Psyche
alle pijlers
Laks en weinig discipline (belemmering!)
dinsdag 19 mei 2009 om 22:39
Al mijn hele leven ben ik een meid die vaak erg laks kan zijn met weinig discipline. Ik ben vaak liever lui dan moe en kies dan ook nog eens de makkelijkste weg. Dit weet ik van mezelf en het is echt mijn aller slechtste en meest ergelijke eigenschap.
Maar het is ook een eigenschap die van diep van binnen en vanuit mijn tenen komt (klinkt misschien raar). Ik vind het erg moeilijk om door te zetten op een moment dat ik geen zin meer heb. Zo kan ik dan niet het einddoel voor ogen houden (iets bereiken) maar blijf ik hangen in het geen zin hebben.
Ik vind het echt super vervelend en merk ook dat het me belemmerd. Ik zou het graag veranderen maar steeds als puntje bij paaltje komt blijf ik hangen in mijn oude gedrag. En daar baal ik van!!!!!!!! Het brengt nu zelfs de relatie met mijn vriend in gevaar. Hij heeft aangegeven dat de druppel voor hem is bereikt en dat hij dit gedrag niet meer accepteert. En zelf begin ik ook steeds meer in te zien dat het onacceptabel gedrag is. Eerder had ik altijd wel smoesjes waarom ik lui was en iets niet doen beter was dan het wel doen.
Liever morgen dan vandaag is altijd mijn motto geweest en ik wil dit en graag voor mezelf maar natuurlijk ook voor mijn vriend veranderen. Ik wil meer bereiken en hem ook niet kwijtraken.
Maar hoe? Het zit zeker in mijn karakter en ik ben er eigenlijk ook een beetje bang voor om ineens die ambitieuze disciplinaire meid te zijn die haar doelen nastreeft en lui gedrag verafschuwt.
Ik wilde het iig even van me af schrijven omdat ik in de knoop zit mezelf en hoe ik ben.
Maar het is ook een eigenschap die van diep van binnen en vanuit mijn tenen komt (klinkt misschien raar). Ik vind het erg moeilijk om door te zetten op een moment dat ik geen zin meer heb. Zo kan ik dan niet het einddoel voor ogen houden (iets bereiken) maar blijf ik hangen in het geen zin hebben.
Ik vind het echt super vervelend en merk ook dat het me belemmerd. Ik zou het graag veranderen maar steeds als puntje bij paaltje komt blijf ik hangen in mijn oude gedrag. En daar baal ik van!!!!!!!! Het brengt nu zelfs de relatie met mijn vriend in gevaar. Hij heeft aangegeven dat de druppel voor hem is bereikt en dat hij dit gedrag niet meer accepteert. En zelf begin ik ook steeds meer in te zien dat het onacceptabel gedrag is. Eerder had ik altijd wel smoesjes waarom ik lui was en iets niet doen beter was dan het wel doen.
Liever morgen dan vandaag is altijd mijn motto geweest en ik wil dit en graag voor mezelf maar natuurlijk ook voor mijn vriend veranderen. Ik wil meer bereiken en hem ook niet kwijtraken.
Maar hoe? Het zit zeker in mijn karakter en ik ben er eigenlijk ook een beetje bang voor om ineens die ambitieuze disciplinaire meid te zijn die haar doelen nastreeft en lui gedrag verafschuwt.
