Mijn mam is dement.

Niet mijn moeder, maar wel mijn opa.



Geen tips ofzo verder, wel een dikke

Niet echt tips omdat iedere situatie anders is.

In Brabant is in veel plaatsen een alzheimer-cafe, heeeeft weinig met cafe te maken maar je komt er wel mensen tegen in dezlfde situatie als jij. Misschien dat t in andere plaatsen ook bestaat, Je kunt er praten met "lotgenoten", en er worden thema's behandeld zoals communiceren met dementerenden,

Maar het belangrijkste is dat je merkt dat je niet de enige bent.

Mensen die het niet echt meemaken, begrijpen er minder van dat je er wel eens van baalt , dat ze niet meer je moeder is zoals je ze kende. "Je hebt ze toch nog", zeggen ze, maar je hebt niet meer de moeder die je had, en dat went niet echt.

Sterkte

Ik werk met dementerenden. Ik weet niet of het mogelijk is, maar misschien kan je een bezoekje aan je moeder combineren met bijv. boodschappen doen? Je haalt je moeder op en dan gaan jullie samen naar de supermarkt. Ben je toch bij/met je moeder, de boodschappen worden gedaan en je moeder is even in een andere omgeving dan het verpleeghuis!

Ook kan je misschien samen met je vader op bezoek bij je moeder, dan heb je 2 bezoekjes in 1.



Veel sterkte!

Denk je ook een beetje ( boel ! ) aan je eigen gezinnetje die je ook nodig heeft ? Héél lullig gezegd ; waarschijnlijk vraagt je moeder zich af zodra jij de deur uit bent wanneer Yoyo nou toch eens komt .... vaak gaan maakt niet dat ze het zich herinnert dat je drie keer geweest bent . Ik begrijp absoluut dat je het doet , hoor , maar je kinderen en je man hebben je ook nodig . Je vader woont in de buurt ? Misschien vindt hij het bij jou thuis met alle drukte wel heel gezellig , nu hij verder alleen thuis is , misschien kan hij op een vaste avond bij jullie eten ( en de kinderen helpen met huiswerk , banden plakken ) ipv dat jij steeds de deur uit moet .

Leg de lat voor jezelf niet te hoog . En ..... neem het áán als iemand zijn hulp aanbiedt ; als een tante bijvoorbeeld aanbiedt om een dag naar je moeder te gaan , blijf jij dan lekker thuis .

Speicaal een account aangemaakt, moet even reageren...



Ook mijn moeder is op zeer jonge leeftijd (begon toen ze 59) aan dementie gaan lijden... En ik vlak andere ziektes niet uit; maar wat een rotziekte!

Zeker als ze het zelf nog doorhebben in het begin. Ze voelen zich machteloos en gefrustreerd.



En dan niet te vergeten de naasten om zich heen! Die zien hun geliefde veranderen, rare dingen doen, continue hetzelfde vragen, inderdaad bellen, belangrijke gebeurtenissen vergeten.



Ik moet zeggen dat ik er erg slecht op reageerde. Voelde me boos en in de steek gelaten (voor de diagnose) Maar ook toen haar ziekte een naam had was ik vaak verdrietig, boos en ook zo machteloos. Mijn lieve moeder raakte ik kwijt!



Mijn moeder is vrij snel opgenomen; eerst dagbehandeling en het laatste jaar verbleef ze in een verpleegtehuis.

Het was erg zwaar voor mijn vader, maar wat heeft hij zijn best gedaan! Het is me er 1, die vader van mij, maar voor verzorging voor mijn moeders laatste jaren geef ik hem een dikke 10. Het valt echt niet mee.



Ik denk dat jullie hulp moeten inschakelen, mogelijk eerst dagopvang? Krijgen jullie wat lucht (klinkt niet aardig, ik weet het) maar het leven met een dement familielid vreet energie. Je kan de kar niet blijven trekken, het wordt alleen maar zwaarder en moeilijker.



Mijn vader ging iedere dag naar haar toe en kon haar met een gerust hart achterlaten. En hij had het er moeilijk mee, want natuurlijk wil je om nog meer onrust uit te sluiten, haar het liefst in haar eigen omgeving houden...



Ik wens jullie heel veel sterkte!

Ik werk zelf in een verpleeghuis als verpleegkundige, oa met psycho-geriatrische patienten.

