Mevrouw u heeft kanker

Op 16 februari ben ik voor de 2jaarlijkse MRI scans in het ziekenhuis geweest (Omdat ik het Men1 syndroom heb)
er worden dan scans van je hoofd ,hals en buik gemaakt en het gekke was dat ik nooit bang ben geweest en dit keer wel dacht: ze zullen toch niks vinden he.
Op 19 februari ging de telefoon en de specialist die je dan verteld dat er afwijkingen zijn gevonden in je alvleesklier en je lever .
Je spreekt af dat je een bloed prikbriefje en een briefje om je urine in te leveren krijgt ,maar dat duurt een week omdat het carnaval is en dan letterlijk alles hier plat ligt .
Vrijdag 28 februari bloed geprikt en urine ingeleverd, zaterdag 7maart een gerichte MRI van mijn lever en alvleesklier .
12 maart word er dan door de specialist gezegd : Mevrouw u heeft kanker en hij snapt er net zoveel van als ik , ik weet niet meer wat ik voel of denken moet ik ga van nul naar honderd van huilen naar lachen en ondertussen zit daar de specialist die een fitte gezonde vrouw voor zich heeft en er zelf ook van ondersteboven is.
Afgelopen dinsdag een punctie van de lever laten doen,daarna in alle rust op een kamer gelegen die ik door de Corona niet heb hoeven delen en weg kon doezelen.
Wanneer ik de uitslag krijg weten we nog niet het weefsel moet een week op kweek daarna maakt de specialist waar ik bij loop een afspraak met de juiste oncoloog ,als we die afspraak hebben zal ook de specialist er bij zijn .
Ik weet gewoon niet meer wat te doen ,ik probeer me te concentreren op de mooie dingen ,maar ik betrap mezelf erop dat ik niet aan de toekomst durf te denken dat de onbevangenheid weg is , ik heb het gevoel dat ik haast moet maken met alles dat er van alles geregeld moet worden ,maar ook dat ik sterk moet zijn voor mijn man ,mijn dochters en de omgeving .
Vandaag van de collega"s van mijn man een heel mooi boeket en een lief beertje ontvangen ,en voor het eerst gewoon gehuild ik zag de bezorger ons tuin pad oplopen en ik was vol ongeloof en zo emotioneel .
Ik ben dankbaar voor al het mooie wat op ons pad komt en opgelucht dat mijn man zo gesteund word op zijn werk,maar ik weet gewoon niet wat ik met mezelf aan moet ik wil nog niet weg ,ik wil nog blijven ik zou zo graag het gewoon willen uitgillen .
Ik schrijf het daarom maar van me af ,want ik weet het niet meer .

Dank je wel allemaal voor jullie lieve berichtjes en knuffels.
Manlief weet dat ik hier schrijf en we hebben er over gesproken dat mocht ik een datum hebben waarop ik voor goed zal gaan slapen,mijn man mij zal helpen om jullie dat te laten weten.
Maaaaaar voorlopig gaat dat niet gebeuren.
Even nog iets leuks uit vervlogen tijden zoals men dat zegt ik had zo'n trek in dropwater dat lief voor mij opzoek is gegaan naar laurierdrop.
Ja ja in de winkel waar hij een enorme hekel heeft de kruidtvat.
Maar ik heb nu wel lekker dropwater en het smaakt nog net zo lekker als toen ik nog klein was

UnexpextedMom schreef: ↑

10-11-2020 09:42

Och Vlinder, wat vreselijk.

Kun je haar huisarts wellicht nog benaderen ivm de verslaving? Is dit de dochter die ook kinderen heeft?

Nee geluklig niet de dochter die kinderen heeft.
Ze is 31 werkt in een fabriek op een lijn die te zwaar voor haar lichaam is zo is het begonnen.
In deze fabriek is meer te koop dan een dealer heeft.

