Relaties
alle pijlers
Nasleep van relatie met narcist.. Ervaringen? Nieuw!
woensdag 12 maart 2008 om 12:31
Hallo,
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
Ik hoop dat ik via deze weg ervaringen kan delen over het hoe weer verder gaan na een relatie met een narcist.
Mijn verhaal in het kort:
Ik heb bijna een jaar lang een aan/uit relatie gehad met mijn ex waarvan ik dus denk dat hij een narcistische persoonlijkheid heeft.
Inmiddels heb ik wel het gevoel echt klaar met hem te zijn, maar toch merk ik dat ik er nog elke dag mee bezig ben. Het lijkt wel alsof hij een bepaalde macht over me heeft, waar ik niet onderuit kan. En ik snap dat niet van mezelf! Ik zie mezelf toch wel als een redelijk intelligente, verstandige vrouw, maar in zijn buurt verandert dat volkomen. Ik heb het gevoel dat ik stilsta nu, ik kom zo niet verder en vergooi mijn tijd.
Mijn vrienden wil ik hier ook niet meer mee lastig vallen, want die horen me al een jaar lang klagen, en zien me net zo hard weer terugrennen wanneer het hem uitkomt.
Hij heeft me zo ontzettend veel pijn gedaan en mijn zelfbeeld in gruzelementen geslagen...
Zijn er hier vrouwen die hier ervaring mee hebben? En hoe zijn jullie losgekomen? Wie kan me helpen de knop om te zetten?
Alvast heel erg bedankt!
Hoppetee
donderdag 9 april 2009 om 10:05
Ja, ook hier herkenning t.a.v. het opruimen. Mijn ex had echt (bijna?) een obsessie voor schoon/schoonmaken. En waar hij dagen-/maandenlang werkeloos thuis zat en ik alle dagen werkte, daar kreeg ik het op mijn bord dat het huis helemaal verslonsde, dat ik niet goed schoonmaakte.
Ik kan me ook nog herinneren hoe ik in het begin van onze relatie inderdaad vlak voordat hij thuiskwam als een gestreste kip het huis scande, alle stoelen netjes recht neer zette...
En inderdaad, toen de kleine eenmaal was geboren was het helemaal drama. Hij kon er absoluut niet tegen wanneer er speelgoed op de grond lag of zo...Hoeveel strijd we hier niet over gehad hebben...En dan zei hij in latere tijden (bijv. een jaar later) dat hij hierin toch zó verbeterd was, dat hij hier nu lang niet meer zo moeilijk over deed.
En dat was het gekke. Want wanneer ik hem hierop aansprak en zei dat zijn reactie absurd was en enorm overtrokken, dan had ík het gedaan. Dan kregen we ruzie omdat ík zo laks en slordig was, hij deed helemaal niet moeilijk.
Om dan vervolgens een jaar later 'toe te geven' dat hij nu niet meer zo moeilijk deed...(euhhh...ik dacht dat je vond dat je uberhaupt niet moeilijk deed?!?)
Ook 's avonds tijdens tv kijken: hij kon steeds opnieuw weer vanuit de bank naar voren reiken om de onderzetters op tafel steeds weer een milimeter meer naar rechts te plaatsen. Dan leunde hij weer achterover en 2 seconden later herhaalde dit ritueel zich en ging de onderzetter weer een milimeter terug. Gék werd ik er van...
Of wanneer er auto's door de straat reden die naar zijn mening te hard reden. Dan vlóóg hij op uit de bank, rukte het rolgordijn omhoog, knalde het raam open om vooral toch maar te zien wie er zo 'asociaal hard' door de straat reed. Oh...vreselijk!!
(en wat ik eerder ergens hier al las: inderdaad, die voorraden!! Immense voorraden hadden we altijd van alles, want stel je toch eens voor dat hij zomaar ineens ergens zin in kreeg en het was niet in huis!!
En dan - net zoals ik gisteren zag in de film 'Sleeping with the enemy' - hoe hij de kasten inruimde: inderdaad alle blikjes, flesjes moesten keurig recht staan, met de labeltjes naar voren.
Ook dat stukje in die film met die handdoeken die recht moesten handig: helemaal herkenbaar!!
Ik kan me ook nog herinneren hoe ik in het begin van onze relatie inderdaad vlak voordat hij thuiskwam als een gestreste kip het huis scande, alle stoelen netjes recht neer zette...
En inderdaad, toen de kleine eenmaal was geboren was het helemaal drama. Hij kon er absoluut niet tegen wanneer er speelgoed op de grond lag of zo...Hoeveel strijd we hier niet over gehad hebben...En dan zei hij in latere tijden (bijv. een jaar later) dat hij hierin toch zó verbeterd was, dat hij hier nu lang niet meer zo moeilijk over deed.
En dat was het gekke. Want wanneer ik hem hierop aansprak en zei dat zijn reactie absurd was en enorm overtrokken, dan had ík het gedaan. Dan kregen we ruzie omdat ík zo laks en slordig was, hij deed helemaal niet moeilijk.
Om dan vervolgens een jaar later 'toe te geven' dat hij nu niet meer zo moeilijk deed...(euhhh...ik dacht dat je vond dat je uberhaupt niet moeilijk deed?!?)
Ook 's avonds tijdens tv kijken: hij kon steeds opnieuw weer vanuit de bank naar voren reiken om de onderzetters op tafel steeds weer een milimeter meer naar rechts te plaatsen. Dan leunde hij weer achterover en 2 seconden later herhaalde dit ritueel zich en ging de onderzetter weer een milimeter terug. Gék werd ik er van...
Of wanneer er auto's door de straat reden die naar zijn mening te hard reden. Dan vlóóg hij op uit de bank, rukte het rolgordijn omhoog, knalde het raam open om vooral toch maar te zien wie er zo 'asociaal hard' door de straat reed. Oh...vreselijk!!
