Kinderen
alle pijlers
Opa gaat dood :(
zondag 27 oktober 2019 om 20:05
Mijn schone papa is al een paar jaar ernstig ziek. Hij zit al ruimschoots in zijn reservetijd, maar heeft aangegeven dat hij niet meer behandeld wil worden. Hij gaat snel achteruit. Als zijn kleinkinderen er zijn, zie ik hem en mijn schoonmoeder opfleuren. Hij houdt zich dan groter dan dat hij is. Na een half uurtje vertrekken we weer, omdat hij moe is.
Vanavond - in bed- kwam de vraag: gaat opa nu echt dood? De jaren hiervoor kon je zeggen: hij is ziek, maar de dokters helpen hem om zo lang mogelijk te blijven leven. Maar nu.... Dikke waterlanders, je moederhart breekt... Getroost, wat gepraat en naast ze gelegen tot dat ze in slaap vielen. Hoe bereiden we onze kinderen (9 en 7) voor op zijn dood? Hebben jullie tips?
Ik dacht dat het misschien nog wel mooi is om opa nog iets van een knuffel te laten uitzoeken of een ketting met zijn vingerafdruk erop. Zodat ze echt iets van opa hebben wat ze kunnen koesteren en wat ze troost kan brengen. Ik heb al zitten zoeken, maar hoe vind je zoiets? (ben ook alleen nog maar aan het janken, dus helder nadenken is lastig momenteel)
Ik film sowieso iedere keer als we bij ze zijn, zodat ze opa's stem nog kunnen horen en later kunnen zien hoe leuk hij met ze was....
Vanavond - in bed- kwam de vraag: gaat opa nu echt dood? De jaren hiervoor kon je zeggen: hij is ziek, maar de dokters helpen hem om zo lang mogelijk te blijven leven. Maar nu.... Dikke waterlanders, je moederhart breekt... Getroost, wat gepraat en naast ze gelegen tot dat ze in slaap vielen. Hoe bereiden we onze kinderen (9 en 7) voor op zijn dood? Hebben jullie tips?
Ik dacht dat het misschien nog wel mooi is om opa nog iets van een knuffel te laten uitzoeken of een ketting met zijn vingerafdruk erop. Zodat ze echt iets van opa hebben wat ze kunnen koesteren en wat ze troost kan brengen. Ik heb al zitten zoeken, maar hoe vind je zoiets? (ben ook alleen nog maar aan het janken, dus helder nadenken is lastig momenteel)
Ik film sowieso iedere keer als we bij ze zijn, zodat ze opa's stem nog kunnen horen en later kunnen zien hoe leuk hij met ze was....
Het is beter een kaars aan te steken, dan de duisternis te vervloeken ~ In loving memory of AnnA.
zondag 27 oktober 2019 om 20:11
Ik zou er wel zo open mogelijk over zijn en al hun vragen eerlijk beantwoorden en ook gewoon vragen wat zij willen doen.
Veel naar opa gaan en hen er ook bij betrekken. Kinderen (zeker op die leeftijd) kunnen ook wel genoeg zelf aangeven en ze moeten toch door het proces en je kinderen ervan beschermen of afschermen gaat hen uiteindelijk niet helpen.
Ze mogen verdriet hebben en ook zien dat anderen verdriet hebben. Begeleid ze erdoor heen en ben open en eerlijk.
En wat vinden zij van het idee van de knuffel bv?
Veel naar opa gaan en hen er ook bij betrekken. Kinderen (zeker op die leeftijd) kunnen ook wel genoeg zelf aangeven en ze moeten toch door het proces en je kinderen ervan beschermen of afschermen gaat hen uiteindelijk niet helpen.
Ze mogen verdriet hebben en ook zien dat anderen verdriet hebben. Begeleid ze erdoor heen en ben open en eerlijk.
En wat vinden zij van het idee van de knuffel bv?
zondag 27 oktober 2019 om 20:13
Wat verdrietig to... de echte rotmomenten in je leven. En dan het besef en voorbereiding op, is gewoon enorm rot!!
Misschien is een knuffel uitzoeken wel heel mooi, ook voor later. Ik ken iemand die heel jong zijn vrouw verloor. Hun dochtertje was 4 jaar, en had samen met mama nog een mooie foto gemaakt samen en deze af latten drukken voor op een tshirtje van een knuffel. Het was dr 'mamabeer'.
