Relaties
alle pijlers
Hulp bij emotionele mishandeling?
woensdag 25 november 2020 om 16:08
Vandaag is het de Internationale Dag tegen Geweld tegen Vrouwen.
Hartstikke goed, maar hierbij wordt volgens mij vooral gedacht aan fysiek geweld.
Hoe zit het als je slachtoffer bent van een partner die je emotioneel mishandelt? Maar je kunt niet bij diegene weg, want je bent afhankelijk, bijv. financieel, sociaal of door samen kinderen te hebben?
Ik vraag me af of er iemand is die hulp heeft gekregen van een professionele instantie bij het ontsnappen uit een relatie met veelvuldig emotioneel geweld. Hiermee bedoel ik dat je vernederd wordt ('Je moeder is een kutwijf', zegt hij tegen je 6-jarige dochter), genegeerd (hij praat dagenlang niet tegen je), opzij gezet (hij laat je in je eentje voor de kinderen zorgen; gaat bewust niet mee op uitstapjes), gekleineerd ('Wat ben je toch een zielig wijf met een stom baantje'), gekwetst ('logisch dat niemand met jou wil omgaan, wat een saai mens ben je zeg'), bang gemaakt (hij gooit met spullen, dreigt je te gaan slaan; maar doet het dan toch niet), etc.
Maar je kunt dus niet weg, omdat je een vrouw bent met (licht) autisme, en geen steun uit de omgeving. Omdat hij sterker in zijn schoenen staat en sociaal vaardiger is.
Het emotionele geweld wordt uiteindelijk fysiek merkbaar doordat je (voor het eerst in je leven) paniekaanvallen krijgt, met druk op de borst en hartkloppingen, en doordat je lijdt aan extreem haarverlies.
Maar het geweld is louter emotioneel. Word je dan serieus genomen door professionele instanties, of is het zo van 'Je bent een volwassen vrouw, regel het zelf gewoon'?
Hartstikke goed, maar hierbij wordt volgens mij vooral gedacht aan fysiek geweld.
Hoe zit het als je slachtoffer bent van een partner die je emotioneel mishandelt? Maar je kunt niet bij diegene weg, want je bent afhankelijk, bijv. financieel, sociaal of door samen kinderen te hebben?
Ik vraag me af of er iemand is die hulp heeft gekregen van een professionele instantie bij het ontsnappen uit een relatie met veelvuldig emotioneel geweld. Hiermee bedoel ik dat je vernederd wordt ('Je moeder is een kutwijf', zegt hij tegen je 6-jarige dochter), genegeerd (hij praat dagenlang niet tegen je), opzij gezet (hij laat je in je eentje voor de kinderen zorgen; gaat bewust niet mee op uitstapjes), gekleineerd ('Wat ben je toch een zielig wijf met een stom baantje'), gekwetst ('logisch dat niemand met jou wil omgaan, wat een saai mens ben je zeg'), bang gemaakt (hij gooit met spullen, dreigt je te gaan slaan; maar doet het dan toch niet), etc.
Maar je kunt dus niet weg, omdat je een vrouw bent met (licht) autisme, en geen steun uit de omgeving. Omdat hij sterker in zijn schoenen staat en sociaal vaardiger is.
Het emotionele geweld wordt uiteindelijk fysiek merkbaar doordat je (voor het eerst in je leven) paniekaanvallen krijgt, met druk op de borst en hartkloppingen, en doordat je lijdt aan extreem haarverlies.
Maar het geweld is louter emotioneel. Word je dan serieus genomen door professionele instanties, of is het zo van 'Je bent een volwassen vrouw, regel het zelf gewoon'?
donderdag 26 november 2020 om 11:19
Ik heb niet beweerd dat het makkelijk is. Ik wees je alleen op je denkfout.
Verder denk ik dat je een hele grove fout maakt door te denken dat de schade bij je kinderen wel mee gaat vallen. Een 'traumaatje'? Ik zeg je eerlijk dat mijn bloeddruk dan stijgt.
donderdag 26 november 2020 om 11:32
Hier ben ik het helemaal mee eens.Dahlia74 schreef: ↑26-11-2020 10:54Ik ben gestopt met je laatste post te lezen bij deze zin:
Dat hij onlogisch en woedend op de kinderen kan reageren - en ze daarmee emotioneel schaadt, want hij praat het daarna niet uit - is tot daar aan toe. Ik denk dat de kids daar uiteindelijk wel, met een licht traumaatje, overheen komen.
