Relaties
alle pijlers
Ingewikkelde gevoelens
woensdag 9 juni 2021 om 23:10
Dag Viva forum!
Al langere tijd loop ik met gevoelens waar ik geen raad mee weet. Ik vroeg me af of iemand iets soortgelijks heeft meegemaakt, of misschien snapt waar mijn gevoelens vandaan komen. Helaas kom ik er maar niet uit...
Vanaf mijn 16de had ik een vriend. Toen ik hem leerde kennen was ik een bang vogeltje. Ook hij was niet de meest extraverte persoonlijkheid, maar dit trok me juist aan.
De eerste 4 jaar waren geweldig, maar na school gebeurde er iets. Hij ging werken, ik deed een tussenjaar. In dit jaar volgde ik een programma die mijn zelfvertrouwen een boost gaf. Ook mijn verlangen naar sociaal contact en het zien van de wereld groeide. Daarmee kwamen de twijfels. Mijn vriend was altijd snel tevreden, van hem hoefde het niet zo spannend. Hij nam weinig initiatief, de beslissingen en leuke ideeën kwamen meestal van mijn kant. Ik merkte dat de sleur erin sloop. Toch hield ik zielsveel van hem, hij was mijn maatje, en besloot ik niet zomaar op te geven.
Mijn vriend werd met de 4,5 jaar die volgde steeds stiller. Hij gamede erg veel en liet al zijn andere hobby's vallen. Ook met mij ging het niet goed. Begin vorig jaar zijn we gaan samenwonen, in een onbekend dorp waar weinig te beleven veel. Voor een twintiger die de wereld wil zien, en die graag bij haar familie is, niet de beste match... Hij vond het er prima en begreep mijn gevoelens niet goed. En zo leefden we langzaam steeds meer langs elkaar heen.
Begin dit jaar voelde ik een enorme drang om te leven, om me los te wrikken. Om dat saaie dorp achter me te laten. In maart begon ik bij een bedrijf waar ik al eerder als invalkracht gewerkt had. En daar werkte nog steeds een collega die mij erg intrigeerde...
In veel dingen is hij totaal het tegenovergestelde van mijn vriend: sociaal, niet op zijn mondje gevallen, ondernemend. Twee jaar daarvoor vond ik hem ook best leuk, maar liet ik het bij die gevoelens. Nu voelde ik enorm de drang om ze te ontdekken.
Ik besloot in gesprek te gaan met mijn vriend. Ik vertelde niks over de collega, maar wel over de steeds groter wordende twijfels. Weken hebben we gepraat, maar kwamen we niet tot een oplossing. We besloten toen voor een pauze te gaan. Ik ben twee weken naar mijn ouders vertrokken. Hierin hebben we geen contact gehad, om te kijken hoe we ons zouden voelen, en om daarna de knoop door te hakken.
Wat voelde ik me weer levend! Het contact met de collega bleef, en ik betrapte mezelf erop hier erg happy van te worden. Nog steeds hield ik hem op een gepaste afstand en is er verder niks tussen ons gebeurd, maar ergens voelde ik wel het verlangen groeien.
Na twee weken heb ik de knoop doorgehakt. Mijn vriend wilde graag met mij verder, ik wist het ergens nog steeds niet. Maar twijfelen binnen de relatie wilde ik niet meer. Nog steeds hield ik van hem, maar dit is toch geen goede basis voor een relatie? En hij verdient toch ook iemand die volledig voor hem gaat? Hiermee dacht ik de juiste beslissing gemaakt te hebben.
Nu, 2 maanden later, loopt mijn onmogelijke brein nog steeds te twijfelen. Ik mis hem. Niet elk moment van de dag, maar vaak en soms heel heftig. En ik weet dat hij mij ook nog steeds mist. Heb ik te vroeg opgegeven? Er waren momenten dat ik zo naar hem was teruggegaan, maar wat als ik dan over een paar maanden weer begin te twijfelen?
