Relaties
alle pijlers
Dominantie en communiceren
maandag 28 oktober 2019 om 15:08
Hallo allemaal,
Ik open dit topic met de wens om helpende tips en reacties te verzamelen. Het volgende is het geval:
Mijn vriend en ik zijn nu ongeveer twee jaar samen. Hij 26, ik 23. Beide zijn wij 'dominante', aanwezige types, die zich duidelijk uitspreken. Toch zit er een groot verschil tussen ons (naar mijn idee), en voor dit verschil ben ik op zoek naar ervaringen van andere mensen. Zelf heb ik vier jaar de studie Maatschappelijk Werk gevolgd. Mijn ouders zijn destijds net hiervoor gescheiden, waarvoor ik uiteindelijk een aantal jaar in therapie ben geweest. Bij ons thuis werd er altijd erg op ingestoken dat de deur altijd open stond, alles mocht bespreekbaar gemaakt worden. Hierdoor heb ik het idee dat ik iemand ben die makkelijk over dingen kan praten, me hier niet snel voor schaam en weinig moeite heb met mij open en kwetsbaar opstellen.
Mijn vriend komt echter uit een (zoals ik het zelf altijd noem) ouderwets gezin. Het gezin bestaat volledig uit mannen, op moeder na. Mijn schoonvader is een directe, felle, vrij harde man. Ik merk zeker dat mijn vriend hiervan veel heeft meegekregen gedurende zijn opvoeding. Mijn vriend is namelijk ook erg uitgesproken, neemt geen blad voor de mond en staat zijn mannetje.
Over het algemeen gaat het goed tussen ons. Ik ben gek op hem, hij op mij, we kunnen samen hard lachen, hebben vergelijkbare interesses en hobby's, maar steken ook voldoende tijd en energie in ons netwerk. Soms, zoals in veel relaties, botsen wij ook weleens. Onlangs concludeerde ik dat dit eigenlijk vaak komt door de manier waarop wij dan communiceren. Zoals ik hierboven schetste is mijn vriend een uitgesproken man, maar dit kan soms doorslaan. Hij vindt dan dat zijn mening de harde waarheid/feit is, en eigenlijk kan niemand er dan meer tussen komen. Het afgelopen jaar heeft hij het best zwaar gehad, toen zijn vader ziek werd, en toen merkte ik hoe moeilijk hij over emoties kan praten. Op zulke momenten merkte ik een tweestrijd binnen hem: enerzijds de kant die ik motiveer, namelijk dat communiceren key is binnen een relatie en dit gezond is, anderzijds de kant die zijn vader hem heeft meegegeven: je emoties en gevoelens delen maakt je kwetsbaar, en mensen maken hier misbruik van, dus doe het niet.
Ik was benieuwd of er mensen zijn die bovenstaande situatie misschien herkennen. In de afgelopen tijd ben ik op zoek gegaan naar een manier waarop ik mijn vriend kan prikkelen tot het meer open zijn, maar ik blijf het lastig vinden. Ik wil niet de hulpverlener uithangen bij hem, wil echt mijn pure zelf blijven, maar merk soms ook dat mijn uitgesproken karakter hem niet altijd motiveert om zich kwetsbaar op te stellen. Het is dus een combi van 'dominantie' en het feit dat hij het moeilijk vindt om te communiceren, die maken dat ik deze post schrijf.
Ik ben gek op mijn vriend en zou het waarderen als er geen nare comments geschreven kunnen worden over zijn persoonlijkheid of de dingen die hij soms zegt. Hij doet zijn best!
Heel erg bedankt alvast!
Ik open dit topic met de wens om helpende tips en reacties te verzamelen. Het volgende is het geval:
Mijn vriend en ik zijn nu ongeveer twee jaar samen. Hij 26, ik 23. Beide zijn wij 'dominante', aanwezige types, die zich duidelijk uitspreken. Toch zit er een groot verschil tussen ons (naar mijn idee), en voor dit verschil ben ik op zoek naar ervaringen van andere mensen. Zelf heb ik vier jaar de studie Maatschappelijk Werk gevolgd. Mijn ouders zijn destijds net hiervoor gescheiden, waarvoor ik uiteindelijk een aantal jaar in therapie ben geweest. Bij ons thuis werd er altijd erg op ingestoken dat de deur altijd open stond, alles mocht bespreekbaar gemaakt worden. Hierdoor heb ik het idee dat ik iemand ben die makkelijk over dingen kan praten, me hier niet snel voor schaam en weinig moeite heb met mij open en kwetsbaar opstellen.