Heel wat familieleden voelen het moment van opname aan als mislukken. Ze worden gedwongen om de zorg aan anderen over te dragen. Ze moeten afscheid nemen van de zorgsituatie van voor de opname. Vaak hebben ze een dubbelzinnig gevoel rond het verhuis: rationeel weten ze dat dit de enige haalbare mogelijkheid is om goed voor de dementerende persoon te zorgen, emotioneel hebben ze het gevoel dat de dementerende persoon nooit de optimale zorg zal kunnen krijgen die zij voor hem in gedachte hadden. Zeker in de eerste maanden overheerst het gevoel van verlies.



Een proces van dementie kan een mens emotioneel heel diep raken. Dat geldt ook voor de naaste familie en in het bijzonder voor de partner en de kinderen. Het dementeren van een familielid betekent voor de directe omgeving steeds een verliessituatie: het verlies van een "gezonde" partner, van een "gezonde" ouder. De ander wordt meer en meer geestelijk onbereikbaar. Dit wordt des te scherper aangevoeld wanneer de patiënt een uitgesproken persoonlijkheidsverandering ondergaat, wanneer een echt diepgaand gesprek niet langer mogelijk is of wanneer hij/zij (in een ver gevorderd stadium van de ziekte) de naaste familieleden niet meer herkent.

Het dementeringsproces is eigenlijk een aanhoudende opeenstapeling van verschillende soorten van verlies: verlies van het vertrouwde gedragspatroon van de naaste, verlies van decorum bij de dementerende, verlies van het vertrouwde rolpatroon, verlies van wederkerigheid, van onderlinge steun, verstoring van het evenwicht binnen een familie, verlies van sociale contacten, verlies van een gezamenlijke thuissituatie bij opname van de dementerende. Verlies aanvaarden gebeurt niet meteen. Daar is meestal veel tijd voor nodig.

Dit is te vergelijken met een rouwproces



Veel familieleden en partners laten hun bezorgdheid over hun eigen gezondheid overschaduwen door hun bezorgdheid over het welzijn van de patiënt. Maar het is bijzonder belangrijk dat u zorgdraagt voor uw eigen gezondheid.

Het is heel normaal om:

* Boos te zijn: Zet deze energie om in positieve actie. Maak wat schoon, ga wandelen of maak een praatje met iemand.

* Gefrustreerd te zijn: Stop met hetgeen waarmee je bezig bent, haal diep adem en begin met iets nieuws.

Wat tijd alleen door te brengen: Duik in je favoriete stoel in een rustige kamer, ga even naar de winkel of breng een paar uurtjes door met vrienden. Ieder mens heeft momenten van ontspanning nodig om weer energie te krijgen. Zorg daarom datje een hobby houdt en blijf leuke dingen doen.

Hulp te vragen: Benader familie, vrienden, de huisarts of plaatselijke instanties voor eventuele hulp of service. Meer informatie kun je verkrijgen op de websites:

www.alzheimer.nl en www.alzheimerstichting.nl

Op je oordeel te vertrouwen: Wees ontspannen, je doet immers je uiterste best.

Uw beperkingen te kennen: Je bent een waardevol persoon. Zorg daarom ook goed voor jezelf.

Fouten te maken: Niemand is perfect. Daarom kunnen we dingen leren.

Verdriet te hebben: Dit is een normale reactie op verlies. Het is heel gewoon om verdriet te hebben omdat de dingen niet meer zo zijn als ze waren. Deel gevoelens, gedachten of vragen met anderen. Dat kunnen familieleden, vrienden of kennissen zijn, maar ook mensen die in dezelfde situatie verkeren. Vooral lotgenoten begrijpen wat het samenleven met een Alzheimerpatiënt betekent. Welke problemen er zijn, hoe je daarmee moet omgaan en hoe u die mogelijk kunt oplossen.

Te lachen en lief te hebben: Het is misschien makkelijk om te vergeten, maar onthoud dat je nog steeds het vermogen heeft om te voelen en dat dit zich onverwachts kan aandienen.



Heel veel sterkte gewenst,

sorry, ik lees nu pas dat ze al opgenomen is...



Vergeet haar niet, tijd is lastig, maar al ga je een half uurtje. Je krijgt er geen spijt van

Wat vreselijk voor je, dit is echt mijn grootste angst. Helaas heb ik geen tips voor je, maar wil je veel sterkte wensen!

