Schoonmoeder taferelen

Hallo allemaal,

Ik ben een stille meelezer maar heb hiervoor toch maar even een account aangemaakt.

Ik heb een hele lieve vriend en ben ook al 2 jaar heel gelukkig met hem. We wonen allebei nog thuis, 27 en 29 jaar. Beiden een baan (mbo) maar de bekende huizenmarkt zit even niet mee. We willen heel graag samenwonen en zijn er ook wel al mee bezig, maar het is lastig, we zitten vast net zoals zoveel leeftijdgenoten. Maar dat mag de pret niet drukken, we hebben nog alle tijd en zijn nog jong.

Het enige probleem is zijn thuissituatie. Zijn vader is 2 jaar geleden weggevallen en schoonmoeder was altijd erg afhankelijk. Administratie, online dingen regelen, geldzaken, boodschappen, autorijden, huishouden. Alles werd voor haar geregeld. Sinds schoonvader is weggevallen staat ze er alleen voor en hangt ze enorm aan mijn vriend. En mijn vriend is zoals de meeste kinderen erg loyaal naar zijn ouders en voelt ook een bepaalde druk. Vader is weggevallen dus nu moet hij het doen.

Ze is enorm lief hoor, maar zo afhankelijk.. Geldzaken moet mijn vriend nog regelen, want de app snapt ze niet en online betalen ook niet. Dus komt ze daarmee steeds naar mijn vriend, te pas en te onpas. Ik heb aangeboden het uit te leggen zodat ze het zelf kan doen. Maar daar staat ze helemaal niet voor open, want 'ze zal het toch nooit begrijpen'. Overigens kan ze wel online Facebooken en twitteren. Dus die tegenstrijdigheid vind ik lastig te accepteren.. alsof ze afhankelijk wil zijn, maar dat kan ik me ook niet voorstellen..

Tijdje terug stond ze om 12 uur snachts te roepen dat er iets geprint moest worden, want dat had ze morgen nodig. Ze denkt dus ook niet vooruit, en als ze er te laat aan denkt worden wij letterlijk ons bed uit getrommeld om het voor haar te regelen. Dit gebeurt vaker. Toen wij een 80 urige werkweek achter de rug hadden en eindelijk even een dagje vrij hadden en rustig aan konden doen, stonden om 8 uur de bouwvakkers binnen voor een aanpassing in het huis. Ik snap heel goed dat het haar huis is, en heb daar alle respect voor. Maar mijn vriend werd enorm chagrijnig en boos en ik zit daar dan mee. Ik zit dat met een chagrijnige vriend op onze spaarzame vrije dag.. en het had de hele week gekund toen we waren werken. Ook toen we op vakantie waren in het buitenland zijn we in 2 weken tijd 4 keer gebeld door haar, een keer kon ze het huis niet meer in omdat ze iets verkeerds had gedaan met het alarm. Tja, bel het beveiligingsbedrijf, niet ons.. maar dat moest vriend allemaal op afstand voor haar regelen want zij kon het niet. Op die momenten sta ik echt op ontploffen, maar ik hou me enorm in.

Snelwegen rijden doet ze niet. Ze doet de boodschappen alleen in de dure buurtsuper. Wij rijden zelf naar de goedkopere grote supermarkt en nemen dan ook van alles voor haar mee. Dat is overigens te bereiken zonder snelweg rijden, maar daar de grote boodschappen doen vergeet ze steeds, waardoor wij dus weer voor haar meenemen. Hierin is vriend dan ook een enorme mama's boy, want ik hoor geregeld 'dit even meenemen voor mama'. Dat is natuurlijk hartstikke lief van hem, maar ik zie daarin ook een soort schuldgevoel naar zijn moeder, want ze zit alleen, ze heeft het moeilijk en zwaar, dus ik doe wat extra voor haar. Echt hartstikke lief, maar het is niet 4 keer per week nodig.. er gaat onbewust nog veel geld doorheen op die manier namelijk. Want boodschappen die wij halen wordt eigenlijk vanuit gegaan, wordt niet terugbetaald. Vraagt vriend ook niet om. We leven vrij zelfstandig bij haar thuis en vriend betaald ook huur. We hebben een eigen koelkast, voorraadkast, keukentje, douche en wasmachine bijvoorbeeld. (Dit hebben we geïmproviseerd zodat we wat eigen ruimte hebben) maar regelmatig verdwijnen er spullen uit onze koelkast en voorraadkast, dit heb ik eens proberen aan te geven toen er weer iets weg was, daar hebben we toen ruzie over gekregen. Er staat een voorraad lege flessen van een half jaar van haar alleen, die gewoon niet worden weggebracht net zolang tot wij ze meenemen. Soms worden die zelfs in onze ruimte neergezet, als hint van 'nemen jullie maar mee'. Dit is niet afhankelijk zijn maar gewoon lui en het wel lekker makkelijk vinden. Maar als wij het niet doen doet niemand het en staat er een voorraad flessen... Ben in staat ze in te leveren bij een goed doel ofzo, mogen zij het statiegeld houden.

