Relaties
alle pijlers
Teleurgesteld in ouders
zondag 1 maart 2020 om 14:08
Misschien kan ik hier tips krijgen,
Een aantal weken terug ben ik plots ziek geworden. Later bleek dit een bloedvergiftiging te zijn. Er is een moment geweest dat organen begonnen uit te vallen en het even erg slecht ging. Het gaat gelukkig weer beter en ik ben inmiddels weer uit het ziekenhuis.
Mijn ouders zijn erg ouderwets in hun opvoeding en gewoontes. Beide hebben ze thuis niet de beste opvoeding gehad. Ik weet niet anders dan wanneer ze ruzie hebben met elkaar ze elkaar uit de weg gaan.
Ik blijf dan maar een beetje bij hun uit de buurt en bemoei me er niet mee.
Op het moment dat ik op de spoed in het ziekenhuis lag, hadden ze ruzie en zijn ze niet geweest. De eerste dagen heb ik ook niets van ze gehoord. Natuurlijk had ik toen iets anders aan mijn hoofd. Toen ze wel weer kwamen had ik weinig energie om te praten met ze en ook daarna bleef ik wat stiller. Ik kan er met mijn gedachte niet goed bij, vind ze egoïstisch en kan het niet opbrengen om ze om mij heen hebben.
Mijn vader komt me soms opzoeken. Via mijn vader kreeg ik de boodschap dat mijn moeder boos op mij is omdat ik afstandelijk ben. Ben toen wel voor mezelf opgekomen door te zeggen dat ik me in de steek gelaten voel en niets van ze snap. Dat ik het prima vind dat ze niet of zoals mijn vader weinig komen. Heb benoemd dat ik niet weet of ik wel wil dat het goed komt.
Ik weet het echt even niet meer. Ben nog druk met mijn eigen herstel bezig. Heb veel mensen om mij heen die voor de kinderen zorgen en zelf heb ik verzorging vanuit de thuiszorg. Ik wordt daardoor nog erg geleeft.
Ik voel me boos, ben teleurgesteld en merk dat ik er erg mee zit.
Een aantal weken terug ben ik plots ziek geworden. Later bleek dit een bloedvergiftiging te zijn. Er is een moment geweest dat organen begonnen uit te vallen en het even erg slecht ging. Het gaat gelukkig weer beter en ik ben inmiddels weer uit het ziekenhuis.
Mijn ouders zijn erg ouderwets in hun opvoeding en gewoontes. Beide hebben ze thuis niet de beste opvoeding gehad. Ik weet niet anders dan wanneer ze ruzie hebben met elkaar ze elkaar uit de weg gaan.
Ik blijf dan maar een beetje bij hun uit de buurt en bemoei me er niet mee.
Op het moment dat ik op de spoed in het ziekenhuis lag, hadden ze ruzie en zijn ze niet geweest. De eerste dagen heb ik ook niets van ze gehoord. Natuurlijk had ik toen iets anders aan mijn hoofd. Toen ze wel weer kwamen had ik weinig energie om te praten met ze en ook daarna bleef ik wat stiller. Ik kan er met mijn gedachte niet goed bij, vind ze egoïstisch en kan het niet opbrengen om ze om mij heen hebben.
Mijn vader komt me soms opzoeken. Via mijn vader kreeg ik de boodschap dat mijn moeder boos op mij is omdat ik afstandelijk ben. Ben toen wel voor mezelf opgekomen door te zeggen dat ik me in de steek gelaten voel en niets van ze snap. Dat ik het prima vind dat ze niet of zoals mijn vader weinig komen. Heb benoemd dat ik niet weet of ik wel wil dat het goed komt.
Ik weet het echt even niet meer. Ben nog druk met mijn eigen herstel bezig. Heb veel mensen om mij heen die voor de kinderen zorgen en zelf heb ik verzorging vanuit de thuiszorg. Ik wordt daardoor nog erg geleeft.