Zelf heb ik ook nog de knuffelbeer dieik van mijn Opa had gekregen op mijn 7e verjaardag. Achteraf mijn laatste verjaardag van mijn Opa. Mijn dochter van 2 slaapt nu met de beer, en hij is gedoopt tot Pieter (zo heette mijn Opa)
Voor de rest wil ik je heel veel sterkte wensen... en een hele dikke knuffel!!!
Misschien is een knuffel uitzoeken wel heel mooi, ook voor later. Ik ken iemand die heel jong zijn vrouw verloor. Hun dochtertje was 4 jaar, en had samen met mama nog een mooie foto gemaakt samen en deze af latten drukken voor op een tshirtje van een knuffel. Het was dr 'mamabeer'.
Zelf heb ik ook nog de knuffelbeer dieik van mijn Opa had gekregen op mijn 7e verjaardag. Achteraf mijn laatste verjaardag van mijn Opa. Mijn dochter van 2 slaapt nu met de beer, en hij is gedoopt tot Pieter (zo heette mijn Opa)
Voor de rest wil ik je heel veel sterkte wensen... en een hele dikke knuffel!!!
zondag 27 oktober 2019 om 20:14
Ik zou vooral met hen praten over wat zij erover denken en voelen en daarop i spelen. Het is natuurlijk ddn groot drama, maar dat hoeft het in de belveing van de kinderen niet te zijn of heel anders dan dat jij het ervaart. Ga ze in elk geval zeker geen drama opleggen wat ze zelf niet voelen...
Ik ken jullie band niet als familie. Ik herinner me wel dat ik op mijn 7e op de uitvaart van mijn eigen opa was. We hadden echt wel een heel goede band
Ik heb toen geprobeerd ook te huilen, want iedereen deed dat. Maar eigenlijk keek ik mijn ogen uit. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Daarna was het gek dat hij er nirt meer was, maar meer drama was het ook niet. Ik had nog een beeldje van hem, dat heb ik altijd wel goed bewaard!
Ik ken jullie band niet als familie. Ik herinner me wel dat ik op mijn 7e op de uitvaart van mijn eigen opa was. We hadden echt wel een heel goede band
Ik heb toen geprobeerd ook te huilen, want iedereen deed dat. Maar eigenlijk keek ik mijn ogen uit. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Daarna was het gek dat hij er nirt meer was, maar meer drama was het ook niet. Ik had nog een beeldje van hem, dat heb ik altijd wel goed bewaard!
zondag 27 oktober 2019 om 20:14
Ik heb zelf jong mijn opa verloren. Aangezien ik bij oma en opa ben opgegroeid meer een vader dan een opa.
Mijn zoon is mijn oma verloren. Hij heeft naast haar gezeten en haar hand vastgehouden.
Geen tranen alleen berusting. Kinderen vatten over het algemeen dingen heel sec op. Kan me dus voorstellen dat als je blijft melden dat opa ziek is dat de schok groot is. Nu mijn moeder uitgezaaide kanker heeft en ook op geleende tijd leeft ga ik niet zeggen dat ze ziek is. Ja ook natuurlijk maar geef vooral duidelijk aan dat we niet weten wanneer maar wel dat ze dood gaat en niet meer beter wordt. Dat we hopen nog heel lang te hebben maar dat we het echt niet weten.
Ook mijn schoonmoeder ligt nu op haar einde te wachten.
Bij ouder zijn hoort de dood en de dood is onderdeel van het leven.
Hier dus niet dat probleem. Geen idee of een knuffel helpt. Zelf iets nuchterder blijven helpt misschien wel. Sterkte er mee.
Mijn zoon is mijn oma verloren. Hij heeft naast haar gezeten en haar hand vastgehouden.
Geen tranen alleen berusting. Kinderen vatten over het algemeen dingen heel sec op. Kan me dus voorstellen dat als je blijft melden dat opa ziek is dat de schok groot is. Nu mijn moeder uitgezaaide kanker heeft en ook op geleende tijd leeft ga ik niet zeggen dat ze ziek is. Ja ook natuurlijk maar geef vooral duidelijk aan dat we niet weten wanneer maar wel dat ze dood gaat en niet meer beter wordt. Dat we hopen nog heel lang te hebben maar dat we het echt niet weten.
Ook mijn schoonmoeder ligt nu op haar einde te wachten.
Bij ouder zijn hoort de dood en de dood is onderdeel van het leven.
Hier dus niet dat probleem. Geen idee of een knuffel helpt. Zelf iets nuchterder blijven helpt misschien wel. Sterkte er mee.
zondag 27 oktober 2019 om 20:15
Ach wat verdrietig... Mijn schoonvader leest mijn kinderen veel voor, misschien jouw schoonvader ook? Dan misschien een idee een mooi boek te kopen (en als het nog kan) hem in te laten spreken? Of lievelingsboek? Ik heb laatst stiekem een stukje gefilmd terwijl hij ze voor las...
