Kinderen
alle pijlers
Stil geboren
zondag 27 oktober 2019 om 10:33
Ons kindje is met 20 weken stil geboren. Het was de 5e zwangerschap het 4e kindje...
We zitten middenin de rouw en heb gevoel dat niemand mijn gevoel echt begrijpt, tenzij ze hetzelfde meemaakten. De wens voor nog nog 1 kindje is en blijft ontzettend groot.
Ik ben op zoek naar vrouwen, gezinnen die hetzelfde hebben meegemaakt.
Wanneer is er weer licht aan het einde van de tunnel? Wanneer ga je weer werken? Zijn jullie ooit nog een zwangerschap aangedurfd? Hebben jullie ook niet gevoeld dat het niet meer leefde? Beetje herkenning, hoop dat het steun geeft...
We zitten middenin de rouw en heb gevoel dat niemand mijn gevoel echt begrijpt, tenzij ze hetzelfde meemaakten. De wens voor nog nog 1 kindje is en blijft ontzettend groot.
Ik ben op zoek naar vrouwen, gezinnen die hetzelfde hebben meegemaakt.
Wanneer is er weer licht aan het einde van de tunnel? Wanneer ga je weer werken? Zijn jullie ooit nog een zwangerschap aangedurfd? Hebben jullie ook niet gevoeld dat het niet meer leefde? Beetje herkenning, hoop dat het steun geeft...
De glimlach op mijn gezicht, betekent niet dat mijn leven perfect is. Het betekent dat ik waardeer wat er nu is.
dinsdag 29 oktober 2019 om 13:16
allereerst gecondoleerd!
Ik heb het ook meegemaakt. Een paar jaar geleden is mijn eerste kindje met bijna 24 weken stil geboren.
Ik schaamde me en wilde niet laten zien hoeveel ik leed en ben daarom 8 weken na de bevalling weer zwanger geworden omdat ik wilde laten zien dat ik ook een gezond kind op de wereld kon zetten. Dit sloeg natuurlijk nergens op en ik denk niet dat ik het goed verwerkt heb. Ik wil nu zoveel jaar later alsnog een gesprek met een psycholoog gaan inplannen. Maar ik heb geen spijt dat ik zo snel zwanger ben geworden want het geluk van een nieuwe zwangerschap en het uitkijken naar ons kindje heeft ons veel goed gedaan. In plaats van elke maand huilen, keek ik juist uit naar ons kindje.
Ik was ook 2 weken na de bevalling weer aan het werk.
Maar goed zoals hierboven gezegd, iedereen rouwt op een andere manier. Als jij de tijd wil nemen doe dat, en als je snel weer zwanger wil worden doe dat dan ook.
Ik heb het ook meegemaakt. Een paar jaar geleden is mijn eerste kindje met bijna 24 weken stil geboren.
Ik schaamde me en wilde niet laten zien hoeveel ik leed en ben daarom 8 weken na de bevalling weer zwanger geworden omdat ik wilde laten zien dat ik ook een gezond kind op de wereld kon zetten. Dit sloeg natuurlijk nergens op en ik denk niet dat ik het goed verwerkt heb. Ik wil nu zoveel jaar later alsnog een gesprek met een psycholoog gaan inplannen. Maar ik heb geen spijt dat ik zo snel zwanger ben geworden want het geluk van een nieuwe zwangerschap en het uitkijken naar ons kindje heeft ons veel goed gedaan. In plaats van elke maand huilen, keek ik juist uit naar ons kindje.
Ik was ook 2 weken na de bevalling weer aan het werk.
Maar goed zoals hierboven gezegd, iedereen rouwt op een andere manier. Als jij de tijd wil nemen doe dat, en als je snel weer zwanger wil worden doe dat dan ook.
dinsdag 29 oktober 2019 om 17:19
Mama30037 
Onze dochter is na een voldragen zwangerschap volledig onverwacht levenloos geboren. Ze was ons eerste kind.
Ik had een volledige bevalling en spoedkeizersnede achter de rug, dus mij werd geadviseerd 6 weken te herstellen (lichamelijk) voor ik weer ging werken. Dat heb ik gedaan, maar ik was liever eerder weer begonnen. Ik vond het ontzettend moeilijk en confronterend om alleen thuis te zijn. Ik vond weer gaan werken ook heel moeilijk, maar het heeft me wel heel erg geholpen.