Mijn vriend komt echter uit een (zoals ik het zelf altijd noem) ouderwets gezin. Het gezin bestaat volledig uit mannen, op moeder na. Mijn schoonvader is een directe, felle, vrij harde man. Ik merk zeker dat mijn vriend hiervan veel heeft meegekregen gedurende zijn opvoeding. Mijn vriend is namelijk ook erg uitgesproken, neemt geen blad voor de mond en staat zijn mannetje.
Over het algemeen gaat het goed tussen ons. Ik ben gek op hem, hij op mij, we kunnen samen hard lachen, hebben vergelijkbare interesses en hobby's, maar steken ook voldoende tijd en energie in ons netwerk. Soms, zoals in veel relaties, botsen wij ook weleens. Onlangs concludeerde ik dat dit eigenlijk vaak komt door de manier waarop wij dan communiceren. Zoals ik hierboven schetste is mijn vriend een uitgesproken man, maar dit kan soms doorslaan. Hij vindt dan dat zijn mening de harde waarheid/feit is, en eigenlijk kan niemand er dan meer tussen komen. Het afgelopen jaar heeft hij het best zwaar gehad, toen zijn vader ziek werd, en toen merkte ik hoe moeilijk hij over emoties kan praten. Op zulke momenten merkte ik een tweestrijd binnen hem: enerzijds de kant die ik motiveer, namelijk dat communiceren key is binnen een relatie en dit gezond is, anderzijds de kant die zijn vader hem heeft meegegeven: je emoties en gevoelens delen maakt je kwetsbaar, en mensen maken hier misbruik van, dus doe het niet.
Ik was benieuwd of er mensen zijn die bovenstaande situatie misschien herkennen. In de afgelopen tijd ben ik op zoek gegaan naar een manier waarop ik mijn vriend kan prikkelen tot het meer open zijn, maar ik blijf het lastig vinden. Ik wil niet de hulpverlener uithangen bij hem, wil echt mijn pure zelf blijven, maar merk soms ook dat mijn uitgesproken karakter hem niet altijd motiveert om zich kwetsbaar op te stellen. Het is dus een combi van 'dominantie' en het feit dat hij het moeilijk vindt om te communiceren, die maken dat ik deze post schrijf.
Ik ben gek op mijn vriend en zou het waarderen als er geen nare comments geschreven kunnen worden over zijn persoonlijkheid of de dingen die hij soms zegt. Hij doet zijn best!
Heel erg bedankt alvast!
maandag 28 oktober 2019 om 15:11
Ja, herken de wisselwerking, tenminste, ik vermoed dat wat jij beschrijft ook op mij en mijn man van toepassing was. Maar kun je een voorbeeld noemen van een situatie waarin jullie botsen? Want zo blijft het een beetje abstract.
BROCCOLI IS OOK GEEN SPINAZIE AL IS HET WEL ALLEBEI GROENTE PEJEKA -- S-Meds
maandag 28 oktober 2019 om 15:15
Als hij ergens niet over wil praten, dan houdt het op.Tiesss schreef: ↑28-10-2019 15:08Zoals ik hierboven schetste is mijn vriend een uitgesproken man, maar dit kan soms doorslaan. Hij vindt dan dat zijn mening de harde waarheid/feit is, en eigenlijk kan niemand er dan meer tussen komen. Het afgelopen jaar heeft hij het best zwaar gehad, toen zijn vader ziek werd, en toen merkte ik hoe moeilijk hij over emoties kan praten. Op zulke momenten merkte ik een tweestrijd binnen hem: enerzijds de kant die ik motiveer, namelijk dat communiceren key is binnen een relatie en dit gezond is, anderzijds de kant die zijn vader hem heeft meegegeven: je emoties en gevoelens delen maakt je kwetsbaar, en mensen maken hier misbruik van, dus doe het niet.
