik ben een maand thuisgebleven en toen weer gaan werken. Achteraf was dat mss wel kort, want ik voelde me nog niet stabiel, maar ik werd van thuisblijven ook niet perse vrolijker. 5 maanden na de bevalling was ik weer zwanger en ik heb na dit overleden kindje nog twee gezonde dochters gekregen. Ik was niet bang voor de zwangerschappen daarna, heb me zelfs niet in het ziekenhuis laten begeleiden, maar gewoon door de VK. De oorzaak van het plotselinge overlijden was bekend en de kans op herhaling nihil. Ik heb verdriet gehad, maar merkte dat dat eigenlijk toch vrij snel naar de achtergrond verdween. Zeker toen ik opnieuw zwanger was. Het is nu 5 jaar geleden en ik denk er nauwelijks aan, behalve als ik iets zie of lees zoals nu.
Iedereen reageert natuurlijk anders, en ik weet niet hoe het bij jou zal gaan, maar het is echt mogelijk dat je over een tijdje weer verder kunt zo der dat het je al te veel belemmert. Sterkte!
De glimlach op mijn gezicht, betekent niet dat mijn leven perfect is. Het betekent dat ik waardeer wat er nu is.
zondag 27 oktober 2019 om 11:02
Overigens heb ik niet gevoeld dat het niet meer leefde, hoewel ik me wel zorgen maakte dat ik nog niet echt beweging voelde. Het was mijn tweede zwangerschap en ik wist wel hoe dat zou moeten voelen. Het was sowieso een gekke zwangerschap, want door een groeivertraging hadden ze me 14 dagen terug gezet qua termijn, terwijl ik precies weet wanneer ik ovuleer. Het was dus achteraf gezien eigenlijk al 22 weken toen het geboren werd. Al met al was ik dus die hele zwangerschap al "bezorgd" en onrustig. Terwijl ik dat met mn 3 andere kinderen niet had, ook niet met die 2 erna
zondag 27 oktober 2019 om 11:09
Niet echt, het is gecremeerd. We hebben de urn in huis ,op zolder. Gek genoeg nog steeds geen beslissing genomen over de as. Uitstrooien? Waar dan, het kind had nog geen band met een aardse plek...Door jouw vraag denk ik er weer aan. Misschien moet ik eens een mooie urntje kopen in de vorm van een beeldje ofzo..nu zit het in zo'n standaard "tijdelijke" urn.
Mijn man en ik zijn geloof ik een beetje apart hierin. Wel heb ik een beetje as in een hanger in de vorm van een hartje laten doen. Dit heb ik heel veel gedragen. Het was onopvallend, maar ik wist het en dat was fijn. Inmiddels draag ik het niet meer, ik heb het niet meer nodig. Het ligt in een mooi doosje in mn nachtkastje nu.
Heb jij je kindje een uitvaart gegeven?
zondag 27 oktober 2019 om 11:11
zondag 27 oktober 2019 om 11:22
Ja hij heeft echt een uitvaart gehad, zo’n 30 mensen en ca 100 kaarten gehad. We hebben professionele foto’s laten maken van hem. Hij zal er altijd bij horen.Honingdropje2 schreef: ↑27-10-2019 11:09Niet echt, het is gecremeerd. We hebben de urn in huis ,op zolder. Gek genoeg nog steeds geen beslissing genomen over de as. Uitstrooien? Waar dan, het kind had nog geen band met een aardse plek...Door jouw vraag denk ik er weer aan. Misschien moet ik eens een mooie urntje kopen in de vorm van een beeldje ofzo..nu zit het in zo'n standaard "tijdelijke" urn.
Mijn man en ik zijn geloof ik een beetje apart hierin. Wel heb ik een beetje as in een hanger in de vorm van een hartje laten doen. Dit heb ik heel veel gedragen. Het was onopvallend, maar ik wist het en dat was fijn. Inmiddels draag ik het niet meer, ik heb het niet meer nodig. Het ligt in een mooi doosje in mn nachtkastje nu.
Heb jij je kindje een uitvaart gegeven?
Ik zal de verloskundige nooit weer vertrouwen denk ik.
De glimlach op mijn gezicht, betekent niet dat mijn leven perfect is. Het betekent dat ik waardeer wat er nu is.
zondag 27 oktober 2019 om 11:24
Dank voor je reactie. Wil je de oorzaak ook delen?
Ben je eerst nog ongesteld geweest? Kwam dat snel op gang?
De glimlach op mijn gezicht, betekent niet dat mijn leven perfect is. Het betekent dat ik waardeer wat er nu is.
zondag 27 oktober 2019 om 11:32
Bij mij was het juist de gyno die iets over het hoofd had gezien. De VK was juist degene die me serieus nam, dus bij mij lag het precies andersom.
Mooi dat je zo'n uitvaart hebt gehad. Ik hoop dat je er kracht uit put. Wij hadden niets. Ben ook niet bij de crematie geweest ofzo, kreeg gewoon na 4 weken een telefoontje dat de urn opgehaald kon worden. Gek eigenlijk, ik dacht dat dat gewoon zo hoorde, niemand heeft het over een uitvaart gehad en ik was teveel door de situatie overvallen. Buiten intimi waren er ook niet veel reacties uit de omgeving, zelfs niet van vrienden. Ik had het gevoel dat het toch wel werd gezien als een soort veredelde miskraam. Het woord "miskraam" is trouwens ook een aantal keer tegen me gezegd , in de trant van " jij had toch ook een keer een miskraam gehad?" Of " ik weet hoe je je voelt, want ik heb ook een miskraam gehad" Daar kan ik wel altijd heel boos van worden.
zondag 27 oktober 2019 om 11:33
Er was geen reden voor, gewoon stomme pech zoals ze dat noemen. En er zit meer risico's aan een tweelingzwangerschap.