Ik wilde het iig even van me af schrijven omdat ik in de knoop zit mezelf en hoe ik ben.
donderdag 21 mei 2009 om 12:05
Hier ook herkenning! Ik ben net zo, denk altijd dat ik lui ben omdat ik niks doorzet of moeite heb om aan dingen te beginnen of af te maken. Scoor zelf ook hoog op het lijstje ADD, maar heb ook enorme faalangst en ben perfectionistisch ingesteld waardoor ik vaak denk dat dingen niet lukken of gaan zoals ik het wil. Ook op het gebied van werk zit ik al een hele tijd in de knoop. Ben al een aantal jaren thuis maar wil zo graag weer eens wat doen nu de kinderen groter worden maar ik ''durf'' niet en ben voor mijn gevoel ook te lui om dingen eens echt door te zetten en eens na te gaan wat ik nou echt wil. Ook heb ik vaak het gevoel dat ik te snel wil afhaken omdat ik zoals in zo'n geval van een verhuizing ook al gauw het gevoel heb dat ik niet meer verder wil, zoals gezegd komt dat vaak door zo'n gevoel dat je het overzicht niet meer ziet. Ik heb dat ook erg met opruimen. Wil ik alle kledingkasten van de kinderen gaan uitmesten, trek ik alles eruit en dan heb ik geen zin meer om verder te gaan, krijg dan zo'n moe gevoel over me, dat lijkt luiheid maar ik zie dan gewoon echt even niet meer hoe ik verder moet. En soms heb ik dagen dan verzet ik bergen .... is alles opgeruimd en netjes. Zo vreemd.
donderdag 21 mei 2009 om 21:23
maandag 25 mei 2009 om 14:04
Hoi Ik herken het ook wel. (is erg raar in combie met perfectionisme) Verder heb ik veel moeite met planningen aanhouden (maken is niet zo'n probleem), beginnen met dingen, dingen afmaken en tijd in het algemeen.
Ik heb me ingelezen op ADD (o.a. hulpgids ADHD gekocht) en ben toen maar naar de huisarts gestapt. Was toch wel erg herkenbaar. Deze week heb ik een gesprek over het al dan niet gebruiken van medicatie. Ik dacht dat ik lui, dom en sloom was. Het tegendeel blijkt. Ik hoop dat het er met medicatie wel uitkomt.
Ik heb me ingelezen op ADD (o.a. hulpgids ADHD gekocht) en ben toen maar naar de huisarts gestapt. Was toch wel erg herkenbaar. Deze week heb ik een gesprek over het al dan niet gebruiken van medicatie. Ik dacht dat ik lui, dom en sloom was. Het tegendeel blijkt. Ik hoop dat het er met medicatie wel uitkomt.
maandag 25 mei 2009 om 18:15
Ik herken het voor een deel. Als het gaat om huishouden ben ik een ramp! Alles schuif ik voor me uit. Zo moet ik eigenlij al maanden mijn kast opruimen, omdat alles door elkaar ligt/hangt winter/zomer, kleding die ik niet eens meer draag etc. het is een puinhoop! sommige truitjes kan ik niet eens meer vinden! Stofzuigen, ramen lappen, dweilen, alles stel ik uit en ik haat het ook echt, vreselijk, alleen al als ik er aan denk, daar ben ik echt heel lui in. Mijn vriend gelukkig niet, die is juist heel perfectionistisch in het huishouden en stoft alles tot in de details af, hij kan ook echt niet tegen mijn luiheid en daar zijn regelmatig woorden over.
Vooruit plannen is trouwens ook iets waar ik heel lui in ben, heb daar ook een hekel aan. Ik zie wel wat ik over 2 weken om 19.00 doe, heb geen zin mij daar nu al voor vast te leggen. Kan ook nooit zo goed tegen vakanties vroeg in het jaar boeken, heb dan ook nog steeds niks geboekt, ik weet dat ik ergens in oktober weg wil en waarheen en wanneer precies zie ik ergens in september wel. Zo leef ik eigenlijk al altijd. Was vroeger ook iemand die een tentamen pas 1 dag van te voren ging leren en dan wel de hele nacht door trekken en nog een goed cijfer ervoor halen ook. Behalve het huishouden levert het me verder geen sociale problemen op, maar ik zou wel graag ''zin'' in het huishouden willen ontwikkelen, vind het soms wel oneerlijk dat mijn vriend eigenlijk alles in huis doet.