Anderzijds hebben die collega en ik nog steeds contact. Hij maakt duidelijk mij erg leuk te vinden en beter te willen leren kennen. En hoe kan het ook anders... Dit laat mij totaal niet koud. Hoe kunnen de gevoelens van een mens zo verwarrend zijn? Hoe kan ik warme gevoelens hebben voor twee mensen?
Hoe weet ik dat ik mijn ex mis, en niet de fijne momenten die we hadden of een arm om me heen? Hoe weet ik of dat wat ik voor die collega voel, oprechte interesse is en niet de behoefte aan spanning en aandacht?
Even een heel verhaal, maar ik hoop dat jullie er doorheen komen
Al langere tijd loop ik met gevoelens waar ik geen raad mee weet. Ik vroeg me af of iemand iets soortgelijks heeft meegemaakt, of misschien snapt waar mijn gevoelens vandaan komen. Helaas kom ik er maar niet uit...
Vanaf mijn 16de had ik een vriend. Toen ik hem leerde kennen was ik een bang vogeltje. Ook hij was niet de meest extraverte persoonlijkheid, maar dit trok me juist aan.
De eerste 4 jaar waren geweldig, maar na school gebeurde er iets. Hij ging werken, ik deed een tussenjaar. In dit jaar volgde ik een programma die mijn zelfvertrouwen een boost gaf. Ook mijn verlangen naar sociaal contact en het zien van de wereld groeide. Daarmee kwamen de twijfels. Mijn vriend was altijd snel tevreden, van hem hoefde het niet zo spannend. Hij nam weinig initiatief, de beslissingen en leuke ideeën kwamen meestal van mijn kant. Ik merkte dat de sleur erin sloop. Toch hield ik zielsveel van hem, hij was mijn maatje, en besloot ik niet zomaar op te geven.
Mijn vriend werd met de 4,5 jaar die volgde steeds stiller. Hij gamede erg veel en liet al zijn andere hobby's vallen. Ook met mij ging het niet goed. Begin vorig jaar zijn we gaan samenwonen, in een onbekend dorp waar weinig te beleven veel. Voor een twintiger die de wereld wil zien, en die graag bij haar familie is, niet de beste match... Hij vond het er prima en begreep mijn gevoelens niet goed. En zo leefden we langzaam steeds meer langs elkaar heen.
Begin dit jaar voelde ik een enorme drang om te leven, om me los te wrikken. Om dat saaie dorp achter me te laten. In maart begon ik bij een bedrijf waar ik al eerder als invalkracht gewerkt had. En daar werkte nog steeds een collega die mij erg intrigeerde...
In veel dingen is hij totaal het tegenovergestelde van mijn vriend: sociaal, niet op zijn mondje gevallen, ondernemend. Twee jaar daarvoor vond ik hem ook best leuk, maar liet ik het bij die gevoelens. Nu voelde ik enorm de drang om ze te ontdekken.
Ik besloot in gesprek te gaan met mijn vriend. Ik vertelde niks over de collega, maar wel over de steeds groter wordende twijfels. Weken hebben we gepraat, maar kwamen we niet tot een oplossing. We besloten toen voor een pauze te gaan. Ik ben twee weken naar mijn ouders vertrokken. Hierin hebben we geen contact gehad, om te kijken hoe we ons zouden voelen, en om daarna de knoop door te hakken.
Wat voelde ik me weer levend! Het contact met de collega bleef, en ik betrapte mezelf erop hier erg happy van te worden. Nog steeds hield ik hem op een gepaste afstand en is er verder niks tussen ons gebeurd, maar ergens voelde ik wel het verlangen groeien.
Na twee weken heb ik de knoop doorgehakt. Mijn vriend wilde graag met mij verder, ik wist het ergens nog steeds niet. Maar twijfelen binnen de relatie wilde ik niet meer. Nog steeds hield ik van hem, maar dit is toch geen goede basis voor een relatie? En hij verdient toch ook iemand die volledig voor hem gaat? Hiermee dacht ik de juiste beslissing gemaakt te hebben.
