Relaties
alle pijlers
Verdrietig
zaterdag 5 oktober 2019 om 15:20
Pffff, kan even niet bij vrienden of vriendinnen terecht dus wil graag hier mn verhaal doen.
11 jaar samen, 3 kinderen (2 uit vorige huwelijk), een zaak samen waar we allebei veel in werken.
3 jaar geleden heeft mijn man een burn out gehad, ik een jaar later helaas. Onze zaak vergt veel van ons en we gaan altijd 100 % en meer. Na die burn outs, waar we beiden goed zijn uitgekomen met verschillend soorten hulp, ziijn we anders gaan werken. Meer rust, 1 zaak verkocht nog 1 over dus, sport en beter opletten op ons dieet.
Het was nog steeds pittig, maar we gingen ervoor.
De laatste tijd merkte ik dat mijn man weet erg moe was, lastig communiceren ed en lang in het café hangen. We zeiden nog even doorbijten en dan gaan we lekker op vakantie en kunnen we bijkomen. Die begint dus morgen en gisteravond is hij (ondanks dat hij door me gewaarschuwd was en gevraagd om het niet te doen) weer in het café blijven zitten. En met z’n dronken kop een ander gezoend. De zak. Laat thuis en ik kwam naar beneden om te kijken naar hem en ook verhaal halen.
Hij loog over wat er was gebeurd, heb hem naar bed gestuurd, want praten had geen nut natuurlijk. Vandaag kwamen de excuses, dat hij een zak was en er doorheen zat.
En nu zit ik te denken wat en hoe. We hebben samen een kind die vreselijk uitkijkt naar de vakantie samen. Maar eigenlijk heb ik geen zin om bij hem te zijn. M’n eerste reactie was, ik ben weg. Maar goed, het is de eerste keer dat we dit meemaken. Ik hou echt heel veel van hem, het doet ook echt pijn dat het gebeurd is. Maar ik wil niet opgeven wat we hebben en met hulp hier door heen komen.
Ik weet niet wat ik precies zoek of vraag aan jullie, maar bedankt als alles gelezen hebt.
11 jaar samen, 3 kinderen (2 uit vorige huwelijk), een zaak samen waar we allebei veel in werken.
3 jaar geleden heeft mijn man een burn out gehad, ik een jaar later helaas. Onze zaak vergt veel van ons en we gaan altijd 100 % en meer. Na die burn outs, waar we beiden goed zijn uitgekomen met verschillend soorten hulp, ziijn we anders gaan werken. Meer rust, 1 zaak verkocht nog 1 over dus, sport en beter opletten op ons dieet.
Het was nog steeds pittig, maar we gingen ervoor.
De laatste tijd merkte ik dat mijn man weet erg moe was, lastig communiceren ed en lang in het café hangen. We zeiden nog even doorbijten en dan gaan we lekker op vakantie en kunnen we bijkomen. Die begint dus morgen en gisteravond is hij (ondanks dat hij door me gewaarschuwd was en gevraagd om het niet te doen) weer in het café blijven zitten. En met z’n dronken kop een ander gezoend. De zak. Laat thuis en ik kwam naar beneden om te kijken naar hem en ook verhaal halen.
Hij loog over wat er was gebeurd, heb hem naar bed gestuurd, want praten had geen nut natuurlijk. Vandaag kwamen de excuses, dat hij een zak was en er doorheen zat.
En nu zit ik te denken wat en hoe. We hebben samen een kind die vreselijk uitkijkt naar de vakantie samen. Maar eigenlijk heb ik geen zin om bij hem te zijn. M’n eerste reactie was, ik ben weg. Maar goed, het is de eerste keer dat we dit meemaken. Ik hou echt heel veel van hem, het doet ook echt pijn dat het gebeurd is. Maar ik wil niet opgeven wat we hebben en met hulp hier door heen komen.
Ik weet niet wat ik precies zoek of vraag aan jullie, maar bedankt als alles gelezen hebt.
zaterdag 22 februari 2020 om 16:49
Hoi!
Gisteren had ik een kleine openbaring.
Zat te kletsen met een vriendin en toen zei ze: je bent zoveel kalmer nu. Hoe kan dit?
Moest lang nadenken en kwam en toen achter dat ik dus niet bang meer ben.
Omdat hij een ander zoende, haalde hij al mijn “toen” zekerheden mee. Ik werd onzeker, bang om alles kwijt te raken.
Toen ik weg was, heb ik me geen seconde druk gemaakt.
Ik verlies niet hem, híj verliest mij.
Mocht er nu ineens uitkomen dat er toch meer speelde tussen hun, dan is hij verantwoordelijk. Niet ik.
En dat geeft echt helderheid voor mezelf.
Gisteren had ik een kleine openbaring.
Zat te kletsen met een vriendin en toen zei ze: je bent zoveel kalmer nu. Hoe kan dit?
Moest lang nadenken en kwam en toen achter dat ik dus niet bang meer ben.
Omdat hij een ander zoende, haalde hij al mijn “toen” zekerheden mee. Ik werd onzeker, bang om alles kwijt te raken.
Toen ik weg was, heb ik me geen seconde druk gemaakt.
Ik verlies niet hem, híj verliest mij.
Mocht er nu ineens uitkomen dat er toch meer speelde tussen hun, dan is hij verantwoordelijk. Niet ik.
En dat geeft echt helderheid voor mezelf.
