Relaties
alle pijlers
In de steek gelaten door vriendin?
vrijdag 17 april 2009 om 12:14
Regelmatig lees ik hier dat mensen zo lief en goed worden geholpen dat ik nu ook mijn verhaal maar even opschrijf.
Vanaf mijn 7e had ik een beste vriendin, M., en we waren vanaf die leeftijd tot aan onze eindexamens echt onafscheidelijk. We hebben alles samen meegemaakt, onze eerste zoen, eerste keer dronken worden, alle puberteits-perikelen, enzovoort.
Na de middelbare school zijn onze wegen een beetje gescheiden, maar hielden we zeker nog wel contact.
Ongeveer vanaf haar 18e begon ze ineens erg af te vallen. In het begin maakte ik weleens opmerkingen van 'goh, ben je afgevallen, je bent zo slank!' maar op een gegeven moment begon ze echt mager te worden. Ik zag haar toen al iets minder, en ook veranderde ze een beetje in haar gedrag. In het gezelschap van onze vriendinnengroep was ze erg stil, en ze nam bovendien nooit meer het initiatief tot afspreken of zelfs maar contact houden.
We hebben haar een aantal keer aangesproken op haar gewichtsverlies, maar zelf hield ze vol dat ze geen eetlust meer had doordat ze aan een andere anticonceptiepil was gegaan, waar ze in het begin nogal misselijk door was geweest.
Nou, die situatie ging zo een tijdje door, tot ik me echt erge zorgen begon te maken. Ik ging ook 's nachts vaak over haar dromen, en die dromen gingen er altijd over dat ik haar betrapte op het verstoppen van eten.
Na een tijd kreeg ik een mailtje dat ze opgenomen moest worden in een kliniek voor eetstoornissen. Ik schrok hier echt heel erg van, maar het kwam ook weer niet onverwacht. Ze had geen anorexia, want zelf wilde ze niet afvallen, maar op een of andere manier had ze gewoon erge moeite met eten, waardoor ze echt eng mager geworden was.
Nou, vanaf die tijd is ons contact erg verwaterd, ook omdat ze zelf absoluut geen contact meer zocht, en ook niet reageerde op mailtjes, smsjes en telefoontjes van mij.
Na erg veel aandringen van mijn kant kreeg ik op een dag een brief waarin stond dat ze een tijdje geen contact wilde. Waarom dat was kon ze niet goed uitleggen, maar het kwam er op neer dat ze nu tijd aan zichzelf moest besteden omdat ze ook erg depressief was, en geen energie had om aan anderen te besteden.
Nou, dit deed me uiteraard erg veel verdriet, maar ik begreep het ook wel. Als ze een tijdje tijd voor zichzelf nodig heeft vind ik dat prima, maar dat tijdje duurt nu al bijna een jaar, waarin ik niks van haar hoor.
Ik vind het echt vreselijk om niet te weten wat er in haar omgaat, waar ze mee bezig is, en hoe het met haar gaat, omdat we de afgelopen 12 jaar echt alles deelden en elkaar elke dag zagen. Ik begrijp dat ze niet met me wil afspreken, maar is het teveel gevraagd om af en toe te mailen om toch een beetje te weten waar we allebei mee bezig zijn? Ik voel me echt enorm aan de kant gezet, helemaal omdat ze nu weer aan de betere hand is, en ik weleens op haar hyves kijk. Daar staan vrolijke foto's, gezellige krabbels van mensen die ik niet ken, en met mij heeft ze tot dusver nog geen contact opgenomen.
Ik vind het echt vreselijk verdrietig dat ze (voor mijn gevoel) die 12 jaar hechte vriendschap zo aan de kant zet, en dat ze al die tijd totaal niet geinteresseerd was in mij, mede doordat ik ook nogal eens depressief ben geweest.
Wat ik me nu afvraag; zijn deze verwijten naar haar toe terecht, of moet ik maar gewoon afwachten en accepteren dat ze me 'in de steek laat'?
Het doet echt heel veel pijn. Ze was zo'n groot deel van mijn leven, en dat is nu ineens voorbij.
Vanaf mijn 7e had ik een beste vriendin, M., en we waren vanaf die leeftijd tot aan onze eindexamens echt onafscheidelijk. We hebben alles samen meegemaakt, onze eerste zoen, eerste keer dronken worden, alle puberteits-perikelen, enzovoort.
Na de middelbare school zijn onze wegen een beetje gescheiden, maar hielden we zeker nog wel contact.