Ik wil niet de hulpverlener uithangen bij hem, wil echt mijn pure zelf blijven, maar merk soms ook dat mijn uitgesproken karakter hem niet altijd motiveert om zich kwetsbaar op te stellen.
Als Annie ergens mee zit, belt ze een vriendin.
Als Dirk ergens mee zit, gaat hij hardlopen.
Dan hoef je van Dirk toch geen Annie te maken.
maandag 28 oktober 2019 om 15:15
Nee, ik herken het niet. Mijn lief en ik zijn ook beiden aardig van de tongriem gesneden maar wij hebben daar een prachtige balans in gevonden. Zo laten we elkaar bv altijd uitpraten, stellen geen vragen om die vervolgens als kapstok te gebruiken voor ons eigen verhaal en we discussiëren zelden over wie er gelijk heeft.
Waarom moet hij open zijn bij jou? Is dit jouw probleem of heeft hij er zelf ook problemen mee?
Als ik heel eerlijk ben heb ik het probleem niet totaal in kaart en het is dus ook lastig tips geven. Ik weet wél dat wanneer ik een andere taal zou spreken dan mijn lief, ik voor een consultje relatietherapie zou gaan. Ik vind communicatie nl bijzonder belangrijk.
Waarom moet hij open zijn bij jou? Is dit jouw probleem of heeft hij er zelf ook problemen mee?
Als ik heel eerlijk ben heb ik het probleem niet totaal in kaart en het is dus ook lastig tips geven. Ik weet wél dat wanneer ik een andere taal zou spreken dan mijn lief, ik voor een consultje relatietherapie zou gaan. Ik vind communicatie nl bijzonder belangrijk.
maandag 28 oktober 2019 om 15:16
Ik kan zeker een voorbeeld geven! Mijn vriend en zijn vader hebben samen een bedrijf. Hun verstandshouding is heel complex. Vaak ruzie, botsen veel. Als mijn vriend dan thuis komt, merk ik dat hij een lastige dag heeft gehad. Ik wil er dan voor hem zijn, hem graag even laten luchten. Vaak belt hij mij ook zelf na zo'n dag, omdat hij dan de intentie heeft om het even kwijt te kunnen bij mij. Op het moment dat ik dan gericht vragen ga stellen, klapt hij dicht. Het lijkt dan echt voor mij alsof hij bang is om zich kwetsbaar op te gaan stellen, alsof het iets slechts is dat hij over zijn gevoelens wil praten. Dan zegt hij 'nee, laat maar, ik wil het er niet meer over hebben'. Ik bied hem altijd de optie om er later nog op terug te komen, maar dit doet hij eigenlijk nooit. En dat vind ik zonde, want natuurlijk wil ik niks tegen hem gebruiken als hij dit zou delen.
maandag 28 oktober 2019 om 15:17
alleen als je vriend zelf een probleem heeft, gaat HIJ veranderen.
Je kunt slechts toekijken.
Je kunt hem wel aangeven, wat JIJ nodig hebt, en wat het effect van zijn gedrag op jou is. Dan nog, is het aan hem om er iets mee te willen doen.
En probeer los te laten, dat jij denkt te weten, dat het door zijn vader komt. Want dat kan natuurlijk, maar misschien is het wel iets anders. En daarmee gooi je voor veel mogelijke andere oorzaken de deur al dicht
Je kunt slechts toekijken.
Je kunt hem wel aangeven, wat JIJ nodig hebt, en wat het effect van zijn gedrag op jou is. Dan nog, is het aan hem om er iets mee te willen doen.
En probeer los te laten, dat jij denkt te weten, dat het door zijn vader komt. Want dat kan natuurlijk, maar misschien is het wel iets anders. En daarmee gooi je voor veel mogelijke andere oorzaken de deur al dicht
maandag 28 oktober 2019 om 15:19
Mijn vriend is vaak in eerste instantie wat opvliegend. Kan dan moeilijk relativeren. Als zijn spanning dan zakt kan hij vaak terugkomen op wat hij heeft gezegd en vinden we er een middenweg in.totallyfree schreef: ↑28-10-2019 15:13Is alles ook altijd jouw schuld? Is zijn wil altijd wet? Voelt hij jouw emoties aan? Dat als je verdrietig bent, hij daarop inspeelt en je troost? Voelt hij goed aan wat jij nodig hebt?