Ik voel me boos, ben teleurgesteld en merk dat ik er erg mee zit.
zondag 1 maart 2020 om 14:36
Dus jij ligt ziek in het ziekenhuis en dan komt je vader een boodschap doorgeven dat je moeder teleurgesteld is dat je zo afstandelijk doet. Nou heel begrijpelijk dat je zulk gedrag niet leuk vindt.
Ik vind dat je er goed aan hebt gedaan om daar toch wel iets van te zeggen en even wat afstand te nemen. Jij kunt je energie wel beter gebruiken. Beterschap
Ik vind dat je er goed aan hebt gedaan om daar toch wel iets van te zeggen en even wat afstand te nemen. Jij kunt je energie wel beter gebruiken. Beterschap
zondag 1 maart 2020 om 14:43
Allereerst heel veel beterschap. Verdrietig dat je ouders hun eigen behoeften boven de jouwe plaatsen. Ik snap dat je er over denkt om een tijdje wat minder of helemaal geen contact te hebben.
Mijn ouders zijn ook zo. Ik heb ooit een spoedoperatie moeten ondergaan terwijl ik met mijn man en ouders een paar dagen weg was. Ze zijn toen ook niet langsgekomen omdat ze zich erg op hun vakantie hadden verheugd. Daar heb ik het ook even moeilijk mee gehad. Maar het helpt misschien dat ik al wist dat ze zo waren en het al min of meer geaccepteerd had. Ik heb nog steeds contact met ze, maar ik hou het oppervlakkig, ik verwacht niets van ze en ik kom niet te vaak langs. Dan werkt het goed. Maar ik begrijp heel goed dat de eerste realisatie dat je ouders zo zijn heel verdrietig is. Sterkte
Mijn ouders zijn ook zo. Ik heb ooit een spoedoperatie moeten ondergaan terwijl ik met mijn man en ouders een paar dagen weg was. Ze zijn toen ook niet langsgekomen omdat ze zich erg op hun vakantie hadden verheugd. Daar heb ik het ook even moeilijk mee gehad. Maar het helpt misschien dat ik al wist dat ze zo waren en het al min of meer geaccepteerd had. Ik heb nog steeds contact met ze, maar ik hou het oppervlakkig, ik verwacht niets van ze en ik kom niet te vaak langs. Dan werkt het goed. Maar ik begrijp heel goed dat de eerste realisatie dat je ouders zo zijn heel verdrietig is. Sterkte
zondag 1 maart 2020 om 14:47
Mijn man kreeg af en toe een appje van mijn ouders.
De kinderen zijn nog erg klein. De jongste is nog een baby.
Ik herinner me zelf niet veel van de eerste dagen maar toen ik het verhaal hoorde heb ik via via hulp aan huis kunnen regelen, omdat mijn man niet oneindig zorgverlof kan nemen. Die hulp hebben we gelukkig nog steeds.
Nu doen ze tegen de kinderen wel leuk en mijn vader zei deze week wel bij mij thuis op te willen passen. Dat hoeft niet om de hulp die wij hebben en ik wil het niet omdat ik niet kan doen alsof er niets is gebeurd.
Mijn man is super lief en helpt veel. Het is heel fijn om weer thuis bij de kinderen te zijn.
De kinderen zijn nog erg klein. De jongste is nog een baby.
Ik herinner me zelf niet veel van de eerste dagen maar toen ik het verhaal hoorde heb ik via via hulp aan huis kunnen regelen, omdat mijn man niet oneindig zorgverlof kan nemen. Die hulp hebben we gelukkig nog steeds.
Nu doen ze tegen de kinderen wel leuk en mijn vader zei deze week wel bij mij thuis op te willen passen. Dat hoeft niet om de hulp die wij hebben en ik wil het niet omdat ik niet kan doen alsof er niets is gebeurd.
Mijn man is super lief en helpt veel. Het is heel fijn om weer thuis bij de kinderen te zijn.
zondag 1 maart 2020 om 14:50
Jeej dat is een soort gelijke situatie.Pandax schreef: ↑01-03-2020 14:43Allereerst heel veel beterschap. Verdrietig dat je ouders hun eigen behoeften boven de jouwe plaatsen. Ik snap dat je er over denkt om een tijdje wat minder of helemaal geen contact te hebben.