Nu, 2 maanden later, loopt mijn onmogelijke brein nog steeds te twijfelen. Ik mis hem. Niet elk moment van de dag, maar vaak en soms heel heftig. En ik weet dat hij mij ook nog steeds mist. Heb ik te vroeg opgegeven? Er waren momenten dat ik zo naar hem was teruggegaan, maar wat als ik dan over een paar maanden weer begin te twijfelen?
Anderzijds hebben die collega en ik nog steeds contact. Hij maakt duidelijk mij erg leuk te vinden en beter te willen leren kennen. En hoe kan het ook anders... Dit laat mij totaal niet koud. Hoe kunnen de gevoelens van een mens zo verwarrend zijn? Hoe kan ik warme gevoelens hebben voor twee mensen?
Hoe weet ik dat ik mijn ex mis, en niet de fijne momenten die we hadden of een arm om me heen? Hoe weet ik of dat wat ik voor die collega voel, oprechte interesse is en niet de behoefte aan spanning en aandacht?
Even een heel verhaal, maar ik hoop dat jullie er doorheen komen
donderdag 10 juni 2021 om 08:05
Je hebt zeker de juiste keus gemaakt, maar het is ook logisch dat dat verdriet oproept. En dat geeft niet. Wie echt wil leven, stuit daarbij af en toe onherroepelijk op moeilijke gevoelens. Maar die hoef je niet te ontlopen, die horen er gewoon bij.
Wel zou ik je adviseren je eigen ontwikkeling een tijdje los te koppelen van welke man dan ook. Je bent heel vroeg in een relatie beland waar je jezelf niet kon zijn, en nu heb je alweer iemand anders in het vizier. Besef je dat daarbij precies hetzelfde kan gebeuren? Ik denk echt dat het slim is om eerst helder te krijgen wie je nou eigenlijk zelf bent.
Wel zou ik je adviseren je eigen ontwikkeling een tijdje los te koppelen van welke man dan ook. Je bent heel vroeg in een relatie beland waar je jezelf niet kon zijn, en nu heb je alweer iemand anders in het vizier. Besef je dat daarbij precies hetzelfde kan gebeuren? Ik denk echt dat het slim is om eerst helder te krijgen wie je nou eigenlijk zelf bent.
donderdag 10 juni 2021 om 08:10
Gevoelens kunnen verwarrend zijn, maar ik vind het allemaal helemaal niet zo gek klinken.
De kans dat je uit je eerste liefde groeit is vrij groot denk ik. Mensen veranderen gewoon en je behoeften veranderen.
Daarnaast is het pas twee maanden geleden? Het is toch niet gek dat je er nog mee bezig bent?
Ik denk dat je hele normale gevoelens aan het overanalyseren bent.
Ga lekker je leven leven hoe dat jij wil. Ontdekken wie je bent en wat je leuk vindt etc. Hoe je schrijft geeft mij sterk de indruk dat dat ook is waar je behoefte aan hebt. Ik denk zelf dat het ook goed is dat je deze keuze hebt gemaakt.
Ik zou niet meteen in een volgende relatie springen. Ik denk dat het echt goed voor je is om dingen alleen te ontdekken en uit te zoeken.
De kans dat je uit je eerste liefde groeit is vrij groot denk ik. Mensen veranderen gewoon en je behoeften veranderen.
Daarnaast is het pas twee maanden geleden? Het is toch niet gek dat je er nog mee bezig bent?
Ik denk dat je hele normale gevoelens aan het overanalyseren bent.
Ga lekker je leven leven hoe dat jij wil. Ontdekken wie je bent en wat je leuk vindt etc. Hoe je schrijft geeft mij sterk de indruk dat dat ook is waar je behoefte aan hebt. Ik denk zelf dat het ook goed is dat je deze keuze hebt gemaakt.
Ik zou niet meteen in een volgende relatie springen. Ik denk dat het echt goed voor je is om dingen alleen te ontdekken en uit te zoeken.
Emboldened by the flame of ambition
donderdag 10 juni 2021 om 08:12
Wat Dwaler zegt, je mist het vertrouwde. En zoals ik het lees was de relatie al gedoemd te mislukken.