Hier denk je echt te lichtzinnig over. Het kan kinderen echt zware trauma's opleveren.
Bescherm je kinderen, elke dag in deze situatie beschadigt ze meer. Zoek hulp, bel Sensoor, bel Veilig Thuis!
Een licht traumaatje? Hier houden je kinderen echt wel meer aan over dan dat. Veel meer.
TO, je schrijft dat je je afvraagt wat hulpverleners méér kunnen doen dan de kinderen weghalen.
Om te beginnen kunnen ze jou óók "weghalen", en daarmee bedoel ik je helpen weg te komen.
En verder: je bent bang dat ze de kinderen weghalen, maar snap je ook dat er dan héél gegronde redenen moeten zijn? Ik zie jou dat nergens aan elkaar verbinden, je angst ervoor en de redenen die er zouden zijn voor het weghalen.
Je angst om niet geloofd te worden, je angst voor misbruik van je dochter door je man, je angst om dat de kinderen weggehaald worden, snap je niet dat dat allemaal één oorzaak heeft? Het gedrag van je man. En jij kunt dat gedrag niet stoppen, je kunt alleen maar weggaan uit de situatie, en je kinderen uit die situatie halen. Iets anders kun jij er niet aan doen.
Dulcissime, totam tibi sibdo me...
donderdag 26 november 2020 om 12:58
Verzamel zoveel mogelijk bewijs! Probeer opnames te maken van wat hij zegt en doet.
Zet een vluchttas met belangrijke spullen en documenten (identiteitskaarten, bankpasjes,verzekering etc) bij een goede vriendin of familielid neer en neem die in vertrouwen.
Zorg dat je dit verhaal met meer mensen gaat delen uit jouw omgeving. Op die manier heb je en bewijs en wellicht steun. Door niemand iets te zeggen kan jij straks in een kwaad daglicht komen te staan. Waarin iedereen zich afvraagt of jij de waarheid wel spreekt (want je hebt immers nooit wat gezegd).
Open een eigen bankrekening (desnoods op een ander adres) waar je in geval van nood snel zaken op kunt laten zetten.
Hoe oud zijn je kinderen? Zet een babyfoon gekoppeld aan je mobiel op de kinderkamers (met infrarood) zodat je wakker wordt van geluid en beweging. Hiermee kan je ook opnames maken.
Negeer verder je schoonmoeder en hou haar zoveel mogelijk buiten de deur. Ga niet in discussie en loop weg.
Zet een vluchttas met belangrijke spullen en documenten (identiteitskaarten, bankpasjes,verzekering etc) bij een goede vriendin of familielid neer en neem die in vertrouwen.
Zorg dat je dit verhaal met meer mensen gaat delen uit jouw omgeving. Op die manier heb je en bewijs en wellicht steun. Door niemand iets te zeggen kan jij straks in een kwaad daglicht komen te staan. Waarin iedereen zich afvraagt of jij de waarheid wel spreekt (want je hebt immers nooit wat gezegd).
Open een eigen bankrekening (desnoods op een ander adres) waar je in geval van nood snel zaken op kunt laten zetten.
Hoe oud zijn je kinderen? Zet een babyfoon gekoppeld aan je mobiel op de kinderkamers (met infrarood) zodat je wakker wordt van geluid en beweging. Hiermee kan je ook opnames maken.
Negeer verder je schoonmoeder en hou haar zoveel mogelijk buiten de deur. Ga niet in discussie en loop weg.
donderdag 26 november 2020 om 13:13
Het idee dat je bang bent dat je kinderen bij je man moeten overnachten zonder dat jij erbij bent, omdat je seksueel misbruik vermoedt, maar het geen probleem lijkt te vinden dat hij overdag na een eventuele scheiding wel alleen met ze is, vind ik zorgwekkend.
Als je dergelijke vermoedens hebt, er nu al getuige van bent dat hij onredelijk en woedend op jouw kinderen reageert, hij laat blijken dat hij geen zin heeft om voor jullie kinderen te zorgen etc., dan lijden jouw kinderen nu al enorm onder jouw man.