Mijn ouders zijn ook zo. Ik heb ooit een spoedoperatie moeten ondergaan terwijl ik met mijn man en ouders een paar dagen weg was. Ze zijn toen ook niet langsgekomen omdat ze zich erg op hun vakantie hadden verheugd. Daar heb ik het ook even moeilijk mee gehad. Maar het helpt misschien dat ik al wist dat ze zo waren en het al min of meer geaccepteerd had. Ik heb nog steeds contact met ze, maar ik hou het oppervlakkig, ik verwacht niets van ze en ik kom niet te vaak langs. Dan werkt het goed. Maar ik begrijp heel goed dat de eerste realisatie dat je ouders zo zijn heel verdrietig is. Sterkte
Nu ik zelf kinderen heb begrijp ik het nog minder. Je hebt alles voor de kinderen over lijkt me.
Kan je op deze manier van omgang er rust in vinden?
zondag 1 maart 2020 om 14:51
Waren ze - fysiek, qua werk, qua afstand etc - in staat om op te passen vanaf het moment van jouw opname ? Hadden ze langs kunnen komen om te koken / op ziekenbezoek te komen/ je man te ontlasten ? Hebben ze daar , als je dat zou vragen een “ redelijk “ excuus voor ? Of is het ook geen tel in ze opgekomen om dat voor jou / jullie te doen ?Zara811 schreef: ↑01-03-2020 14:47Mijn man kreeg af en toe een appje van mijn ouders.
De kinderen zijn nog erg klein. De jongste is nog een baby.
Ik herinner me zelf niet veel van de eerste dagen maar toen ik het verhaal hoorde heb ik via via hulp aan huis kunnen regelen, omdat mijn man niet oneindig zorgverlof kan nemen. Die hulp hebben we gelukkig nog steeds.
Nu doen ze tegen de kinderen wel leuk en mijn vader zei deze week wel bij mij thuis op te willen passen. Dat hoeft niet om de hulp die wij hebben en ik wil het niet omdat ik niet kan doen alsof er niets is gebeurd.
Mijn man is super lief en helpt veel. Het is heel fijn om weer thuis bij de kinderen te zijn.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zondag 1 maart 2020 om 14:57
Jeetje...wat ontzettend akelig, verdrietig en onbegrijpelijk.
Voor mij zou dit meer dan genoeg reden zijn om het contact op een zéér laag pitje te zetten en dat zou ik ze ook even heel goed duidelijk maken. Hoe is de band met je kinderen?
Voor mij voelt mijn kind als een deel van mij, kan me gewoon niet voorstellen dat als ze ziek is, of hulp nodig heeft dat wij dan gewoon op vakantie gaan of een beetje gaan lopen ruziemaken.
Eigenlijk is het heel triest, vaak is er bij zulke ouders op het gebied van hechting in hun eigen jeugd ook veel misgelopen. Ze voelen het niet, zo lijkt het. Mijn moeder heeft weleens gezegd dat ze dat helemaal niet herkent, dat je eigen kind bijna letterlijk als deel van jou voelt. Ze heeft me in het verleden op hele cruciale momenten ook in de steek gelaten, ik heb dat nooit kunnen begrijpen. Nu gelukkig wel een goede band en nu doet ze ook erg hard haar best.
Het enige wat je kunt doen is het niet op jezelf betrekken. Het is het onvermogen van je ouders en daar mag jij je eigen grens in bepalen. Die is voor iedereen anders. Sterkte, TO.
Voor mij zou dit meer dan genoeg reden zijn om het contact op een zéér laag pitje te zetten en dat zou ik ze ook even heel goed duidelijk maken. Hoe is de band met je kinderen?