Soms werken relaties, soms niet. Dat is verdrietig maar fijn dat je er nu achterkomt ipv over nog eens 5 jaar met twee bloedjes van kinderen.
Ga jezelf opnieuw ontdekken en let it be.
Het feit dat jij je zo levend en goed voelde nadat je weg was bij hem, zegt mij genoeg!
Hij redt zich echt wel.....
Soms werken relaties, soms niet. Dat is verdrietig maar fijn dat je er nu achterkomt ipv over nog eens 5 jaar met twee bloedjes van kinderen.
Ga jezelf opnieuw ontdekken en let it be.
Het feit dat jij je zo levend en goed voelde nadat je weg was bij hem, zegt mij genoeg!
Hij redt zich echt wel.....
donderdag 10 juni 2021 om 10:13
Heel ingewikkeld klinkt het eigenlijk niet, liefdesverdriet (of gemis van het vertrouwde) is zeker na een eerste lange liefde heel logisch, ook als je het zelf eindigt.
Reken op nog een extra dipje als je gevoelens voor die collega wat minder worden of als dat niks blijkt te zijn. Nu heb je de break up toch een beetje aan die kriebels gekoppeld, ook al speelde er andere (legitieme) redenen. Verwacht vooral niet teveel daarvan, geniet van je kriebels en focus je even op hoe je zelf je leven wilt invullen, je moet nu jezelf weer even als zelfstandige volwassene leren kennen.
Reken op nog een extra dipje als je gevoelens voor die collega wat minder worden of als dat niks blijkt te zijn. Nu heb je de break up toch een beetje aan die kriebels gekoppeld, ook al speelde er andere (legitieme) redenen. Verwacht vooral niet teveel daarvan, geniet van je kriebels en focus je even op hoe je zelf je leven wilt invullen, je moet nu jezelf weer even als zelfstandige volwassene leren kennen.
donderdag 10 juni 2021 om 10:24
Liefde voor je ex zal je altijd wel houden gezien de x jaren dat hij in je leven is geweest en alle herinneringen etc., maar koppels groeien wel vaker uit elkaar, part of life;)
''Hoe weet ik of dat wat ik voor die collega voel, oprechte interesse is en niet de behoefte aan spanning en aandacht?''
Waarschijnlijk is het inderdaad de spanning en aandacht, maar goed dit weet je ook pas zeker als je het een kans geeft, maar van de ene na andere hoppen en of bezig zijn met iemand terwijl je nog in een relatie bent lijkt eerder op een gevalletje rebound.
Time will tell.
''Hoe weet ik of dat wat ik voor die collega voel, oprechte interesse is en niet de behoefte aan spanning en aandacht?''
Waarschijnlijk is het inderdaad de spanning en aandacht, maar goed dit weet je ook pas zeker als je het een kans geeft, maar van de ene na andere hoppen en of bezig zijn met iemand terwijl je nog in een relatie bent lijkt eerder op een gevalletje rebound.
Time will tell.
donderdag 10 juni 2021 om 21:17
Dank iedereen voor de reacties! En dat jullie mijn verhaal gelezen hebben, doet me heel erg goed 
Eigenlijk is iedereen het er wel over eens: mijn gevoelens zijn normaal, het hoort erbij, en helemaal na zo'n lange periode (8,5 jaar om precies te zijn). Ook erg fijn dat meerdere van jullie vinden dat ik een goede keuze heb gemaakt. Daar kan ik nog wel over twijfelen.
Ik besef me zeker dat het niet slim is om zo snel weer in een relatie te stappen en probeer hiervoor te waken. Al is het soms lastig en moeilijk te weerstaan, en dan bedoel ik vooral het flirterige contact, want de kriebels laten me even mijn verdriet vergeten. Maar gelijk een relatie inspringen voelt voor mij ook niet goed, dus richt ik me nu vooral op mijn persoonlijke ontwikkeling
Eigenlijk is iedereen het er wel over eens: mijn gevoelens zijn normaal, het hoort erbij, en helemaal na zo'n lange periode (8,5 jaar om precies te zijn). Ook erg fijn dat meerdere van jullie vinden dat ik een goede keuze heb gemaakt. Daar kan ik nog wel over twijfelen.
