Relaties
alle pijlers
Seksuele vorming
woensdag 13 mei 2020 om 19:59
Even getwijfeld of ik deze bij Psyche of Relaties moest plaatsen, maar omdat het veel invloed heeft op mijn relaties, toch maar hier.
Ik ben al een aantal jaar in therapie om wat puin uit m'n jeugd op te ruimen; ik heb hechtingsproblematiek, en heb gewerkt aan m'n zelfbeeld en heb geleerd mijn emoties te reguleren.
Intieme relaties zijn voor mij altijd moeilijk geweest, enerzijds vanwege die verstoorde hechting, anderzijds omdat ik in m'n vroege puberteit ben misbruikt (door een onbekende), en daarop volgden een hele rits aan traumatiserende seksuele ervaringen.
Een jaar geleden is mijn langdurige relatie (die na een poosje vrij veilig was gaan voelen) over gegaan. Sinds een paar maanden heb ik een nieuwe vriend. Ik was eigenlijk van plan om heeeeeel lang vrijgezel te blijven, maar dat is dus niet gelukt.
Na jaren therapie, en omdat ik in m'n vorige relatie veel heb kunnen bereiken, had ik verwacht dat een nieuwe relatie aangaan deze keer veel makkelijker zou zijn. Maar de hechting blijkt nog steeds moeilijk en pijnlijk te verlopen. Gelukkig heb ik een fantastische therapeute die me bijstaat in dit proces.
Heel recent is er in een van onze sessies iets ter sprake gekomen, en dat heeft bij mij echt een beerput opengetrokken. Ik durf dit (nog) niet met mensen in mijn omgeving te bespreken, ik hoop hier op een beetje begrip en wie weet ook wat herkenning.
Het zit zo: ik heb niet zo'n hoge pet op van mannen in het algemeen, en vooral op het gebied van seks. Ik heb het gevoel dat alle mannen op seks uit zijn, dat alle mannen vrouwen als lustobject zien. Ik vind het heel moeilijk als mijn vriend naar andere vrouwen kijkt, maar nog erger: ik leef ook continu in de veronderstelling dat hij naar andere vrouwen kijkt, elke andere vrouw zo ongeveer. Dit heb ik in al m'n relaties gehad. Daarnaast vind ik het ook bedreigend als mijn vriend met seksuele interesse naar mij kijkt op een moment dat ik zelf niet in de stemming ben. Ik vind het moeilijk om nee te zeggen, ook in mijn relatie. Mijn nieuwe vriend is op seksueel gebied veel ondernemender dan ik gewend ben. Mijn ex was heel afwachtend - wat veilig was voor mij, maar ook niet altijd leuk. Ik kan gelukkig goed met mijn nieuwe partner praten, maar in het begin durfde ik totaal geen grenzen aan te geven en gaf ik dus helemaal niks aan, wat wel tot wat problemen heeft geleid. (Vriend wil natuurlijk niet over mijn grenzen heengaan dus schrok heel erg toen hij daarachter kwam.)
Nou kwam dus in het gesprek met mijn behandelaar iets ter sprake, namelijk de rol die mijn vader heeft gehad op mijn seksuele vorming. Ik vind het heel lastig om dit op te schrijven - want ik hou van mijn vader - maar mijn vader is eigenlijk het stereotype 'viespeuk'. Hij is al jaren getrouwd met mijn moeder, maar de manier waarop hij naar (andere) vrouwen kijkt is... onprettig. Voor mijn moeder, maar ook voor mij, en ik denk ook voor de meeste van die vrouwen. Of misschien kan ik beter meisjes zeggen... Mijn vader lijkt namelijk nogal geïnteresseerd te zijn in jonge vrouwen (pubers en twintigers). Hij kijkt op een onprettige manier: te lang, te ongegeneerd. Hij benadert deze vrouwen vaak ook op een manier waarvan ik kippenvel krijg.
In mijn jonge puberteit was mijn vader op een ongezonde manier met mijn lichaam bezig, vooral met of ik wel slank zou blijven, niet te veel aan zou komen (ik heb later in mijn puberteit een eetstoornis ontwikkeld, ik denk mede hieraan gelinkt). Maar ik herinner me ook momenten waarop hij misschien onbedoeld met een meer seksuele blik naar mijn lichaam keek. Ik heb me, zo lang als ik me kan herinneren, niet op m'n gemak gevoeld met m'n lichaam in de buurt van m'n vader. Ik heb dit nooit naar iemand uitgesproken, omdat ik het heel moeilijk kon plaatsen.
Verder heb ik, toen ik een jaar of tien was, mijn vader ooit betrapt op het rondneuzen in het ondergoed van mijn nicht, ik denk dat deze nicht toen een jaar of vijftien, zestien was. Ik heb dit nooit met iemand durven delen. Ook heb ik hem vaak op een foute manier zien kijken naar mijn (minderjarige) vriendinnen als tiener. En rond dezelfde periode heeft mijn vader een affaire gehad met een andere (jonge) vrouw.
Ik heb altijd aangenomen dat mijn problemen rondom seksualiteit, maar ook het sterke gevoel van onveiligheid in relaties, te maken hadden met de hechtingsproblemen in mijn vroege jeugd en het misbruik in mijn tienerjaren. Maar na het uitspreken van dit alles en een goed gesprek met mijn therapeut, vraag ik me of of mijn seksuele vorming niet gewoon helemaal mis is gegaan, en dat ik misschien juist daarom ook een makkelijke prooi was voor misbruik.
Mijn moeder komt overigens uit een streng christelijk nest en was juist ontzettend gesloten over seksualiteit, had er al heel veel moeite mee om uit te leggen wat ongesteldheid was toen ik daarnaar vroeg en heeft me bijvoorbeeld ook weleens slet genoemd toen ik een jaar of veertien was. Dat heeft ook niet echt geholpen...
Wat ik nu moeilijk vind: dit is allemaal zo subtiel, dus moeilijk de vinger op te leggen, en het brengt me ook in een soort loyaliteitsconflict omdat ik een redelijk goede band met mijn ouders heb.
Ik geloof dat ik dit vooral wilde delen en ik hoop ook op een stukje herkenning (al zou ik natuurlijk willen dat niemand dit soort ervaringen heeft, laat dat duidelijk zijn)
Ik ben al een aantal jaar in therapie om wat puin uit m'n jeugd op te ruimen; ik heb hechtingsproblematiek, en heb gewerkt aan m'n zelfbeeld en heb geleerd mijn emoties te reguleren.
Intieme relaties zijn voor mij altijd moeilijk geweest, enerzijds vanwege die verstoorde hechting, anderzijds omdat ik in m'n vroege puberteit ben misbruikt (door een onbekende), en daarop volgden een hele rits aan traumatiserende seksuele ervaringen.
Een jaar geleden is mijn langdurige relatie (die na een poosje vrij veilig was gaan voelen) over gegaan. Sinds een paar maanden heb ik een nieuwe vriend. Ik was eigenlijk van plan om heeeeeel lang vrijgezel te blijven, maar dat is dus niet gelukt.