Ongeveer vanaf haar 18e begon ze ineens erg af te vallen. In het begin maakte ik weleens opmerkingen van 'goh, ben je afgevallen, je bent zo slank!' maar op een gegeven moment begon ze echt mager te worden. Ik zag haar toen al iets minder, en ook veranderde ze een beetje in haar gedrag. In het gezelschap van onze vriendinnengroep was ze erg stil, en ze nam bovendien nooit meer het initiatief tot afspreken of zelfs maar contact houden.
We hebben haar een aantal keer aangesproken op haar gewichtsverlies, maar zelf hield ze vol dat ze geen eetlust meer had doordat ze aan een andere anticonceptiepil was gegaan, waar ze in het begin nogal misselijk door was geweest.
Nou, die situatie ging zo een tijdje door, tot ik me echt erge zorgen begon te maken. Ik ging ook 's nachts vaak over haar dromen, en die dromen gingen er altijd over dat ik haar betrapte op het verstoppen van eten.
Na een tijd kreeg ik een mailtje dat ze opgenomen moest worden in een kliniek voor eetstoornissen. Ik schrok hier echt heel erg van, maar het kwam ook weer niet onverwacht. Ze had geen anorexia, want zelf wilde ze niet afvallen, maar op een of andere manier had ze gewoon erge moeite met eten, waardoor ze echt eng mager geworden was.
Nou, vanaf die tijd is ons contact erg verwaterd, ook omdat ze zelf absoluut geen contact meer zocht, en ook niet reageerde op mailtjes, smsjes en telefoontjes van mij.
Na erg veel aandringen van mijn kant kreeg ik op een dag een brief waarin stond dat ze een tijdje geen contact wilde. Waarom dat was kon ze niet goed uitleggen, maar het kwam er op neer dat ze nu tijd aan zichzelf moest besteden omdat ze ook erg depressief was, en geen energie had om aan anderen te besteden.
Nou, dit deed me uiteraard erg veel verdriet, maar ik begreep het ook wel. Als ze een tijdje tijd voor zichzelf nodig heeft vind ik dat prima, maar dat tijdje duurt nu al bijna een jaar, waarin ik niks van haar hoor.
Ik vind het echt vreselijk om niet te weten wat er in haar omgaat, waar ze mee bezig is, en hoe het met haar gaat, omdat we de afgelopen 12 jaar echt alles deelden en elkaar elke dag zagen. Ik begrijp dat ze niet met me wil afspreken, maar is het teveel gevraagd om af en toe te mailen om toch een beetje te weten waar we allebei mee bezig zijn? Ik voel me echt enorm aan de kant gezet, helemaal omdat ze nu weer aan de betere hand is, en ik weleens op haar hyves kijk. Daar staan vrolijke foto's, gezellige krabbels van mensen die ik niet ken, en met mij heeft ze tot dusver nog geen contact opgenomen.
Ik vind het echt vreselijk verdrietig dat ze (voor mijn gevoel) die 12 jaar hechte vriendschap zo aan de kant zet, en dat ze al die tijd totaal niet geinteresseerd was in mij, mede doordat ik ook nogal eens depressief ben geweest.
Wat ik me nu afvraag; zijn deze verwijten naar haar toe terecht, of moet ik maar gewoon afwachten en accepteren dat ze me 'in de steek laat'?
Het doet echt heel veel pijn. Ze was zo'n groot deel van mijn leven, en dat is nu ineens voorbij.
vrijdag 17 april 2009 om 12:22
Hmm lastig zeg. En natuurlijk erg vervelend voor haar en voor jou ook. Ik kan me voorstellen dat zij in haar slechtste periode tijd voor haarzelf nodig had en dit alleen moest doorstaan. Waarom ze, nu het beter gaat, nog steeds geen contact zoekt? Misschien omdat ze nu nieuwe mensen ontmoet heeft die niet van haar verleden op de hoogte zijn? Kan soms best confronterend zijn om omgang te hebben met mensen uit het verleden, die precies van de hoed en de rand weten van wat zij allemaal doorgemaakt heeft.
Ik zou toch proberen haar eens te vragen naar het hoe en waarom??
Ik zou toch proberen haar eens te vragen naar het hoe en waarom??
vrijdag 17 april 2009 om 12:25
vrijdag 17 april 2009 om 12:33
Beste Ste,
Ik denk hetzelfde als Bosbes. Juist omdat jullie een hecht verleden hebben samen schaamt ze zich naar jou toe. Met nieuwe mensen zit er geen voorgeschiedenis, zij weten niet hoe ze was, alleen hoe ze is.