Eventueel seksueel misbruik kan echt verschrikkelijke schade veroorzaken, vooral gecombineerd met de emotionele verwaarlozing die hij nu al laat zien als vader.
Ik zou de emotionele mishandeling die jij ervaart even naar de achtergrond schuiven, daar kom je wel overheen met een paar lichte trauma's, maar focus je even op de ellende en het leed die jouw kinderen doormaken. Zorg dat het stopt; dat ben je aan ze verplicht. Anders ben je, helaas, 100% medeplichtig.
Als je dergelijke vermoedens hebt, er nu al getuige van bent dat hij onredelijk en woedend op jouw kinderen reageert, hij laat blijken dat hij geen zin heeft om voor jullie kinderen te zorgen etc., dan lijden jouw kinderen nu al enorm onder jouw man.
Eventueel seksueel misbruik kan echt verschrikkelijke schade veroorzaken, vooral gecombineerd met de emotionele verwaarlozing die hij nu al laat zien als vader.
Ik zou de emotionele mishandeling die jij ervaart even naar de achtergrond schuiven, daar kom je wel overheen met een paar lichte trauma's, maar focus je even op de ellende en het leed die jouw kinderen doormaken. Zorg dat het stopt; dat ben je aan ze verplicht. Anders ben je, helaas, 100% medeplichtig.
donderdag 26 november 2020 om 13:32
TijgerindeNacht: die gebruikersnaam in combi met wat je zegt over je dochter en man geeft me kippenvel 
Alle moeilijkheden even aan de kant: kun je iets van een monitoring, camera o.i.d. aanschaffen en neerzetten? Zo'n beertje met camera bijvoorbeeld (nanny-cam).
Ik zou dit echt zeker willen weten en bewijsmateriaal van willen hebben. Dan kun je actie ondernemen. Hopelijk vóórdat er daadwerkelijk iets haar aangedaan wordt natuurlijk.
Hoe oud is je dochter? Heeft ze wel eens iets gezegd wat die kant op kan wijzen?
Gaat hij vaak de badkamer in als ze onder de douche staat terwijl hij daar normaal niet voor te porren was?
Alle moeilijkheden even aan de kant: kun je iets van een monitoring, camera o.i.d. aanschaffen en neerzetten? Zo'n beertje met camera bijvoorbeeld (nanny-cam).
Ik zou dit echt zeker willen weten en bewijsmateriaal van willen hebben. Dan kun je actie ondernemen. Hopelijk vóórdat er daadwerkelijk iets haar aangedaan wordt natuurlijk.
Hoe oud is je dochter? Heeft ze wel eens iets gezegd wat die kant op kan wijzen?
Gaat hij vaak de badkamer in als ze onder de douche staat terwijl hij daar normaal niet voor te porren was?
donderdag 26 november 2020 om 13:47
donderdag 26 november 2020 om 14:34
To, is er iemand in je omgeving die jou kan herinneren aan de redenen om wél te vertrekken wanneer je twijfelt?
Heb je een eigen laptop waarop je een word-document kan aanmaken en die evt beveiligen met een ww? Daar je gedachten ordenen en alles neerzetten en bijhouden. Kun je weer teruglezen wanneer je twijfelt of het allemaal erg genoeg is. En op die laptop bewijs verzamelen.
Voor een kind is een zwijgende ouder net zo erg als de dader-ouder. Doe iets.
Heb je een eigen laptop waarop je een word-document kan aanmaken en die evt beveiligen met een ww? Daar je gedachten ordenen en alles neerzetten en bijhouden. Kun je weer teruglezen wanneer je twijfelt of het allemaal erg genoeg is. En op die laptop bewijs verzamelen.
Voor een kind is een zwijgende ouder net zo erg als de dader-ouder. Doe iets.
donderdag 26 november 2020 om 15:25
Bedankt voor jullie reacties.
Natuurlijk ben ik er ook overdag bang voor dat hij haar ooit aanraakt - het liefst heb ik hem volledig uit ons leven. Ik heb niet voldoende bewijs dat hij er echt toe in staat is. Inderdaad, ik overweeg nu ook een webcam of babyfoon.
