helemaal in de war

Dag lieve iedereen

Er moet me iets van het hart. Ik ben momenteel zo’n kleine vier jaar samen met mijn vriend en op veel vlakken passen we echt heel goed bij elkaar. Vooral in het begin viel dit meer op: we zaten beiden in een speelpleinwerking en hebben een hart voor kinderen, we houden van dezelfde muziek en vinden het heerlijk om in de zomer festivalletjes af te schuimen, we hebben veel gezamenlijke vrienden, we doen ons best voor elkaar en gunnen elkaar veel vrijheid (wat in mijn vorige relatie totaal het omgekeerde was)…

Maar vooral bij die ‘vrijheid’ wringt nu meer en meer het schoentje. Ik weet het, het lijkt nu wel alsof het nooit goed is voor mij, maar naar mijn gevoel slaat de slinger nu teveel door. Mijn vriend is enorm op zichzelf, zit in zijn eigen bubbel en dit is de laatste jaren meer en meer tot uiting gekomen. De aandacht die ik in het begin zo hard van hem kreeg werd steeds minder. Dit is in iedere relatie wellicht zo, maar het contrast is wel erg groot. In het begin deden we heel veel samen en nu is dit amper nog iets.

We hebben het niet gemakkelijk want we hebben het vaak beiden druk, maar ik doe toch vaak mijn best om momentjes te vinden waarop we elkaar kunnen zien. Zo vroeg ik hem onlangs of hij zin had te blijven eten (we wonen nog niet samen, ik studeer nog en hij werkt) want het was al even geleden dat we elkaar hadden gezien. Hij antwoordde me terug dat hij bezig was met zijn huishouden en hij zijn plannen niet in de war wou sturen en dat ik moet stoppen met mijn emotionele chantage.
Ik schrok heel hard van deze reactie. Ik weet wel dat onze levens erg verschillend zijn en zal hem nooit forceren, maar een minimum aan tijd bij elkaar lijkt mij toch niet te veel gevraagd.

Onlangs gingen we eindelijk samen nog eens weg. We gingen naar een feestje van een gemeenschappelijke vriend die jarig was en het ging door in een café. Ik keek er naar uit om samen nog eens weg te zijn en hij leek dit ook te vinden. Uiteindelijk heeft hij heel de avond in de rokersruimte gezeten bij zijn vrienden en heb ik hem amper gezien. Ik ben me er gaan bijzetten hoor, maar zelf rook ik niet… En het gaat echt vaak zo…

Na 4 jaar zijn we zelfs nog nooit samen op reis geweest. Hij weet dat ik dit leuk vind en zelf zegt hij ook dit te willen doen, maar als ik plannen wil bespreken wimpelt hij dit altijd wel op één of andere manier af. Af en toe een weekendje weg hebben we wel al gedaan.

Ik weet de laatste tijd niet zo goed meer wat ons bindt. Ik vind de relatie erg oppervlakkig geworden en ben vaak erg in de war door zijn gedrag. Hij zegt wel dat hij me mist en dat hij me vaker wil zien maar als de kansen er zijn gebeurt er niets… Zijn acties zeggen vaak iets anders dan zijn woorden en ik word gek van deze tegenstrijdige signalen. Ik heb al meerdere malen geprobeerd hierover te praten. Vaak heb ik het gevoel dat we elkaar begrijpen na zo’n gesprek maar een aantal weken later duiken dan weer problemen op.

Ik ga hierdoor heel hard twijfelen aan mezelf en weet soms niet of dit nog de moeite waard is en hoe het ooit zo ver is kunnen komen. Misschien werk ik zijn gedrag wel in de hand? Of verwacht ik te veel? Pff… Ik word suf van dit gepieker.
Stel ik mij aan of heb ik reden om me zorgen te maken?

Tips, ervaringen, meningen zijn welkom.

Liefs

S-Groot schreef: ↑

08-01-2020 14:23

Dat klinkt niet leuk, al lang niet meer. Luister naar zijn gedrag ipv zijn woorden.


Wat is een we speelpleinwerking?

Hey S-Groot

Bedankt voor jouw reactie.
Ik woon in België, dus waarschijnlijk bestaat dit in Nederland ook, maar dan onder een andere naam
Het is een soort jeugdvereniging/opvang waar kinderen tijdens de schoolvakanties naartoe kunnen komen om leuke activiteiten te beleven!
Een team van animatoren staat klaar om de kinderen een hele dag te entertainen.