Voor ik ging werken, heb ik mezelf de opdracht gegeven elke dag even onder de mensen te komen, hoe moeilijk dat soms ook was. Ik ging dan even wandelen of een boodschap doen. Ik wilde me niet verstoppen en probeerde op die manier ook niet te ver weg te zakken in het zwarte gat.
Wij wilden heel graag nog een kind en ik was dolgraag nogmaals zwanger geworden, maar het is niet gelukt nog een keer doorgaand zwanger te worden. Ik ben wel nog zwanger geweest na haar, maar dat werd een miskraam.
Haar dood is, net zoals het ongewild kinderloos zijn, een zwarte rand om ons leven. Maar het is nu bijna 3 jaar geleden en we gaan er volgens mij op een prima manier mee om en zijn ook niet ongelukkig.
Ik weet niet wanneer ik 'het licht weer zag' en eigenlijk ook niet of ik ooit het licht niet meer heb gezien. Ik heb het leven altijd wel op waarde geschat denk ik en ben ook altijd de mooie dingen blijven zien. Maar er zijn nog altijd slechte dagen en die zullen er waarschijnlijk ook altijd blijven.
Onze dochter is na een voldragen zwangerschap volledig onverwacht levenloos geboren. Ze was ons eerste kind.
Ik had een volledige bevalling en spoedkeizersnede achter de rug, dus mij werd geadviseerd 6 weken te herstellen (lichamelijk) voor ik weer ging werken. Dat heb ik gedaan, maar ik was liever eerder weer begonnen. Ik vond het ontzettend moeilijk en confronterend om alleen thuis te zijn. Ik vond weer gaan werken ook heel moeilijk, maar het heeft me wel heel erg geholpen.
Voor ik ging werken, heb ik mezelf de opdracht gegeven elke dag even onder de mensen te komen, hoe moeilijk dat soms ook was. Ik ging dan even wandelen of een boodschap doen. Ik wilde me niet verstoppen en probeerde op die manier ook niet te ver weg te zakken in het zwarte gat.
Wij wilden heel graag nog een kind en ik was dolgraag nogmaals zwanger geworden, maar het is niet gelukt nog een keer doorgaand zwanger te worden. Ik ben wel nog zwanger geweest na haar, maar dat werd een miskraam.
Haar dood is, net zoals het ongewild kinderloos zijn, een zwarte rand om ons leven. Maar het is nu bijna 3 jaar geleden en we gaan er volgens mij op een prima manier mee om en zijn ook niet ongelukkig.
Ik weet niet wanneer ik 'het licht weer zag' en eigenlijk ook niet of ik ooit het licht niet meer heb gezien. Ik heb het leven altijd wel op waarde geschat denk ik en ben ook altijd de mooie dingen blijven zien. Maar er zijn nog altijd slechte dagen en die zullen er waarschijnlijk ook altijd blijven.
dinsdag 29 oktober 2019 om 17:56
TO, sterkte. Lijkt me heel moeilijk. Geen eigen ervaring om te delen. Ie gelukkig wel andere hier.
Even uit nieuwsgierigheid, is de uitdrukking stil geboren gangbaar of misschien streekgebonden?
Iemand in mijn omgeving heeft dit ook meegemaakt maar we noemden het allemaal 'overleden in de buik' of dood geboren. Zijzelf ook.
Even uit nieuwsgierigheid, is de uitdrukking stil geboren gangbaar of misschien streekgebonden?
Iemand in mijn omgeving heeft dit ook meegemaakt maar we noemden het allemaal 'overleden in de buik' of dood geboren. Zijzelf ook.
woensdag 30 oktober 2019 om 07:53
Duufje schreef: ↑29-10-2019 17:19Mama30037
Onze dochter is na een voldragen zwangerschap volledig onverwacht levenloos geboren. Ze was ons eerste kind.
Ik had een volledige bevalling en spoedkeizersnede achter de rug, dus mij werd geadviseerd 6 weken te herstellen (lichamelijk) voor ik weer ging werken. Dat heb ik gedaan, maar ik was liever eerder weer begonnen. Ik vond het ontzettend moeilijk en confronterend om alleen thuis te zijn. Ik vond weer gaan werken ook heel moeilijk, maar het heeft me wel heel erg geholpen.