Heel veel sterkte de komende tijd...
Heel veel sterkte de komende tijd...
zondag 27 oktober 2019 om 20:16
Nou ja dit dus.snoepzak schreef: ↑27-10-2019 20:14Ik zou vooral met hen praten over wat zij erover denken en voelen en daarop i spelen. Het is natuurlijk ddn groot drama, maar dat hoeft het in de belveing van de kinderen niet te zijn of heel anders dan dat jij het ervaart. Ga ze in elk geval zeker geen drama opleggen wat ze zelf niet voelen...
Ik ken jullie band niet als familie. Ik herinner me wel dat ik op mijn 7e op de uitvaart van mijn eigen opa was. We hadden echt wel een heel goede band
Ik heb toen geprobeerd ook te huilen, want iedereen deed dat. Maar eigenlijk keek ik mijn ogen uit. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Daarna was het gek dat hij er nirt meer was, maar meer drama was het ook niet. Ik had nog een beeldje van hem, dat heb ik altijd wel goed bewaard!
Denk dat kinderen vooral reageren op de ouders.
Bij huilen ook gewoon uitgelegd dat ik oma erg miste. Dan krijg ik een knuffel van kind
Maar hij vatte het gewoon op als een feit. Omi is niet meer . Zal straks met oma wel hetzelfde gaan.
zondag 27 oktober 2019 om 20:31
Dit. Mijn ene opa overleed op die leeftijd en dat ervaarde ik zo. De ander stierf op mijn 20ste, een maand nadat mijn vader overleed. Toen kon ik ook niet huilen. Was emotioneel op en dacht alleen maar ‘Tja, opa was oud. Hij heeft een mooie leeftijd bereikt en daar mag hij maar wat blij mee zijn.’snoepzak schreef: ↑27-10-2019 20:14Ik zou vooral met hen praten over wat zij erover denken en voelen en daarop i spelen. Het is natuurlijk ddn groot drama, maar dat hoeft het in de belveing van de kinderen niet te zijn of heel anders dan dat jij het ervaart. Ga ze in elk geval zeker geen drama opleggen wat ze zelf niet voelen...
Ik ken jullie band niet als familie. Ik herinner me wel dat ik op mijn 7e op de uitvaart van mijn eigen opa was. We hadden echt wel een heel goede band
Ik heb toen geprobeerd ook te huilen, want iedereen deed dat. Maar eigenlijk keek ik mijn ogen uit. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Daarna was het gek dat hij er nirt meer was, maar meer drama was het ook niet. Ik had nog een beeldje van hem, dat heb ik altijd wel goed bewaard!
Van mijn opa die stierf toen ik kind was heb ik niks meer, en mis dat ook niet. Van mijN andere opa heb ik 2 wandplaten die hij altijd in huis had hangen, dat vind ik wel leuk.
Veel sterkte komende tijd
Statistics are used much like a drunk uses a lamppost: for support, not illumination.
zondag 27 oktober 2019 om 20:33
Oef wat een rottige tijd, allereerst veel sterkte!
Mijn moeder is 2 jaar geleden overleden, mijn kinderen waren toen 5 en 7. Mijn allergrootste tip is wees eerlijk! Mijn moeder wilde pertinent niet dat de kinderen wisten dat ze zo ziek was, en pas op het allerlaatst wisten de kinderen dat oma dood zou gaan. Vooral mijn oudste is daar zo boos en verdrietig om geweest, dat we zo lang tegen hem gelogen hebben.
Verder zou ik ze altijd de ruimte geven om erover te praten, maar probeer het ook (voor zover mogelijk) luchtig te houden. Wij proberen vooral heel erg te praten over alle leuke dingen die ze met oma hebben gedaan. Oma heeft nog een boek voor ze ingevuld, zo’n ‘oma vertel eens’ boek. Daar kijken ze regelmatig in. Ik heb veel foto’s genomen, helaas te weinig gefilmd.
Misschien kunnen jullie vast nadenken over de uitvaart, een bepaald liedje of iets anders waar de kinderen een rol in kunnen spelen? Zo hebben onze kinderen en hun neefjes en nichtjes allemaal een zonnebloem neergelegd op de kist. Mijn moeder wilde graag dat de kinderen de kist zouden versieren door erop te tekenen, maar dat wilde mijn vader perse niet.