Ik denk dat je het niet moet zien als 'aan de kant gezet worden'. Zij kiest ervoor om dingen zonder jou uit te zoeken. Dat is geen verwijt naar jou toe. Ik denk ook niet dat je ervan uit moet gaan dat 'jullie' voor altijd voorbij zijn. Als jij ruimte kun vinden in je hart voor haar om terug te komen wanneer zij er aan toe is vinden jullie elkaar wel weer. Je moet het zelf wel echt zo kunnen voelen, als je nu jaren met dit afgewezen gevoel rondloopt kun je er misschien beter een punt achter zetten in je eigen hoofd, dat geeft jou dan rust. Je bent niet verplicht de opening te laten bestaan, maar het kan wel.
Niets zo delicaat en persoonlijk als een vrouwenvriendschap uit de middelbare school tijd!
Ik denk hetzelfde als Bosbes. Juist omdat jullie een hecht verleden hebben samen schaamt ze zich naar jou toe. Met nieuwe mensen zit er geen voorgeschiedenis, zij weten niet hoe ze was, alleen hoe ze is.
Ik denk dat je het niet moet zien als 'aan de kant gezet worden'. Zij kiest ervoor om dingen zonder jou uit te zoeken. Dat is geen verwijt naar jou toe. Ik denk ook niet dat je ervan uit moet gaan dat 'jullie' voor altijd voorbij zijn. Als jij ruimte kun vinden in je hart voor haar om terug te komen wanneer zij er aan toe is vinden jullie elkaar wel weer. Je moet het zelf wel echt zo kunnen voelen, als je nu jaren met dit afgewezen gevoel rondloopt kun je er misschien beter een punt achter zetten in je eigen hoofd, dat geeft jou dan rust. Je bent niet verplicht de opening te laten bestaan, maar het kan wel.
Niets zo delicaat en persoonlijk als een vrouwenvriendschap uit de middelbare school tijd!
vrijdag 17 april 2009 om 12:42
Ja, ik zou het ook gewoon vragen. Vooral omdat ze zelf heeft gezegd dat het 'een tijdje' betrof en dat inmiddels nu al een héle tijd is geworden.
Je hebt sowieso het recht om te weten waar je aan toe bent, als je haar nu benadert en dus interesse toont dan heb jij in ieder geval alles gedaan wat je kon, wordt het dan niet gewaardeerd dan is het, hoe hard het ook klinkt, jammer maar helaas. De reden dat ze tijd voor zichzelf nodig heeft, gaat in met het oog op al die krabbels etc., al lang niet meer op.
Succes, hoop hier nog eens te lezen hoe het verder is gegaan!
Je hebt sowieso het recht om te weten waar je aan toe bent, als je haar nu benadert en dus interesse toont dan heb jij in ieder geval alles gedaan wat je kon, wordt het dan niet gewaardeerd dan is het, hoe hard het ook klinkt, jammer maar helaas. De reden dat ze tijd voor zichzelf nodig heeft, gaat in met het oog op al die krabbels etc., al lang niet meer op.
Succes, hoop hier nog eens te lezen hoe het verder is gegaan!
vrijdag 17 april 2009 om 12:46
Mademoiselle,
'recht, recht', een vriendschap is gebaseerd op vrijwilligheid. Natuurlijk is het wel zo aardig en common sense als vriendin aanStee_ zou laten weten waar ze aan toe is. Maar heb je aan de optie gedacht dat vriendin het zelf nu niet weet?
Als een vriendin bij mij 'opheldering en contact' zou eisen dan zou de vriendschap gauw over kunnen zijn (ware het niet dat ik heel erg hecht aan oude vrienden). TO kan hooguit aangeven dat ze deze communicatiestilte niet begrijpt (aangezien andere mensen wel gekrabbeld worden) en zeggen hoe ze zich daarbij voelt. Met vragen bereik je een stuk meer dan eisen.
'recht, recht', een vriendschap is gebaseerd op vrijwilligheid. Natuurlijk is het wel zo aardig en common sense als vriendin aanStee_ zou laten weten waar ze aan toe is. Maar heb je aan de optie gedacht dat vriendin het zelf nu niet weet?