Voor ik ging werken, heb ik mezelf de opdracht gegeven elke dag even onder de mensen te komen, hoe moeilijk dat soms ook was. Ik ging dan even wandelen of een boodschap doen. Ik wilde me niet verstoppen en probeerde op die manier ook niet te ver weg te zakken in het zwarte gat.
Wij wilden heel graag nog een kind en ik was dolgraag nogmaals zwanger geworden, maar het is niet gelukt nog een keer doorgaand zwanger te worden. Ik ben wel nog zwanger geweest na haar, maar dat werd een miskraam.
Haar dood is, net zoals het ongewild kinderloos zijn, een zwarte rand om ons leven. Maar het is nu bijna 3 jaar geleden en we gaan er volgens mij op een prima manier mee om en zijn ook niet ongelukkig.
Ik weet niet wanneer ik 'het licht weer zag' en eigenlijk ook niet of ik ooit het licht niet meer heb gezien. Ik heb het leven altijd wel op waarde geschat denk ik en ben ook altijd de mooie dingen blijven zien. Maar er zijn nog altijd slechte dagen en die zullen er waarschijnlijk ook altijd blijven.
Zo herkenbaar. Na 12 jaar wordt het zwarte randje gelukkig wel steeds dunner. Binnen in de cirkel komen steeds meer mooie nieuwe herinneringen.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
woensdag 30 oktober 2019 om 08:01
Ik had een zusje moeten hebben dat drie jaar jonger was geweest dan ik. Mijn moeder was zeven maanden zwanger. Daarna volgde nog een miskraam (na een week of acht) en nog weer twee jaar later kwam mijn zusje. We schelen zes jaar.
In die tijd was het nog gebruikelijk om zo´n kindje weg te moffelen, alsof er niets gebeurd was.
Mijn moeder is dat kindje nooit vergeten. Toen mijn zusje nog klein was (en ook nog eens een echte wildebras) heeft ze die heel beschermend opgevoed. Waar ik vanalles mocht, want al groot, heeft ze haar veel korter gehouden.
Toen vorig jaar de mogelijkheid ontstond om stil geboren kindjes alsnog te registreren zat ze als één van de eersten in het gemeentehuis.
Sterkte
In die tijd was het nog gebruikelijk om zo´n kindje weg te moffelen, alsof er niets gebeurd was.
Mijn moeder is dat kindje nooit vergeten. Toen mijn zusje nog klein was (en ook nog eens een echte wildebras) heeft ze die heel beschermend opgevoed. Waar ik vanalles mocht, want al groot, heeft ze haar veel korter gehouden.
Toen vorig jaar de mogelijkheid ontstond om stil geboren kindjes alsnog te registreren zat ze als één van de eersten in het gemeentehuis.
Sterkte
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
woensdag 30 oktober 2019 om 15:36
Lieve Mama300037,
Allereerst gefeliciteerd met jullie kindje! Wat enorm verdrietig dat ze in je buik is overleden.
Zoals al veel geschreven hier. Neem de tijd en rouw op jouw manier. Er is geen één goede manier. Alles kan.
Hier ook een moeder van een met 23 weken zwangerschap stilgeboren kindje. Dat is nu ruim 3 jaar geleden.
Qua werk;
Ik vond het (net als al door anderen geschreven) ook lastig qua ziektewet, en voelde mij bezwaard daar gebruik van te maken. Al deden het UWV en mijn werkgever beslist niet moeilijk. En weet ik rationeel ook echt dat ik mij echt niet bezwaard hoefde te voelen.
Maar ik wilde daarnaast ook zo graag zo snel mogelijk weer door met mijn ‘gewone’ leven.
Na 2/3 weken ben ik weer wat gaan werken, toen nog 3 weken vakantie gehad, daarna het werken geleidelijk opgebouwd en na 3 maanden was ik weer (meer dan) fulltime aan het werk. In het begin werd ik wel hondsmoe van werken en was halve dagen echt genoeg, maar gelukkig wende dat snel.
Die lange vakantie heeft mij destijds ook echt heel goed gedaan.
Qua omgeving;
Het lastigste aan die periode (en soms nog steeds) vind ik het onbegrip van mensen. Het lijkt net alsof ze voor de rest van de wereld nooit heeft bestaan. Terwijl ze voor mij net zoveel mijn kind is als mijn andere kindje.