Maar: hij is, nu we nog samen zijn, nooit alleen overdag net haar. Op Papadag brengt hij een van de twee naar sport. Dan is ze een uurtje met hem alleen, maar doen ze boodschappen.
Als we gescheiden zijn, zal ze alleen zijn met hem.
Het kan echter ook mijn rotgevoel zijn bij hem waardoor ik deze angst heb.
Ze heeft zelf nooit zoiets aangegeven. Ij zeg altijd dat ze álles tegen mama mag zeggen. En ik zeg altijd duidelijk dat niemand haar mag aanraken als ze dat niet wil. Ze is ruim 6 jaar en kan zich goed verwoorden. Toen ik eens zo onopvallend mogelijk vroeg of papa haar wel eens in haar kamer knuffelde, zei ze nee.
Mijn gebruikersnaam slaat op de Les Miserables, het lied van Fantine, 'Mijn droom'. Maar de tijger in de nacht / gromt van ingehouden donder/ als hij hoop aan stukken scheurt / en jouw droom tot schande maakt. Dat is hoe ik me voel: ik was zo naïef toen ik met hem trouwde, had zo'n mooie droom voor een leven met hem samen. Dat is helemaal kapot.
Ik bescherm mijn kinderen juist continu tegen mijn man. Eergisteren zeiden ze vanuit het niets, toen ik alleen met ze was: 'Mama, jij bent de liefste mama. Jij komt altijd voor ons op als papa boos doet.'
Dat is natuurlijk niet gezond. Jezus, ik wil dit ook allemaal niet, hè?
Maar het is gewoon ingewikkeld. Het moeilijkste is om te zien dat ze zich ook aan hun vader hechten en zó graag willen dat hij van ze houdt. Mijn zoontje vooral.
En ze delen ook dingen met hem hoor. Hij stoeit en gamet met ze. Het verwarrende voor hen daaraan is dat hij het ene moment vrolijk met ze lacht, maar dan opeens heel pissig wordt om iets kleins.
Ook dagen waarop hij ze continu vertelt wat ze fout doen zijn rot.
Maar hij leest ook wel eens voor voor het slapengaan en doet voor Sinterklaas zijn best om een leuk cadeau voor ze te bestellen, dus is ook wel betrokken. We delen samen een app waarin we hun grappige uitspraken delen, bijvoorbeeld.
Ik vertel dit allemaal om aan te geven hoe complex het is. Het is akelig in huis tijdens het ontbijt en op die ene vrije dag in het weekend dat we samen vrij zijn. Als de sfeer echt te naar wordt, ga ik met ze weg. Naar de kinderboerderij of wat dan ook. Ze vinden het normaal dat papa niet meegaat.
Ik heb een vriendin die ik in vertrouwen neem, al zes jaar lang. Zij merkte uit zichzelf op dat er iets niet in de haak was. Zij wil dat ik er iets mee ga doen, al heel lang. Maar ze begrijpt ook mijn terughoudendheid.
Mijn kinderen hebben het met mij écht goed. We delen een hele fantasiewereld met elkaar en ik geef hen juist alle aandacht en liefde die ze van hun vader meestal niet krijgen. Ze zijn goed verzorgd, hebben vriendjes en vriendinnetjes, hebben een enorm goeie band met elkaar; als hij niet thuis is, is het echt gezellig in huis. Dan knutselen we, komen er kindjes spelen, doen we leuke spelletjes en wordt er niemand emotioneel pijn gedaan.
Maar als hij er is, is de sfeer ziekelijk. Hij kan tegenwoordig al boos worden als ik op mijn eten kauw. Dan kijkt hij me pissig aan en imiteert mijn eetgeluiden (en ik eet netjes met gesloten mond hoor). Ik negeer dat dan, maar voel me wel rot.
En dit soort dingen doet hij ook met de kinderen. Kun je nagaan hoe zij zich voelen. Maar ik ben er nu altijd bij om in te grijpen. Dan zeg ik: 'Papa heeft een boze bui, het ligt niet aan jullie. Kom, we gaan even... (iets leuks doen, zonder papa)'
Ik ga bellen met veilig thuis voor deskundig advies. Ik moet wel, hè?
Anders krijg ik inderdaad de schijn tegen.
Wat mijn schoonfamilie betreft heb ik die al.