En misschien vinden de kinderen het na het overlijden ook fijn als er een speciaal plekje is. Zo hebben wij ergens een boompje geplant in een bos waar oma vaak met de kinderen ging wandelen. Dat boompje had ze ook samen met mijn zoon ooit in de tuin geplant, en dat staat dus nu in dat bos en daar gaan we soms naartoe.
Nogmaals veel sterkte...
Mijn moeder is 2 jaar geleden overleden, mijn kinderen waren toen 5 en 7. Mijn allergrootste tip is wees eerlijk! Mijn moeder wilde pertinent niet dat de kinderen wisten dat ze zo ziek was, en pas op het allerlaatst wisten de kinderen dat oma dood zou gaan. Vooral mijn oudste is daar zo boos en verdrietig om geweest, dat we zo lang tegen hem gelogen hebben.
Verder zou ik ze altijd de ruimte geven om erover te praten, maar probeer het ook (voor zover mogelijk) luchtig te houden. Wij proberen vooral heel erg te praten over alle leuke dingen die ze met oma hebben gedaan. Oma heeft nog een boek voor ze ingevuld, zo’n ‘oma vertel eens’ boek. Daar kijken ze regelmatig in. Ik heb veel foto’s genomen, helaas te weinig gefilmd.
Misschien kunnen jullie vast nadenken over de uitvaart, een bepaald liedje of iets anders waar de kinderen een rol in kunnen spelen? Zo hebben onze kinderen en hun neefjes en nichtjes allemaal een zonnebloem neergelegd op de kist. Mijn moeder wilde graag dat de kinderen de kist zouden versieren door erop te tekenen, maar dat wilde mijn vader perse niet.
En misschien vinden de kinderen het na het overlijden ook fijn als er een speciaal plekje is. Zo hebben wij ergens een boompje geplant in een bos waar oma vaak met de kinderen ging wandelen. Dat boompje had ze ook samen met mijn zoon ooit in de tuin geplant, en dat staat dus nu in dat bos en daar gaan we soms naartoe.
Nogmaals veel sterkte...
zondag 27 oktober 2019 om 20:34
Dat is ook zo.lux- schreef: ↑27-10-2019 20:31Dit. Mijn ene opa overleed op die leeftijd en dat ervaarde ik zo. De ander stierf op mijn 20ste, een maand nadat mijn vader overleed. Toen kon ik ook niet huilen. Was emotioneel op en dacht alleen maar ‘Tja, opa was oud. Hij heeft een mooie leeftijd bereikt en daar mag hij maar wat blij mee zijn.’
Van mijn opa die stierf toen ik kind was heb ik niks meer, en mis dat ook niet. Van mijN andere opa heb ik 2 wandplaten die hij altijd in huis had hangen, dat vind ik wel leuk.
Veel sterkte komende tijd
Ik was 17 toen mijn 1e opa stierf. Toen waren er nog geen smartphone's en een camera hadden we ook niet. Ik had het wel leuk gevonden om nog een stem te kunnen horen. Niet om daar elke week huilend naar te luisteren, maar af en toe in een melancholische bui ...
zondag 27 oktober 2019 om 21:47
Dat is ook een goeie! Dat ik daar nog niet aan gedacht heb. Dank!!!
Het is beter een kaars aan te steken, dan de duisternis te vervloeken ~ In loving memory of AnnA.
zondag 27 oktober 2019 om 21:47
Dat is ook een goeie! Dat ik daar nog niet aan gedacht heb. Dank!!!
Het is beter een kaars aan te steken, dan de duisternis te vervloeken ~ In loving memory of AnnA.
zondag 27 oktober 2019 om 23:18
Toen mijn moeder overleed waren mijn kinderen 11, net 10, 3 en 1 en ik was 6mnd zwanger. Mijn oma overleed 2 mnd later.
Ik heb de kinderen gewoon de vrijheid gegeven om zich te uiten daarin zoals ze zelf wilden. We hebben zodra de dokters haar hadden opgegeven verteld dat oma zou overlijden en dat het heel snel kon gaan, maar een paar weken. De jongsten snapten dat natuurlijk niet. We hebben ze op een gegeven moment afscheid laten nemen, mijn moeder had zoveel pijn en ze wilde de kinderen daar niet mee confronteren. Toen ze was overleden hebben we met ons alleen even gehuild maar daarna was het eigenlijk ook snel weer over op de orde van de dag. De begrafenis, waar de oudsten wel waren, de jongsten niet, was nog wel weer emotioneel maar dat is bij ons net zo.
En ik denk ook dat hoe rustiger je er zelf onder bent, het ook rustiger voor de kinderen is.