(en wat ik eerder ergens hier al las: inderdaad, die voorraden!! Immense voorraden hadden we altijd van alles, want stel je toch eens voor dat hij zomaar ineens ergens zin in kreeg en het was niet in huis!!
En dan - net zoals ik gisteren zag in de film 'Sleeping with the enemy' - hoe hij de kasten inruimde: inderdaad alle blikjes, flesjes moesten keurig recht staan, met de labeltjes naar voren.
Ook dat stukje in die film met die handdoeken die recht moesten handig: helemaal herkenbaar!!
donderdag 9 april 2009 om 10:20
Intiem,
Ik weet ook niet zeker of mijn ex een narcist was. Hij is nooit zover gekomen dat hij zich hiervoor heeft laten testen. Ik heb dit in een eerdere posting ook al wel geschreven, dat ik niet weet of ik in dit topic wel op mijn plaats ben...
Wanneer ik google op narcisme, dan zijn er best een heel aantal dingen die ik herken bij hem, maar niet alles.
Dus misschien 'hoor' ik inderdaad niet thuis in dit topic..
Ik weet ook niet zeker of mijn ex een narcist was. Hij is nooit zover gekomen dat hij zich hiervoor heeft laten testen. Ik heb dit in een eerdere posting ook al wel geschreven, dat ik niet weet of ik in dit topic wel op mijn plaats ben...
Wanneer ik google op narcisme, dan zijn er best een heel aantal dingen die ik herken bij hem, maar niet alles.
Dus misschien 'hoor' ik inderdaad niet thuis in dit topic..
donderdag 9 april 2009 om 13:01
yayaatje, dat afkraken van je hele lijf en dan zeggen dat hij toch van je houdt vind ik wel typisch narcistisch hoor.
En dat neurotisch precieze, schoonmaken en alles rechtleggen en controleren, herken ik wel. Laten zien dat hij het stof wel gezien heeft, maar je dan wel 'vergeven'. Het verdraaien van zijn woorden, ook typisch.
Je ex heeft denk ik op zijn minst narcistische trekken. Ik mag en kan mijn ex ook geen narcist noemen, want ik ben geen psychiater, dus ik kan dat niet constateren. Maar ik herken genoeg om zeker narcistische trekken te dureven zeggen
En dat neurotisch precieze, schoonmaken en alles rechtleggen en controleren, herken ik wel. Laten zien dat hij het stof wel gezien heeft, maar je dan wel 'vergeven'. Het verdraaien van zijn woorden, ook typisch.
Je ex heeft denk ik op zijn minst narcistische trekken. Ik mag en kan mijn ex ook geen narcist noemen, want ik ben geen psychiater, dus ik kan dat niet constateren. Maar ik herken genoeg om zeker narcistische trekken te dureven zeggen
donderdag 9 april 2009 om 13:36
Aikidoka,
Ja, uit hetgeen ik lees (op narcisme googles sites en hier) zie ik toch ook wel heel duidelijk - naar mijn idee - narcistische trekken terugkomen bij hem.
Maar ook, wat ik al eerder schreef, over eigenlijk van binnen heel onzeker zijn en toch ondertussen mega arrogant gedrag vertonen naar de buitenwereld en constant bevestiging zoeken bij anderen. Overdreven gevoelig op kritiek, met alles en iedereen ruzie hebben en dat het dan áltijd aan de ander ligt, dominant en overheersend in zijn contacten met anderen, vaak vinden dat hij een voorkeursbehandeling verdient en ontzettend beledigend en grof zijn wanneer dit niet gebeurt, kan liegen alsof het gedrukt staat, verdraait woorden zo dat je aan jezelf begint te twijfelen.
Maar ook inderdaad dat constante afbreken van mij, me helemaal naar beneden halen om dan vervolgens te zeggen dat hij ondanks dat alles toch van me houdt...
Ja, uit hetgeen ik lees (op narcisme googles sites en hier) zie ik toch ook wel heel duidelijk - naar mijn idee - narcistische trekken terugkomen bij hem.
Maar ook, wat ik al eerder schreef, over eigenlijk van binnen heel onzeker zijn en toch ondertussen mega arrogant gedrag vertonen naar de buitenwereld en constant bevestiging zoeken bij anderen. Overdreven gevoelig op kritiek, met alles en iedereen ruzie hebben en dat het dan áltijd aan de ander ligt, dominant en overheersend in zijn contacten met anderen, vaak vinden dat hij een voorkeursbehandeling verdient en ontzettend beledigend en grof zijn wanneer dit niet gebeurt, kan liegen alsof het gedrukt staat, verdraait woorden zo dat je aan jezelf begint te twijfelen.
Maar ook inderdaad dat constante afbreken van mij, me helemaal naar beneden halen om dan vervolgens te zeggen dat hij ondanks dat alles toch van me houdt...
donderdag 9 april 2009 om 18:42
het dwangmatige van jullie herken ik niet. Het moest hier altijd wel schoon en opgeruimd zijn, het was zelden goed genoeg, maar ik moest het wel doen. Het was zijn ding niet om zich daar mee bezig te houden. Opruimen van hem betekende trouwens meer alles in een kast gooien en die dan dicht doen. Schoonmaken was even een keukenpapiertje ergens over halen. Maar vies maken kon hij des te erger..... En overal van alles neerleggen, folders, kranten e.d. onder een kussen b.v., bierblikjes tussen oud papier en onder de struiken in de tuin etc. Hij kon goed "wegstoppen".
donderdag 9 april 2009 om 21:41
quote:intiem schreef op 09 april 2009 @ 10:16:
Yayaatje, ik heb een stukje gemist geloof ik. Maar nu beschrijven jullie toch eerder kenmerken die horen bij een of andere dwangmatigheid dan bij narcisme?Ik herken het ook. Drie sokken in de wasmand en helemaal op tilt over 'dat de was al eeuwen' niet meer was gedaan. Kijk maar eens de film Sleeping with the Enemy. Zie je hetzelfde.
