Relaties
alle pijlers
Zo boos op m'n schoonmoeder
maandag 15 augustus 2022 om 13:40
Ik ben niet dol op m'n schoonmoeder. Dat komt onder andere doordat ze weinig empathisch is en bemoeizuchtig. Bovendien is ze van het logeren en komt ze zo'n 4-6x per jaar 3-4 dagen aaneengesloten logeren. Ze is ook 84 en woont 175km bij ons vandaan. Bij haar logeren we nooit meer sinds onze zoon meervoudig gehandicapt is. Ik haat echt die logeerpartijtjes om allerlei redenen maar zoals het nu is is een compromis tussen mij en man. Man is nogal verzorgend en beschermend tov zijn moeder. Dat begrijp ik uiteraard wel. Ze is oud.
Al vanaf dat onze meervoudig gehandicapte zoon klein is is hij kwetsbaar. RS virus en vergelijkbaar kan tot ziekenhuisopname leiden. Vorig jaar nog 2 weken ziekenhuis vanwege zo'n soort verkoudheidsvirus en dit jaar ook een paar dagen vanwege de griep ondanks griepvaccinatie.
Met schoonmoeder heb ik al vanaf dat zoon klein is gedoe over langskomen en knuffelen als ze iets onder de leden heeft. En dat ze de neus van onze zoon afveegt met haar eigen vieze zakdoek enzo. Dat ze langskomt, zegt dat ze die nacht zo beroerd is geweest en dat ik haar vraag om dan afstand te houden tot zoon en dat ze vervolgens als ik me omdraai hem toch kust op z'n mond. Als ik haar daarop aanspreek zegt ze dat ze het begrijpt en niet meer zal doen en vervolgens doet ze het gewoon alsnog weer. Of ze liegt er gewoon over.
Gisteren kwam ze langs en was ze vreselijk aan het hoesten. Ze had bij aankomst zoon en ons al uitgebreid gezoend en geknuffeld. Dat ze zo aan het hoesten was viel me pas even later op. Ze was met m'n zwager meegereden dus ik kon haar moeilijk naar huis sturen. Wel gevraagd om zoon niet meer te knuffelen en te kussen. Wat ze vervolgens wel deed.
Toen ze gisteravond thuiskwam had ze koorts en heeft ze een coronatest gedaan en was ze positief. Volgens haar had ze vrijdag ook een test gedaan en was die negatief. Dus daarom vond ze het verantwoord om te komen.
Ik ben nu echt klaar met haar. Heb haar ook gezegd dat ze niet meer welkom is met klachten. Man is ook boos maar maakt zich ook zorgen om haar uiteraard. Ik weet gewoon dat hij dit over een paar weken alweer vergeten is maar ik niet.
Het is extra zuur omdat we 2,5 week geleden onze vakantie hebben moeten afbreken omdat mijn man z'n bovenarm gebroken heeft. Sindsdien sta ik er alleen voor. Alle zorg en alle huishoudelijke taken komen nu op mijn bordje en ik zit al sinds die tijd in het rood en dat weet ze. Dus ik snap gewoon niet dat ze ons nu in deze positie brengt en ik weet niet of ik het wil en kan vergeten.
Man heeft in maart corona gehad maar zoon en ik (hoogstwaarschijnlijk) nog niet. Woensdag begint onze nieuwe buitenlandse zorgverlener die ingewerkt moet worden en waarmee ik ook naar de gemeente moet om haar immigratie te regelen. Waardeloze timing dus.
Hoe ga ik hier in godsnaam weer overheen stappen? Geen idee wat ik met dit topic wil maar even m'n frustratie van me afschrijven denk ik.
Al vanaf dat onze meervoudig gehandicapte zoon klein is is hij kwetsbaar. RS virus en vergelijkbaar kan tot ziekenhuisopname leiden. Vorig jaar nog 2 weken ziekenhuis vanwege zo'n soort verkoudheidsvirus en dit jaar ook een paar dagen vanwege de griep ondanks griepvaccinatie.