Verder ben ik juist wel een heel actief persoon, sport heel veel en ben daar ook gedisiplineerd in, op mijn werk ben ik gemotiveerd en niet te lui om iets te doen(zit wel de hele dag achter een computer).
Vooruit plannen is trouwens ook iets waar ik heel lui in ben, heb daar ook een hekel aan. Ik zie wel wat ik over 2 weken om 19.00 doe, heb geen zin mij daar nu al voor vast te leggen. Kan ook nooit zo goed tegen vakanties vroeg in het jaar boeken, heb dan ook nog steeds niks geboekt, ik weet dat ik ergens in oktober weg wil en waarheen en wanneer precies zie ik ergens in september wel. Zo leef ik eigenlijk al altijd. Was vroeger ook iemand die een tentamen pas 1 dag van te voren ging leren en dan wel de hele nacht door trekken en nog een goed cijfer ervoor halen ook. Behalve het huishouden levert het me verder geen sociale problemen op, maar ik zou wel graag ''zin'' in het huishouden willen ontwikkelen, vind het soms wel oneerlijk dat mijn vriend eigenlijk alles in huis doet.
Verder ben ik juist wel een heel actief persoon, sport heel veel en ben daar ook gedisiplineerd in, op mijn werk ben ik gemotiveerd en niet te lui om iets te doen(zit wel de hele dag achter een computer).
vrijdag 5 juni 2009 om 15:12
Even los van het AD(H)D -verhaal.... ik denk dat je moet leren jezelf te accepteren en er zo mee om moet gaan, ipv jezelf te veranderen.
Ik ben zelf van het andere kamp, uiterst gedisciplineerd, ijverig, al m'n werk altijd meteen af. Mijn twee collega's zijn veeeeeeel luier en gemakzuchtiger. En ook veeeeeeeel relaxter! Want dat is natuurlijk de positieve kant ervan.
Dat is ook fijn, daar compenseren ze mij mee, want ik kan soms veel te gespannen reageren als dat niet nodig is.
Probeer jezelf als relaxed te zien en probeer van te voren te bedenken dat je dingen voor je uitschuift en daar dus tijd voor moet houden.
Net zoals ik van tevoren bedenk dat ik toch altijd alles wel op tijd en goed afkrijg en dus net zo goed een keer op de bank kan gaan zitten ipv de hele tijd te draven.
Ik ben zelf van het andere kamp, uiterst gedisciplineerd, ijverig, al m'n werk altijd meteen af. Mijn twee collega's zijn veeeeeeel luier en gemakzuchtiger. En ook veeeeeeeel relaxter! Want dat is natuurlijk de positieve kant ervan.
Dat is ook fijn, daar compenseren ze mij mee, want ik kan soms veel te gespannen reageren als dat niet nodig is.
Probeer jezelf als relaxed te zien en probeer van te voren te bedenken dat je dingen voor je uitschuift en daar dus tijd voor moet houden.
Net zoals ik van tevoren bedenk dat ik toch altijd alles wel op tijd en goed afkrijg en dus net zo goed een keer op de bank kan gaan zitten ipv de hele tijd te draven.
vrijdag 19 september 2014 om 09:54
Als je jezelf niet "out there" plaatst, zal je nooit gezien of be-/veroordeeld kunnen worden. Ik denk een faalangst, slechte zelfkennis en slecht zelfbeeld.
Ik doe altijd als eerst wat het belangrijkst is om te doen op een dag/op werk/thuis/sociaal leven. Dan gaan de minder belangrijke dingen vanzelf rollen omdat ik een positief, voldaan gevoel en rust krijg als de hoofdzaken geregeld zijn.
Ik doe altijd als eerst wat het belangrijkst is om te doen op een dag/op werk/thuis/sociaal leven. Dan gaan de minder belangrijke dingen vanzelf rollen omdat ik een positief, voldaan gevoel en rust krijg als de hoofdzaken geregeld zijn.