Doreia* schreef: ↑

10-11-2020 09:29

Vlinder, kijk eens naar de serie 'verdoofd'. Gisteren was er weer een aflevering, op ned 1, 2 of 3. Daarin zie je hoe mensen worstelen met ene verslaving. En ook dat het besef van tijd er gewoon niet is, omdat ze alleen maar bezig zijn met hun verslaving. Ik vond het echt een eye opener.

https://www.uitzendinggemist.net/afleve ... doofd.html

Het is al inmiddels ruim 2 jaar aan de gang,dank je wel voot deze link

Ik word er van beschuldigd hele dagen op facebook te zitten, ja ik like wel eens wat maar dat is wat anders dan hele gesprekken aangaan.
ik ben afhankelijk van mijn lichaam,afhankelijk of ik wel of niet kan praten dat weet ze dat heb ik haar uitgelegd, ze heeft het gezien dat ik niet kon praten en inplaats van praten app ik met de persoon die voor me zit waarmee ik in gesprek ben en zelfs dat is vaak te veel.
Ik ben al blij dat ik af en toe hier een stukje kan schrijven.
Ze vind ook dat mijn man dan maar savonds weg moet als ik savonds geen bezoek kan hebben, uhhhhh mijn man zorgt voor mij en dat neemt ze hem ook kwalijk want dat wil zij doen.
Als ik dat aan haar zou overlaten had ik misschien 2x chemo gehad en had ik allang overleden.
Ze mag mee helpen maar kom dan ook opdagen als je afspreekt,ik kan er niet van op aan.
Ik zat gisteren te creperen op de toilet en ik neem de telefoon mee als een soort van hulp lijn naar mijn man toe,ik gebruik bloedverdunnendemiddelen en ik ben gewoon bang dat het mis kan gaan als ik op het toilet zit en mijn man ook ,dus als het een beetje lang duurd stuurt hij een apje of alles goed is, de ene keer kan ik terug appen de andere keer roep ik dat alles gaat,zo weet hij dat ik geen hersenbloeding heb gekregen.
Er zijn 2 plekken in huis waar ik NIET bel en dat is op de toilet en in de douche,en ja ik heb mijn geluid meer uit dan aan.
Gisterenavond heb ik een tukkie op de bank gedaan want van de pijn word ik heel erg moe en toen ik wakker werd moest ik plassen dacht ik, maar zat te creperen van de pijn omdat er meer uitkwam. Op dat moment belde deze dochter en niet 1keer maar 6keer achter elkaar en ik kon niet opnemen, toen heeft ze mijn man een aantal berichten gestuurd waar de honden geen brood van lusten. Mijn man heeft haar geblokkeerd, ik heb hier lang gezwegen over de verslaving van haar niet uit schaamte maar meer omdat ik dat voor haar binnenshuis wilde houden.
De enige die wist dat ze verslaafd is, is Doreia omdat ik hulp zocht voor mijn dochter vanwege een bewindvoerder die haar en vele anderen opgelicht had (daar is ook een topic van).
Nu is het echt afgelopen ze heeft een herinnering die ik had geplaatst op facebook naar zich toe getrokken en probeerde hiermee ruzie uit te lokken, normaal ging ik er voor haar niet op in, nu had ik zoiets van krijg het heen en weer maar.
Ze belt alleen als ze iets nodig heeft,vraagt nooit hoe het met me gaat zit alleen maar verwijten naar mijn hoofd te gooien en ik heb mijn energie nodig om overeind te blijven en mijn man ook. Hij weet dat ik het hem niet kwalijk neem als ze na mijn overlijden niet meer welkom is, de enige moment waarop ik ze nog een kans geef om mij te zien is als het tijd is om afscheid te nemen of als ze afgekickt is eerder niet.
Ze heeft zoveel gevoel naar haar toe kapot gemaakt , en niet in een paarmaanden maar dit gedrag is zeker meer dan 2jaar bezig en je geeft in de eerste en tweede instantie je kind kansen, maar ook die houden op.
Het is iets wat jezelf niet voor mogelijk houd maar ook het houden van gaat voorbij en dat heeft niks met hard zijn te maken maar met eigen behoud.
Ze is niet meer de persoon die ze was, ik noem ze even Andrea (fake naam) maar Andrea is er niet meer Andrea is weg haar lijf is alles wat er nog van haar bestaat.

https://www.youtube.com/watch?v=7zwK5fD ... ex=18&t=0s

Prada,
Normaal reageer ik niet openbaar maar nu ben ik er klaar mee.
Ik reageer vanavond weer ik ben erg moe

Vanmiddag is de huisarts hier geweest,dat doet hij vanwege de kanker.
Ik heb het ook over mijn dochter gehad en ik merk in mijzelf een enorme weerstand als we het over haar hadden.
Toen hij vroeg of ik voorlopig het contact had verbroken heb ik gezegd geen contact meer te willen.
Ze krijgt van mij 2 manieren om mij nog te zien dat is als ze afgekickd is en anders om afscheid te nemen,dat laatste wil ik haar niet ontnemem maar dat is het en meer niet.
Ik voel me enorm opgelucht en man ook,ik voel me bevrijd.