Als een vriendin bij mij 'opheldering en contact' zou eisen dan zou de vriendschap gauw over kunnen zijn (ware het niet dat ik heel erg hecht aan oude vrienden). TO kan hooguit aangeven dat ze deze communicatiestilte niet begrijpt (aangezien andere mensen wel gekrabbeld worden) en zeggen hoe ze zich daarbij voelt. Met vragen bereik je een stuk meer dan eisen.
vrijdag 17 april 2009 om 12:47
Ik heb haar pasgeleden een mailtje gestuurd waarin stond dat ik het eigenlijk stom vond dat ik haar mailde, omdat ik zo graag eerst iets van haar wilde horen.
En dat ik het gevoel heb dat ze al die jaren nu aan de kant heeft gezet, en dat ik daar best boos en verdrietig om ben.
Maar nu kwam ik erachter dat ik het naar haar oude mailadres gestuurd heb, en dus daarom nog niks teruggekregen had. Ik stuur het nu naa rhet goede mailadres, en dan ben ik benieuwd wat (en of) ik voor antwoord krijg!
En dat ik het gevoel heb dat ze al die jaren nu aan de kant heeft gezet, en dat ik daar best boos en verdrietig om ben.
Maar nu kwam ik erachter dat ik het naar haar oude mailadres gestuurd heb, en dus daarom nog niks teruggekregen had. Ik stuur het nu naa rhet goede mailadres, en dan ben ik benieuwd wat (en of) ik voor antwoord krijg!
vrijdag 17 april 2009 om 12:48
Ste_ prima om te mailen, want jij voelt je niet prettig bij deze situatie. Ik denk wel dat je met verwijten niks opschiet. Hou het bij jezelf. Nieuwe mail misschien een goede kans om nog een keer naar je wijze van formuleren te kijken? En bedenk goed wat je wil bereiken met je mail.
Als je een reactie wilt is een andere toon handiger dan als je alleen maar jouw visie/ gevoel kwijt wilt.
Als je een reactie wilt is een andere toon handiger dan als je alleen maar jouw visie/ gevoel kwijt wilt.
vrijdag 17 april 2009 om 12:54
Als ze je mijdt uit schuldgevoel/schaamte dan duwt jouw boosheid haar mogelijk nog verder bij je vandaan. Daarom vraag ik wat je wilt bereiken met je mailtje. Je hart luchten (mag!) of het contact proberen te herstellen(andere toon nodig)?
En hoe naar het ook is niet meer close te zijn met iemand waar je zo veel mee gedeeld hebt, in zo n vormende periode van je leven, het kan, het gebeurt. Soms lopen de fases te ver uit een of zijn jullie behoeftes te verschillend geworden. En soms vinden mensen elkaar na jaren ook weer terug.
En hoe naar het ook is niet meer close te zijn met iemand waar je zo veel mee gedeeld hebt, in zo n vormende periode van je leven, het kan, het gebeurt. Soms lopen de fases te ver uit een of zijn jullie behoeftes te verschillend geworden. En soms vinden mensen elkaar na jaren ook weer terug.
vrijdag 17 april 2009 om 12:56
vrijdag 17 april 2009 om 12:57
Ik wil gewoon zo eerlijk mogelijk zijn over mijn gevoelens. Ik heb geen zin om dingen achter te houden, of om poeslief te doen zodat ze misschien weer met me om wil gaan ofzo. Ik ben nou eenmaal boos, en dat mag ze best weten.
Maar, dat is niet het enige wat er in het mailtje staat hoor! Ik zeg ook dat ik haar mis in mijn leven, en dat ik me afvraag hoe het nu met haar gaat, enz.
Maar, dat is niet het enige wat er in het mailtje staat hoor! Ik zeg ook dat ik haar mis in mijn leven, en dat ik me afvraag hoe het nu met haar gaat, enz.
vrijdag 17 april 2009 om 12:57
Apart. Ik lees alleen maar over jouw gevoel, jouw boosheid, jouw verdriet.
En dan lees ik de beschrijving nog eens van waar je vriendin doorheen is gegaan en dan denk ik: dat zal niet makkelijk zijn geweest. Dat zal diep hebben gezeten. Hoeveel verdriet heeft zij wel niet gehad?
Ik bedoel daarmee niet dat je niet verdrietig mag zijn of haar niet mag missen. Natuurlijk wel. Maar naar mijn idee staat in echte vriendschappen liefde centraal. Ik zou een vriendin zoiets als deze periode niet kwalijk nemen. Ik zou me eerder vooral zorgen maken. En haar mailen dat ze altijd welkom is wanneer ze er weer aan toe is om de draad op te pakken. Nooit hoeft te aarzelen om te bellen omdat ze zo lang niks heeft laten horen.