Mijn menstruatie was snel weer op gang en ben inderdaad nog een keer ongesteld geworden tussendoor.
zondag 27 oktober 2019 om 11:52
10 dagen...Honingdropje2 schreef: ↑27-10-2019 11:37Hoe lang is het eigenlijk geleden, to, je bevalling? Het klinkt alsof het nog maar heel kort is
De glimlach op mijn gezicht, betekent niet dat mijn leven perfect is. Het betekent dat ik waardeer wat er nu is.
zondag 27 oktober 2019 om 11:56
Jee heftig. Heb je wel afscheid kunnen nemen? Ons kindje is 5 dagen in ons midden geweest dankzij de watermethode, prachtig!Honingdropje2 schreef: ↑27-10-2019 11:32Bij mij was het juist de gyno die iets over het hoofd had gezien. De VK was juist degene die me serieus nam, dus bij mij lag het precies andersom.
Mooi dat je zo'n uitvaart hebt gehad. Ik hoop dat je er kracht uit put. Wij hadden niets. Ben ook niet bij de crematie geweest ofzo, kreeg gewoon na 4 weken een telefoontje dat de urn opgehaald kon worden. Gek eigenlijk, ik dacht dat dat gewoon zo hoorde, niemand heeft het over een uitvaart gehad en ik was teveel door de situatie overvallen. Buiten intimi waren er ook niet veel reacties uit de omgeving, zelfs niet van vrienden. Ik had het gevoel dat het toch wel werd gezien als een soort veredelde miskraam. Het woord "miskraam" is trouwens ook een aantal keer tegen me gezegd , in de trant van " jij had toch ook een keer een miskraam gehad?" Of " ik weet hoe je je voelt, want ik heb ook een miskraam gehad" Daar kan ik wel altijd heel boos van worden.
Een miskraam is compleet iets anders, daar zou ik ook boos om worden. Mede daarom durf ik ook niet aan werk te denken... na 24 weken heb je “recht” op 16 weken verlof. Nu is het ziektewet.
Ik hoop wel dat je over je kindje kan blijven praten het hoort toch bij je gezin!
De glimlach op mijn gezicht, betekent niet dat mijn leven perfect is. Het betekent dat ik waardeer wat er nu is.
zondag 27 oktober 2019 om 12:41
Iedere ouder verwerkt een stuitgeboorte anders. Daar is geen recept voor. Onze zoon is na 41 weken levenloos geboren. Ik ben na 2 weken weer gewoon gaan werken, want ik werd helemaal gek thuis. Gelukkig had ik geen lichamelijke problemen van de zwangerschap noch de bevalling.
Het licht zag ik gelukkig vrij snel weer. Bij mij kon de knop snel om. Gelukkig niet lang blijven hangen in de waarom vraag, waarom ik, of kwaadheid dat het oneerlijk is, etc. Het is helaas gebeurd, dat is een feit. Ik kan hoog of laag springen, veranderen zal het niet meer.
Hij blijft altijd in mijn gedachten, ook na 12 jaar nog. Maar ik ben veel meer dan de moeder van een dode baby.
Af en toe voel ik me echt nog het zieligste meisje van de hele wereld. Dan mag, en hoort ook. Gelukkig is de dat meestal maar heel tijdelijk.
Aan de andere kant ken ik ook ouders bij wie dit grote verlies nog heel lang prominent aanwezig blijft. Waardoor dit impact blijft houden. Rouwen hoort en de begin periode is ook zwaar kut.
Neem de tijd, blijf praten met je partner. Alleen realiseer wel heel goed dat het rouwproces bij iedereen anders loopt. Dat wanneer jij er over wilt praten, je man dit even niet wil, of andersom.
Het licht zag ik gelukkig vrij snel weer. Bij mij kon de knop snel om. Gelukkig niet lang blijven hangen in de waarom vraag, waarom ik, of kwaadheid dat het oneerlijk is, etc. Het is helaas gebeurd, dat is een feit. Ik kan hoog of laag springen, veranderen zal het niet meer.
Hij blijft altijd in mijn gedachten, ook na 12 jaar nog. Maar ik ben veel meer dan de moeder van een dode baby.
Af en toe voel ik me echt nog het zieligste meisje van de hele wereld. Dan mag, en hoort ook. Gelukkig is de dat meestal maar heel tijdelijk.
Aan de andere kant ken ik ook ouders bij wie dit grote verlies nog heel lang prominent aanwezig blijft. Waardoor dit impact blijft houden. Rouwen hoort en de begin periode is ook zwaar kut.
Neem de tijd, blijf praten met je partner. Alleen realiseer wel heel goed dat het rouwproces bij iedereen anders loopt. Dat wanneer jij er over wilt praten, je man dit even niet wil, of andersom.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
zondag 27 oktober 2019 om 12:46
Wat hamerhaai zegt klopt, rouwen doet iedereen op zijn/haar eigen manier.
Blijf communiceren met je partner en wees niet boos als de ander anders reageert. Er is geen goed of fout. Veel relaties stranden doordat zij anders om gaam met het verlies en zij dit niet bij elkaar kwijt kunnen. Ook nog na jaren.
Blijf communiceren met je partner en wees niet boos als de ander anders reageert. Er is geen goed of fout. Veel relaties stranden doordat zij anders om gaam met het verlies en zij dit niet bij elkaar kwijt kunnen. Ook nog na jaren.