Yayaatje, ik heb een stukje gemist geloof ik. Maar nu beschrijven jullie toch eerder kenmerken die horen bij een of andere dwangmatigheid dan bij narcisme?Ik herken het ook. Drie sokken in de wasmand en helemaal op tilt over 'dat de was al eeuwen' niet meer was gedaan. Kijk maar eens de film Sleeping with the Enemy. Zie je hetzelfde.
vrijdag 10 april 2009 om 09:48
Ja Muis, ik refereerde deze week al even aan deze film (was er afgelopen woe.avond op, geloof ik). Dingen die je daar in ziet zijn gewoon eng herkenbaar. Godzijdank niet zo extreem, maar toch...het dwangmatig rechtzetten van blikjes in de kast, alles precies keurig opgestapeld, de handdoeken die strak en recht moesten hangen. Zó herkenbaar...
Maar ook haar rol in het geheel: je constant maar aanpassen aan hem, steeds maar weer de lieve, vrolijke houding innemen. Pffff...wat vermoeiend was dat allemaal...
En het idiote was: ik hoefde maar op een bep. manier te kijken en dan kon het al mis zijn: 'Je doet raar, ik zie wat aan je', waarmee hij zijn onderliggende vermoeden uitsprak: je gaat vreemd. Oh, gék werd ik er van, want wat ik ook deed, wat ik ook zei, het maakte het alleen maar erger...
Maar ook haar rol in het geheel: je constant maar aanpassen aan hem, steeds maar weer de lieve, vrolijke houding innemen. Pffff...wat vermoeiend was dat allemaal...
En het idiote was: ik hoefde maar op een bep. manier te kijken en dan kon het al mis zijn: 'Je doet raar, ik zie wat aan je', waarmee hij zijn onderliggende vermoeden uitsprak: je gaat vreemd. Oh, gék werd ik er van, want wat ik ook deed, wat ik ook zei, het maakte het alleen maar erger...
zondag 12 april 2009 om 13:14
Vooreerst een vrolijke pasen aan iedereen !
Ik ga ff niet door op de discussie over het dwangmatige perfectionisme van mannen met narcistische trekken, alhoewel die héél herkenbaar is..
Zoals jullie allemaal wel weten of al ervaren hebben zijn feest-dagen hét perfecte moment voor (vermoedelijke) N's om tijdens een periode van no-contact in het spel van aantrekken en afstoten nog eens een "visje" te gooien om te testen of je nog "hooked" bent.
Een tijdje geleden vertelden sommigen hier over "verdwaalde" sms-jes aan andere dames die dan op je mobiel terecht komen.
Wel , ik dacht toen "wanneer ga ik dat nu eens meemaken ?"
Ja hoor ! "I hid eggs in your garden........ Happy Easter...." Hij zit momenteel in engelssprekend buitenland en we hadden na een moeilijke toestand tijdens een kort verblijf wéér eens weken geen contact meer. Het is duidelijk dat hij daar ook zijn narcissistic supply heeft...........
Het lijkt wel of zo'n relaties verlopen volgens een "script" , met liefde en respect heeft dat helemaal niets te maken.
Wat ik wel weet is dat ik nu NIETS meer ga antwoorden. Er is vorige week een hartritmestoornis vastgesteld bij me. Als dat niet genoeg is ????
Zijn er bij jullie nog die op deze paasdag "lastig" gevallen worden door hun ex(vermoedelijke) N ???
Ik ga proberen er toch nog een leuke dag van te maken ook al is het in mijn ééntje !
Veel sterkte aan iedereen ! (f)
zondag 12 april 2009 om 16:00
quote:Doubtfire schreef op 12 april 2009 @ 13:14:
Zijn er bij jullie nog die op deze paasdag "lastig" gevallen worden door hun ex(vermoedelijke) N ???
Nee, helemaal niks, vanaf januari is het al stil. Niks met Valentijnsdag, en niks met Pasen.
Maar nu de zomer eraan komt verwacht ik toch iets, maar ik weet niet wat en dat maakt het wel wat onrustig.
Zijn er bij jullie nog die op deze paasdag "lastig" gevallen worden door hun ex(vermoedelijke) N ???
Nee, helemaal niks, vanaf januari is het al stil. Niks met Valentijnsdag, en niks met Pasen.
Maar nu de zomer eraan komt verwacht ik toch iets, maar ik weet niet wat en dat maakt het wel wat onrustig.
zondag 12 april 2009 om 18:34
Ik zit hier huilend al jullie reacties te lezen. Wat een herkenning! Het lijkt wel of ieder verhaal klopt met mijn verhaal.