Met schoonmoeder heb ik al vanaf dat zoon klein is gedoe over langskomen en knuffelen als ze iets onder de leden heeft. En dat ze de neus van onze zoon afveegt met haar eigen vieze zakdoek enzo. Dat ze langskomt, zegt dat ze die nacht zo beroerd is geweest en dat ik haar vraag om dan afstand te houden tot zoon en dat ze vervolgens als ik me omdraai hem toch kust op z'n mond. Als ik haar daarop aanspreek zegt ze dat ze het begrijpt en niet meer zal doen en vervolgens doet ze het gewoon alsnog weer. Of ze liegt er gewoon over.
Gisteren kwam ze langs en was ze vreselijk aan het hoesten. Ze had bij aankomst zoon en ons al uitgebreid gezoend en geknuffeld. Dat ze zo aan het hoesten was viel me pas even later op. Ze was met m'n zwager meegereden dus ik kon haar moeilijk naar huis sturen. Wel gevraagd om zoon niet meer te knuffelen en te kussen. Wat ze vervolgens wel deed.
Toen ze gisteravond thuiskwam had ze koorts en heeft ze een coronatest gedaan en was ze positief. Volgens haar had ze vrijdag ook een test gedaan en was die negatief. Dus daarom vond ze het verantwoord om te komen.
Ik ben nu echt klaar met haar. Heb haar ook gezegd dat ze niet meer welkom is met klachten. Man is ook boos maar maakt zich ook zorgen om haar uiteraard. Ik weet gewoon dat hij dit over een paar weken alweer vergeten is maar ik niet.
Het is extra zuur omdat we 2,5 week geleden onze vakantie hebben moeten afbreken omdat mijn man z'n bovenarm gebroken heeft. Sindsdien sta ik er alleen voor. Alle zorg en alle huishoudelijke taken komen nu op mijn bordje en ik zit al sinds die tijd in het rood en dat weet ze. Dus ik snap gewoon niet dat ze ons nu in deze positie brengt en ik weet niet of ik het wil en kan vergeten.
Man heeft in maart corona gehad maar zoon en ik (hoogstwaarschijnlijk) nog niet. Woensdag begint onze nieuwe buitenlandse zorgverlener die ingewerkt moet worden en waarmee ik ook naar de gemeente moet om haar immigratie te regelen. Waardeloze timing dus.
Hoe ga ik hier in godsnaam weer overheen stappen? Geen idee wat ik met dit topic wil maar even m'n frustratie van me afschrijven denk ik.
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
maandag 15 augustus 2022 om 16:37
Tja, je man is ook niet alleen in de relatie en er is een kwetsbaar kind. Ook zijn kind.
Volgens mij is in andere topic ook al voorbij gekomen dat er veel op jou terecht komt, ze kan ook in de buurt in een hotel.
Of hij kan ook eens gewoon bij haar logeren. Ik zou me hier toch echt een bak ruzie voor over hebben. Voor mezelf en voor het kind.
Soms is het gewoon nodig dat je voor jezelf ( en in geval ook de gezondheid van je zoon) opkomt, aangezien hem dat niet echt boeit.
Vind dat lijstje met de grenzen en ideeën voor als ze wel komt ook heel goed. En dat consequent aanhouden.
Volgens mij is in andere topic ook al voorbij gekomen dat er veel op jou terecht komt, ze kan ook in de buurt in een hotel.
Of hij kan ook eens gewoon bij haar logeren. Ik zou me hier toch echt een bak ruzie voor over hebben. Voor mezelf en voor het kind.
Soms is het gewoon nodig dat je voor jezelf ( en in geval ook de gezondheid van je zoon) opkomt, aangezien hem dat niet echt boeit.