Mijn eigen familie gelooft me trouwens wel, maar heeft zelf zoveel problematiek dat ze me moeilijk kunnen ondersteunen.
Ik ga veilig thuis bellen. Ja. Dat moet.
Natuurlijk ben ik er ook overdag bang voor dat hij haar ooit aanraakt - het liefst heb ik hem volledig uit ons leven. Ik heb niet voldoende bewijs dat hij er echt toe in staat is. Inderdaad, ik overweeg nu ook een webcam of babyfoon.
Maar: hij is, nu we nog samen zijn, nooit alleen overdag net haar. Op Papadag brengt hij een van de twee naar sport. Dan is ze een uurtje met hem alleen, maar doen ze boodschappen.
Als we gescheiden zijn, zal ze alleen zijn met hem.
Het kan echter ook mijn rotgevoel zijn bij hem waardoor ik deze angst heb.
Ze heeft zelf nooit zoiets aangegeven. Ij zeg altijd dat ze álles tegen mama mag zeggen. En ik zeg altijd duidelijk dat niemand haar mag aanraken als ze dat niet wil. Ze is ruim 6 jaar en kan zich goed verwoorden. Toen ik eens zo onopvallend mogelijk vroeg of papa haar wel eens in haar kamer knuffelde, zei ze nee.
Mijn gebruikersnaam slaat op de Les Miserables, het lied van Fantine, 'Mijn droom'. Maar de tijger in de nacht / gromt van ingehouden donder/ als hij hoop aan stukken scheurt / en jouw droom tot schande maakt. Dat is hoe ik me voel: ik was zo naïef toen ik met hem trouwde, had zo'n mooie droom voor een leven met hem samen. Dat is helemaal kapot.
Ik bescherm mijn kinderen juist continu tegen mijn man. Eergisteren zeiden ze vanuit het niets, toen ik alleen met ze was: 'Mama, jij bent de liefste mama. Jij komt altijd voor ons op als papa boos doet.'
Dat is natuurlijk niet gezond. Jezus, ik wil dit ook allemaal niet, hè?
Maar het is gewoon ingewikkeld. Het moeilijkste is om te zien dat ze zich ook aan hun vader hechten en zó graag willen dat hij van ze houdt. Mijn zoontje vooral.
En ze delen ook dingen met hem hoor. Hij stoeit en gamet met ze. Het verwarrende voor hen daaraan is dat hij het ene moment vrolijk met ze lacht, maar dan opeens heel pissig wordt om iets kleins.
Ook dagen waarop hij ze continu vertelt wat ze fout doen zijn rot.
Maar hij leest ook wel eens voor voor het slapengaan en doet voor Sinterklaas zijn best om een leuk cadeau voor ze te bestellen, dus is ook wel betrokken. We delen samen een app waarin we hun grappige uitspraken delen, bijvoorbeeld.
Ik vertel dit allemaal om aan te geven hoe complex het is. Het is akelig in huis tijdens het ontbijt en op die ene vrije dag in het weekend dat we samen vrij zijn. Als de sfeer echt te naar wordt, ga ik met ze weg. Naar de kinderboerderij of wat dan ook. Ze vinden het normaal dat papa niet meegaat.
Ik heb een vriendin die ik in vertrouwen neem, al zes jaar lang. Zij merkte uit zichzelf op dat er iets niet in de haak was. Zij wil dat ik er iets mee ga doen, al heel lang. Maar ze begrijpt ook mijn terughoudendheid.
Mijn kinderen hebben het met mij écht goed. We delen een hele fantasiewereld met elkaar en ik geef hen juist alle aandacht en liefde die ze van hun vader meestal niet krijgen. Ze zijn goed verzorgd, hebben vriendjes en vriendinnetjes, hebben een enorm goeie band met elkaar; als hij niet thuis is, is het echt gezellig in huis. Dan knutselen we, komen er kindjes spelen, doen we leuke spelletjes en wordt er niemand emotioneel pijn gedaan.
Maar als hij er is, is de sfeer ziekelijk. Hij kan tegenwoordig al boos worden als ik op mijn eten kauw. Dan kijkt hij me pissig aan en imiteert mijn eetgeluiden (en ik eet netjes met gesloten mond hoor). Ik negeer dat dan, maar voel me wel rot.