Na jaren therapie, en omdat ik in m'n vorige relatie veel heb kunnen bereiken, had ik verwacht dat een nieuwe relatie aangaan deze keer veel makkelijker zou zijn. Maar de hechting blijkt nog steeds moeilijk en pijnlijk te verlopen. Gelukkig heb ik een fantastische therapeute die me bijstaat in dit proces.
Heel recent is er in een van onze sessies iets ter sprake gekomen, en dat heeft bij mij echt een beerput opengetrokken. Ik durf dit (nog) niet met mensen in mijn omgeving te bespreken, ik hoop hier op een beetje begrip en wie weet ook wat herkenning.
Het zit zo: ik heb niet zo'n hoge pet op van mannen in het algemeen, en vooral op het gebied van seks. Ik heb het gevoel dat alle mannen op seks uit zijn, dat alle mannen vrouwen als lustobject zien. Ik vind het heel moeilijk als mijn vriend naar andere vrouwen kijkt, maar nog erger: ik leef ook continu in de veronderstelling dat hij naar andere vrouwen kijkt, elke andere vrouw zo ongeveer. Dit heb ik in al m'n relaties gehad. Daarnaast vind ik het ook bedreigend als mijn vriend met seksuele interesse naar mij kijkt op een moment dat ik zelf niet in de stemming ben. Ik vind het moeilijk om nee te zeggen, ook in mijn relatie. Mijn nieuwe vriend is op seksueel gebied veel ondernemender dan ik gewend ben. Mijn ex was heel afwachtend - wat veilig was voor mij, maar ook niet altijd leuk. Ik kan gelukkig goed met mijn nieuwe partner praten, maar in het begin durfde ik totaal geen grenzen aan te geven en gaf ik dus helemaal niks aan, wat wel tot wat problemen heeft geleid. (Vriend wil natuurlijk niet over mijn grenzen heengaan dus schrok heel erg toen hij daarachter kwam.)
Nou kwam dus in het gesprek met mijn behandelaar iets ter sprake, namelijk de rol die mijn vader heeft gehad op mijn seksuele vorming. Ik vind het heel lastig om dit op te schrijven - want ik hou van mijn vader - maar mijn vader is eigenlijk het stereotype 'viespeuk'. Hij is al jaren getrouwd met mijn moeder, maar de manier waarop hij naar (andere) vrouwen kijkt is... onprettig. Voor mijn moeder, maar ook voor mij, en ik denk ook voor de meeste van die vrouwen. Of misschien kan ik beter meisjes zeggen... Mijn vader lijkt namelijk nogal geïnteresseerd te zijn in jonge vrouwen (pubers en twintigers). Hij kijkt op een onprettige manier: te lang, te ongegeneerd. Hij benadert deze vrouwen vaak ook op een manier waarvan ik kippenvel krijg.
In mijn jonge puberteit was mijn vader op een ongezonde manier met mijn lichaam bezig, vooral met of ik wel slank zou blijven, niet te veel aan zou komen (ik heb later in mijn puberteit een eetstoornis ontwikkeld, ik denk mede hieraan gelinkt). Maar ik herinner me ook momenten waarop hij misschien onbedoeld met een meer seksuele blik naar mijn lichaam keek. Ik heb me, zo lang als ik me kan herinneren, niet op m'n gemak gevoeld met m'n lichaam in de buurt van m'n vader. Ik heb dit nooit naar iemand uitgesproken, omdat ik het heel moeilijk kon plaatsen.
Verder heb ik, toen ik een jaar of tien was, mijn vader ooit betrapt op het rondneuzen in het ondergoed van mijn nicht, ik denk dat deze nicht toen een jaar of vijftien, zestien was. Ik heb dit nooit met iemand durven delen. Ook heb ik hem vaak op een foute manier zien kijken naar mijn (minderjarige) vriendinnen als tiener. En rond dezelfde periode heeft mijn vader een affaire gehad met een andere (jonge) vrouw.
Ik heb altijd aangenomen dat mijn problemen rondom seksualiteit, maar ook het sterke gevoel van onveiligheid in relaties, te maken hadden met de hechtingsproblemen in mijn vroege jeugd en het misbruik in mijn tienerjaren. Maar na het uitspreken van dit alles en een goed gesprek met mijn therapeut, vraag ik me of of mijn seksuele vorming niet gewoon helemaal mis is gegaan, en dat ik misschien juist daarom ook een makkelijke prooi was voor misbruik.
Mijn moeder komt overigens uit een streng christelijk nest en was juist ontzettend gesloten over seksualiteit, had er al heel veel moeite mee om uit te leggen wat ongesteldheid was toen ik daarnaar vroeg en heeft me bijvoorbeeld ook weleens slet genoemd toen ik een jaar of veertien was. Dat heeft ook niet echt geholpen...
Wat ik nu moeilijk vind: dit is allemaal zo subtiel, dus moeilijk de vinger op te leggen, en het brengt me ook in een soort loyaliteitsconflict omdat ik een redelijk goede band met mijn ouders heb.
Ik geloof dat ik dit vooral wilde delen en ik hoop ook op een stukje herkenning (al zou ik natuurlijk willen dat niemand dit soort ervaringen heeft, laat dat duidelijk zijn)
woensdag 13 mei 2020 om 20:03
Je mag je vader toch gewoon een vieze vent/smeerlap vinden zonder goedkeuring van je moeder of je omgeving.
En heel goed om in therapie gaan voor je problemen en ook zo iets intiems en engs als dit kan bespreken daar, en als ik het lees, eigenlijk best logisch zijn, gewoon zonder dat iemand daar iets van hoeft te vinden of zelfs moet weten.
En
En heel goed om in therapie gaan voor je problemen en ook zo iets intiems en engs als dit kan bespreken daar, en als ik het lees, eigenlijk best logisch zijn, gewoon zonder dat iemand daar iets van hoeft te vinden of zelfs moet weten.
En
anoniem_393625 wijzigde dit bericht op 13-05-2020 20:04
13.80% gewijzigd
woensdag 13 mei 2020 om 20:38
Dankjewel!Luci_Morgenster schreef: ↑13-05-2020 20:03Je mag je vader toch gewoon een vieze vent/smeerlap vinden zonder goedkeuring van je moeder of je omgeving.
En heel goed om in therapie gaan voor je problemen en ook zo iets intiems en engs als dit kan bespreken daar, en als ik het lees, eigenlijk best logisch zijn, gewoon zonder dat iemand daar iets van hoeft te vinden of zelfs moet weten.