Vriendgedumpt schreef: ↑

08-01-2020 14:35

Iemand heeft hier als onderschrift: love is like a fart. If you have to force it, it is probably shit.

En zo is het. Laat die natte scheet lekker zitten en ga op zoek naar iemand die je niet de hele tijd het gevoel geeft dat hij er geen zin in heeft.

Ja... Ik heb in mijn forumbericht vooral de zaken besproken wanneer hij inderdaad geen zin heeft om dingen met mij te doen en hij dit ook duidelijk laat blijken. Er zijn ook momenten dat hij wel dingen wilt doen en dan is het plots al wat de hemel geven kan, het kan dan niet op. Vaak gedraagt hij zich ook zo bij vrienden en familie, dus zij begrijpen vaak niet waarom ik niet gewoon gelukkig kan zijn.
Het lijkt dus vaak te gaan hoe hij het wil. Heeft hij zin om me te zien, dan spreken we af. Heeft hij geen zin, dan mag ik dergelijke antwoorden verwachten zoals ik hierboven vermeldde. Ik werd enorm moe van die pieken en dalen en besloot om zelf ook minder "opofferingen" (want zo zie ikzelf het niet hoor) te maken, want het zoog echt de energie uit mijn lijf. Op het feestje dat ik beschreef stond hij bij zijn vrienden te vertellen hoe fantastisch onze relatie wel niet is en hoe goed het allemaal niet gaat, maar als we dan thuis kwamen verweet hij dat hij vond dat ik te afstandelijk ben geworden de laatste tijd (omdat ik nu ook minder opofferingen maak), dus zo geweldig gaat het blijkbaar ook niet. Hij laat nooit echt in zijn kaarten kijken en ik krijg na 4 jaar soms nog altijd geen hoogte van hem.

Dus waarschijnlijk is het allemaal te geforceerd en hoort dit veel gemakkelijker te gaan inderdaad.

VelvetVolvo schreef: ↑

08-01-2020 14:42

Waarom zou je nog bij hem blijven?

Ik had het eerder al eens uitgemaakt, om de redenen die ik hierboven ook beschrijf, het deed me enorm veel pijn maar leek me wel het beste. Hij zag er ook van af en wou me terug. Omdat ik geen overhaaste beslissingen wou maken hebben we eerst alles enorm goed uitgepraat en afspraken gemaakt. Het leek me een goede basis om het nogmaals te proberen... Maar daar heb ik dus na een aantal maanden alweer mijn twijfels bij.

jaw schreef: ↑

08-01-2020 16:55

De rede die zij opgaf als waarom ze samen moesten gaan eten misschien.


Een ander punt is dat TO tijdens dat cafe feestje juist langdurig bij hem en zijn vrienden gaat staan ipv dat ze tijd met haar vrienden doorbrengt. Dat geeft ook het idee dat zij van hem afhankelijk is voor haar vermaak.

TO; vaker gewoon zelf jouw eigen plan trekken en doen waar jijnzin in hebt ipv hem continue overal voor benaderen. Je kunt hem uitnodigen om mee te doen, maar hij moet geen voorwaarde meer zijn voor jou om iets te ondernemen. Dan merk je vanzelf wel hoe hij zich aanpast.

Sowieso lijkt het wel alsof hij duidelijk moet wennen aan zijn huidiige leven, qua werk en de toekomst die hij voor zich ziet en heeft hij zijn draai duidelijk nog niet gevonden, of nog niet eentje gevonden waar hij jou met jouw studentenbestaan ook in kan passen.

Oh maar ik heb geen hele avond langdurig bij hem gestaan hoor. Ik ben bijna de hele avond op de dansvloer gebleven bij mijn vrienden en kwam gewoon op het einde zeggen dat ik naar huis ging en tussendoor kwam ik ook hoogstens een minuut eens bij hem. Ik doe ondertussen veel meer mijn eigen ding en hij ook, maar dan komt opnieuw de vraag: ik weet niet meer zo goed wat ons dan nog bindt...? Ik vraag hem ook af en toe of hij zin heeft om naar bv. een concert te gaan, maar als het nee is dan ga ik wel met vrienden. Dus het is niet zo dat ik thuis maar als een zielig bloempje zit te wachten tot hij eens tijd heeft voor mij of dat ik vind dat je alles samen moet doen, maar nu is het ook maar oppervlakkig en dat vind ik jammer.