Qua opnieuw zwanger worden;
Ik ben zodra ik opnieuw zwanger mocht worden (moest 2 cycli afwachten) meteen weer het vruchtbaarheidstraject ingegaan en heb tussentijds nog een miskraam gehad en na bijna een jaar was ik opnieuw zwanger.
Inmiddels heb ik een fantastisch kindje van ruim 1,5 jaar. Deze zwangerschap was psychisch zwaar en ik heb de volle 9 maanden gedacht dat hij ook dood was/ stilgeboren zou worden. Pas toen hij huilde na de geboorte was het goed en heb ik enorm gehuild van opluchting. Ik ben nog steeds zo enorm dankbaar dat ik opnieuw moeder ben mogen worden.
Qua wanneer het licht zien;
Ik heb eigenlijk altijd het ‘licht gezien’ en wilde juist zo snel mogelijk weer een gewoon leven met veel dingen doen. Dat ging best ok en heeft mij door deze periode geholpen. Maar dat neemt niet weg dat het verdriet er bij de volgende zwangerschap er nog -of juist- volop was. En nog steeds zijn er soms momenten dat ik haar echt even enorm kan missen. Al wordt dat wel steeds minder vaak. Al is er geen dag dat ik niet even aan haar denk.
Inmiddels is het 3 jaar geleden en deze geboorte/ jaardag was eigenlijk voor het eerst echt ok en niet zo verdrietig als de afgelopen twee keer.
Al met al een heel verhaal met mijn ervaringen. Maar zoals gezegd, er is niet één goede manier van rouwen, doe wat bij jou/ jullie past. Heel veel sterkte en neem je tijd.
Allereerst gefeliciteerd met jullie kindje! Wat enorm verdrietig dat ze in je buik is overleden.
Zoals al veel geschreven hier. Neem de tijd en rouw op jouw manier. Er is geen één goede manier. Alles kan.
Hier ook een moeder van een met 23 weken zwangerschap stilgeboren kindje. Dat is nu ruim 3 jaar geleden.
Qua werk;
Ik vond het (net als al door anderen geschreven) ook lastig qua ziektewet, en voelde mij bezwaard daar gebruik van te maken. Al deden het UWV en mijn werkgever beslist niet moeilijk. En weet ik rationeel ook echt dat ik mij echt niet bezwaard hoefde te voelen.
Maar ik wilde daarnaast ook zo graag zo snel mogelijk weer door met mijn ‘gewone’ leven.
Na 2/3 weken ben ik weer wat gaan werken, toen nog 3 weken vakantie gehad, daarna het werken geleidelijk opgebouwd en na 3 maanden was ik weer (meer dan) fulltime aan het werk. In het begin werd ik wel hondsmoe van werken en was halve dagen echt genoeg, maar gelukkig wende dat snel.
Die lange vakantie heeft mij destijds ook echt heel goed gedaan.
Qua omgeving;
Het lastigste aan die periode (en soms nog steeds) vind ik het onbegrip van mensen. Het lijkt net alsof ze voor de rest van de wereld nooit heeft bestaan. Terwijl ze voor mij net zoveel mijn kind is als mijn andere kindje.
Qua opnieuw zwanger worden;
Ik ben zodra ik opnieuw zwanger mocht worden (moest 2 cycli afwachten) meteen weer het vruchtbaarheidstraject ingegaan en heb tussentijds nog een miskraam gehad en na bijna een jaar was ik opnieuw zwanger.
Inmiddels heb ik een fantastisch kindje van ruim 1,5 jaar. Deze zwangerschap was psychisch zwaar en ik heb de volle 9 maanden gedacht dat hij ook dood was/ stilgeboren zou worden. Pas toen hij huilde na de geboorte was het goed en heb ik enorm gehuild van opluchting. Ik ben nog steeds zo enorm dankbaar dat ik opnieuw moeder ben mogen worden.
Qua wanneer het licht zien;
Ik heb eigenlijk altijd het ‘licht gezien’ en wilde juist zo snel mogelijk weer een gewoon leven met veel dingen doen. Dat ging best ok en heeft mij door deze periode geholpen. Maar dat neemt niet weg dat het verdriet er bij de volgende zwangerschap er nog -of juist- volop was. En nog steeds zijn er soms momenten dat ik haar echt even enorm kan missen. Al wordt dat wel steeds minder vaak. Al is er geen dag dat ik niet even aan haar denk.