En
M'n omgeving hoeft het inderdaad niet te weten. Als ik het al ooit met iemand zou delen, dan met een goede vriendin ofzo.. En ja, ik vraag me of hoeveel ik met m'n vriend moet delen. Hij weet wel dat ik wat nare dingen heb meegemaakt maar dat is dan ook het enige dat hij weet.
woensdag 13 mei 2020 om 21:22
Heel herkenbaar. We hebben zelfs bijna hetzelfde verhaal. Dezelfde soort jeugd, trauma’s en vader. En daar ook dezelfde problemen door. Ik heb het contact met vader hierom wel verbroken, een loyaliteitsconflict heb ik niet. Ik was ook slachtoffer van misbruik, en daar ook lang niks over durven zeggen. Vader had veel affaires en ik wist dat er bij seks veel verdriet kwam kijken, dat wou ik mijn moeder niet aandoen. Verder vond ik het door zijn houding ook normaal om slechts vlees te zijn. Je bent alleen je uiterlijk en seksualiteit. Dat gevoel. Ook lang in therapie gezeten voor alles, wat zeker wel geholpen heeft.. Maar de problemen die jij omschrijft, die heb ik ook nog wel. Af en toe. Mijn vriend is zelf een psycholoog en hij weet ervan. Het vertrouwen opbouwen heeft lang geduurd. Qua seks hadden wij heel lang de afspraak dat hij geen inititief zou tonen, alleen ik. Omdat ik inderdaad ook moeite had met grenzen aangeven. Ik snap goed wat je bedoeld met het wantrouwen dat je kan voelen naar je vriend. En ik weet dat het in mijn geval zeker ook gevormd is door mijn vader. Het is goed dat je dit ontdekt hebt bij therapie en verder onderzoekt..
donderdag 14 mei 2020 om 09:26
Bedankt voor de lieve woorden, iedereen.
@Sjulia, heftig je verhaal, en ook herkenbaar. Inderdaad, je leert te geloven dat je niets anders bent dan uiterlijk en seksualiteit, altijd maar een 'bevallig vrouwtje' moeten zijn, ugh... Mijn vader kon ook rustig benoemen welke vriendinnen van mij wel 'een leuk ding' waren. Zo fout.
Goed dat je in therapie bent gegaan en dat je samen met je vriend hebt kunnen werken aan het opbouwen van vertrouwen. Als het te hoog op loopt spreken mijn vriend en ik inderdaad ook af dat ik een tijdje alleen initiatief neem totdat ik aangeef dat hij weer mag. Maar toch voel ik dan nog steeds druk, dat ik initiatief 'moet' nemen. Hij heeft ook een hoog libido, merk dat ik dat eng vind... Ik voel continu maar druk en angst dat ik tekort schiet. Ik vergeet na te denken over waar ik zelf behoefte aan heb en wat ik zelf fijn vind.
Ik hoop dat het ooit makkelijker wordt...
@Sjulia, heftig je verhaal, en ook herkenbaar. Inderdaad, je leert te geloven dat je niets anders bent dan uiterlijk en seksualiteit, altijd maar een 'bevallig vrouwtje' moeten zijn, ugh... Mijn vader kon ook rustig benoemen welke vriendinnen van mij wel 'een leuk ding' waren. Zo fout.
Goed dat je in therapie bent gegaan en dat je samen met je vriend hebt kunnen werken aan het opbouwen van vertrouwen. Als het te hoog op loopt spreken mijn vriend en ik inderdaad ook af dat ik een tijdje alleen initiatief neem totdat ik aangeef dat hij weer mag. Maar toch voel ik dan nog steeds druk, dat ik initiatief 'moet' nemen. Hij heeft ook een hoog libido, merk dat ik dat eng vind... Ik voel continu maar druk en angst dat ik tekort schiet. Ik vergeet na te denken over waar ik zelf behoefte aan heb en wat ik zelf fijn vind.
Ik hoop dat het ooit makkelijker wordt...
donderdag 14 mei 2020 om 09:41
Ik (man van bijna 50) kijk vaak naar andere vrouwen (en ook vrouwen/meisjes die veel te jong zijn voor een relatie met mij). Ik heb ook wel eens iets te lang gestaard (dan kijken vrouwen weg, of ze zeggen maar "hallo" of zoiets).Ik heb het gevoel dat alle mannen op seks uit zijn, dat alle mannen vrouwen als lustobject zien. Ik vind het heel moeilijk als mijn vriend naar andere vrouwen kijkt, maar nog erger: ik leef ook continu in de veronderstelling dat hij naar andere vrouwen kijkt, elke andere vrouw zo ongeveer.
Ik ga er niet van uit dat alle mannen zo zijn, vroeger deed ik dit minder.
Maar ik weet ook dat vrouwen meer zijn dan lustobject:
ze kunnen intelligent zijn, vriendelijk, mij verlossen van kiespijn (mijn tandarts dan), onderzoek doen naar Corona, en goede raad geven op dit forum.
(en ik begrijp ook wel dat van al deze rollen, de rol van lustobject niet zelf gekozen is)
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
donderdag 14 mei 2020 om 10:02
Geen ervaring mee. Vind het super knap hoe jij hiermee aan de slag gaat!
Ik heb een vraagje; je schrijft problemen te hebben met hechting en ook dat je een goede band met je ouders hebt. Bedoel je dan dat je ambivalent gehecht of gedesorganiseerd/verstoord-gehecht bent? Als je dit niet wil beantwoorden is dat ook prima natuurlijk. In beide gevallen is het in ieder geval niet gek dat je bij een nieuwe relatie, opnieuw veiligheid moet ontdekken.
Ps: Als ik zou weten hoe je een knuffel poppetje moet plaatsen hier, had ik deze nu geplaatst
!
Ik heb een vraagje; je schrijft problemen te hebben met hechting en ook dat je een goede band met je ouders hebt. Bedoel je dan dat je ambivalent gehecht of gedesorganiseerd/verstoord-gehecht bent? Als je dit niet wil beantwoorden is dat ook prima natuurlijk. In beide gevallen is het in ieder geval niet gek dat je bij een nieuwe relatie, opnieuw veiligheid moet ontdekken.
Ps: Als ik zou weten hoe je een knuffel poppetje moet plaatsen hier, had ik deze nu geplaatst
!
donderdag 14 mei 2020 om 13:29
Ja ik herken die druk. Ik heb heel veel van mijn seksualiteit terug moeten winnen, maar er blijft altijd een tabblad open waar die druk vandaan komt. Ik vind dat ook vervelend. Mijn vriend zet mij ook nooit onder druk ofzo, wat dat betreft. Mannen in mijn verleden hebben er ook wel een handje in gehad boos te reageren op een afwijzing. Of manipulerend. Je onzeker maken. En door die druk heb je niet volledige vrijheid in je seksualiteit. Als je vaak seks begint vanuit het gevoel dat het moet, krijg je niet de kans om seks te willen vanuit een opgewonden gevoel. Ik weet ook wat je bedoeld met ‘niet zo’n hoge pet op’ van mannen. Dat is inderdaad een stukje trauma(misbruik) maar als je geen mannelijk rolmodel (vader) in je jeugd/omgeving heeft die dat beeld ontkracht en een andere kant laat zien, gaat het dubbel mis, denk ik. Toevallig trouwens; mijn vader maakte precies dezelfde opmerkingen over mijn vriendinnen. Of meer algemene opmerkingen.. Dikkere vrouwen, vrouwen met kleinere borsten. Die waren echt niks waard. Openlijk roddelen. (“Wie wil daar nou seks mee?”) En ook het ongemakkelijke gevoel over je lijf bij je vader. Het krijgt een incestueus randje als je vader zo openlijk zijn smaak en seksualiteit toont. (Mijn ervaring en gevoel) Het lage zelfbeeld had ik al voordat het misbruik ontstond en dat is ook niet zomaar komen aanwaaien. Ik herken ook die angst en onrust dat je te kort doet. Teveel je best doen. Ook daarmee makkelijk over grenzen gaan. Geven tot je erbij neervalt. Het is voor mij ook nog steeds continu een strijd om daar een goed balans in te vinden. Grenzen aangeven is 1 ding, maar soms zie en voel ik ze zelf niet eens meer. Ook omdat je zo gewend bent aan die continue druk.PetitBiscuit schreef: ↑14-05-2020 09:26Bedankt voor de lieve woorden, iedereen.