Met eten is het ook regelmatig aanpassen. Als het aan mij lag aten we meer met ons 2e dan met z'n 3e. Maar schoonmoeder wilde heel graag dat wij bij haar aten, en vriend vond dat ook wel nodig want anders zat ze zo alleen.. dus dit is erin geslopen. Altijd als ik bij vriend was aten we met z'n allen, nooit met ons 2e terwijl die mogelijkheid er dus wel was. Ik snap als je thuiswoont dat gezamenlijk eten erbij hoort. Maar we hebben juist onze eigen ruimte gecreëerd zodat we wat zelfstandiger konden zijn zolang de huizenmarkt nog zo overhit is. Daarom waren we in eerste instantie ook wat meer bij vriend aanwezig dan bij mij thuis , omdat we daar een eigen ruimte hebben. Voelt toch als een eigen studiootje zeg maar. Maar daar wordt dus amper gebruik van gemaakt. Het samen eten sloop erin, vond ik ook geen probleem want er waren duidelijke afspraken over en het was gezellig. Ze wilde graag samen eten, prima doen we dat. Vriend en ik zijn meestal pas 18:00 thuis van werk en daarna eten we meestal met z'n 3e. Soms koken we ook met z'n 3e. Dat is allemaal best gezellig. Maar een paar weken geleden had schoonmoeder ineens geen zin meer om te koken, was ze weg of kookte ze alleen voor zichzelf. Kregen we meerdere dagen achter elkaar half 6 ineens een appje dat we zelf voor eten moesten zorgen. Dat was ff improviseren maar is allemaal gelukt. Dus we aten een volledige week met z'n 2e. Tot op een dag vriend en ik al aan het eten waren begonnen en schoonmoeder ineens aangaf dat zij al had gekookt.. heel onverwacht allemaal weer en allemaal weer enorm aanpassen. Leer eens overleggen en communiceren denk ik dan..

Mijn vriend moet altijd met haar rijden als ze over de snelweg moet want dat durft ze niet. Ze rijdt wel zelf maar dus geen snelwegen. Dan moet vriend invallen. Meestal zijn dit verjaardagen of familiedingen waar mijn vriend dan dus verplicht aanwezig moet zijn, regelmatig met tegenzin. Vandaag ook weer. Vriend en ik hadden het hele weekend leuke plannen. Een feestje, dagje uit, en even naar mijn ouders. Vrijdag krijgt hij te horen dat broer verjaardag viert zaterdag, en moeder moet daarheen, en dus gereden worden. Heel laat overlegd, en schopt ons hele weekend in de war. Ze geeft dan ook een tijd door wanneer zij weg wil, zonder overleg. Hij houdt zich hier braaf aan, maar had er ook geen zin in en vind het allemaal lastig. Maar hij gaat niet tegen zijn moeder in. Vandaag is hij dus weer 'weggekaapt' voor een verjaardag. Ik heb gevraagd of hij dan wel bij mij eet, want met mijn ouders eten is alweer weken geleden omdat zijn moeder altijd alleen zit, zitten we dus meestal daar. Dat wist hij nog niet, ligt eraan wat zijn moeder wilde, en of ze niet alleen zat dan met eten. Ik heb toen gezegd dat wat ik wil ook belangrijk is lijkt me, en of ik dan wel alleen mag zitten met eten? En dat hij altijd voor zijn moeder aan het rennen is maar ik hem soms ook nodig heb als partner. Hier kreeg ik niet veel op terug maar ik zag dat hij in tweestrijd zat.