Inmiddels is het 3 jaar geleden en deze geboorte/ jaardag was eigenlijk voor het eerst echt ok en niet zo verdrietig als de afgelopen twee keer.
Al met al een heel verhaal met mijn ervaringen. Maar zoals gezegd, er is niet één goede manier van rouwen, doe wat bij jou/ jullie past. Heel veel sterkte en neem je tijd.
donderdag 31 oktober 2019 om 19:24
De tranen springen me in de ogen als ik jouw post lees. Je lijkt me een erg sterke persoon.Duufje schreef: ↑29-10-2019 17:19Mama30037
Onze dochter is na een voldragen zwangerschap volledig onverwacht levenloos geboren. Ze was ons eerste kind.
Ik had een volledige bevalling en spoedkeizersnede achter de rug, dus mij werd geadviseerd 6 weken te herstellen (lichamelijk) voor ik weer ging werken. Dat heb ik gedaan, maar ik was liever eerder weer begonnen. Ik vond het ontzettend moeilijk en confronterend om alleen thuis te zijn. Ik vond weer gaan werken ook heel moeilijk, maar het heeft me wel heel erg geholpen.
Voor ik ging werken, heb ik mezelf de opdracht gegeven elke dag even onder de mensen te komen, hoe moeilijk dat soms ook was. Ik ging dan even wandelen of een boodschap doen. Ik wilde me niet verstoppen en probeerde op die manier ook niet te ver weg te zakken in het zwarte gat.
Wij wilden heel graag nog een kind en ik was dolgraag nogmaals zwanger geworden, maar het is niet gelukt nog een keer doorgaand zwanger te worden. Ik ben wel nog zwanger geweest na haar, maar dat werd een miskraam.
Haar dood is, net zoals het ongewild kinderloos zijn, een zwarte rand om ons leven. Maar het is nu bijna 3 jaar geleden en we gaan er volgens mij op een prima manier mee om en zijn ook niet ongelukkig.
Ik weet niet wanneer ik 'het licht weer zag' en eigenlijk ook niet of ik ooit het licht niet meer heb gezien. Ik heb het leven altijd wel op waarde geschat denk ik en ben ook altijd de mooie dingen blijven zien. Maar er zijn nog altijd slechte dagen en die zullen er waarschijnlijk ook altijd blijven.
donderdag 31 oktober 2019 om 19:46
Lieve to wat verschrikkelijk voor jullie.
Vorig jaar ben ik met 18 weken bevallen van een meisje. We moesten de zwangerschap afbreken omdat ze afwijkingen had niet met leven verenigbaar. Niet hetzelfde natuurlijk maar moest wel echt bevallen in het zh weeen en de hele rataplan.
Ik weet niet zo goed hoe je hier mee om moet gaan voor mezelf weet ik dat nog steeds niet.
Ik ben na een paar weken weer gaan werken, maar mijn 1e kind vraagt nog vaak naar haar dus ik kan het ook niet wegstoppen zeg maar.
Ik heb besloten dat ze gewoon bij ons hoort en dan er altijd over haar gesproken mag worden.
Inmiddels ben ik alweer een tijdje geleden bevallen van mijn dochtertje die nu 6 maanden is. Ik was vrij vlot weer zwanger ik weet niet of dit goed was.
Ik ben de gehele zwangerschap doodsbang geweest en nog steeds ben ik een stuk bezorgde dan bij mijn eerste kindje.
Het verlies gaat nooit weg maar je geeft het verdriet een plekje en je draagt de gedachte voor altijd met je mee denk ik.
Ik heb trouwens erg veel gehad aan het forum hier de dames waren allemaal heel erg lief.
Vorig jaar ben ik met 18 weken bevallen van een meisje. We moesten de zwangerschap afbreken omdat ze afwijkingen had niet met leven verenigbaar. Niet hetzelfde natuurlijk maar moest wel echt bevallen in het zh weeen en de hele rataplan.
Ik weet niet zo goed hoe je hier mee om moet gaan voor mezelf weet ik dat nog steeds niet.