@Sjulia, heftig je verhaal, en ook herkenbaar. Inderdaad, je leert te geloven dat je niets anders bent dan uiterlijk en seksualiteit, altijd maar een 'bevallig vrouwtje' moeten zijn, ugh... Mijn vader kon ook rustig benoemen welke vriendinnen van mij wel 'een leuk ding' waren. Zo fout.
Goed dat je in therapie bent gegaan en dat je samen met je vriend hebt kunnen werken aan het opbouwen van vertrouwen. Als het te hoog op loopt spreken mijn vriend en ik inderdaad ook af dat ik een tijdje alleen initiatief neem totdat ik aangeef dat hij weer mag. Maar toch voel ik dan nog steeds druk, dat ik initiatief 'moet' nemen. Hij heeft ook een hoog libido, merk dat ik dat eng vind... Ik voel continu maar druk en angst dat ik tekort schiet. Ik vergeet na te denken over waar ik zelf behoefte aan heb en wat ik zelf fijn vind.
Ik hoop dat het ooit makkelijker wordt...
donderdag 14 mei 2020 om 14:04
Wat een heftig verhaal TO, en wat goed dat je hiermee aan het werk bent gegaan en bent. Echt heel knap! Ik herken je gevoelens heel erg, maar deel niet dezelfde achtergrond die ertoe heeft geleid. Mijn vader was bijna volledig afwezig tot ik jongvolwassen was, maar hij zou nooit een vlieg kwaad doen, of zich gedragen zoals jouw vader zich gedragen heeft. Hij is een heel proper mens, gewoon niet goed met kinderen. Dat geluk heb ik dan weer. Bij mij is het gevoel wat je omschrijft over je eigen seksualiteit, je gevoel en hoe dat impact op je heeft, soort van vanzelf ontstaan gedurende mijn jeugd. Ik was vroeger bang voor mannen, zonder echt een directe reden. Ik was wel heftig beïnvloedbaar door wat ik op tv zag, de rolverdelingen die je vaak in series en films zag en hoe vrouwen toch wel echt heul vaak alleen maar voor de looks en de seks ten tonele verschenen en dat ze ook net zo snel weer mochten verdwijnen als die twee dingen niet geleverd konden worden. Ik was ook heel vatbaar voor verkrachtingsverhalen of verhalen over seksuele uitbuiting en dat soort zaken. Ik concludeerde denk ik onbewust iets van "als iedereen het zegt, dan zal het wel zo zijn". Mijn eerste vriendje was ook iemand die echt heel seksueel ingesteld was, en ik totaal niet op dat moment. Hij lette ook nooit op wanneer ik nee zei tegen iets, bleef ie gewoon net zo lang zeuren tot ik toegaf of echt kwaad werd. Hij bedoelde het tegelijkertijd ook oprecht niet kwaad, want hij spendeerde altijd enorm veel aandacht aan mij. Ik heb mezelf 2 jaar lang geforceerd 3x per week seks te hebben want 'dat hoort als vrouw'. Ik moet pijpen, ik moet met m'n benen wijd, ikmoet of ik nou zin heb of niet. Echt heel ziek. Ik weet ook tot de dag van vandaag niet waar ik dat idee vandaan heb gehaald, maar ik heb er soms nog steeds last van. Ik voel me snel schuldig en ik laat ook vaak over mijn grenzen heen gaan omdat ik, zoals Sjulia heel mooi verwoord, ze zelf soms niet eens meer voel.
Dik verhaal, maar ik bedoel: voor jou TO
Dik verhaal, maar ik bedoel:
voor jou TO
donderdag 14 mei 2020 om 15:44
Goed (en ook wel dapper) dat je reageert. Ik heb wat vragen, als je geen antwoord wil geven begrijp ik dat.haarklover schreef: ↑14-05-2020 09:41Ik (man van bijna 50) kijk vaak naar andere vrouwen (en ook vrouwen/meisjes die veel te jong zijn voor een relatie met mij). Ik heb ook wel eens iets te lang gestaard (dan kijken vrouwen weg, of ze zeggen maar "hallo" of zoiets).
Ik ga er niet van uit dat alle mannen zo zijn, vroeger deed ik dit minder.
Maar ik weet ook dat vrouwen meer zijn dan lustobject:
ze kunnen intelligent zijn, vriendelijk, mij verlossen van kiespijn (mijn tandarts dan), onderzoek doen naar Corona, en goede raad geven op dit forum.
(en ik begrijp ook wel dat van al deze rollen, de rol van lustobject niet zelf gekozen is)
Ligt er voor jou ergens een grens? Wanneer is een meisje te jong om op zo'n manier te bekijken? En wat voel je als je op zo'n manier naar een vrouw kijkt?
Ik begrijp dat je vrouwen ook in andere rollen ziet. Bij mijn vader bestaat de vrouwelijke bevolking uit 2 groepen: de vrouwen waar hij seks mee wil en de vrouwen waarmee hij dat niet wil. En hij behandelt ze overduidelijk op een heel andere manier.
donderdag 14 mei 2020 om 15:55
DankjewelVerschillendesokken schreef: ↑14-05-2020 10:02Geen ervaring mee. Vind het super knap hoe jij hiermee aan de slag gaat!
Ik heb een vraagje; je schrijft problemen te hebben met hechting en ook dat je een goede band met je ouders hebt. Bedoel je dan dat je ambivalent gehecht of gedesorganiseerd/verstoord-gehecht bent? Als je dit niet wil beantwoorden is dat ook prima natuurlijk. In beide gevallen is het in ieder geval niet gek dat je bij een nieuwe relatie, opnieuw veiligheid moet ontdekken.
Ps: Als ik zou weten hoe je een knuffel poppetje moet plaatsen hier, had ik deze nu geplaatst
Ik heb een gedesoriënteerde hechting, dat is waarschijnlijk hetzelfde als gedesorganiseerd? Mijn ouders hebben zelf allebei een heel moeilijke jeugd gehad, met name mijn moeder, zij kon (en kan) bij tijden en wijlen heel kil en onbereikbaar zijn. Ik denk dat het moederschap haar ontzettend zwaar is gevallen, eigenlijk. En toen ik iets ouder was, was het thuis ook erg onveilig met heel veel ruzies en woede. Maar de echte hechtingsproblemen zijn natuurlijk eerder ontstaan.