Voor mij voelt mijn kind als een deel van mij, kan me gewoon niet voorstellen dat als ze ziek is, of hulp nodig heeft dat wij dan gewoon op vakantie gaan of een beetje gaan lopen ruziemaken.
Eigenlijk is het heel triest, vaak is er bij zulke ouders op het gebied van hechting in hun eigen jeugd ook veel misgelopen. Ze voelen het niet, zo lijkt het. Mijn moeder heeft weleens gezegd dat ze dat helemaal niet herkent, dat je eigen kind bijna letterlijk als deel van jou voelt. Ze heeft me in het verleden op hele cruciale momenten ook in de steek gelaten, ik heb dat nooit kunnen begrijpen. Nu gelukkig wel een goede band en nu doet ze ook erg hard haar best.
Het enige wat je kunt doen is het niet op jezelf betrekken. Het is het onvermogen van je ouders en daar mag jij je eigen grens in bepalen. Die is voor iedereen anders. Sterkte, TO.
zondag 1 maart 2020 om 14:58
Ja, het is goed zo. De kinderen hebben hun grootouders, wij zien de rest van de familie. En zo lang we het contact niet te vaak of te uitgebreid houden, word ik niet teleurgesteld.
zondag 1 maart 2020 om 15:01
Accepteren dat je van je ouders niet gaat krijgen wat je nodig hebt. Dat is het enige advies wat ik je kan geven. En dat is heel zwaar, want van nature willen we onze ouders om ons heen hebben. Ook al zijn wij volwassen, als nog zou het normaal zijn dat ze er voor je zouden zijn, hoe dan ook.
Dus, ga het accepteren, ga er geen reden voor zoeken, vooral niet bij jezelf. Alleen dan ga je hiermee kunnen dealen. Rouwen om wat er niet is, maar wel zou moeten zijn...
Dus, ga het accepteren, ga er geen reden voor zoeken, vooral niet bij jezelf. Alleen dan ga je hiermee kunnen dealen. Rouwen om wat er niet is, maar wel zou moeten zijn...
'Happiness is only real when shared'.
zondag 1 maart 2020 om 15:39
totallyfree schreef: ↑01-03-2020 15:01Accepteren dat je van je ouders niet gaat krijgen wat je nodig hebt. Dat is het enige advies wat ik je kan geven. En dat is heel zwaar, want van nature willen we onze ouders om ons heen hebben. Ook al zijn wij volwassen, als nog zou het normaal zijn dat ze er voor je zouden zijn, hoe dan ook.
Dus, ga het accepteren, ga er geen reden voor zoeken, vooral niet bij jezelf. Alleen dan ga je hiermee kunnen dealen. Rouwen om wat er niet is, maar wel zou moeten zijn...
Dit!
Ik weet dat het moeilijk is. Mijn man kan dat nog steeds niet helaas. Investeert nog altijd heel veel tijd moeite in de band met ouders. Blijft hopen op waardering, maar helaas.
Onlangs heeft hij zijn ouders weer heel erg veel geholpen met iets. Uiteindelijk heb ik ook geholpen ivm met deadline. Toen we weg gingen na de laatste acties, zei zijn vader: 'Bedankt hè!' zonder op te kijken van de krant. Tijdsinvestering zeker 200 uur.
Het zal nooit komen, hoeveel tijd en moeite man ook investeert. Jammer dat hij zo blijft hopen.
zondag 1 maart 2020 om 15:49
Dit vind ik een mooie zin om mee te nemen, TO.
Jammer dat je ouders je niet als prioriteit zien. Dat doet veel pijn, maar kun je helaas niet veranderen. Je kunt alleen bepalen of en hoe je met ze omgaat
zondag 1 maart 2020 om 16:35
zondag 1 maart 2020 om 16:58
Ik vind terecht dat je enorm teleurgesteld bent. Ik weet niet zo goed wat ik er op moet zeggen. Alleen dat ik het erg naar voor je vindt en dat ik hoop dat je weer herstelt. Hopelijk kun je met de hulp de tijd de nemen die hiervoor nodig is.