Ik ben na een paar weken weer gaan werken, maar mijn 1e kind vraagt nog vaak naar haar dus ik kan het ook niet wegstoppen zeg maar.
Ik heb besloten dat ze gewoon bij ons hoort en dan er altijd over haar gesproken mag worden.
Inmiddels ben ik alweer een tijdje geleden bevallen van mijn dochtertje die nu 6 maanden is. Ik was vrij vlot weer zwanger ik weet niet of dit goed was.
Ik ben de gehele zwangerschap doodsbang geweest en nog steeds ben ik een stuk bezorgde dan bij mijn eerste kindje.
Het verlies gaat nooit weg maar je geeft het verdriet een plekje en je draagt de gedachte voor altijd met je mee denk ik.
Ik heb trouwens erg veel gehad aan het forum hier de dames waren allemaal heel erg lief.
donderdag 31 oktober 2019 om 21:45
zondag 3 november 2019 om 13:40
Wij zijn ons kindje verloren met 18 weken, en het was nog onze eigen keus ook, hij was ernstig ziek en zou geestelijk en lichamelijk zwaar gehandicapt zijn. Erg traumatisch zo'n beslissing en dan de bevalling.
Ik ben na 6 weken weer gaan werken, was er wel aan toe maar was volledig niet in staat om ook 'echt' te werken, had concentratie problemen, hyperventilatie klachten etc... Maar dat verschilt dus per persoon, sommige mensen kunnen iets makkelijker op de oude voet verder gaan maar dat lukte mij niet direct.
Wij hebben hem een mooi afscheid gegeven, in een speciaal kistje meegegeven aan de begrafenisondernemer, hij is gecremeerd (we waren er niet bij) kregen zijn as later inderdaad in een standaard urn maar hij staat nu hier op de kast in een prachtig urntje met zijn voetafdrukjes erop.
Ik heb ook de ervaring dat veel mensen het totaal niet vatten wat je dan eigenlijk zo overkomen is, mensen die het als een miskraam zien, maar ik heb dan niet de behoefte om het helemaal uit te gaan leggen, we hebben gelukkig ook wel heel veel begrip gehad van andere mensen die echt heel intens met ons meeleefde, dat heeft ons echt gesteund.
De wens voor een kindje was zo enorm dat we er al snel weer voor gingen, na 3 maanden was ik weer zwanger en toen voelde ik me pas weer rustig van binnen, we hebben nu een 2e zoontje die helemaal gezond is, het is zo genieten en het verdriet is echt al heel erg weggezakt, het is nu bijna 2 jaar geleden.
Even mijn ervaring, misschien heb je er iets aan.... Sterkte en doe rustig aan het is nog zo kort geleden bij jou! Ik hoop dat jullie veel steun aan elkaar hebben.
Ik ben na 6 weken weer gaan werken, was er wel aan toe maar was volledig niet in staat om ook 'echt' te werken, had concentratie problemen, hyperventilatie klachten etc... Maar dat verschilt dus per persoon, sommige mensen kunnen iets makkelijker op de oude voet verder gaan maar dat lukte mij niet direct.
Wij hebben hem een mooi afscheid gegeven, in een speciaal kistje meegegeven aan de begrafenisondernemer, hij is gecremeerd (we waren er niet bij) kregen zijn as later inderdaad in een standaard urn maar hij staat nu hier op de kast in een prachtig urntje met zijn voetafdrukjes erop.
Ik heb ook de ervaring dat veel mensen het totaal niet vatten wat je dan eigenlijk zo overkomen is, mensen die het als een miskraam zien, maar ik heb dan niet de behoefte om het helemaal uit te gaan leggen, we hebben gelukkig ook wel heel veel begrip gehad van andere mensen die echt heel intens met ons meeleefde, dat heeft ons echt gesteund.
De wens voor een kindje was zo enorm dat we er al snel weer voor gingen, na 3 maanden was ik weer zwanger en toen voelde ik me pas weer rustig van binnen, we hebben nu een 2e zoontje die helemaal gezond is, het is zo genieten en het verdriet is echt al heel erg weggezakt, het is nu bijna 2 jaar geleden.
Even mijn ervaring, misschien heb je er iets aan.... Sterkte en doe rustig aan het is nog zo kort geleden bij jou! Ik hoop dat jullie veel steun aan elkaar hebben.