Mijn band is nu redelijk goed met m'n ouders maar ik vind het heel moeilijk dat niets bespreekbaar is. Ik zou zo graag alles op tafel leggen en iets van erkenning van hun kant krijgen, maar die ruimte is er gewoon niet.
donderdag 14 mei 2020 om 16:01
Wauw, ik herken echt zo ontzettend veel in wat je schrijft...Sjulia schreef: ↑14-05-2020 13:29Ja ik herken die druk. Ik heb heel veel van mijn seksualiteit terug moeten winnen, maar er blijft altijd een tabblad open waar die druk vandaan komt. Ik vind dat ook vervelend. Mijn vriend zet mij ook nooit onder druk ofzo, wat dat betreft. Mannen in mijn verleden hebben er ook wel een handje in gehad boos te reageren op een afwijzing. Of manipulerend. Je onzeker maken. En door die druk heb je niet volledige vrijheid in je seksualiteit. Als je vaak seks begint vanuit het gevoel dat het moet, krijg je niet de kans om seks te willen vanuit een opgewonden gevoel. Ik weet ook wat je bedoeld met ‘niet zo’n hoge pet op’ van mannen. Dat is inderdaad een stukje trauma(misbruik) maar als je geen mannelijk rolmodel (vader) in je jeugd/omgeving heeft die dat beeld ontkracht en een andere kant laat zien, gaat het dubbel mis, denk ik. Toevallig trouwens; mijn vader maakte precies dezelfde opmerkingen over mijn vriendinnen. Of meer algemene opmerkingen.. Dikkere vrouwen, vrouwen met kleinere borsten. Die waren echt niks waard. Openlijk roddelen. (“Wie wil daar nou seks mee?”) En ook het ongemakkelijke gevoel over je lijf bij je vader. Het krijgt een incestueus randje als je vader zo openlijk zijn smaak en seksualiteit toont. (Mijn ervaring en gevoel) Het lage zelfbeeld had ik al voordat het misbruik ontstond en dat is ook niet zomaar komen aanwaaien. Ik herken ook die angst en onrust dat je te kort doet. Teveel je best doen. Ook daarmee makkelijk over grenzen gaan. Geven tot je erbij neervalt. Het is voor mij ook nog steeds continu een strijd om daar een goed balans in te vinden. Grenzen aangeven is 1 ding, maar soms zie en voel ik ze zelf niet eens meer. Ook omdat je zo gewend bent aan die continue druk.
Wat je schrijft over mannen die er soms misbruik van maken of je manipuleren als je grenzen probeert aan te geven... Ook herkenbaar. Mijn vriend heeft zelf ook een verstoorde hechting en kan zich snel afgewezen voelen. Daarnaast is seks voor hem een ook een bindmiddel, hij gaat zich verbonden voelen door seks te hebben terwijl ik juist eerst verbondenheid moet voelen voordat ik van seks kan genieten. Gelukkig is hij ook heel erg bereid om aan zichzelf te werken en te kijken naar zijn eigen aandeel in het verhaal.
En inderdaad, mijn vader heeft ook geen goed woord over voor dikkere vrouwen. Soms heb ik het gevoel dat hij ze als minderwaardig ziet, ofzo. Dankjewel dat je dat incestueuze randje beschrijft, want zo voelt het ook voor mij maar ik kan het nog zo moeilijk plaatsen en het mag er bijna niet zijn. Moeilijk uit te leggen, maar ik kreeg bijvoorbeeld gisteravond ook last van een misselijkmakend schuldgevoel toen ik me realiseerde dat ik dit allemaal op het forum had geplaatst. Ik mag dat niet van mijn vader vinden, want hij staat nu toch altijd voor me klaar? Het is zo moeilijk om ruimte te geven aan al die gevoelens.
En grenzen voelen blijft inderdaad ook een dingetje. Soms voel je ze pas als iemand er lang en breed overheen is gegaan. En ik weet niet of je dit herkent, maar ik kan dan ook een ontzettende woede voelen tegen de persoon die mijn grenzen overschrijdt, dus bijvoorbeeld mijn vriend. Dan ga ik het hem ontzettend kwalijk nemen, terwijl ik geen grens heb aangegeven. Alsof hij altijd maar moet 'voelen' wat wel en wat niet kan... Ik maak hem ook heel erg verantwoordelijk voor mijn gevoel van veiligheid. M'n therapeut moet vrij vaak tegen m'n zeggen: 'Pietje is je vader niet' of 'Pietje is niet de persoon die jou heeft misbruikt'. Het valt nog zo vaak met elkaar samen.
donderdag 14 mei 2020 om 16:03
Veel herkenning in je verhaal, de gevoeligheid voor hoe seksualiteit en rolverdelingen in de media worden gepresenteerd, een grote interesse in verhalen over verkrachting en uitbuiting. Vreselijk dat je jezelf zo hebt geforceerd. Hoe gaat dat nu bij jou? Kun je je grenzen al beter voelen?Suusje666 schreef: ↑14-05-2020 14:04Wat een heftig verhaal TO, en wat goed dat je hiermee aan het werk bent gegaan en bent. Echt heel knap! Ik herken je gevoelens heel erg, maar deel niet dezelfde achtergrond die ertoe heeft geleid. Mijn vader was bijna volledig afwezig tot ik jongvolwassen was, maar hij zou nooit een vlieg kwaad doen, of zich gedragen zoals jouw vader zich gedragen heeft. Hij is een heel proper mens, gewoon niet goed met kinderen. Dat geluk heb ik dan weer. Bij mij is het gevoel wat je omschrijft over je eigen seksualiteit, je gevoel en hoe dat impact op je heeft, soort van vanzelf ontstaan gedurende mijn jeugd. Ik was vroeger bang voor mannen, zonder echt een directe reden. Ik was wel heftig beïnvloedbaar door wat ik op tv zag, de rolverdelingen die je vaak in series en films zag en hoe vrouwen toch wel echt heul vaak alleen maar voor de looks en de seks ten tonele verschenen en dat ze ook net zo snel weer mochten verdwijnen als die twee dingen niet geleverd konden worden. Ik was ook heel vatbaar voor verkrachtingsverhalen of verhalen over seksuele uitbuiting en dat soort zaken. Ik concludeerde denk ik onbewust iets van "als iedereen het zegt, dan zal het wel zo zijn". Mijn eerste vriendje was ook iemand die echt heel seksueel ingesteld was, en ik totaal niet op dat moment. Hij lette ook nooit op wanneer ik nee zei tegen iets, bleef ie gewoon net zo lang zeuren tot ik toegaf of echt kwaad werd. Hij bedoelde het tegelijkertijd ook oprecht niet kwaad, want hij spendeerde altijd enorm veel aandacht aan mij. Ik heb mezelf 2 jaar lang geforceerd 3x per week seks te hebben want 'dat hoort als vrouw'. Ik moet pijpen, ik moet met m'n benen wijd, ikmoet of ik nou zin heb of niet. Echt heel ziek. Ik weet ook tot de dag van vandaag niet waar ik dat idee vandaan heb gehaald, maar ik heb er soms nog steeds last van. Ik voel me snel schuldig en ik laat ook vaak over mijn grenzen heen gaan omdat ik, zoals Sjulia heel mooi verwoord, ze zelf soms niet eens meer voel.