Wat betreft het troosten/mijn emoties lezen heeft hij dit heel goed door. Geeft me ruimte wanneer ik hier behoefte aan hebt, zoekt me op voor een knuffel als ik dat even nodig heb. Ik mag ook altijd aankomen bij hem voor een gesprek. Alleen de andere kant op vindt hij lastig.
maandag 28 oktober 2019 om 15:21
Dit zou ik heel irritant vinden. Ik zou hem -op een moment dat dit niet speelt- vragen wat hij dan van je verwacht en waarom hij jou belt om zijn verhaal kwijt te kunnen. Ik zou willen weten wat de reden is waarom hij afhaakt. Misschien zijn je vragen te confronterend of wil hij zijn vader niet afvallen.
maandag 28 oktober 2019 om 15:21
Ik denk dat jouw vragen hem dan te suggestief zijn. Waarom laat je hem niet gewoon praten tot hij er genoeg van heeft. Waarom vind je het "zonde" dat hij er niet op doorgaat? Probeer eens bij jezelf na te gaan waarom dat zo is. Ik denk dat het probleem in deze meer bij jou ligt dan bij hem.
Met mijn (ex-)man had ik hele giftige discussies waarin het er eigenlijk alleen nog maar om ging wie er gelijk had. Dat zie ik in jouw voorbeeld gelukkig (!) niet.
Met mijn (ex-)man had ik hele giftige discussies waarin het er eigenlijk alleen nog maar om ging wie er gelijk had. Dat zie ik in jouw voorbeeld gelukkig (!) niet.
BROCCOLI IS OOK GEEN SPINAZIE AL IS HET WEL ALLEBEI GROENTE PEJEKA -- S-Meds
maandag 28 oktober 2019 om 15:22
Absoluut. Ik wil mijn vriend ook niet veranderen in zijn persoonlijkheid, maar ik vind communicatie een van de belangrijkste dingen in een relatie. Dus naar mijn idee betekent het niet dat ik dit volledig los moet laten, omdat hij er niet goed in is. Een relatie is elkaar leren kennen, er voor elkaar zijn. Daarnaast heeft mijn vriend al een aantal keer aangegeven dat hij het wel graag beter zou willen kunnen, maar hij vindt het gewoon lastig. Daarom ben ik op zoek naar hoe ik hem hierbij kan helpen, zonder het van hem over te nemen.
maandag 28 oktober 2019 om 15:23
Bedankt, hier heb ik zeker wat aan! Misschien 'schrik' ik hem wel af door mijn vragen, gaat het hem gemakkelijker af als hij gewoon kan ratelen. Ik ga deze meenemen.Bulbul schreef: ↑28-10-2019 15:21Ik denk dat jouw vragen hem dan te suggestief zijn. Waarom laat je hem niet gewoon praten tot hij er genoeg van heeft. Waarom vind je het "zonde" dat hij er niet op doorgaat? Probeer eens bij jezelf na te gaan waarom dat zo is. Ik denk dat het probleem in deze meer bij jou ligt dan bij hem.
Met mijn (ex-)man had ik hele giftige discussies waarin het er eigenlijk alleen nog maar om ging wie er gelijk had. Dat zie ik in jouw voorbeeld gelukkig (!) niet.
maandag 28 oktober 2019 om 15:26
Rooss4.0 schreef: ↑28-10-2019 15:21Dit zou ik heel irritant vinden. Ik zou hem -op een moment dat dit niet speelt- vragen wat hij dan van je verwacht en waarom hij jou belt om zijn verhaal kwijt te kunnen. Ik zou willen weten wat de reden is waarom hij afhaakt. Misschien zijn je vragen te confronterend of wil hij zijn vader niet afvallen.
Ik geef ook vaak een aantal dagen later aan, dat ik toch nog benieuwd was wat maakt dat hij er niet op terug gekomen is. Hij zegt dan dat het hem boos maakt als hij eraan denkt, maar die boosheid blijft wel constant hangen, want bij iedere discussie of ruzie die ze hebben, wordt alles van de vorige keren erbij gehaald (omdat dat niet uitgesproken is). En dat niet willen afvallen klopt denk ik ook. Hij is het vaak niet eens met zijn vader, maar lijkt op een of andere manier wel vaak op zoek te zijn naar zijn bevestiging. Misschien voelt het voor hem als een soort van roddelen.
maandag 28 oktober 2019 om 15:29
Dit vind ik een lastige. Hij wil het beter kunnen? Heeft hij een doel voor ogen, een voorbeeld of praat hij jou naar de mond?