En het is wonderbaarlijk hoe iedereen denkt dat er dus met hun iets niet goed is (dat wil hij ook erg graag dat ik dat denk)
Ik was 17 jaar getrouwd met iemand die duidelijk een narcist is,maar weet het eigenlijk pas echt sinds ik zei dat ik niet meer gelukkig was en zo niet verder wou leven. Hij ontplofte en heeft sindsdien alles gedaan om het me betaald te zetten. Het leek ook of hij door de jaren heen steeds erger werd, hij is erg succesvol in zijn zaken en hoe succesvoller hij werd hoe meer zijn ego steeg. We wonen al die tijd al in het buitenland, hebben 5 prachtige kinderen gekregen. Het was heus niet allemaal slecht, maar als ik erop terug kijk ging het goed zolang iedereen maar deed wat hij wou. Veel vrienden die opeens op onverklaarbare manier uit ons leven verdwenen en ik begreep nooit waarom. En inderdaad altijd het gevoel hebben perfekt te moeten zijn voor hem. Hij wou zelfs niet met me vrijen als ik niet iets aanhad zodat hij mn buik niet zou zien. En zoals iemand hier al eerder zei, ik heb heus geen afschrikwekkende gigantische buik (en al was dat zo, als je echt van iemand houdt zie je dat niet) maar werd wel steeds onzekerder. Sinds hij weg is heeft hij mn telefoon af laten luisteren, mn pc getapt, en me zelfs laten achtervolgen toen ik voor een weekje in Nederland was. Ik zou zo graag terug gaan naar NL, ben op van de zenuwen, iedere dag gebeurt er wel iets anders, hij kan ieder moment voor de deur staan, dreigt dan met de kinderbescherming te sturen omdat de kinderen voor de tv zitten te eten, of dat de verwarming niet hoog genoeg staat of omdat hun kamer niet netjes genoeg is, wat hij maar kan verzinnen. Maar hij laat me nooit gaan met de kinderen. Voordat we uit elkaar gingen was hij altijd te druk voor de kinderen, nu wil hij ze ieder vrij moment bij hem hebben, hij kan niet alleen zijn zegt hij... En ik heb me maanden schuldig gevoeld, voel me dat nog wel soms. Hij zegt ook dat ik die keuze heb gemaakt, dus dat het mijn schuld is dat we uit elkaar zijn en de kinderen daar verdriet van hebben. Ik ben ook een oude vriend tegen gekomen in NL waar ik me dan ook weer schuldig over voel. Hij ging al die jaren naar prostituees en had ook regelmatig wat met de dames op kantoor, daar mag ik niet over zeuren want dat stelde allemaal niets voor, hij hield immers alleen van mij? Ik ga hier langzaam aan kapot, weet niet eens meer wie ik ben. En ik zal nooit helemaal van hem los komen, we hebben immers 5 kinderen samen waarvan de jongste pas 3 jaar is.
En het is wonderbaarlijk hoe iedereen denkt dat er dus met hun iets niet goed is (dat wil hij ook erg graag dat ik dat denk)
Ik was 17 jaar getrouwd met iemand die duidelijk een narcist is,maar weet het eigenlijk pas echt sinds ik zei dat ik niet meer gelukkig was en zo niet verder wou leven. Hij ontplofte en heeft sindsdien alles gedaan om het me betaald te zetten. Het leek ook of hij door de jaren heen steeds erger werd, hij is erg succesvol in zijn zaken en hoe succesvoller hij werd hoe meer zijn ego steeg. We wonen al die tijd al in het buitenland, hebben 5 prachtige kinderen gekregen. Het was heus niet allemaal slecht, maar als ik erop terug kijk ging het goed zolang iedereen maar deed wat hij wou. Veel vrienden die opeens op onverklaarbare manier uit ons leven verdwenen en ik begreep nooit waarom. En inderdaad altijd het gevoel hebben perfekt te moeten zijn voor hem. Hij wou zelfs niet met me vrijen als ik niet iets aanhad zodat hij mn buik niet zou zien. En zoals iemand hier al eerder zei, ik heb heus geen afschrikwekkende gigantische buik (en al was dat zo, als je echt van iemand houdt zie je dat niet) maar werd wel steeds onzekerder. Sinds hij weg is heeft hij mn telefoon af laten luisteren, mn pc getapt, en me zelfs laten achtervolgen toen ik voor een weekje in Nederland was. Ik zou zo graag terug gaan naar NL, ben op van de zenuwen, iedere dag gebeurt er wel iets anders, hij kan ieder moment voor de deur staan, dreigt dan met de kinderbescherming te sturen omdat de kinderen voor de tv zitten te eten, of dat de verwarming niet hoog genoeg staat of omdat hun kamer niet netjes genoeg is, wat hij maar kan verzinnen. Maar hij laat me nooit gaan met de kinderen. Voordat we uit elkaar gingen was hij altijd te druk voor de kinderen, nu wil hij ze ieder vrij moment bij hem hebben, hij kan niet alleen zijn zegt hij... En ik heb me maanden schuldig gevoeld, voel me dat nog wel soms. Hij zegt ook dat ik die keuze heb gemaakt, dus dat het mijn schuld is dat we uit elkaar zijn en de kinderen daar verdriet van hebben. Ik ben ook een oude vriend tegen gekomen in NL waar ik me dan ook weer schuldig over voel. Hij ging al die jaren naar prostituees en had ook regelmatig wat met de dames op kantoor, daar mag ik niet over zeuren want dat stelde allemaal niets voor, hij hield immers alleen van mij? Ik ga hier langzaam aan kapot, weet niet eens meer wie ik ben. En ik zal nooit helemaal van hem los komen, we hebben immers 5 kinderen samen waarvan de jongste pas 3 jaar is.
zondag 12 april 2009 om 19:46
Hey 4W1heart ! Dank voor je reactie. Dat is het inderdaad : je voelt een spanning omdat je weet dat er nog iets kan komen : wat en hoe weet je niet. Maar ik ben er toch in geslaagd om alvast nog niets te antwoorden op die sms. Maar ik bemerk bij mezelf in de loop van de dag soms wel dat ik gedachten begin te krijgen om toch maar iets grappigs ofzo terug te sms-en Terwijl men zegt helemaal KAPPEN het best is.
Hey Wallflower : veel sterkte ! Ik weet niet zo goed wat te antwoorden : ik vind het zo erg voor je dat je dit moet meemaken. Kan je ginder terecht voor counseling ofzo ? Het lijkt me idd héél moeilijk om van hem los te kunnen komen met 5 kids. Blijf ook maar hier mee-lezen en schrijven. Het is vandaag wat stil door pasen denk ik maar hou moed, morgen zijn de anderen hier ook weer terug !