Guus: dit advies is niet altijd een goed advies ivm dwaal en wegloop neigingen bij dementerenden..TO heeft niet gezegd dat haar moeder dwaalt of wegloop neigingen heeft, dus misschien haal ik nu iets naar voren wat totaal (nog) niet aan de orde is.



Het is belangrijk voor TO dat ze indien ze kan een of 2 vaste dagen naar haar moeder gaat. Zodat haar moeder aan dit patroon kan wennen in zoverre dat (nog) mogelijk is.(evt op een kalender zetten op haar kamertje)



Belangrijk om te weten is ook in hoeverre TO 's moeder TO nog herkend.

Wanneer moeder TO niet meer herkend als haar dochter is het soms makkelijker/beter om er minder vaak heen te gaan, om zo niet super teleurgesteld naar huis te gaan omdat je moeder je niet (meer) herkend.



BGB goede adviezen mbt haar vader. Een idee om samen met je vader boodschappen te halen ?

Of indien je toch de stad in gaat je vader even tebellen of hij of je moeder nog iets nodig is (in de trant van shampoo, tandpasta, douchegel, ondergoed, nachtponnen e.d)

Mooi, krachtig en zo waar verhaal van palientje!

Geweldig dat je dit allemaal voor je ouders doet! Maar, en ik weet het is makkelijk gezegd, hou ook jezelf in de gaten. Je hebt een gezin, werk, vriendinnen etc. Je kunt het op een gegeven moment niet meer allemaal behappen en gaat er zelf aan onder door. Jij hebt namelijk ook tijd voor jezelf nodig. Voel je niet schuldig als een bezoekje er een keertje niet van komt. Uit je posting spreekt veel liefde voor je ouders en vraag jezelf daarom af: verwachten zij het van je of leg je het je allemaal zelf op? Heb zelf in een soortgelijke situatie gezeten en weet nu dat ik toen op sommige momenten een beetje meer aan mezelf had moeten denken. Sterkte!

Hou vol hoor Yoyo, het is heel zwaar en je moet inderdaad soms echt voor jezelf kiezen, anders hou je het niet vol.

Maar de rollen zijn nu omgedraait; jij moet nu je moeder kalmeren, sussen en knuffelen.



Je moet er nu vanuit gaan dat er mensen zijn die voor haar zorgen en jij geeft haar jouw warmte en dat kan alleen met een vol batterijtje.



Het is wel moeilijk hé??



Wat ontzettend vervelend van je vader, ik hoop dat hij kracht krijgt om er voor haar te zijn.



knuffel!

Yoyo, heel herkenbaar allemaal.....



Kom net van de 84e verjaardag van mijn vader... Hij is inmiddels de langstlevende op zijn afdeling.. Ging 4 jaar geleden voor dagbehandeling en na een maand kon hij permanent blijven.....



Het is hard, keihard. Je moet afscheid nemen van je moeder terwijl ze er nog wel is...



Mijn moeder heeft heel veel aan het Alzheimer-cafe. inderdaad heeft het niets met een cafe te maken maar er komen heel veel mensen die in dezelfde situatie zitten.. Er zijn er zo ontzetten veel die dit meemaken.... die hun partner verliezen..

Ik denk aan die poster waarop staat... Hij lijdt aan Alzheimer, zij heeft het... Wat een prachtige slogan, waar alles in zit... Mijn moeder heeft de laatste jaren dat hij thuis woonde zichzelf helemaal weggecijfert, het kon niet anders en toen het niet meer ging thuis is hij daarheen verhuisd.,.. Schuldgevoel.... volop... Met de jaren slijt dat ook....



En voor mezelf?

Ik ga er ongeveer 1 x per maand heen, Niet dat hij er iets aan heeft, hij herkend niemand meer, zelfs mijn moeder niet. Maar ja, je kan hem toch niet laten zitten? Vaak combineren we de bezoekjes aan mijn vader met elkaar. Als een van mijn zussen of mijn broer erheen gaat of mijn moeder. Dan kunnen we intussen bijkletsen en toch even bij hem langs gaan. Zit je niet zo doelloos daar te kijken. Mijn ene zus neemt altijd haar hondje mee, daar hebben zoveel mensen plezier van. Zoveel demente mensen maken wel contact met haar hond.