Ik besef me zeker dat het niet slim is om zo snel weer in een relatie te stappen en probeer hiervoor te waken. Al is het soms lastig en moeilijk te weerstaan, en dan bedoel ik vooral het flirterige contact, want de kriebels laten me even mijn verdriet vergeten. Maar gelijk een relatie inspringen voelt voor mij ook niet goed, dus richt ik me nu vooral op mijn persoonlijke ontwikkeling
donderdag 10 juni 2021 om 21:28
Ergens... Zo gek is het ook niet. We zijn haast samen opgegroeid, van tieners groen als gras naar jongvolwassenen. En het meisje wat ik toen was, ben ik niet meer. Als het gaat om hobby's en een hoop interesses nog wel, maar qua assertiviteit, ambities en motivaties totaal anders, waar hij eigenlijk grotendeels is blijven hangen. Alleen de liefde is niet verdwenen. Zoals @funieda al zei, ik denk ook niet dat die (snel) zal verdwijnen.
Maar die angst zit er wel. Wat als hij toch de ware is en ik laat hem lopen? Ergens geloof ik wel dat als het zo moet zijn, dan komt het wel goed. Alleen hoe vaak hoor je wel niet dat sommige mensen spijt houden? Hoe onderscheid je de liefde die je voelt voor iemand met wie je heel veel leuke herinneringen deelt, en de liefde die je voelt voor iemand met wie je nog heel veel leuke herinneringen wilt maken?
Maar die angst zit er wel. Wat als hij toch de ware is en ik laat hem lopen? Ergens geloof ik wel dat als het zo moet zijn, dan komt het wel goed. Alleen hoe vaak hoor je wel niet dat sommige mensen spijt houden? Hoe onderscheid je de liefde die je voelt voor iemand met wie je heel veel leuke herinneringen deelt, en de liefde die je voelt voor iemand met wie je nog heel veel leuke herinneringen wilt maken?
zondag 13 juni 2021 om 08:13
Hallo Viva-ers,
Helaas voel ik de afgelopen dagen weer heel erg de neiging om terug te gaan en voel ik steeds vlagen van paniek. Soms sta ik zelfs op het punt om hem te bellen... Wat natuurlijk een heel slecht plan is, want daarmee geef ik hem hoop en bereik ik niet veel, behalve misschien een tijdelijke troost en bevestiging.
Het is heel moeilijk om te onderscheiden of het oprechte gevoelens zijn, of mijn angst en onzekerheid. Gedachten spoken door mijn hoofd zoals "Wat als ik de grootste fout van mijn leven heb gemaakt? Nu kan ik nog een poging doen om het recht te trekken!"
Wat kan ik op zijn moment het beste doen?
Helaas voel ik de afgelopen dagen weer heel erg de neiging om terug te gaan en voel ik steeds vlagen van paniek. Soms sta ik zelfs op het punt om hem te bellen... Wat natuurlijk een heel slecht plan is, want daarmee geef ik hem hoop en bereik ik niet veel, behalve misschien een tijdelijke troost en bevestiging.
Het is heel moeilijk om te onderscheiden of het oprechte gevoelens zijn, of mijn angst en onzekerheid. Gedachten spoken door mijn hoofd zoals "Wat als ik de grootste fout van mijn leven heb gemaakt? Nu kan ik nog een poging doen om het recht te trekken!"
Wat kan ik op zijn moment het beste doen?
zondag 13 juni 2021 om 08:43
Dingen als "de grootste fout van mijn leven" zeggen vind ik altijd een hoog dramagehalte hebben. Een man die is zoals jij hebt beschreven in je topic is echt niet de grootste fout van je leven om dat los te laten. Sterker nog: ook een leuke man zou niet de grootste fout zijn. Je hebt geen man nodig om gelukkig te zijn en er eentje loslaten is zeker niet je grootste fout.
Het klinkt een beetje als een oude Disney film met die wanhopige prinsessen die alleen maar voor die prins leven.