Hey Wallflower : veel sterkte ! Ik weet niet zo goed wat te antwoorden : ik vind het zo erg voor je dat je dit moet meemaken. Kan je ginder terecht voor counseling ofzo ? Het lijkt me idd héél moeilijk om van hem los te kunnen komen met 5 kids. Blijf ook maar hier mee-lezen en schrijven. Het is vandaag wat stil door pasen denk ik maar hou moed, morgen zijn de anderen hier ook weer terug !
zondag 12 april 2009 om 20:11
Dank je wel Doubt fire. En alsjeblieft, reageer niet op zn sms jes! Kan je alleen maar waarschuwen. Ook ik dacht dat ik het best aan zou kunnen, en iedereen waarschuwde me 17 jaar geleden. Alleen ik zelf zag het niet, was verliefd en hij kon erg charmant zijn. Maar kijk nu hoe ik en veel anderen op dit forum zitten.
Pas goed op jezelf en blijf jezelf.
Fijne pasen!
Pas goed op jezelf en blijf jezelf.
Fijne pasen!
zondag 12 april 2009 om 21:47
zondag 12 april 2009 om 22:27
DF: Goed dat je niet gesmst hebt! Gelukkig heb ik die drang niet meer. Als ik me iets bedenk van wat ik eigenlijk nog had gewild dat hij wist, dan typ ik wel een smsje, maar bewaar ik het ipv te versturen. Zo ben ik het toch kwijt en hij heeft het niet.
Ik zou wel willen dat ik nou eindelijk eens van hem af was, ik zit blijkbaar nog steeds met een onzichtbaar draad aan hem vast...
Ik zou wel willen dat ik nou eindelijk eens van hem af was, ik zit blijkbaar nog steeds met een onzichtbaar draad aan hem vast...
maandag 13 april 2009 om 17:10
Dag iedereen, ik heb ook wat gehoord van ML. Die liep gister m'n tuinpad op om m'n spullen terug voor de deur te kwakken. Ik zag 'm en kreeg zowat een halve hartaanval maar ben NIET naar de deur gelopen en heb NIET opengedaan. Nou ja hij belde ook niet aan ofzo, was spullen dumpen en weer weg. Even later belde 'ie en ik zei iets als "bedankt dat ik eindelijk m'n spullen krijg en verstandig van je dat je je chickie niet meenam m'n tuin in," en toen vertelde 'ie dat het over was met chickie. Die loser die bij hem in huis woonde is ook weg en hoe ik het verhaal begreep, heeft 'ie ze samen betrapt ofzo (heel gemeen, maar: ) Hij zei dat 'ie er heel veel pijn van had en heb maar gezegd dat 'ie nu eenmaal op chickie viel omdat ze dezelfde ideeën had over vrijheid als hij dus dat 'ie nou een mooie gelegenheid had om te ervaren hoe het is om de partner van zo iemand te zijn.
Ik weet niet wat hij verwacht had maar ik zei in ieder geval NIET "Agossie toch, nou kom maar hierheen je bent welkom," afijn binnen de kortste keren was 'ie boos ofzo en hij was heel tegenstrijdig, hij voelde niets maar hij had zo'n pijn en ik was de enige met wie hij kon praten en hij wilde niets meer met me te maken hebben, zoiets. In ieder geval was ik weer danig van m'n a propos en hoewel híj niets gemerkt heeft aan mij, ben ik van een lachkick (vals hè) gegaan naar janken (angst dat ik weer vatbaar voor hem word) gegaan naar woede (machteloosheid/frustratie denk ik) en heb ik uiteindelijk zelfs met spullen gesmeten enzo. Ik heb een lieve vriendin gebeld en heel fijn gepraat met haar en uiteindelijk toch nog rustig gaan slapen.
ML had dronken gebeld, dat dan nog wel, maar wist zich daar de volgende dag niets van te herinneren. Zei hij. Hij is nu boos op mij geloof ik. Omdat hij vindt dat ik hem van alles verwijt vanuit het verleden als ik zeg dat ik me niet meer ga openstellen voor hem omdat hij me erg veel pijn heeft gedaan en me als een baksteen heeft laten vallen voor chickie. Dus ik ben nu persona non grata (is dat onderdeel van het spel ofzo? wie snapt het?? ik bedoel, liefdesbetuigingen had ik verwacht, boosheid niet...) en chickie is exit.
Iedereen die zei dat het zou mislopen dus weer gelijk, alleen heeft zij hém dus belazerd ipv andersom.
Met terugwerkende kracht vind ik dat dan ook wel weer cool van haar, iets met gerechtigheid enzo (f) (Ik weet het, karmatechnisch heel slecht voor mij om zo te denken maar ja.)
Ik weet niet wat hij verwacht had maar ik zei in ieder geval NIET "Agossie toch, nou kom maar hierheen je bent welkom," afijn binnen de kortste keren was 'ie boos ofzo en hij was heel tegenstrijdig, hij voelde niets maar hij had zo'n pijn en ik was de enige met wie hij kon praten en hij wilde niets meer met me te maken hebben, zoiets. In ieder geval was ik weer danig van m'n a propos en hoewel híj niets gemerkt heeft aan mij, ben ik van een lachkick (vals hè) gegaan naar janken (angst dat ik weer vatbaar voor hem word) gegaan naar woede (machteloosheid/frustratie denk ik) en heb ik uiteindelijk zelfs met spullen gesmeten enzo. Ik heb een lieve vriendin gebeld en heel fijn gepraat met haar en uiteindelijk toch nog rustig gaan slapen.