Vriend wordt geregeld heel erg boos als schoonmoeder weer zo aan hem hangt, dingen op het laatste moment vraagt. Dan roept hij dat hij zo snel mogelijk en zo ver mogelijk weg wil, is dan echt woest en alles helemaal zat. Ik laat hem op die momenten uitrazen, vind het echt niet leuk dat ik dan met zo'n chagrijn zit. Zo zie ik hem ook nooit. We hebben genoeg tegenslagen gehad en hij gaat daar heel relaxed mee om, maar zijn moeder kan hem echt het bloed onder zijn nagels vandaan halen. Het put hem ook uit, soms zijn er momenten dat er in ons leven dingen spelen, en ook schoonmoeder nog extra aan ons hangt. Dat wordt hem dan teveel en dat merk ik aan hem. Maar ondertussen wil hij haar ook enorm pleasen, ik vermoed uit schuldgevoel. Hij wil haar niet alleen laten, neemt altijd dingen voor haar mee. Maar als ik het er met hem over wil praten is het alsof ik wedstrijd voer tegen zijn moeder. Hij neemt dingen over zijn moeder niet van mij aan, gooit het er snel op dat ik haar niet mag. Dat is niet zo, ik vind het een hartstikke lief mens maar ik irriteer me enorm aan haar afhankelijkheid. Buiten dat mag ik haar echt. Maar dat is lastig te begrijpen, het is voor hem alsof ik zijn moeder aanval..

En dit begint echt een druk te geven op de relatie. Ik ben het zat dat alles moet wijken, dat ik wel alleen mag zitten vanavond met eten maar moeders niet. Ik heb mijn ouders dan zal hij denken, maar ik wil mijn partner er ook eens bij voor de verandering. Dat als onze boodschappen verdwijnen het ruzie wordt als ik er wat van zeg. Dat we sowieso al boodschappen voor haar meenemen. Hoe gaat dat als we uit huis gaan? Als we dan een boodschappen budget hebben kunnen we dat toch niet zomaar meer doen? Kunnen we ook niet meer middernacht te hulp schieten, of zal ze dan gaan bellen? Zal hij dan middernacht er naartoe rijden? Hoe gaat dat als we weekendjes gepland hebben alles weer overhoop gegooid word. Dat is nu al irritant, maar dan zal ik het niet meer zo kunnen accepteren ben ik bang.. Het feit dat ik er ook niks over kan/mag zeggen zorgt er ook voor dat het in plaats van gezonde irritatie nu opgekropte woede wordt, en schoonmoeder wat dat betreft helemaal geen begrip of respect meer van mij krijgt. Want ik kan het niet uitspreken zonder zelf aangevallen te worden.

Het is een ongezonde relatie, en hoewel mijn vriend echt wel in ziet dat het niet normaal is (dit zegt hij ook regelmatig, gebruikt ook regelmatig mijn ouders als voorbeeld die al die dingen wel zelf kunnen op hun leeftijd), wil hij haar toch enorm pleasen, vind hij haar al snel zielig als ze alleen zit, iets alleen moet fixen of alleen ergens heen moet. Dit komt waarschijnlijk omdat schoonvader zo plotseling is weggevallen en schoonmoeder nooit zelfstandig is geweest. Hij voelt zich ook verantwoordelijk voor haar nu. Maarja met die instelling gaat ze het nooit alleen redden, en dat zal ze ooit toch echt moeten. En ik wil gewoon gehoord voelen en niet altijd maar moeten wijken voor schoonmoeder. Ik zou zo graag zien dat hij de ruggengraat ontwikkeld om eens kei hard nee te zeggen. Zoals vandaag. 'nee, vraag maar of zij je komen halen, ik kan vandaag niet.' of 'ja ik eet absoluut bij jou ongeacht wat mijn moeder wil, want ik wil jou niet alleen laten zitten en we hebben al zolang niet bij jouw ouders gegeten'.