Dik verhaal, maar ik bedoel:
Bedankt voor het delen van je ervaring, ik haal er steun uit
donderdag 14 mei 2020 om 16:34
Ik vind het heel knap van je dat je zo openhartig praat over dit onderwerp hier
Even een monoloog: bij mij gaat het nu beter, maar meer door exposure dan er echt actief iets aan doen. Ik heb vier lange relaties gehad (waarvan nr 4 niet 'gehad' is maar actueel) met heel verschillende mannen, waarbij ik vooral bij mijn eerste relatie veel last heb gehad van het seksuele. Ik was zo verzadigd met het beeld "Vrouw als lustobject en niks meer dan ontvanger van een penis", van tv, reclames, mannengedrag in mijn omgeving etc - maar de voedingsbodem was mijn eigen onzekerheid. Ik was in mijn tienertijd echt heftig onzeker, had een eetprobleem en vond mezelf niks waard. Ik concludeerde denk ik ergens dat: mannen altijd en alleen maar seks wilden, maakt niet uit met wie, want dat was waar je een vrouw voor had, maar ik kreeg nooit aandacht van mannen (wat niet helemaal waar is, overigens, achteraf) en had geen vriendje, dus kennelijk wilden ze geen seks met mij en dus was ik vast te dik, te lelijk, waren m'n tieten te klein of te raar, noem het maar op. Mijn eerste vriendje was, zoals ik zei, dus alleen maar met seks bezig zowat. Maar seks deed destijds ook altijd pijn bij mij en het was dus nooit echt bevredigend op enige manier. Dus datgene waarvan ik geloofde dat een vrouw alleen goed voor was (volgens de wereld), kon ik niet eens! Tegelijkertijd was ik wel enorm nieuwsgierig naar seks natuurlijk, want puber, maar dat viel dus echt gigantisch tegen. Dat dat vriendje ook nog eens enorm kon drammen, gewoon seks met me had als ik zei 'nou doe maar dan', en ook niet stopte als ik er zichtbaar niet van genoot, bevestigde alleen maar het beeld dat ik van mannen had. Hij was geen hufter ofzo verder, hij probeerde op zijn eigen manier wel rekening te houden met me op zich, maar altijd zodat er toch geneukt kon worden. Het was voor hem ook niet leuk hoor, allemaal. Seksueel matchten we ook gewoon niet, in retrospect.
De mannen daarna - lieve, goeie kerels - en überhaupt opgroeien met normale mensen om je heen, heeft langzaam bij beetje dat beeld bijgeschaafd en genormaliseerd Maar echt op een goede manier mijn grenzen en wensen aangeven vind ik iedere keer weer lastig. Alsof het niet mag, want dan is de ander teleurgesteld en heb ik gefaald. Ik word dan één van twee uitersten; of heel mak en passief, of bitchy. Ik vind initiatief nemen tot seks ook lastig soms, een beetje eng ofzo.
EDIT; een toevoeging. Ik denk dat bij jou je vader de bron was van je informatie over mannen, waar bij mij dat vooral de media was want m'n vader was er nooit. In beide gevallen krijg je een scheef beeld van de werkelijkheid, maar van je vader verwacht je dat niet, want het is je vader. Sowieso is het viezig als je pa zo naar vrouwen kijkt - maar naast dat het vies is, is het ook iets wat gewoon niet klopt in je kinderbrein. Mannen? Misschien. Maar papa? Nee die doet dat niet. Die kijkt verder dan dat. Maar als blijkt dat je vader er juist wél zo één is, dan klopt het gewoon niet meer. Je weet ergens wel dat je je van dat soort figuren moet distantiëren, of mentaal in een bepaalde categorie moet plaatsen, maar dat kan niet want het is papa en papa hóórt daar niet.
Even een monoloog: bij mij gaat het nu beter, maar meer door exposure dan er echt actief iets aan doen. Ik heb vier lange relaties gehad (waarvan nr 4 niet 'gehad' is maar actueel) met heel verschillende mannen, waarbij ik vooral bij mijn eerste relatie veel last heb gehad van het seksuele. Ik was zo verzadigd met het beeld "Vrouw als lustobject en niks meer dan ontvanger van een penis", van tv, reclames, mannengedrag in mijn omgeving etc - maar de voedingsbodem was mijn eigen onzekerheid. Ik was in mijn tienertijd echt heftig onzeker, had een eetprobleem en vond mezelf niks waard. Ik concludeerde denk ik ergens dat: mannen altijd en alleen maar seks wilden, maakt niet uit met wie, want dat was waar je een vrouw voor had, maar ik kreeg nooit aandacht van mannen (wat niet helemaal waar is, overigens, achteraf) en had geen vriendje, dus kennelijk wilden ze geen seks met mij en dus was ik vast te dik, te lelijk, waren m'n tieten te klein of te raar, noem het maar op. Mijn eerste vriendje was, zoals ik zei, dus alleen maar met seks bezig zowat. Maar seks deed destijds ook altijd pijn bij mij en het was dus nooit echt bevredigend op enige manier. Dus datgene waarvan ik geloofde dat een vrouw alleen goed voor was (volgens de wereld), kon ik niet eens! Tegelijkertijd was ik wel enorm nieuwsgierig naar seks natuurlijk, want puber, maar dat viel dus echt gigantisch tegen. Dat dat vriendje ook nog eens enorm kon drammen, gewoon seks met me had als ik zei 'nou doe maar dan', en ook niet stopte als ik er zichtbaar niet van genoot, bevestigde alleen maar het beeld dat ik van mannen had. Hij was geen hufter ofzo verder, hij probeerde op zijn eigen manier wel rekening te houden met me op zich, maar altijd zodat er toch geneukt kon worden. Het was voor hem ook niet leuk hoor, allemaal. Seksueel matchten we ook gewoon niet, in retrospect.
De mannen daarna - lieve, goeie kerels - en überhaupt opgroeien met normale mensen om je heen, heeft langzaam bij beetje dat beeld bijgeschaafd en genormaliseerd
Maar echt op een goede manier mijn grenzen en wensen aangeven vind ik iedere keer weer lastig. Alsof het niet mag, want dan is de ander teleurgesteld en heb ik gefaald. Ik word dan één van twee uitersten; of heel mak en passief, of bitchy. Ik vind initiatief nemen tot seks ook lastig soms, een beetje eng ofzo.EDIT; een toevoeging. Ik denk dat bij jou je vader de bron was van je informatie over mannen, waar bij mij dat vooral de media was want m'n vader was er nooit. In beide gevallen krijg je een scheef beeld van de werkelijkheid, maar van je vader verwacht je dat niet, want het is je vader. Sowieso is het viezig als je pa zo naar vrouwen kijkt - maar naast dat het vies is, is het ook iets wat gewoon niet klopt in je kinderbrein. Mannen? Misschien. Maar papa? Nee die doet dat niet. Die kijkt verder dan dat. Maar als blijkt dat je vader er juist wél zo één is, dan klopt het gewoon niet meer. Je weet ergens wel dat je je van dat soort figuren moet distantiëren, of mentaal in een bepaalde categorie moet plaatsen, maar dat kan niet want het is papa en papa hóórt daar niet.