En dan lees ik de beschrijving nog eens van waar je vriendin doorheen is gegaan en dan denk ik: dat zal niet makkelijk zijn geweest. Dat zal diep hebben gezeten. Hoeveel verdriet heeft zij wel niet gehad?
Ik bedoel daarmee niet dat je niet verdrietig mag zijn of haar niet mag missen. Natuurlijk wel. Maar naar mijn idee staat in echte vriendschappen liefde centraal. Ik zou een vriendin zoiets als deze periode niet kwalijk nemen. Ik zou me eerder vooral zorgen maken. En haar mailen dat ze altijd welkom is wanneer ze er weer aan toe is om de draad op te pakken. Nooit hoeft te aarzelen om te bellen omdat ze zo lang niks heeft laten horen.
vrijdag 17 april 2009 om 13:00
quote:Feliciaatje schreef op 17 april 2009 @ 12:57:
Apart. Ik lees alleen maar over jouw gevoel, jouw boosheid, jouw verdriet.
En dan lees ik de beschrijving nog eens van waar je vriendin doorheen is gegaan en dan denk ik: dat zal niet makkelijk zijn geweest. Dat zal diep hebben gezeten. Hoeveel verdriet heeft zij wel niet gehad?
Ik bedoel daarmee niet dat je niet verdrietig mag zijn of haar niet mag missen. Natuurlijk wel. Maar naar mijn idee staat in echte vriendschappen liefde centraal. Ik zou een vriendin zoiets als deze periode niet kwalijk nemen. Ik zou me eerder vooral zorgen maken. En haar mailen dat ze altijd welkom is wanneer ze er weer aan toe is om de draad op te pakken. Nooit hoeft te aarzelen om te bellen omdat ze zo lang niks heeft laten horen.
Maar dat is het nou juist, ik wilde er zo graag voor haar zijn, maar dat liet ze gewoon niet toe. Even voordat zij depressief werd en af ging vallen ging het best slecht met mij, en daar heeft ze zich weinig van aangetrokken, iets wat ik ook best erg vond.
Ik heb het haar ook niet kwalijk genomen, en ik heb veel geduld gehad, en ik vroeg vaak hoe het met haar ging, en stuurde haar berichtjes om haar een hart onder de riem te steken. Maar het is nu duidelijk dat ze doorgegaan is met haar leven, ze gaat met andere mensen om, ze post foto's op haar hyves. Dat doe je toch niet als je nog steeds in een heel zware periode zit?
Apart. Ik lees alleen maar over jouw gevoel, jouw boosheid, jouw verdriet.
En dan lees ik de beschrijving nog eens van waar je vriendin doorheen is gegaan en dan denk ik: dat zal niet makkelijk zijn geweest. Dat zal diep hebben gezeten. Hoeveel verdriet heeft zij wel niet gehad?
Ik bedoel daarmee niet dat je niet verdrietig mag zijn of haar niet mag missen. Natuurlijk wel. Maar naar mijn idee staat in echte vriendschappen liefde centraal. Ik zou een vriendin zoiets als deze periode niet kwalijk nemen. Ik zou me eerder vooral zorgen maken. En haar mailen dat ze altijd welkom is wanneer ze er weer aan toe is om de draad op te pakken. Nooit hoeft te aarzelen om te bellen omdat ze zo lang niks heeft laten horen.
Maar dat is het nou juist, ik wilde er zo graag voor haar zijn, maar dat liet ze gewoon niet toe. Even voordat zij depressief werd en af ging vallen ging het best slecht met mij, en daar heeft ze zich weinig van aangetrokken, iets wat ik ook best erg vond.
Ik heb het haar ook niet kwalijk genomen, en ik heb veel geduld gehad, en ik vroeg vaak hoe het met haar ging, en stuurde haar berichtjes om haar een hart onder de riem te steken. Maar het is nu duidelijk dat ze doorgegaan is met haar leven, ze gaat met andere mensen om, ze post foto's op haar hyves. Dat doe je toch niet als je nog steeds in een heel zware periode zit?
vrijdag 17 april 2009 om 13:04
quote:Ste_ schreef op 17 april 2009 @ 13:00:
Even voordat zij depressief werd en af ging vallen ging het best slecht met mij, en daar heeft ze zich weinig van aangetrokken, iets wat ik ook best erg vond.