ML had dronken gebeld, dat dan nog wel, maar wist zich daar de volgende dag niets van te herinneren. Zei hij. Hij is nu boos op mij geloof ik. Omdat hij vindt dat ik hem van alles verwijt vanuit het verleden als ik zeg dat ik me niet meer ga openstellen voor hem omdat hij me erg veel pijn heeft gedaan en me als een baksteen heeft laten vallen voor chickie. Dus ik ben nu persona non grata (is dat onderdeel van het spel ofzo? wie snapt het?? ik bedoel, liefdesbetuigingen had ik verwacht, boosheid niet...) en chickie is exit.
Iedereen die zei dat het zou mislopen dus weer gelijk, alleen heeft zij hém dus belazerd ipv andersom.
Met terugwerkende kracht vind ik dat dan ook wel weer cool van haar, iets met gerechtigheid enzo (f) (Ik weet het, karmatechnisch heel slecht voor mij om zo te denken maar ja.)
dinsdag 14 april 2009 om 17:42
MM, nou nog de volgende keer de telefoon niet meer opnemen he, dan is het nog een stapje minder vervelend, want nu ben je weer met hem bezig, dat het uit is met haar en hoe hij zich nu volet en wat dat met jou doet en hoe hij reageert.
Echt klasse dat je niet de deur geopend hebt hoor. Klaar voor de volgende stap: negeren van telefoon en sms en mails etc.
Je kunt het.
Echt klasse dat je niet de deur geopend hebt hoor. Klaar voor de volgende stap: negeren van telefoon en sms en mails etc.
Je kunt het.
dinsdag 14 april 2009 om 22:02
Dank jullie wel Heb nml even echt iets liefs nodig. Zo sterk als dat ik gister was, zo slecht gaat het nu. Eerst gaat 'ie me dus dronken bellen dat ik de enige ben met wie hij kan praten enzo. En stelt vriendschap voor en wat al dies meer zij. Als hij zo vriendelijk praat ben ik daar best vatbaar voor en als hij mijn hulp vraagt, dan triggert dat iets in mij. Daarna dus zijn boosheid en vervolgens stilte. Ik over de zeik. Een lieve vriendin heeft hem gebeld voor mij en nu zei hij... dat hij geen contact met mij wil, dat 'ie verliefd is op een ander en dat het daar 'even' niet zo lekker mee ging (euh... ze is het huis uit) en dat dat niet betekent dat 'ie mij terugwil, en of die vriendin mij dat even duidelijk konm maken! uiteraard geen woord over zijn eigen dronken telefoontjes en mooie woorden. Gelukkig geloofde vriendin mij en zij heeft mij ook erg getroost nadat ik hier toch wel overstuur van was/ben. Helaas helaas helaas voor mij zit die kerel blijkbaar nog in m'n hart en in m'n hoofd, volgens vriendin is het een spelletje en had 'ie gebeld omdat ik hém niet meer contactte en is het doel voorlopig voor hem alweer bereikt nu ik over de zeik ben. Volgens haar gaat hij mij NU absoluut niet bellen, juist omdat ik dat ergens wél wil (oooh hoe verradelijk!) maar hoor ik hem ongetwijfeld weer als ik nu níet over de zeik ga zijn en hem links laat liggen. *zucht* Ben er dus nog lang niet overheen en zijn woorden deden me toch een hele hoop... Maar is het idd een spelletje? Omdat ie weet dat ie m'n 'redderscomplex' triggert zeg maar, om me dan juist te laten vallen nu zodat ik helemaal niet meer weet waar ik het zoeken moet? Jee. Als dat zo is, dan is ie nog erger dan ik dacht. Ging er toch wel van uit dat niet álle acties van hem zo doortrapt doordacht zijn. Pfff. Ben bekaf (van het huilen). Ik ga te bedde. Trusten meiden (f)
woensdag 15 april 2009 om 09:40
Jee MM wat erg.
Persoonlijk denk ik niet echt dat het alleen maar een spelletje is (en dan in ieder geval niet bewust). Kinderen en dronken mensen zeggen toch immers de waarheid? Maar het doet er eigenlijk niet eens toe of het echt is of een spelletje... het gaat om het gevoel wat dit JOU geeft en dat je er weer helemaal van slag van raakt. Jij gaat je afvragen of hij dingen echt meent etc, maar je vergeet al bijna wat je eigenlijk zelf van hem vindt. Het is een soort valkuil waar je zelf in trapt... Hij zoekt toenadering, hij trekt zich terug... en dan heeft ie je weer (eventjes). In die zin is het inderdaad een (machts)spelletje, maar laat je er niet in meetrekken!
Natuurlijk ben je er ook nog niet overheen, dat vind ik ook helemaal niet gek. Het gaat met vallen en opstaan. Maar je komt er wel (f)
Persoonlijk denk ik niet echt dat het alleen maar een spelletje is (en dan in ieder geval niet bewust). Kinderen en dronken mensen zeggen toch immers de waarheid? Maar het doet er eigenlijk niet eens toe of het echt is of een spelletje... het gaat om het gevoel wat dit JOU geeft en dat je er weer helemaal van slag van raakt. Jij gaat je afvragen of hij dingen echt meent etc, maar je vergeet al bijna wat je eigenlijk zelf van hem vindt. Het is een soort valkuil waar je zelf in trapt... Hij zoekt toenadering, hij trekt zich terug... en dan heeft ie je weer (eventjes). In die zin is het inderdaad een (machts)spelletje, maar laat je er niet in meetrekken!