Ik heb 66 problemen en op z'n kop staan is daar 1 van.
vrijdag 19 september 2014 om 10:06
Ik was ook altijd aartslui. Totdat ik een kind kreeg 
niet dat ik je dat perse wil aanbevelen hoor!
Wat bij mij werkte was eerst de kleine dingen aanpakken, bijvoorbeeld; meteen afruimen na het eten, afwassen en daarna pas koffie en tv kijken.
Geopende post meteen opruimen. 's Morgens meteen douchen en aankleden en niet wachten tot ik bijna de deur uit moet.
Het zijn maar kleine dingen maar om mee te beginnen is het prima. Daarna gaan de grotere dingen zoals zin maken voor hoorcollege ook vanzelf.
niet dat ik je dat perse wil aanbevelen hoor!Wat bij mij werkte was eerst de kleine dingen aanpakken, bijvoorbeeld; meteen afruimen na het eten, afwassen en daarna pas koffie en tv kijken.
Geopende post meteen opruimen. 's Morgens meteen douchen en aankleden en niet wachten tot ik bijna de deur uit moet.
Het zijn maar kleine dingen maar om mee te beginnen is het prima. Daarna gaan de grotere dingen zoals zin maken voor hoorcollege ook vanzelf.
vrijdag 19 september 2014 om 12:46
Ja, hier nog zo één.
En eerst denk je nog: zo ben ik gewoon.
Totdat ik voor mijn studie over ADHD/ADD las.
Zo herkenbaar allemaal! Maar ik legde het naast me neer, je moet jezelf niet alles aanpraten toch.
Steeds vaker merkte ik hoe ik vastliep met veel dingen.
En dat ik dat eigenlijk van jongs af aan al had...maar dat vind je dan zo gewoon. Het werd vooral erger naarmate ik ouder werd.
Ineens begonnen mensen mij voorzichtig te wijzen op ADD (na wat gebeurtenissen) Mensen die daar zelf ook bekend mee waren op (zelf, of hun kinderen) en dat bij mij terugzagen blijkbaar.
Uiteindelijk heb ik me laten testen (helemaal geslaagd) en een tijdje groepstraining gevolgd.....dat was echt heel bijzonder met al die herkenbare verhalen! Dat was echt een opsteker ook, je niet meer als enige alleen maar mislukt en dom voelen.
Ik gebruik geen medicatie dus het is nog vaak een strijd, er zijn wel betere periodes maar dat is keihard werken (structuur aanhouden).
Dus wat ik zeggen wil: je kan je altijd eens laten informeren, wie weet is het dit. Het is zo frustrerend om jezelf steeds zo schuldig te voelen!
En eerst denk je nog: zo ben ik gewoon.
Totdat ik voor mijn studie over ADHD/ADD las.
Zo herkenbaar allemaal! Maar ik legde het naast me neer, je moet jezelf niet alles aanpraten toch.
Steeds vaker merkte ik hoe ik vastliep met veel dingen.
En dat ik dat eigenlijk van jongs af aan al had...maar dat vind je dan zo gewoon. Het werd vooral erger naarmate ik ouder werd.
Ineens begonnen mensen mij voorzichtig te wijzen op ADD (na wat gebeurtenissen) Mensen die daar zelf ook bekend mee waren op (zelf, of hun kinderen) en dat bij mij terugzagen blijkbaar.
Uiteindelijk heb ik me laten testen (helemaal geslaagd) en een tijdje groepstraining gevolgd.....dat was echt heel bijzonder met al die herkenbare verhalen! Dat was echt een opsteker ook, je niet meer als enige alleen maar mislukt en dom voelen.
Ik gebruik geen medicatie dus het is nog vaak een strijd, er zijn wel betere periodes maar dat is keihard werken (structuur aanhouden).
Dus wat ik zeggen wil: je kan je altijd eens laten informeren, wie weet is het dit. Het is zo frustrerend om jezelf steeds zo schuldig te voelen!