Ik weet niet zo goed meer wat ik ermee moet. Ik merk dat de frustratie en irritatie zo hoog wordt dat het mijn kijk op hem beïnvloed. Ik begin hem op zulke momenten een zwakkeling te vinden en een mama's boy, in plaats van de stoere grote kerel waar ik ooit op ben gevallen. We krijgen steeds meer wrijving hierover, omdat ik probeer erover te praten en er samen een oplossing voor te vinden, maar elke keer wordt dat een discussie of zelfs ruzie terwijl we verder nooit ruziën of discussiëren. Als schoonmoeder is shoppen of dagje weg is (dat kan namelijk allemaal wel zonder problemen) hebben we het enorm fijn. Ook de vakanties zijn heel fijn, en als schoonmoeder ff een paar dagen rustig is hebben we het ook heel leuk..het is echt alleen dat ene issue. Hoe zouden jullie hiermee omgaan?

Er zijn er vast veel die hierom de relatie zouden verbreken, maar dat vind ik (voor nu) te kort door de bocht.

Aan sommige tips heb ik zeker wel wat. Zoals het communiceren erover en dat hij zelf dat patroon moet doorbreken, maar dat ik wel iets mag vinden van hoe hij reageert. En dat het niet lief is dat hij haar zelf afhankelijk houdt. Dank jullie wel!

Iemand zei dat als partner weg zou gaan ze ineens allerlei dingen zelfstandig kan. Het koken en dergelijke misschien wel, dan heeft ze geen keus meer. Maar ik denk niet dat ze snelweg rijden ooit gaat doen, hiervoor zou vriend dus altijd moeten invallen, of het ons nu uitkomt of niet. Verjaardag van familie oke dan kan er een uitzondering gemaakt worden. Maar het is ook weleens voor andere afspraken..


Even wat vooroordelen uit de lucht helpen. Nee ik woon niet daar, zit door de weeks nog gewoon bij mijn ouders, vertrek alleen op maandagochtend vanuit hem naar mijn werk als we weekend bij hem zijn geweest. Dat maakt het extra vervelend als wij het weekend plannen hebben, die alsnog worden verstoort. Want afgelopen weekend zaten we dus bij mijn ouders, of althans, dat was de planning, en moet hij dus naar huis komen om moeder te rijden. Zelfs op mijn verjaardag, die ik toen met vrienden vierde aan het strand, werd hij weggeroepen door zijn moeder want ze moest weggebracht worden. Dit word allemaal erg kort van te voren besproken. Als hij nee zou zeggen wordt het echt een probleem, daar hebben we het op mijn verjaardag ook over gehad, waarom zeg je geen nee? Maar dan wordt het gewoon een enorm drama en daar had hij geen zin in. Beter even snel brengen, dat achter de rug hebben, savonds weer ff halen, dan de hele dag gedonder hebben en de sfeer verpesten. Dit gebeurt dus net zo goed als hij niet thuis is, dus samenwonen brengt daar geen verandering in ben ik bang. Alleen dat ik dan nee kan zeggen misschien?

Vriend heeft jarenlang een baan gehad waar hij door de weeks niet thuis kwam, sinds jaar daarmee gestopt. Vandaar nog niet op zichzelf. Hij vond dat onzin om een huis te huren/kopen als hij er 2 nachten per week is. En dat kan ik best begrijpen. Ik werk pas sinds een paar jaar 'serieus'. Pas op mijn 25e echt klaar geweest met opleiding, nog een paar niveaus hoger gedaan namelijk na mijn eerste mbo, en wat vertraging opgelopen.

Dat broer jarig is, hartstikke leuk en aardig. Maar verjaardagen worden niet standaard gevierd. Vaak zat worden die overgeslagen. Moeten we dan tot de laatste dag wachten met afspraken maken? Nee, doe ik bij mijn zussen ook niet. Als ik week van te voren nog niks over een verjaardag heb gehoord, dan had je het eerder moeten doorgeven en is de kans aanwezig dat we iets anders hebben.

Natuurlijk zijn we nu op zoek naar een woning, maar we zijn net 2 jaar samen en wilden niks overhaasten. Nu maar vluchten lijkt me geen goede basis. En ik ben net 27, geen 37... wat een dramatisch gedoe hier dat we niet meer thuis mogen wonen. Maar ondertussen zijn wij er ook aan toe en zijn we dan ook op zoek, en wie weet kan het snel gaan. Hopelijk vinden we snel iets