Natuurlijk ben je er ook nog niet overheen, dat vind ik ook helemaal niet gek. Het gaat met vallen en opstaan. Maar je komt er wel (f)
woensdag 15 april 2009 om 09:59
Maar Vales, dat zou betekenen dat hij dus wél contact met me wil... want dat is wat hij zei toen 'ie dronken was. Waarom dan toch weer dat afhouden als hij nuchter is. Hij nam de telefoon niet eens meer op, daarom belde dus die vriendin voor mij. Want bij mij had het toch wel heel veel gevoelens naar voren gehaald en hoewel ik bot tegen hem gedaan had, had ik daar na een paar uur best spijt van. Realiseer me nu dat ik hem best had willen zien (realiseer me óók dat dat niet goed voor me is...) Maar goed, NU wil hij dus niet. Misschien dat hij dat wel gaat willen als ik hem nu weer negeer? En ik weet dat ik dat niet moet willen, maar ik wil het vooralsnog helaas wél. Alleen, als ik nu contact zoek is het weer het oude spelletje en wordt 'ie alleen maar boos op mij. En als ik geen contact opneem... gaat hij dan weer wat van zich laten horen? En wat moet ik dan doen?
Verdomme, hoe moet ik hier mee omgaan... Ik hou nog steeds van die overspelige narcistische rat, stom stom stom ik weet het maar het gevoel is er nog wél. Wat nu.
Verdomme, hoe moet ik hier mee omgaan... Ik hou nog steeds van die overspelige narcistische rat, stom stom stom ik weet het maar het gevoel is er nog wél. Wat nu.
woensdag 15 april 2009 om 10:29
Mastermind, hij doet het niet bewust denk ik, maar hij voelt feilloos aan in welke toestand jij bent en daar reageert hij op. Zo beredenerend en analyserend als jij er mee bezig bent is hij dat helemaal niet. Dat gaat veel primitiever. Zij reageert zo, dan doe ik dat. Maar het is je weer gelukt hoor, je bent weer met hem bezig, wat hij wil en hoe je daar nou weer mee om moet gaan. En weet je, ik zeg bewust dat je dat zelf doet. Want het is een keuze om weer zo met hem bezig te zijn. Maar ik houd nog zo van hem is geen reden om weer obsessief met ML en zijn nukken bezig te zijn. Je kunt er ook voor KIEZEN om je op jezelf te richten, op je baan, op de goede weg, op constructieve zaken. Maar jij KIEST er zelf voor om je weer op ML te richten. Jammer, want het is een heilloze en zelfdestructieve weg.
Elke keer dat jij contact met hem hebt, ga je weer ondersteboven. Zit je hier weer te posten over je gevoelens en wat je nu zou moeten doen. Je krijgt mijn advies, voor de laatste keer. (En dat meen ik heel erg, want ik heb het gevoel dat ik tegen een muur loop te lullen en dat vind ik verspilde energie):
verbreek al het contact. Niet opnemen als hij belt, niet opendoen als hij langskomt, smsjes niet lezen, mails niet lezen, brieven niet lezen. Allemaal ongelezen wegdonderen.
Ga iets doen waardoor je leert/ontdekt/ervaart dat je gevoelens variabel zijn, opkomen en weer afzwakken. Dat je ze niet hoeft te volgen, dat ze niet ubermachtig zijn. Jij gebruikt "maar ik houd nog van hem" als reden om weer dat zelfdestructieve pad in te slaan, alsof die gevoelens, meteen alle ratio, al je intelligentie en alles aan gort slaan en er niets anders meer is als je verlangen om bij hem te zijn en met hem te neuken. Want meer is het niet, goed beschouwd. Het levert je geestelijke ellende en goede seks op. Jezus, gun jezelf meer dan dat. Met dat iets doen bedoel ik mediteren, yoga, aikido, weet ik veel. Iets dat bij jou past en jou leuk lijkt.
En doe iets, therapie, zelfhulpboeken, cursussen, werk, weet ik veel, waardoor je van dit zelfdestructieve pad afkomt. Die liefde die jij voelt is geen liefde, het is zelfdestructie. En als je dat wilt doen doe het dan zo dat je er plezier van hebt, wat je nu ook niet hebt.
Het is zo jammer MM. En ook zo dom. Ik vind het vreselijk om dat op te schrijven, want ik vind het zelf afschuwelijk als iemand me dom noemt en ik weet uit jouw schrijven dat je niet dom bent. Absoluut niet. Maar je gedrag naar ML toe vind ik wel dom. Je gedrag dus. En gedrag is een keuze, echt waar.
Elke keer dat jij contact met hem hebt, ga je weer ondersteboven. Zit je hier weer te posten over je gevoelens en wat je nu zou moeten doen. Je krijgt mijn advies, voor de laatste keer. (En dat meen ik heel erg, want ik heb het gevoel dat ik tegen een muur loop te lullen en dat vind ik verspilde energie):
verbreek al het contact. Niet opnemen als hij belt, niet opendoen als hij langskomt, smsjes niet lezen, mails niet lezen, brieven niet lezen. Allemaal ongelezen wegdonderen.
Ga iets doen waardoor je leert/ontdekt/ervaart dat je gevoelens variabel zijn, opkomen en weer afzwakken. Dat je ze niet hoeft te volgen, dat ze niet ubermachtig zijn. Jij gebruikt "maar ik houd nog van hem" als reden om weer dat zelfdestructieve pad in te slaan, alsof die gevoelens, meteen alle ratio, al je intelligentie en alles aan gort slaan en er niets anders meer is als je verlangen om bij hem te zijn en met hem te neuken. Want meer is het niet, goed beschouwd. Het levert je geestelijke ellende en goede seks op. Jezus, gun jezelf meer dan dat. Met dat iets doen bedoel ik mediteren, yoga, aikido, weet ik veel. Iets dat bij jou past en jou leuk lijkt.
En doe iets, therapie, zelfhulpboeken, cursussen, werk, weet ik veel, waardoor je van dit zelfdestructieve pad afkomt. Die liefde die jij voelt is geen liefde, het is zelfdestructie. En als je dat wilt doen doe het dan zo dat je er plezier van hebt, wat je nu ook niet hebt.