Meid, ga je leven leven. Realiseer je dat je pas geleden een relatiebreuk hebt gehad en dat dat tijd kost om te helen. Probeer van je zondag te genieten en probeer de mogelijkheden te zien voor de toekomst. Het leven kan echt heel fijn zijn, ook alleen. Alleen aan het roer van je leven staan en zien dat alle wegen open liggen voor je.
Het klinkt een beetje als een oude Disney film met die wanhopige prinsessen die alleen maar voor die prins leven.
Meid, ga je leven leven. Realiseer je dat je pas geleden een relatiebreuk hebt gehad en dat dat tijd kost om te helen. Probeer van je zondag te genieten en probeer de mogelijkheden te zien voor de toekomst. Het leven kan echt heel fijn zijn, ook alleen. Alleen aan het roer van je leven staan en zien dat alle wegen open liggen voor je.
Emboldened by the flame of ambition
zondag 13 juni 2021 om 08:45
Volhouden… je bent niet voor niets uit elkaar gegaan als ik dat zo hoor en er is niets wezenlijks veranderd aan je ex en jullie situatie. Dus hoe verdrietig het ook is, laat het zo.Maeve schreef: ↑13-06-2021 08:13Hallo Viva-ers,
Helaas voel ik de afgelopen dagen weer heel erg de neiging om terug te gaan en voel ik steeds vlagen van paniek. Soms sta ik zelfs op het punt om hem te bellen... Wat natuurlijk een heel slecht plan is, want daarmee geef ik hem hoop en bereik ik niet veel, behalve misschien een tijdelijke troost en bevestiging.
Het is heel moeilijk om te onderscheiden of het oprechte gevoelens zijn, of mijn angst en onzekerheid. Gedachten spoken door mijn hoofd zoals "Wat als ik de grootste fout van mijn leven heb gemaakt? Nu kan ik nog een poging doen om het recht te trekken!"
Wat kan ik op zijn moment het beste doen?
Probeer afleiding te zoeken, dingen te doen die je leuk vindt. Als dat genieten is van de kriebels van een andere man is dat ook prima, zo lang het je lukt om je eigen ontwikkeling daarbinnen een plekje te geven.
Ik heb ook vrij jong een lange (wel minder lang dan de jouwe hoor) relatie gehad, uitgemaakt en verdrietig om geweest. En heel soms mis ik dingen die we samen hadden nog steeds (10 jaar later). Maar ik ben ook al tien jaar heel gelukkig met de rebound en besef echt wel dat dat beter past en dat ik in deze relatie veel meer ruimte heb om zelf te groeien. En dat is zeker als je jong bent wel heel belangrijk
zondag 13 juni 2021 om 08:49
Lieve TO,
Ook ik ben het met de rest eens en ik vind dat je tegenover je vriend maar ook tegenover jezelf de juiste beslissing hebt genomen.
Dat daar emoties en gevoel bij komt is menselijk en logisch, veranderingen zijn eng en spannend en je bent lang samengeweest met je ex.
Uit elkaar gaan na een lange tijd is altijd lastig en pijnlijk (Ook voor de initiatiefnemer) en je bent niet van ijzer.
Natuurlijk doet het pijn om iets los te laten.
Geef jezelf de tijd en doe rustig aan.
Ook ik ben het met de rest eens en ik vind dat je tegenover je vriend maar ook tegenover jezelf de juiste beslissing hebt genomen.
Dat daar emoties en gevoel bij komt is menselijk en logisch, veranderingen zijn eng en spannend en je bent lang samengeweest met je ex.
Uit elkaar gaan na een lange tijd is altijd lastig en pijnlijk (Ook voor de initiatiefnemer) en je bent niet van ijzer.
Natuurlijk doet het pijn om iets los te laten.
Geef jezelf de tijd en doe rustig aan.
zondag 13 juni 2021 om 08:56
Dag Maeve,
Laat die gevoelens van verdriet er maar gewoon zijn. Dat is ok.