In verband met vergelijkbare situatie; mag ik weten wat voor hulp je hebt kunnen regelen?
In verband met vergelijkbare situatie; mag ik weten wat voor hulp je hebt kunnen regelen?
zondag 1 maart 2020 om 17:27
De zorg voor de kinderen moeten we zelf bekostigen. Dat moeten we oplossen als mantelzorg. Dat is in de praktijk niet altijd mogelijk.Rilena schreef: ↑01-03-2020 16:58Ik vind terecht dat je enorm teleurgesteld bent. Ik weet niet zo goed wat ik er op moet zeggen. Alleen dat ik het erg naar voor je vindt en dat ik hoop dat je weer herstelt. Hopelijk kun je met de hulp de tijd de nemen die hiervoor nodig is.
In verband met vergelijkbare situatie; mag ik weten wat voor hulp je hebt kunnen regelen?
De thuiszorg is voor de medische zorg voor mij en voor de lichamelijke verzorging.
zondag 1 maart 2020 om 20:06
Terecht dat je je er tot om voelt.
Ikzelf verwacht heel weinig van mijn ouders.
Als je toevallig het parool in handen krijgt is het interview met Willie Wartaal van afgelopen zaterdag in het parool wel een goede. Daarin spreekt hij uit dat hij ook weinig verwacht en geen zin meer heeft om boos te zijn.
Hier is het meer dat als er iets met me is er zoveel emotie komt dat je drukker bent hen te kalmeren, het is goed bedoeld maar het gaat dan erg om hen.
Ikzelf verwacht heel weinig van mijn ouders.
Als je toevallig het parool in handen krijgt is het interview met Willie Wartaal van afgelopen zaterdag in het parool wel een goede. Daarin spreekt hij uit dat hij ook weinig verwacht en geen zin meer heeft om boos te zijn.
Hier is het meer dat als er iets met me is er zoveel emotie komt dat je drukker bent hen te kalmeren, het is goed bedoeld maar het gaat dan erg om hen.
maandag 2 maart 2020 om 05:22
Wat rot dat je zo ziek bent geweest. Gelukkig gaat het al wat beter met je.
Het is moeilijk om elkaar te bereiken in de situatie zoals die is. Wees je nog even goed bewust van je ouders beperkende opvoeding. Zij wisten niet beter en konden niet anders.
Wat het beste werkt in deze situatie is dat jij precies aangeeft waar jij behoefte aan hebt. Dus...toen je in het ziekenhuis lag aangeven dat je hun graag wil zien.
Of thuis.....gewoon zeggen: ik wil graag dat jullie langskomen.
Zo kunnen je ouders stappen uit hun ego stukje en zo ben jij niet reaktief op hun.
Je moet dus proberen uit je pijn te stappen en de verstandige zijn in deze situatie.
Dat is wel lastig maar wel de meest werkende methode. Zo kan de relatie tussen jou en je ouders op een goede manier voortgaan.
Jij kan ze veel leren.
Die manier waar jullie nu inzetten is alleen maar re-aktief zijn op elkaar. Daar bereik je niks mee
Het is moeilijk om elkaar te bereiken in de situatie zoals die is. Wees je nog even goed bewust van je ouders beperkende opvoeding. Zij wisten niet beter en konden niet anders.
Wat het beste werkt in deze situatie is dat jij precies aangeeft waar jij behoefte aan hebt. Dus...toen je in het ziekenhuis lag aangeven dat je hun graag wil zien.
Of thuis.....gewoon zeggen: ik wil graag dat jullie langskomen.
Zo kunnen je ouders stappen uit hun ego stukje en zo ben jij niet reaktief op hun.
Je moet dus proberen uit je pijn te stappen en de verstandige zijn in deze situatie.
Dat is wel lastig maar wel de meest werkende methode. Zo kan de relatie tussen jou en je ouders op een goede manier voortgaan.
Jij kan ze veel leren.
Die manier waar jullie nu inzetten is alleen maar re-aktief zijn op elkaar. Daar bereik je niks mee