Zou het kunnen dat jij hem hier helemaal niet mee kunt helpen? Dat dat jouw taak eigenlijk helemaal niet is?
maandag 28 oktober 2019 om 15:32
Hij communiceert ook he?Tiesss schreef: ↑28-10-2019 15:22Absoluut. Ik wil mijn vriend ook niet veranderen in zijn persoonlijkheid, maar ik vind communicatie een van de belangrijkste dingen in een relatie. Dus naar mijn idee betekent het niet dat ik dit volledig los moet laten, omdat hij er niet goed in is. Een relatie is elkaar leren kennen, er voor elkaar zijn. Daarnaast heeft mijn vriend al een aantal keer aangegeven dat hij het wel graag beter zou willen kunnen, maar hij vindt het gewoon lastig. Daarom ben ik op zoek naar hoe ik hem hierbij kan helpen, zonder het van hem over te nemen.
op zijn manier, alleen jij vindt jouw manier beter
maandag 28 oktober 2019 om 15:32
maandag 28 oktober 2019 om 15:40
Precies, een compromis. Want zo werkt het in relaties. En daarom staat ook bovenin het topic dat ik op zoek ben naar tips/adviezen hoe ik mijn manier van communiceren meer laat aansluiten op die van hem, en andersom. Dus bijvoorbeeld minder gerichte (aanvallende?) vragen, elkaar goed laten uitpraten en niet de discussie aangaan over wie gelijk heeft.
maandag 28 oktober 2019 om 15:41
dus hij wil wel met je praten maar als je vragen gaat stellen dan lukt het niet meer zo... misschien kun je het idee loslaten dat jij vragen hoort te stellen uit interesse? Of minder specifieke vragen? Kennelijk werkt het voor hem minder als je de interviewer uithangt. Oefen eens met andere reacties als 'he schatje toch, dat je dat hebt volgehouden zeg', of 'wat super vervelend'/dat klinkt niet leuk'... of als je dan toch iets wil vragen meer 'kan ik iets voor je doen?'
Lorem Ipsum
maandag 28 oktober 2019 om 15:42
Dankjewel!turquasi schreef: ↑28-10-2019 15:41dus hij wil wel met je praten maar als je vragen gaat stellen dan lukt het niet meer zo... misschien kun je het idee loslaten dat jij vragen hoort te stellen uit interesse? Of minder specifieke vragen? Kennelijk werkt het voor hem minder als je de interviewer uithangt. Oefen eens met andere reacties als 'he schatje toch, dat je dat hebt volgehouden zeg', of 'wat super vervelend'/dat klinkt niet leuk'... of als je dan toch iets wil vragen meer 'kan ik iets voor je doen?'
maandag 28 oktober 2019 om 15:51
Tegen mij is ooit eens gezegd.
Vertel een man wat op je hart ligt, hij luistert, jij bent het kwijt en hij zal geen onbedoelde adviezen geven, of vertellen hoe hij denkt dat je het op kan lossen. Hij zal hoogstens vragen of hij iets voor je kan betekenen en dan geeft ie je wat te drinken en dan ga je weer verder.
Vertel een vrouw wat op je hart ligt, en je krijgt 100 onbedoelde adviezen, en 10 levenservaringen van henzelf, dan wel een familielid, dan wel een buurvrouw dr tante.
Wij vrouwen denken vaak dat wij weten hoe we moeten communiceren, maar soms wilt iemand gewoon zijn ei kwijt zonder het gelijk te moeten analyseren.
Dit is mij trouwens eens door mijn beste vriend verteld, toen hij zijn ei kwijt moest en ik gelijk oplossingen ging bedenken
Vertel een man wat op je hart ligt, hij luistert, jij bent het kwijt en hij zal geen onbedoelde adviezen geven, of vertellen hoe hij denkt dat je het op kan lossen. Hij zal hoogstens vragen of hij iets voor je kan betekenen en dan geeft ie je wat te drinken en dan ga je weer verder.