Ik heb ook wel eens een relatie beëindigd met een schat van een man. Daar heb ik toen ook over getwijfeld. Ons seksleven was helaas quasi onbestaande geworden. Dat was voor mij tien wel een graadmeter, als jonge twintiger. Ik had toen een soort mantra in mijn hoofd: ik heb gedaan wat ik dacht dat juist was op dat moment met de info die ik toen had. Dat maakt dat mezelf niks kon verwijten. Het klinkt misschien wat rationeel, maar die info, dat zijn even goed de twijfelende gevoelens van toen.
Ga niet terug naar hem. Je twijfels zijn daar zo weer en zijn hart wordt nog eens gebroken. Het helpt jou ook niet in je proces.
Laat die gevoelens van verdriet er maar gewoon zijn. Dat is ok.
Ik heb ook wel eens een relatie beëindigd met een schat van een man. Daar heb ik toen ook over getwijfeld. Ons seksleven was helaas quasi onbestaande geworden. Dat was voor mij tien wel een graadmeter, als jonge twintiger. Ik had toen een soort mantra in mijn hoofd: ik heb gedaan wat ik dacht dat juist was op dat moment met de info die ik toen had. Dat maakt dat mezelf niks kon verwijten. Het klinkt misschien wat rationeel, maar die info, dat zijn even goed de twijfelende gevoelens van toen.
Ga niet terug naar hem. Je twijfels zijn daar zo weer en zijn hart wordt nog eens gebroken. Het helpt jou ook niet in je proces.
zondag 13 juni 2021 om 08:57
Die jezus heb ik verdiend, hahaha. Mijn verstand geloofd dat ook wel, dan waren er niet jaren zoveel dalen en twijfels geweest.FeeLucifer01 schreef: ↑13-06-2021 08:21Jezus, ga een beetje leven. En zonder hem inderdaad.
Hij is niet de ware. Want dan was je leven met hem leuker geweest en was er niet al jaren saaiheid en twijfel. Je bent gewoon bang om alleen te zijn.
Ik zou daar mijn energie in steken als ik jou was.
Dat ben ik/ga ik zeker doen!
zondag 13 juni 2021 om 09:01
Je verdient het hoor! Doe vooral wat goed is voor jou, voor je ontwikkeling en wat jij echt nodig hebt en wil. En blijf niet bij iemand waar je eigenlijk naar beneden word getrokken qua leven. En iemand die totaal andere dingen wil dan jij.
Je hoeft niet altijd alles samen te doen maar een beetje dezelfde energie zou wel fijn zijn. En voor nu is alleen of scharrelen of daten helemaal prima.
zondag 13 juni 2021 om 09:03
Dat klopt ook zeker. Op dit soort momenten kan ik me echt in mijn eigen drama wentelen. Als ik jullie reacties dan lees, en dan weer mijn bericht, denk ik echt:Skadí schreef: ↑13-06-2021 08:43Dingen als "de grootste fout van mijn leven" zeggen vind ik altijd een hoog dramagehalte hebben. Een man die is zoals jij hebt beschreven in je topic is echt niet de grootste fout van je leven om dat los te laten. Sterker nog: ook een leuke man zou niet de grootste fout zijn. Je hebt geen man nodig om gelukkig te zijn en er eentje loslaten is zeker niet je grootste fout.
Het klinkt een beetje als een oude Disney film met die wanhopige prinsessen die alleen maar voor die prins leven.
Meid, ga je leven leven. Realiseer je dat je pas geleden een relatiebreuk hebt gehad en dat dat tijd kost om te helen. Probeer van je zondag te genieten en probeer de mogelijkheden te zien voor de toekomst. Het leven kan echt heel fijn zijn, ook alleen. Alleen aan het roer van je leven staan en zien dat alle wegen open liggen voor je.
Dat is zeker wat ik moet doen. Ergens nog moeilijk om te geloven, omdat ik bijna niet beter weet dan dat ik partner heb, maar ik hoor van iedereen hoe fijn het single leven kan zijn en je alleen maar sterker en gelukkiger uit een break-up kan komen.
zondag 13 juni 2021 om 09:06
Dankje voor de bemoediging!Loes23 schreef: ↑13-06-2021 08:45Volhouden… je bent niet voor niets uit elkaar gegaan als ik dat zo hoor en er is niets wezenlijks veranderd aan je ex en jullie situatie. Dus hoe verdrietig het ook is, laat het zo.