En dit soort dingen doet hij ook met de kinderen. Kun je nagaan hoe zij zich voelen. Maar ik ben er nu altijd bij om in te grijpen. Dan zeg ik: 'Papa heeft een boze bui, het ligt niet aan jullie. Kom, we gaan even... (iets leuks doen, zonder papa)'
Ik ga bellen met veilig thuis voor deskundig advies. Ik moet wel, hè?
Anders krijg ik inderdaad de schijn tegen.
Wat mijn schoonfamilie betreft heb ik die al.
Mijn eigen familie gelooft me trouwens wel, maar heeft zelf zoveel problematiek dat ze me moeilijk kunnen ondersteunen.
Ik ga veilig thuis bellen. Ja. Dat moet.
donderdag 26 november 2020 om 15:53
Ja, je moet actie ondernemen.
Ik geloof ook echt dat je denkt dat je kinderen het hartstikke goed bij je hebben. Maar je beschermt ze niet tegen hun vader. Tuurlijk willen kinderen aardig gevonden worden door beide ouders en daar kunnen ze heel ver in gaan qua gedrag. Loyaliteit noem je dat. Uiteindelijk hebben je kinderen het niet goed bij je momenteel.
Bel je vriendin dat je nu stappen wilt zetten. Als ze een goede vriendin is zal ze je steunen en helpen waar nodig.
Ik geloof ook echt dat je denkt dat je kinderen het hartstikke goed bij je hebben. Maar je beschermt ze niet tegen hun vader. Tuurlijk willen kinderen aardig gevonden worden door beide ouders en daar kunnen ze heel ver in gaan qua gedrag. Loyaliteit noem je dat. Uiteindelijk hebben je kinderen het niet goed bij je momenteel.
Bel je vriendin dat je nu stappen wilt zetten. Als ze een goede vriendin is zal ze je steunen en helpen waar nodig.
donderdag 26 november 2020 om 15:59
Lieve Tijger, ik herken heel veel van wat je schrijft. Dat het leuk is wanneer hij niet thuis is. Maar ook de toenemende agressie over de meest kleine en onnozele dingen. En ik was ook doodsbang. Maar ik heb de stap genomen en hoewel het bloed, zweet en tranen heeft gekost, is het me alles waard geweest! Maak een plan en red jezelf en je kinderen. Bel veilig thuis of neem contact op met jeugd en gezin of hoe het ook heten mag in jouw gemeente. Ik had een fantastische maatschappelijk werkster in de gemeente, die heeft me met raad en daad bijgestaan.
guuske123 wijzigde dit bericht op 26-11-2020 16:00
Reden: Foutje
Reden: Foutje
0.18% gewijzigd
donderdag 26 november 2020 om 18:01
Niet alle kinderen/mensen zijn even trauma gevoelig.
Ik ken redelijk wat gevallen die in een soortgelijk situatie zaten of erger en die zijn opgegroeid tot goed functionerende volwassenen, zonder trauma. Maar als een kind nog klein is weet je nog niet waar het heen gaat. Je moet hoe dan ook altijd al het mogelijke doen om ze te beschermen. Ik vind ook dat TO snel actie moet ondernemen om een veilig onderkomen te zoeken voor zichzelf en kroost. Maar ben er niet mee eens dat gezegd wordt dat het kind getraumatiseerd is/raakt, alsof dit al een bewezen feit is en dat de enige uitkomst is, klaar punt uit. Zo werkt het nl niet.
blueberry wijzigde dit bericht op 26-11-2020 18:02
0.12% gewijzigd
donderdag 26 november 2020 om 21:42
Ik schreef trouwens 'licht traumaatje' omdat iemand zei dat ik gewoon moest scheiden en gedeelde voogdij moest accepteren. Ik ging met enige spot mee in de bagatellisering van het probleem...
Zelf vind ik ieder moment dat hij ze in de war maakt of laat schrikken of onzeker maakt echt te veel.
Ik twijfelde nog te veel, maar dat jullie het allemaal zo eensgezind een te erge situatie voor de kids vinden, geeft me kracht.
Ik ga er echt mee aan de slag. En de focus op het welzijn van de kinderen leggen. Met het risico dat hij uit wraak mij kwaad neerzet. Ik hoop maar dat de hulpverleners echt goed zijn en dit keer niet in zijn charmante optreden trappen. Ik hoop vooral dat het goed komt met hen. Het zijn echt zulke schatten. Ja Ik typ dit jankend.