Er zijn ook wel mooie boekjes over het overlijden van opa of oma. Ik had voor de jongsten Lieve oma pluis.
Ik heb de kinderen gewoon de vrijheid gegeven om zich te uiten daarin zoals ze zelf wilden. We hebben zodra de dokters haar hadden opgegeven verteld dat oma zou overlijden en dat het heel snel kon gaan, maar een paar weken. De jongsten snapten dat natuurlijk niet. We hebben ze op een gegeven moment afscheid laten nemen, mijn moeder had zoveel pijn en ze wilde de kinderen daar niet mee confronteren. Toen ze was overleden hebben we met ons alleen even gehuild maar daarna was het eigenlijk ook snel weer over op de orde van de dag. De begrafenis, waar de oudsten wel waren, de jongsten niet, was nog wel weer emotioneel maar dat is bij ons net zo.
En ik denk ook dat hoe rustiger je er zelf onder bent, het ook rustiger voor de kinderen is.
Er zijn ook wel mooie boekjes over het overlijden van opa of oma. Ik had voor de jongsten Lieve oma pluis.
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
zondag 27 oktober 2019 om 23:31
Toen, begin dit jaar opa overleed, zijn we vooral heel open geweest. Opa had de regie min of meer in eigen hand genomen en wilde graag dat alle kleinkinderen nog één keer langskwamen. Ik wilde die dag eigenlijk met de jongste (toen nog 4) even apart gaan, maar uiteindelijk nam ik haar toch maar mee samen met de oudste. En wat bleek: juist door de jongste werd het geheel een stuk luchtiger. Ze zei precies wat ze dacht en dat kwam raak aan. We hebben hard gelachen door alle tranen heen.
Doe vooral wat je denkt dat goed is, maak het niet zwaarder/ingewikkelder dan het is. Het is verdrietig en er mag gehuild worden, maar uiteraard ook gelachen, geknuffeld en mag er liefde worden geuit.
Heel veel sterkte.
Doe vooral wat je denkt dat goed is, maak het niet zwaarder/ingewikkelder dan het is. Het is verdrietig en er mag gehuild worden, maar uiteraard ook gelachen, geknuffeld en mag er liefde worden geuit.
Heel veel sterkte.
woensdag 30 oktober 2019 om 16:52
Heftig... heel veel sterkte !!
Hier is Opa nu een paar weken overleden na een aantal maanden ziektebed.
Was heel heftig, zoon (4) mee genomen zovaak als opa en zoon wilde en opa het aankon, indd vaak max een half uurtje.
De laatste dag alleen met man gegaan omdat het nu wel heel heftig was...
Toen hij al slapende was maar nog niet weg zijn we nogmaals geweest met een kleurplaat .
En na het overlijden de volgende dag ook gewoon met de hele familie samen... wou zelf in de kist kijken dus gedaan ...
Af en toe barst ie nog in huilen uit en mist ie opa, net als ons.
Proberen het wel een beetje nuchter te houden dat het bij het leven hoort, Maar dat ook wij het stom vinden.
Het loopt vaak toch wel vanzelf... hij maakte het op de middagen met de familie samen ook wat luchtiger met de nodige grappige vragen of opmerkingen.
Foto's en filmpje als herinnering rest niet gedaan, vonden dit genoeg anders vonden wij het zo zwaar maken allemaal....
Ik wens jullie alle sterkte en kracht toe, een hele dikke knuffel!
Hier is Opa nu een paar weken overleden na een aantal maanden ziektebed.
Was heel heftig, zoon (4) mee genomen zovaak als opa en zoon wilde en opa het aankon, indd vaak max een half uurtje.
De laatste dag alleen met man gegaan omdat het nu wel heel heftig was...
Toen hij al slapende was maar nog niet weg zijn we nogmaals geweest met een kleurplaat .
En na het overlijden de volgende dag ook gewoon met de hele familie samen... wou zelf in de kist kijken dus gedaan ...
Af en toe barst ie nog in huilen uit en mist ie opa, net als ons.
Proberen het wel een beetje nuchter te houden dat het bij het leven hoort, Maar dat ook wij het stom vinden.
Het loopt vaak toch wel vanzelf... hij maakte het op de middagen met de familie samen ook wat luchtiger met de nodige grappige vragen of opmerkingen.
Foto's en filmpje als herinnering rest niet gedaan, vonden dit genoeg anders vonden wij het zo zwaar maken allemaal....
Ik wens jullie alle sterkte en kracht toe, een hele dikke knuffel!