Probeer afleiding te zoeken, dingen te doen die je leuk vindt. Als dat genieten is van de kriebels van een andere man is dat ook prima, zo lang het je lukt om je eigen ontwikkeling daarbinnen een plekje te geven.
Ik heb ook vrij jong een lange (wel minder lang dan de jouwe hoor) relatie gehad, uitgemaakt en verdrietig om geweest. En heel soms mis ik dingen die we samen hadden nog steeds (10 jaar later). Maar ik ben ook al tien jaar heel gelukkig met de rebound en besef echt wel dat dat beter past en dat ik in deze relatie veel meer ruimte heb om zelf te groeien. En dat is zeker als je jong bent wel heel belangrijk
Fijn om te lezen dat je iets soortgelijks hebt meegemaakt. En dat je dingen nog kan missen na 10 jaar (oftewel het is normaal), en toch heel kan gelukkig zijn met jezelf en een nieuwe liefde.
zondag 13 juni 2021 om 09:10
Dankje dat je dat zegt!Phoebe1982 schreef: ↑13-06-2021 08:49Lieve TO,
Ook ik ben het met de rest eens en ik vind dat je tegenover je vriend maar ook tegenover jezelf de juiste beslissing hebt genomen.
Dat daar emoties en gevoel bij komt is menselijk en logisch, veranderingen zijn eng en spannend en je bent lang samengeweest met je ex.
Uit elkaar gaan na een lange tijd is altijd lastig en pijnlijk (Ook voor de initiatiefnemer) en je bent niet van ijzer.
Natuurlijk doet het pijn om iets los te laten.
Geef jezelf de tijd en doe rustig aan.
Familie en vrienden gaan er soms vanuit dat ik als initiatiefnemer huppelend verder ga met mijn leven en vinden het nog weleens raar dat ik verdrietig ben. Mijn ex denkt dat overigens ook (dat ik vrolijk verder ben gegaan).
Ga ik doen!
zondag 13 juni 2021 om 09:10
Helaas is dat wel waar... En veranderd zijn we zeker.viva-amber schreef: ↑13-06-2021 08:53Een tienerliefde houdt zelden het hele leven stand. Je verandert en hij ook.
zondag 13 juni 2021 om 09:17
Precies dat, want dat is wat hij ook is: een schat van een jongen die alles voor me deed, maar zulke andere idealen en doelen in het leven. Dat gevoel bekroop me ook, van: is dit het nou? Voor de rest van mijn leven? Terwijl ik nog in de startblokken sta...Poloppie schreef: ↑13-06-2021 08:56Dag Maeve,
Laat die gevoelens van verdriet er maar gewoon zijn. Dat is ok.
Ik heb ook wel eens een relatie beëindigd met een schat van een man. Daar heb ik toen ook over getwijfeld. Ons seksleven was helaas quasi onbestaande geworden. Dat was voor mij tien wel een graadmeter, als jonge twintiger. Ik had toen een soort mantra in mijn hoofd: ik heb gedaan wat ik dacht dat juist was op dat moment met de info die ik toen had. Dat maakt dat mezelf niks kon verwijten. Het klinkt misschien wat rationeel, maar die info, dat zijn even goed de twijfelende gevoelens van toen.
Ga niet terug naar hem. Je twijfels zijn daar zo weer en zijn hart wordt nog eens gebroken. Het helpt jou ook niet in je proces.
Je mantra vind ik erg goed en kloppend! Het is ook precies zoals het is. Ik ben bang om de grootste fout van mijn leven te maken, maar weet niet eens of het met een andere man misschien wel veel beter matcht. Ik hou me ergens nog aan hem vast omdat het vertrouwd is en ik weet wat ik aan hem heb. Even de redenen vergetende waarom ik het heb uitgemaakt.