En ik neem vaak de kinderen mee, die vrolijke kinderstemmetjes, de kids die daar door de gangen rennen, daar worden veel medebewoners heel vrolijk van.... Mijn vader zelf is inmiddels zover heen dat zelfs dat hem niet meer bereikt maar heel veel andere mensen daar beleven daar plezier aan. Bovendien snijdt het mes aan twee kanten. Mijn kids weten dat Opa gehandicapt is en dat er heel veel oude mensen eenzaam zijn. Zij fleuren hun dag een beetje op... Iedereen tevreden dus...



Vergeet jezelf niet in dit verhaal...

Het is moeilijk, heel moeilijk.....

Sterkte meid...



Maar als je moeder nog in de fase zit dat ze heel erg aan je hangt is het echt zwaar. Probeer het een beetje los te laten, er wordt goed voor haar gezorgd....

maar het is zwaar en raar. Afscheid nemen van iemand die er nog wel is maar ook weer niet......

Mijn schoonmoeder is dement geraakt door een CVA en is toen na ziekenhuis opname ook overgeplaatst naar het verpleeghuis.

Moeder kwam daarna 2 tot 3 keer per week thuis,en ik deed de verzorging/verpleging. Mijn schoonvader zat,op de dagen,waneer moeder niet naar huis kwam,de hele dagen bj haar op haar kamer en hield haar daar gezelschap.

Het is ontiegelijk zwaar geweest, we hebben het 4 jaar lang vol gehouden totdat de verzorging zo zwaar werd en ik het niet meer aankon.

Na haar overlijden toonde mijn schoonvader een dementieel beeld t.g.v.een depressie en is een jaar later overleden.

In de hele periode (5 jaar) heb ik mijn vriendenkring verloren, contacten met de kinderen kwam op een laag pitje te staan contact met partner liep verkeerd,ik ben minder gaan werken omdat ik het niet meer vol hield.

Kortom, als je heel veel contact wild houden met je moeder en ook je vader zoek daarin dan ook begeleiding hoe jij het op de beste manier kan aanpakken.

Probeer ook dingen los te laten en zie op tijd in waneer je vast loopt in je gevoelens tussen jou en de buitenwereld.

Ik heb er geen spijt van gehad,kijk ik terug op hoe het is gegaan,dan weet ik nu wel, ik zou het weer gaan doen maar dan wel op een andere manier.

Hoe weet ik niet,maar mijn ondervinding is ,zorg goed voor jezelf en zet ook je eigen IK op de voorgrond ,voor ontspanning,zodat jij er zelf niet onder door gaat.

Zo`n hele periode verandert je, je wordt er sterker door als je dat wilt,zorg er wel voor dat jij je er niet in verliest,anders zit je straks ook tegen de puinhopen aan te kijken van je heel sociaal leven en relaties, want die gaan echt niet met je mee.

Het is hun leven niet en ze stappen de andere kant op.

Hallo Yoyo,



Mijn mams is op haar 57 al gaan dementeren. Jouw verhaal haalt heel veel verdriet bij me naar boven. Zó herkenbaar allemaal. Het moment dat ze dwars door me heen keek en werkelijk géén idee had wie ik was staat me nog zo helder voor de geest. Ook ik en mijn zussen en broer gingen er op een gegeven moment aan onderdoor. We hebben toen met papa om de tafel gezeten en hebben afspraken gemaakt. Mijn papa ging elke avond (en vaak ook nog tussendoor overdag) naar mijn moeder. Wij (de kidneren) hadden allemaal een "vaste" avond: zo was papa ook niet alleen. Ik ging altijd op maandagavond en vertroetelde haar dan: lekker in bad doen (wel samen met een verpleegster) en daarna haar lekker verzorgen met een heerlijke bodylotion, nagels, haren etc. Ze werd dan altijd heel erg rustig en sliep dan erg goed. Nu nog (ze is 6 jaar geleden overleden) denk ik direct aan haar als ik haar favoriete bodylotion ruik.

We gingen meestal vaker als 1 keer per week (mijn oudste zus kwam vaak ook op maandag, dan had de verpleegster haar handen vrij) en het gaf ons de mogelijkheid om samen fijn te praten en elkaar te steunen.



Ik had steun bij lotgenoten: ik had mijn familie........

Ik hoop dat jij ook familie om je heen hebt die samen met jou je zorgen deelt en de zorg voor je moeder mee oppakt.



Heel veel sterkte

xx

Het gevoel dat ik aan alle kanten te kort schiet is zó moeilijk.

