Relaties
alle pijlers
Mijn moeder is overleden
maandag 16 december 2019 om 19:24
Hallo,
Om met de deur in huis te vallen, mijn moeder is sinds juli overleden. Ze werd 52 haar, ik ben bijna 31.
Lang verhaal kort. Ze bleek uitgezaaide kanker te hebben en er zat vanaf het moment van diagnose tot euthanasie ongeveer 3 weken.
Mijn moeder is heel belangrijk voor mij, ik groeide bij haar op als enigst kind. Bij mijn vader heb ik wel broers en zussen die ik om het weekend zag.
Ik mis haar zo, zo erg. Ze begreep mij en wist altijd wat ze tegen me moest zeggen. Wanneer ik stress had, wanneer ik relatie problemen had, wanneer ik worstelde met mezelf of dingen in het leven ging ik naar haar toe. Ze was mijn rots in de branding, mijn veilig haven. Onvoorwaardelijk liefde is eigenlijk heel zeldzaam, we hadden dat beide voor elkaar..en ik mis dat enorm.
Ook mijn dochter mist haar oma verschrikkelijk. Ik heb een geweldige dochter, heerlijke bonus kinderen, de liefste vriend die ik maar kan wensen en een klein aantal vrienden en een (schoon)familie die me steunen.
Maar o, wat voel ik me vaak overweldigd door verdriet en gemis... mijn wereld is gewoon niet meer hetzelfde. Ik heb mijn ervaring in tegenslag in mijn leven echt wel opgedaan maar het verlies van mijn moeder oef, daar voel ik me vaak niet tegen op gewassen emotioneel gezien.
Hoe ga je met zoiets om? Ik ga naar mijn werk, ga er op uit met de kinderen, heb sinterklaas gevierd, bijna alles afgerond wat er geregeld moest worden na het overlijden, ik maak plannen voor de toekomst. Maar bah, de glans is er momenteel wel even af.
Om met de deur in huis te vallen, mijn moeder is sinds juli overleden. Ze werd 52 haar, ik ben bijna 31.
Lang verhaal kort. Ze bleek uitgezaaide kanker te hebben en er zat vanaf het moment van diagnose tot euthanasie ongeveer 3 weken.
Mijn moeder is heel belangrijk voor mij, ik groeide bij haar op als enigst kind. Bij mijn vader heb ik wel broers en zussen die ik om het weekend zag.
Ik mis haar zo, zo erg. Ze begreep mij en wist altijd wat ze tegen me moest zeggen. Wanneer ik stress had, wanneer ik relatie problemen had, wanneer ik worstelde met mezelf of dingen in het leven ging ik naar haar toe. Ze was mijn rots in de branding, mijn veilig haven. Onvoorwaardelijk liefde is eigenlijk heel zeldzaam, we hadden dat beide voor elkaar..en ik mis dat enorm.
Ook mijn dochter mist haar oma verschrikkelijk. Ik heb een geweldige dochter, heerlijke bonus kinderen, de liefste vriend die ik maar kan wensen en een klein aantal vrienden en een (schoon)familie die me steunen.
Maar o, wat voel ik me vaak overweldigd door verdriet en gemis... mijn wereld is gewoon niet meer hetzelfde. Ik heb mijn ervaring in tegenslag in mijn leven echt wel opgedaan maar het verlies van mijn moeder oef, daar voel ik me vaak niet tegen op gewassen emotioneel gezien.
Hoe ga je met zoiets om? Ik ga naar mijn werk, ga er op uit met de kinderen, heb sinterklaas gevierd, bijna alles afgerond wat er geregeld moest worden na het overlijden, ik maak plannen voor de toekomst. Maar bah, de glans is er momenteel wel even af.
donderdag 19 december 2019 om 09:02
Ik heb zelf ook iemand verloren en laatst hier gechat. https://pratenoververlies.nl/, had ik veel aan.
Veel sterkte!
Veel sterkte!
donderdag 19 december 2019 om 19:30
Mijn vader is terminaal en hoewel ik op momenten ook overvallen word door emotie, helpt het mij om het voor mezelf te relativeren en normaliseren.
Ik vertel mijzelf dat het natuurlijk is om je ouders te verliezen en dat de halve wereld er mee dealt. Dat het is zoals het is en dat ik er niets aan kan veranderen. Dat er mensen zijn die hun ouders nooit gekend hebben, of minder fijne ouders gekend hebben. Kortom; ik probeer mezelf niet zielig te voelen want daar schiet niemand iets mee op.
(Wat niet wil zeggen dat ik geen verdriet heb - maar ik ben geen slachtoffer).
Ik vertel mijzelf dat het natuurlijk is om je ouders te verliezen en dat de halve wereld er mee dealt. Dat het is zoals het is en dat ik er niets aan kan veranderen. Dat er mensen zijn die hun ouders nooit gekend hebben, of minder fijne ouders gekend hebben. Kortom; ik probeer mezelf niet zielig te voelen want daar schiet niemand iets mee op.
(Wat niet wil zeggen dat ik geen verdriet heb - maar ik ben geen slachtoffer).
donderdag 19 december 2019 om 19:49
Wat mooi geschreven! Voor mij was dat zo, 39 jaar geleden, toen mijn moeder overleed. Ik was nog kind.Zinook schreef: ↑16-12-2019 20:42Maar in het begin zie je je moeder overal om je heen: 'daar fietst ze' en dan kom je dichterbij....'o nee toch niet'. Vervolgens loop je in de stad of ergens is het druk en in de verte zie je: ' ja daar is je moeder!'. Maar helaas, als je dichterbij komt blijkt het toch een ander persoon te zijn.
donderdag 19 december 2019 om 20:19
Fijn dat dit voor jou werkt, maar ik vind je nogal hard voor jezelf. Zeker na een groot verlies als een van je ouders die sterft, hoef je echt niet per se te relativeren. Er zijn altijd mensen die het erger hebben, hoe naar het ook is wat je is overkomen. Medeleven voelen voor jezelf, maakt je nog geen slachtoffer. Jezelf zielig voelen mag best als je moeder (of vader) kortgeleden is overleden.prinses30 schreef: ↑19-12-2019 19:30Mijn vader is terminaal en hoewel ik op momenten ook overvallen word door emotie, helpt het mij om het voor mezelf te relativeren en normaliseren.
Ik vertel mijzelf dat het natuurlijk is om je ouders te verliezen en dat de halve wereld er mee dealt. Dat het is zoals het is en dat ik er niets aan kan veranderen. Dat er mensen zijn die hun ouders nooit gekend hebben, of minder fijne ouders gekend hebben. Kortom; ik probeer mezelf niet zielig te voelen want daar schiet niemand iets mee op.
(Wat niet wil zeggen dat ik geen verdriet heb - maar ik ben geen slachtoffer).
TO, toen mijn moeder net was gestorven, dacht ik dat het nooit meer beter zou worden en ik me altijd zo zou voelen. Maar weet je, dat gaat uiteindelijk redelijk vanzelf. Het heeft vooral tijd nodig. Neem ruimte voor je verdriet, wees lief voor jezelf. De feestdagen blijven altijd een pijnlijk kantje houden, voor mij is dat na 4 jaar althans nog steeds zo. Maar het verdriet slijt echt en er komt weer ruimte voor andere dingen. En nog gecondoleerd. Je moeder verliezen is gewoon heel verdrietig.
donderdag 19 december 2019 om 20:44