donderdag 14 mei 2020 om 17:05
Ja, ik heb die verbondenheid ook nodig voordat ik seks kan hebben met iemand. Wat dat betreft zet ik ook echt de hakken in het zand. Het duurde een paar maanden voor ik en vriend echt fysiek intiem waren, zonder dat gevoel wou ik het niet doen. Maar als ik er eenmaal ben, ben ik er ook. Ik voel me altijd gehecht en verbonden aan vriend. Maar dat hechte gevoel kan ook een beetje pijnlijk voelen. Mijn laatste hechting was met mijn dader. Dat gevoel dat je samen 1 bent. Dat diepe hechte wereldje, waar je naakt bent, emotioneel en fysiek. In die wereld zat de dader ook. Voor mij was liefde, dat wereldje, op zich al besmet hierdoor. En seks en liefde verenigen was ook een lastige taak, misschien herken je dat ook. Door je laatste alinea denk ik daaraan. Ik ken die woede namelijk. Maar voor mij had die woede meer te maken met het lastig vinden van seks hebben terwijl je van elkaar zou houden. Ik dacht gister ook nog lang na over dit topic, ik merkte dat ik ook erg emotioneel en rillerig werd ervan. En ook boosheid naar je vader voel. Ik snap dat het extra lastig is voor jou, juist doordat je verder een goede relatie hebt met je vader en hij voor je klaar staat. Het is makkelijker om je vader te haten, wat dat betreft. Ik heb mijn vader niks hoeven vergeven. Inderdaad trouwens, mijn vader ziet die vrouwen dan ook als minderwaardig. En ik was hierdoor (als kind) als de dood dat ik zou opgroeien tot een onaantrekkelijke vrouw. Ik werd ook vaak opzij geschoven als hij kon scoren bij een vrouw, dan voelde ik me te lelijk voor zijn aandacht. Ik heb op het terras gewacht terwijl hij de hoeren bezocht. Op het strand verbrand en verdwaald omdat hij te druk was met vrouwen versieren. Resultaat daarvan is dat ik nu te verzorgd ben. Ik (probeer) teveel eigenwaarde te halen uit uiterlijk. En heb mezelf ook te lang gezien als object. Aangeleerd gedrag. De boodschap dat je er anders niet toe doet zit heel diep van binnen. Het motto waarmee ik opgegroeid ben. En van je ouders wil je juist onvoorwaardelijke liefde. Het is ook de grondlegging van je zelfbeeld. Dat blijft wel pijnlijk duidelijk in mijn leven. Ik denk ook niet dat ik daar ooit helemaal van zal genezen, al ben ik er wel erg alert op. En ik heb altijd een lieve partner aan mijn zijde die me graag wijst op bepaald gedragPetitBiscuit schreef: ↑14-05-2020 16:01Wauw, ik herken echt zo ontzettend veel in wat je schrijft...
Wat je schrijft over mannen die er soms misbruik van maken of je manipuleren als je grenzen probeert aan te geven... Ook herkenbaar. Mijn vriend heeft zelf ook een verstoorde hechting en kan zich snel afgewezen voelen. Daarnaast is seks voor hem een ook een bindmiddel, hij gaat zich verbonden voelen door seks te hebben terwijl ik juist eerst verbondenheid moet voelen voordat ik van seks kan genieten. Gelukkig is hij ook heel erg bereid om aan zichzelf te werken en te kijken naar zijn eigen aandeel in het verhaal.
En inderdaad, mijn vader heeft ook geen goed woord over voor dikkere vrouwen. Soms heb ik het gevoel dat hij ze als minderwaardig ziet, ofzo. Dankjewel dat je dat incestueuze randje beschrijft, want zo voelt het ook voor mij maar ik kan het nog zo moeilijk plaatsen en het mag er bijna niet zijn. Moeilijk uit te leggen, maar ik kreeg bijvoorbeeld gisteravond ook last van een misselijkmakend schuldgevoel toen ik me realiseerde dat ik dit allemaal op het forum had geplaatst. Ik mag dat niet van mijn vader vinden, want hij staat nu toch altijd voor me klaar? Het is zo moeilijk om ruimte te geven aan al die gevoelens.
En grenzen voelen blijft inderdaad ook een dingetje. Soms voel je ze pas als iemand er lang en breed overheen is gegaan. En ik weet niet of je dit herkent, maar ik kan dan ook een ontzettende woede voelen tegen de persoon die mijn grenzen overschrijdt, dus bijvoorbeeld mijn vriend. Dan ga ik het hem ontzettend kwalijk nemen, terwijl ik geen grens heb aangegeven. Alsof hij altijd maar moet 'voelen' wat wel en wat niet kan... Ik maak hem ook heel erg verantwoordelijk voor mijn gevoel van veiligheid. M'n therapeut moet vrij vaak tegen m'n zeggen: 'Pietje is je vader niet' of 'Pietje is niet de persoon die jou heeft misbruikt'. Het valt nog zo vaak met elkaar samen.
donderdag 14 mei 2020 om 17:27
Ik dacht hier laatst lang over na. Iemand op dit forum gooide er een Grease quote in. Ben hem even kwijt maar iets in de trant van; vertrouw geen mannen, behalve je papa natuurlijk. Dat laatste gaat dus niet op voor mij, TO, en wellicht/misschien voor jou. Want je zegt dat je vader er nooit was, maar misschien was je minder gevoelig geweest voor de media en diens invloed als hij er wel was geweest. Want er was dus geen vaderfiguur die je liefde gaf. Het klinkt alsof jij jezelf ook hebt laten overtuigen en jezelf bent gaan zien als een object. Het is pijnlijk. Want in dit leven kom je ook vaak de bevestiging tegen vanuit de mannelijke hoek dat je dat ook alleen bent. En die woede waar TO het over heeft, voelde ik daarom ook naar mannen. Een groot onderdeel van het helen van deze denkwijze en dit gevoel was voor mij een gezonde en liefdevolle relatie met een man. Als kind probeerde ik dat ook en toen kwam ik helaas uit bij een dader. Een perfect slachtoffertje. In het volwassen leven kreeg ik een band met mijn buurman, mijn stiefvader, mijn FwB, therapeut en mijn vriend. Ik herken dus heel goed wat je zegt. Dat normaliseren en bijschaven. Door liefde, ervaring en merken dat je gewoon goed genoeg kan zijn. Geen object.Suusje666 schreef: ↑14-05-2020 16:34Ik vind het heel knap van je dat je zo openhartig praat over dit onderwerp hier
Even een monoloog: bij mij gaat het nu beter, maar meer door exposure dan er echt actief iets aan doen. Ik heb vier lange relaties gehad (waarvan nr 4 niet 'gehad' is maar actueel) met heel verschillende mannen, waarbij ik vooral bij mijn eerste relatie veel last heb gehad van het seksuele. Ik was zo verzadigd met het beeld "Vrouw als lustobject en niks meer dan ontvanger van een penis", van tv, reclames, mannengedrag in mijn omgeving etc - maar de voedingsbodem was mijn eigen onzekerheid. Ik was in mijn tienertijd echt heftig onzeker, had een eetprobleem en vond mezelf niks waard. Ik concludeerde denk ik ergens dat: mannen altijd en alleen maar seks wilden, maakt niet uit met wie, want dat was waar je een vrouw voor had, maar ik kreeg nooit aandacht van mannen (wat niet helemaal waar is, overigens, achteraf) en had geen vriendje, dus kennelijk wilden ze geen seks met mij en dus was ik vast te dik, te lelijk, waren m'n tieten te klein of te raar, noem het maar op. Mijn eerste vriendje was, zoals ik zei, dus alleen maar met seks bezig zowat. Maar seks deed destijds ook altijd pijn bij mij en het was dus nooit echt bevredigend op enige manier. Dus datgene waarvan ik geloofde dat een vrouw alleen goed voor was (volgens de wereld), kon ik niet eens! Tegelijkertijd was ik wel enorm nieuwsgierig naar seks natuurlijk, want puber, maar dat viel dus echt gigantisch tegen. Dat dat vriendje ook nog eens enorm kon drammen, gewoon seks met me had als ik zei 'nou doe maar dan', en ook niet stopte als ik er zichtbaar niet van genoot, bevestigde alleen maar het beeld dat ik van mannen had. Hij was geen hufter ofzo verder, hij probeerde op zijn eigen manier wel rekening te houden met me op zich, maar altijd zodat er toch geneukt kon worden. Het was voor hem ook niet leuk hoor, allemaal. Seksueel matchten we ook gewoon niet, in retrospect.