Het is zo jammer MM. En ook zo dom. Ik vind het vreselijk om dat op te schrijven, want ik vind het zelf afschuwelijk als iemand me dom noemt en ik weet uit jouw schrijven dat je niet dom bent. Absoluut niet. Maar je gedrag naar ML toe vind ik wel dom. Je gedrag dus. En gedrag is een keuze, echt waar.
woensdag 15 april 2009 om 10:32
Je bent dus aan het puzzelen, mastermind, over hoe je het spelletje mee kunt spelen, zodanig dat de uitkomst wordt zoals jij die graag ziet? En die uitkomst, dat is dan dat je weer met hem 'samen' bent?
Dat is nu het lastige wanneer je geen echt eigen besluit neemt. Dan is zo'n spelletje - of al zou het bittere ernst zijn zijnerzijds, dat maakt natuurlijk in wezen niet uit - enorm verwarrend.
Op dit moment laat je hem weer bepalen hoe de zaken lopen tussen jullie. Wellicht niet in de praktijk, maar wel in je hoofd.
De praktijk heeft je in het verleden voldoende situaties gegeven die overduidelijk erop wijzen dat het beter is om voor jezelf te verkiezen om je niet met hem op het gladde ijs te begeven.
Ga je erin mee, dan moet je er wel de builen van het vallen voor over hebben.
Je staat hier niet nieuw in. Hij is geen onbekende. Je weet wat je aan hem hebt. Aan jou de keuze.
Dat is nu het lastige wanneer je geen echt eigen besluit neemt. Dan is zo'n spelletje - of al zou het bittere ernst zijn zijnerzijds, dat maakt natuurlijk in wezen niet uit - enorm verwarrend.
Op dit moment laat je hem weer bepalen hoe de zaken lopen tussen jullie. Wellicht niet in de praktijk, maar wel in je hoofd.
De praktijk heeft je in het verleden voldoende situaties gegeven die overduidelijk erop wijzen dat het beter is om voor jezelf te verkiezen om je niet met hem op het gladde ijs te begeven.
Ga je erin mee, dan moet je er wel de builen van het vallen voor over hebben.
Je staat hier niet nieuw in. Hij is geen onbekende. Je weet wat je aan hem hebt. Aan jou de keuze.
woensdag 15 april 2009 om 10:38
Lieve meid.... wat een toestand he? Afschuwelijk, zoals je aan de ene kant haarfijn doorziet hoe verkeerd het is, hoe verkeerd hij is en hoe verkeerd het is dat jij nog altijd zo op hem reageert. En toch kun je tegelijkertijd ook je gevoelens niet ontkennen. Ja verstandelijk wel, je kunt heel goed (boeken, zelfs hele encyclopedieën vol waarschijnlijk) beschrijven waarom je niet met hem in zee moet gaan.
Maar tegelijkertijd voel je dat je diep van binnen nog wel degelijk iets voelt. En hoe fout ook...je voelt het wél...
En dat maakt je onzeker, kwetsbaar, verdrietig. Want aan de ene kant wil je dit niet, wil je je niet zo voelen, wil je niet dat hij zo'n invloed op je heeft, gún je hem dit alles niet...
En aan de andere kant zie je ook weer zijn 'zwakke' kant, zijn goede kant en wil je niets liever dan bij hem zijn.
Ik herken het (gelukkig) niet bij mezelf (alhoewel...een heel klein beetje soms wel, moet ik toegeven. Ik durf het amper uit te spreken..), maar ik kan me wel heel goed in je verplaatsen. Ik kan me voorstellen dat het zo gaat. Dat eeuwige verstand vs. gevoel...
Wat mij altijd helpt op mijn zwakke, moeilijke, verdrietige, eenzame momenten (wanneer ik bijna naar hem terug ga verlangen) is om me voor te houden hoe hij was: hoe gemeen hij kon zijn, hoe enorm veel energie hij me gekost heeft, hoe allesoverheersend hij was, hoe negatief. En kan ik zo weer ellenlange verhalen ophoesten over hoe hij was en wat ik daarvan vind.
Dat helpt me vaak wel wat...Want natuurlijk heb je verdriet dat het niet gelukt is en had je het zo graag anders gezien. Maar...jouw karakter in combinatie met dat van hem...dat werkt niet! Jij bent veel te lief en hij...hij maakt volkomen misbruik van je!!
Pijnlijk he?
Maar tegelijkertijd voel je dat je diep van binnen nog wel degelijk iets voelt. En hoe fout ook...je voelt het wél...
En dat maakt je onzeker, kwetsbaar, verdrietig. Want aan de ene kant wil je dit niet, wil je je niet zo voelen, wil je niet dat hij zo'n invloed op je heeft, gún je hem dit alles niet...
En aan de andere kant zie je ook weer zijn 'zwakke' kant, zijn goede kant en wil je niets liever dan bij hem zijn.
Ik herken het (gelukkig) niet bij mezelf (alhoewel...een heel klein beetje soms wel, moet ik toegeven. Ik durf het amper uit te spreken..), maar ik kan me wel heel goed in je verplaatsen. Ik kan me voorstellen dat het zo gaat. Dat eeuwige verstand vs. gevoel...
Wat mij altijd helpt op mijn zwakke, moeilijke, verdrietige, eenzame momenten (wanneer ik bijna naar hem terug ga verlangen) is om me voor te houden hoe hij was: hoe gemeen hij kon zijn, hoe enorm veel energie hij me gekost heeft, hoe allesoverheersend hij was, hoe negatief. En kan ik zo weer ellenlange verhalen ophoesten over hoe hij was en wat ik daarvan vind.
Dat helpt me vaak wel wat...Want natuurlijk heb je verdriet dat het niet gelukt is en had je het zo graag anders gezien. Maar...jouw karakter in combinatie met dat van hem...dat werkt niet! Jij bent veel te lief en hij...hij maakt volkomen misbruik van je!!
Pijnlijk he?