Vertel een vrouw wat op je hart ligt, en je krijgt 100 onbedoelde adviezen, en 10 levenservaringen van henzelf, dan wel een familielid, dan wel een buurvrouw dr tante.
Wij vrouwen denken vaak dat wij weten hoe we moeten communiceren, maar soms wilt iemand gewoon zijn ei kwijt zonder het gelijk te moeten analyseren.
Dit is mij trouwens eens door mijn beste vriend verteld, toen hij zijn ei kwijt moest en ik gelijk oplossingen ging bedenken
maandag 28 oktober 2019 om 16:00
Tiesss schreef: ↑28-10-2019 15:16Ik kan zeker een voorbeeld geven! Mijn vriend en zijn vader hebben samen een bedrijf. Hun verstandshouding is heel complex. Vaak ruzie, botsen veel. Als mijn vriend dan thuis komt, merk ik dat hij een lastige dag heeft gehad. Ik wil er dan voor hem zijn, hem graag even laten luchten. Vaak belt hij mij ook zelf na zo'n dag, omdat hij dan de intentie heeft om het even kwijt te kunnen bij mij. Op het moment dat ik dan gericht vragen ga stellen, klapt hij dicht. Het lijkt dan echt voor mij alsof hij bang is om zich kwetsbaar op te gaan stellen, alsof het iets slechts is dat hij over zijn gevoelens wil praten. Dan zegt hij 'nee, laat maar, ik wil het er niet meer over hebben'. Ik bied hem altijd de optie om er later nog op terug te komen, maar dit doet hij eigenlijk nooit. En dat vind ik zonde, want natuurlijk wil ik niks tegen hem gebruiken als hij dit zou delen.
Waarom moet hij praten en zijn hart luchten? Mijn vriend weet ook dat hij 's avonds mij niet direct moet vragen hoe mijn dag was en moet verwachten dat ik dan mijn hart lucht. Hij wil dit wel. Dus hij praat voluit.
Persoonlijk heb ik minder behoefte om er "over te praten" of "mijn hart te luchten", dus ook niet later op de avond. Dat delen vind ik niet altijd zinvol. Als er echt iets is, dan deel ik uit uiteraard met hem, maar de normale dagelijkse dingen, dat hoeft echt niet.
ieder mens is dus anders. Jouw manier werkt goed voor jou, maar dus niet voor mensen zoals jouw vriend en voor mij.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 28 oktober 2019 om 16:05
Mijn ervaring is compleet anders. Mannen zijn oplossingsgericht, die hebben een veel groter "eeeh ja, pak het aan of zeik er niet over" gehalte.fiorerosa schreef: ↑28-10-2019 15:51Tegen mij is ooit eens gezegd.
Vertel een man wat op je hart ligt, hij luistert, jij bent het kwijt en hij zal geen onbedoelde adviezen geven, of vertellen hoe hij denkt dat je het op kan lossen. Hij zal hoogstens vragen of hij iets voor je kan betekenen en dan geeft ie je wat te drinken en dan ga je weer verder.
Ik kan mijn ei veel beter kwijt bij vrouwen eigenlijk, die herkennen het in de regel, hebben zelf ook een verhaal en zonder tot een oplossing te komen heb ik een stevig gevoel van binding.
Mannen zijn geweldig maar ze zijn niet mijn vriendinnen of mijn moeder.
maandag 28 oktober 2019 om 16:17
Jij krijgt van hem wat jij nodig hebt. Jij trekt aan hem om te krijgen wat je denkt dat hij nodig heeft. Hij heeft dit niet nodig anders deed hij dat wel.Tiesss schreef: ↑28-10-2019 15:19
Wat betreft het troosten/mijn emoties lezen heeft hij dit heel goed door. Geeft me ruimte wanneer ik hier behoefte aan hebt, zoekt me op voor een knuffel als ik dat even nodig heb. Ik mag ook altijd aankomen bij hem voor een gesprek. Alleen de andere kant op vindt hij lastig.
Je gedraagt je als een hulpverlener, nadat je zelf een probleem hebt gezocht. Is dat echt wat hij volgens jou nodig heeft?