De mannen daarna - lieve, goeie kerels - en überhaupt opgroeien met normale mensen om je heen, heeft langzaam bij beetje dat beeld bijgeschaafd en genormaliseerd
EDIT; een toevoeging. Ik denk dat bij jou je vader de bron was van je informatie over mannen, waar bij mij dat vooral de media was want m'n vader was er nooit. In beide gevallen krijg je een scheef beeld van de werkelijkheid, maar van je vader verwacht je dat niet, want het is je vader. Sowieso is het viezig als je pa zo naar vrouwen kijkt - maar naast dat het vies is, is het ook iets wat gewoon niet klopt in je kinderbrein. Mannen? Misschien. Maar papa? Nee die doet dat niet. Die kijkt verder dan dat. Maar als blijkt dat je vader er juist wél zo één is, dan klopt het gewoon niet meer. Je weet ergens wel dat je je van dat soort figuren moet distantiëren, of mentaal in een bepaalde categorie moet plaatsen, maar dat kan niet want het is papa en papa hóórt daar niet.
donderdag 14 mei 2020 om 18:50
Ik voel het haast in mijn ziel, dit ...Sjulia schreef: ↑14-05-2020 17:27Ik dacht hier laatst lang over na. Iemand op dit forum gooide er een Grease quote in. Ben hem even kwijt maar iets in de trant van; vertrouw geen mannen, behalve je papa natuurlijk. Dat laatste gaat dus niet op voor mij, TO, en wellicht/misschien voor jou. Want je zegt dat je vader er nooit was, maar misschien was je minder gevoelig geweest voor de media en diens invloed als hij er wel was geweest. Want er was dus geen vaderfiguur die je liefde gaf. Het klinkt alsof jij jezelf ook hebt laten overtuigen en jezelf bent gaan zien als een object. Het is pijnlijk. Want in dit leven kom je ook vaak de bevestiging tegen vanuit de mannelijke hoek dat je dat ook alleen bent. En die woede waar TO het over heeft, voelde ik daarom ook naar mannen. Een groot onderdeel van het helen van deze denkwijze en dit gevoel was voor mij een gezonde en liefdevolle relatie met een man. Als kind probeerde ik dat ook en toen kwam ik helaas uit bij een dader. Een perfect slachtoffertje. In het volwassen leven kreeg ik een band met mijn buurman, mijn stiefvader, mijn FwB, therapeut en mijn vriend. Ik herken dus heel goed wat je zegt. Dat normaliseren en bijschaven. Door liefde, ervaring en merken dat je gewoon goed genoeg kan zijn. Geen object.
Tja, ik denk dat je wel een punt hebt. Mijn moeder is in daden en denkwijze een echte feministe, maar opgegroeid in een tijd dat vrouwen geen eigen bankrekening mochten openen. En uitgerekend zij is getrouwd met, en uiteindelijk door omstandigheden bij een man gebleven die echt op veel fronten voldoet aan het typische mannenbeeld. Wat ontbreekt is vrouwen objectificeren, dat doet mijn vader absoluut niet. Dat zit er gewoon niet in, gelukkig. En als het er wel in zit, dan heb ik daar nóóit iets van meegekregen. Maar mijn moeder is door zijn emotionele en fysieke afwezigheid altijd ondergronds wrokkig gebleven jegens mijn vader, en heeft ook het beeld (vooral in woorden, maar niet in daden) dat mannen eigenlijk stiekem precies passen in dat stereotype van de man. Ik kan het haar niet eens kwalijk nemen dat ze dat beeld heeft. Als je lang genoeg bent blootgesteld aan iets, zonder tegengeluid, dan ga je het vanzelf geloven.
Die woede die jij en TO omschrijven is ook heel herkenbaar. Ik denk dat het voortkomt uit opnieuw vertrouwen uit handen moet geven aan een persoon die op een hele intieme plek staat, en als blijkt dat er dan, in jouw ogen ('jouw' is hier, in het algemeen) niet goed mee omgegaan word, wordt je extra boos, omdat het heel moeilijk was om dat vertrouwen initieel opnieuw uit handen te geven. Per slot van rekening heeft degene die er onvoorwaardelijk goed mee om had moeten gaan, het in de wind geslagen. En dat is een heel nieuw niveau van teleurstelling. Ik kan ook van binnen woest worden als ik merk dat mijn vriend (of ex-vriendjes) iets doet wat ik van binnen niet wil omdat ik geen grens aan heb gegeven. Ik weet dan niet hoe ik dat moet doen, en dus wil ik eigenlijk dat hij het voor mij weet, maar dat kan natuurlijk niet en dan gebeurd het toch en dan wordt ik achteraf echt vreselijk kwaad, vooral op mezelf. Heel vervelend, want hij krijgt ook het gevoel daardoor dat ie mij onder druk zet of onjuist behandeld, terwijl hij dat helemaal niet wil natuurlijk.
Ik las en schreef mee in het topic over iemands vriend die vroeger naar de hoeren is geweest, en toen tijdens de discussie over vrouwen en vrouwenonderdrukking en hoezeer dat nog in de maatschappij zit, bracht me weer helemaal terug naar vroeger. Ik werd er echt intens verdrietig van. Hoe ik me toen echt gereduceerd voelde tot een kut en een stel tieten, en hoe ik in mijn belevenis zelfs daarbij niet aan de norm voldeed. Dat ik zó boos was op mannen en alles wat ze deden en het gemak waarmee ze het deden, en tegelijkertijd wilde ik zó graag een lieve man die me zag staan. Ik kan er nog steeds héél slecht tegen ook als ik het gevoel krijg iemand van me verwacht te voldoen aan een maatschappelijke schoonheidsstandaard voor de vrouw (zoals make-up, of kapsel, etc). Dan vlieg ik meteen in de fik, want het heeft me juist bijna 20 jaar gekost om mezelf te accepteren zoals ik ben.