Ik doe iedereen te kort,mijn man,de jongens,mam en pap,m'n werk...

Lieverd, je vergeet jezelf te noemen in dit rijtje...



Ga maar een schema maken Jufr. Chaoot, en zet en ook een moment voor jezelf op!

Een opgebrande en afgeknapte yoyo heeft helemaal niemand wat aan. Doe een stapje terug waar het kan.... Je weet niet hoe lang het allemaal nog gaat duren, snap je wat ik bedoel?



Toen mijn vader daar net zat gingen we allemaal veel vaker, zeker op de momenten dat ik dacht dat hij niet lang meer zou leven... maar je weet het gewoon niet. Je moet een evenwicht zoeken waarbij je je goed voelt, voor zover je je echt goed kan voelen in deze situatie. Waarbij je je tijd verdeelt tussen iedereen, waar je je gezin ook de nodige aandacht kan geven en niet te vergeten tijd voor jezelf...



Omdat mijn pa inmiddels alweer 4 jaar daar woont is er weer rust gekomen in het leven van mijn moeder en ook de rest van de familie. Je komt in een soort aanvaarding, iedere dag een stukje loslaten.... Omdat hij nu echt helemaal niemand meer kent, niet meer praat en echt alleen maar rondschuifelt is het voor ons niet meer zo moeilijk als in het begin. Toen klampte hij zich aan je vast als je weg wou gaan, toen zei hij dat hij naar huis wou, dat soort dingen..



Alleen de laatste keer dat we hem met zijn verjaardag mee naar zijn huis namen (nu 3 jaar geleden) wou hij daar helemaal niet naar binnen, ook daar grote onrust, en ook daar zei hij dat hij naar huis wou... had toen 1 x een moment dat hij zijn zus herkende, misschien 10 seconden, dat moment.. we waren allemaal in tranen..... echt allemaal... behalve hij, hij was alweer aan het proberen om weg te komen, naar huis.... (waar hij dus was...)

Zulke emotionele momenten, het doet zo zeer... Maar ik merk dat het nu al een beetje slijt...

Als hij zou overlijden gaan we weer zo'n vreemd rouwproces in, we moeten dan afscheid nemen van zijn lichaam, zijn geest is al jaren weg. Mijn vader heb ik al in geen jaren meer gesproken, de laatste die ik sprak via hem was meneer Alzheimer.... hij leek er wel op maar was het niet....



De herinneringen aan hoe mijn vader vroeger was, die koester ik, je vergeet het haast omdat hij nu een rondschuifelende zombie is (sorry dat ik dit zo opschrijf, het klinkt keihard maar dat is het ook...) Maar hoe hij was, grappige dingen van vroeger, ik heb het allemaal opgeschreven....



Pfff ik kan nog wel even doorgaan geloof ik.....

Laat het maar even hierbij

Sterkte Yoyo. Je bent niet alleen in dit proces

YoYo71, dat schuldgevoel hé? Je vloet je overal verantwoordelijk voor, maar ben jij dat ook?



Ik herken het wel, maar in een andere situatie. Maar ik heb toen geleerd meer afstand te nemen. Heel moeilijk, maar ik vond wel mezelf weer terug. En daardoor kon ik er weer zijn voor mijn omgeving.



Alleen als je goed voor jezelf zorgt kun je goed voor een ander zorgen. Je hoeft niet 3x per week langs te gaan bij je moeder en vader. Zorg voor structuur en een (week) indeling waarin je ook tijd voor jezelf en je gezin inruimt. Zo'n structuur heeft tijd nodig om te settelen.



Voel jij je verplicht om met je vader naar het ziekenhuis te gaan. Kan hij bijvoorbeeld niet 1x in de week met de taxi? Kan de wond niet verzorgt worden door de wijkverpleging? Zelfde geld voor je moeder? Kan het verpleeghuis je ondersteunen bij het verzorgen van die wond?



Ik denk dat je echt veel meer hulp in moet schakelen, wijkverpleging, thuishulp e.d. voor je vader. Je hoeft dan minder te zorgen en kunt meer komen voor de "leuke" dingen. Kost minder energie en levert meer op.



YoYo71, pas goed op jezelf, je ouders, je man en kinderen hebben er niets aan als jij er aan onderdoor gaat. Zorg voor jezelf, wees niet zo hard voor jezelf.

Yoyo, hoe gaat het met jou en je moeder?