Bedankt.
Zelf vind ik ieder moment dat hij ze in de war maakt of laat schrikken of onzeker maakt echt te veel.
Ik twijfelde nog te veel, maar dat jullie het allemaal zo eensgezind een te erge situatie voor de kids vinden, geeft me kracht.
Ik ga er echt mee aan de slag. En de focus op het welzijn van de kinderen leggen. Met het risico dat hij uit wraak mij kwaad neerzet. Ik hoop maar dat de hulpverleners echt goed zijn en dit keer niet in zijn charmante optreden trappen. Ik hoop vooral dat het goed komt met hen. Het zijn echt zulke schatten. Ja Ik typ dit jankend.
Bedankt.
donderdag 26 november 2020 om 22:09
Je hebt het steeds maar over gedeelde voogdij. Er is helemaal geen sprake van voogdij.
Als je gaat scheiden houden beide ouders het gezag over de kinderen.
Daarnaast moeten jullie beslissen of jullie voor co-ouderschap gaan waarbij beide ouders (bijna) evenveel voor de kinderen zorgen of dat jullie voor een omgangsregeling gaan.
Als je gaat scheiden houden beide ouders het gezag over de kinderen.
Daarnaast moeten jullie beslissen of jullie voor co-ouderschap gaan waarbij beide ouders (bijna) evenveel voor de kinderen zorgen of dat jullie voor een omgangsregeling gaan.
donderdag 26 november 2020 om 22:13
Wow, wat een verhaal.
Zelf zit ik momenteel middenin iets dergelijks waarbij er zeker al schade is aangericht.
Veilig thuis en nog veel meer instanties zijn hier bij betrokken. Ik kan alleen maar zeggen dat ik daar heel blij mee ben! Ook mijn huisarts betekent hierin inmiddels veel voor ons.
Wees niet bang om hulp te vragen. Ook ik ben in een kwaad daglicht gezet door hem en zijn familie, daar wordt echt doorheen geprikt!
Heel veel sterkte!
Zelf zit ik momenteel middenin iets dergelijks waarbij er zeker al schade is aangericht.
Veilig thuis en nog veel meer instanties zijn hier bij betrokken. Ik kan alleen maar zeggen dat ik daar heel blij mee ben! Ook mijn huisarts betekent hierin inmiddels veel voor ons.
Wees niet bang om hulp te vragen. Ook ik ben in een kwaad daglicht gezet door hem en zijn familie, daar wordt echt doorheen geprikt!
Heel veel sterkte!
anoniem_401606 wijzigde dit bericht op 26-11-2020 23:01
Reden: Aanvulling
Reden: Aanvulling
1.14% gewijzigd
zaterdag 28 november 2020 om 14:46
Een groot deel van je verhaal is helaas voor mij ook heel erg herkenbaar. Mijn ex had er ook nog een alcohol en pornoverslaving bij. Gelukkig nooit lichamelijke mishandeling geweest maar wel veel geestelijke: lelijkerd, dom wicht, vogelverschrikker, jij met je simpele baantje, je bent niks en zult nooit wat bereiken. En dagen lang zwijgen als hij ergens boos om was.
En vooral dat zich anders voordoen naar de buitenwereld maakt het moeilijk omdat je denkt dat niemand je zal geloven. Ze kunnen zich tegenover de buitenwereld altijd heel erg aardig voordoen. Ik heb in het geheim opnames gemaakt en mijn familie was echt in shock toen ze hem hoorden.
De kinderen waren gelukkig nog jong en hij deed het uitschelden en kutopmerkingen maken altijd als de kinderen er niet bij waren. De kinderen merkten het wel als hij in zijn zwijgmodus was dan hing er natuurlijk een hele nare sfeer in huis.
Bij hem weg gaan is nog steeds de beste keuze die ik ooit gemaakt heb, maar zonder het bewijs had ik het niet gedurft omdat dan niemand het ooit geloofd had. Ik raad je aan om toch echt gaan praten met of de huisarts of stichting korrelatie zij kunnen je echt wel verder helpen. Geestelijke mishandeling kan je echt slopen. En ja het is zwaar en het is wennen maar gun jezelf en vooral je kinderen die rust
Wat Maloochem zegt is ook echt een eyeopener! Schrijf alle keren op (bv in je agenda op je telefoon) wat hij zegt en doet.