Waarschijnlijk heeft ze zo in de put gezeten dat de wereld om haar heen eventjes niet meer bestond.
(en volgens mij had ze dat toen ook al aangegeven)
Even voordat zij depressief werd en af ging vallen ging het best slecht met mij, en daar heeft ze zich weinig van aangetrokken, iets wat ik ook best erg vond.
Waarschijnlijk heeft ze zo in de put gezeten dat de wereld om haar heen eventjes niet meer bestond.
(en volgens mij had ze dat toen ook al aangegeven)
vrijdag 17 april 2009 om 13:04
Ste_ snap dat het hard is. Maar misschien kón ze er niet voor je zijn? Of drong het toen niet tot haar door dat jij het ook moeilijk had. En misschien is het wel wat Fleurtje zegt..jij hoort bij een bepaalde periode.
Ik begrijp heel goed dat als jij lang geprobeerd hebt ruimte en steun te bieden dat 'de maat vol' kan raken. Maar dan moet je zelf besluiten dat je geen energie meer wilt investeren. Dan zou ik niet die verantwoordelijkheid bij haar leggen, snap je?
Ik begrijp heel goed dat als jij lang geprobeerd hebt ruimte en steun te bieden dat 'de maat vol' kan raken. Maar dan moet je zelf besluiten dat je geen energie meer wilt investeren. Dan zou ik niet die verantwoordelijkheid bij haar leggen, snap je?
anoniem_28041 wijzigde dit bericht op 17-04-2009 13:05
Reden: puntje op de i
Reden: puntje op de i
% gewijzigd
vrijdag 17 april 2009 om 13:13
Mensen zijn vaak heel verschillend depressief. De een wordt claimeriger, de ander juist teruggetrokkener. Niks zo vervelend als het verwijt te krijgen dat je geen hulp aanneemt omdat je je zo terugtrekt bij een depressie. Dat doe je niet voor je lol .
Als ze belangrijk voor je is, laat haar dat dan weten. Ik heb ook met een paar vrienden uit het verre verleden de situatie gehad dat we een paar jaar geen contact hadden. En dat waren goede vrienden. Als de liefde een onderliggende stroom vormt van die band (klinkt dat effe vaag maar kan het niet beter in woorden uitdrukken) dan vind je elkaar vaak later weer moeiteloos. Maar je kunt dat niet afdwingen.
Als ze belangrijk voor je is, laat haar dat dan weten. Ik heb ook met een paar vrienden uit het verre verleden de situatie gehad dat we een paar jaar geen contact hadden. En dat waren goede vrienden. Als de liefde een onderliggende stroom vormt van die band (klinkt dat effe vaag maar kan het niet beter in woorden uitdrukken) dan vind je elkaar vaak later weer moeiteloos. Maar je kunt dat niet afdwingen.
vrijdag 17 april 2009 om 13:19
Ik heb zelf pas nog zoiets meegemaakt, vandaar dat ik nu zo intensief post
Een vriendin, al vanaf mijn geboorte, andere scholen, aan het eind van de pubertijd bloedde het dood. Zij nam nooit initiatief en ik was jong en beledigd. Nu ik net een dochter heb wilde ik dat graag aan haar laten weten en we hebben pas een hele leuke avond gehad. Nu zie ik een jonge vrouw met weinig vrienden die gewoon sociaal heel onhandig is. Niet iemand die het kwaad bedoeld. Dus als ik haar wil zien zal het in de toekomst ook weer van mij uit moeten komen. Maar nu heb ik daar geen moeite meer mee. Ik zie haar nu voor wie ze is.
(klinkt ook al zo lekker zweverig)
Een vriendin, al vanaf mijn geboorte, andere scholen, aan het eind van de pubertijd bloedde het dood. Zij nam nooit initiatief en ik was jong en beledigd. Nu ik net een dochter heb wilde ik dat graag aan haar laten weten en we hebben pas een hele leuke avond gehad. Nu zie ik een jonge vrouw met weinig vrienden die gewoon sociaal heel onhandig is. Niet iemand die het kwaad bedoeld. Dus als ik haar wil zien zal het in de toekomst ook weer van mij uit moeten komen. Maar nu heb ik daar geen moeite meer mee. Ik zie haar nu voor wie ze is.
(klinkt ook al zo lekker zweverig)