Als je dan later kijkt en ziet hoe vaak het eigenlijk gebeurd dan sterkt het je alleen maar in je keuze voor jezelf en de kinderen te kiezen.
En vooral dat zich anders voordoen naar de buitenwereld maakt het moeilijk omdat je denkt dat niemand je zal geloven. Ze kunnen zich tegenover de buitenwereld altijd heel erg aardig voordoen. Ik heb in het geheim opnames gemaakt en mijn familie was echt in shock toen ze hem hoorden.
De kinderen waren gelukkig nog jong en hij deed het uitschelden en kutopmerkingen maken altijd als de kinderen er niet bij waren. De kinderen merkten het wel als hij in zijn zwijgmodus was dan hing er natuurlijk een hele nare sfeer in huis.
Bij hem weg gaan is nog steeds de beste keuze die ik ooit gemaakt heb, maar zonder het bewijs had ik het niet gedurft omdat dan niemand het ooit geloofd had. Ik raad je aan om toch echt gaan praten met of de huisarts of stichting korrelatie zij kunnen je echt wel verder helpen. Geestelijke mishandeling kan je echt slopen. En ja het is zwaar en het is wennen maar gun jezelf en vooral je kinderen die rust
Wat Maloochem zegt is ook echt een eyeopener! Schrijf alle keren op (bv in je agenda op je telefoon) wat hij zegt en doet.
Als je dan later kijkt en ziet hoe vaak het eigenlijk gebeurd dan sterkt het je alleen maar in je keuze voor jezelf en de kinderen te kiezen.
zondag 29 november 2020 om 10:16
Goed dat je hier een topic geopend hebt TO! En goed dat je hulp gaat vragen. Je mag bij VT ook altijd 'anoniem' bellen, dus je verhaal doen zonder dat je je achternaam etc. noemt.
De tip om opnames te maken vind ik echt heel goed, ik hoop dat je dat gaat doen.
Het is hierboven al gezegd, maar: er is geen sprake van voogdij of voogdij willen. Jullie hebben allebei gezag (ga ik even vanuit aangezien je het over je man en scheiden hebt) en dat blijft zo. Waar jij op doelt is eerder co-ouderschap denk ik, aangezien je zegt dat hij ze dan ook de helft van de tijd zou willen na de scheiding.
Ik vind het een vreselijke situatie waar jij en je kinderen in zitten en eerlijk: ik vind het ook heel moeilijk wat hier nu het beste is. Want ik vind jouw angst voor seksueel misbruik (bovenop de al bestaande geestelijke mishandeling) wel heftig. En wat is dan wijsheid? Ik hoop dat de hulpverleners je hier goed advies in kunnen geven! Laat je in elk geval niet tegenhouden om deskundig advies hierover in te winnen! Aan jou daarna de beslissing wat je met het advies doet, maar je moet het zeker inwinnen.
Sterkte, ik hoop dat we nog van je horen.
De tip om opnames te maken vind ik echt heel goed, ik hoop dat je dat gaat doen.
Het is hierboven al gezegd, maar: er is geen sprake van voogdij of voogdij willen. Jullie hebben allebei gezag (ga ik even vanuit aangezien je het over je man en scheiden hebt) en dat blijft zo. Waar jij op doelt is eerder co-ouderschap denk ik, aangezien je zegt dat hij ze dan ook de helft van de tijd zou willen na de scheiding.
Ik vind het een vreselijke situatie waar jij en je kinderen in zitten en eerlijk: ik vind het ook heel moeilijk wat hier nu het beste is. Want ik vind jouw angst voor seksueel misbruik (bovenop de al bestaande geestelijke mishandeling) wel heftig. En wat is dan wijsheid? Ik hoop dat de hulpverleners je hier goed advies in kunnen geven! Laat je in elk geval niet tegenhouden om deskundig advies hierover in te winnen! Aan jou daarna de beslissing wat je met het advies doet, maar je moet het zeker inwinnen.
Sterkte, ik hoop dat we nog van je horen.