Vind dat lijstje met de grenzen en ideeën voor als ze wel komt ook heel goed. En dat consequent aanhouden.
anoniem_63a4aa770857d wijzigde dit bericht op 15-08-2022 16:39
26.07% gewijzigd
maandag 15 augustus 2022 om 16:40
maandag 15 augustus 2022 om 16:40
Yup.feow schreef: ↑15-08-2022 16:30Vergelijk:
Boannan gaat een goed gesprek voeren. Man zit erbij en zegt: “Ik steun Boannan”.
Man gaat een goed gesprek voeren. Boannan zit erbij en zegt: “Ik sta er eigenlijk wat harder in, maar sta achter de woorden van man”.
Wat denk jij dat meer indruk gaat maken?
Op jou, op schoonmoeder en op man (op het moment dat er vervolgens weer dingen gebeuren die tegen jullie woorden ingaan)???
maandag 15 augustus 2022 om 16:43
Ik begrijp wat je uitlegt hoe die logeerpartijen zijn gekomen, en daar zou je misschien nog in kunnen voegen als je zoon kerngezond was en oma een beetje te sturen. Dan zou jij een paar dagen per jaar op je tong bijten, na vertrek schoonma een lekkere fles wijn opentrekken om te vieren dat ze weg is en dat is dan weer dat.
Helaas, die situatie is er dus niet.
Dus de afspraak over regelmatig komen logeren moet worden veranderd, anders schiet jij een keer uit je slof of er gebeurt iets met jullie zoon dat je had kunnen vermijden.
Ik kan me voorstellen dat het leven met een zorgintensief kind ook met zich meebrengt dat je constant moet kijken of jullie aanpak werkt en bijstellen wat niet werkt. Dit is zoiets. Wat iedereen volkomen 'normaal' vindt, gaat voor jullie niet op. Helaas.
Helaas, die situatie is er dus niet.
Dus de afspraak over regelmatig komen logeren moet worden veranderd, anders schiet jij een keer uit je slof of er gebeurt iets met jullie zoon dat je had kunnen vermijden.
Ik kan me voorstellen dat het leven met een zorgintensief kind ook met zich meebrengt dat je constant moet kijken of jullie aanpak werkt en bijstellen wat niet werkt. Dit is zoiets. Wat iedereen volkomen 'normaal' vindt, gaat voor jullie niet op. Helaas.
Wat eten we vanavond?
maandag 15 augustus 2022 om 16:44
boannan schreef: ↑15-08-2022 16:29
Man en ik hebben hier veel discussies over gevoerd waarbij hij vindt dat ik niet normaal ben dat ik er niet van houdt en ik vind dat zij niet normaal zijn omdat ze er wel van houden. Dus vandaar het compromis. Max 3 nachten. Ik kan er best ruzie over gaan maken maar zal toch ergens een compromis moeten sluiten. Het is ook zijn huis.
Maar het is ook het huis van jullie extra kwetsbare kind. Daar gaat je man kennelijk relatief makkelijk aan voorbij en jij bent bereid op dat punt te marchanderen.
Dat je met hoe ingewikkeld het al is op dit gebied voor jullie (jullie zijn het niet echt eens, het blijft bij compromissen) zijn gebroken arm en jouw daardoor nog verder toegenomen pakket aan zorgtaken gewoon niet eens lijkt in te brengen als legitieme reden waarom er nu sowieso al niet gelogeerd kon worden doet me vermoeden dat je waarschijnlijk baat zou kunnen hebben bij gesprekken/coaching door iemand die je kan helpen te werken aan je assertiviteit. Want het is ook zijn huis, maar het is ook jouw leven.
maandag 15 augustus 2022 om 16:50
maandag 15 augustus 2022 om 17:09
Dat betekent niet dat het nu ook zo moet he, omdat het vroeger bij hen zo ging. Jullie hebben een zorgintensief kind, hij is ziek, zij is oud en asociaal. Kom op zeg, tijd om korte metten met dat soort gewoontes te maken.boannan schreef: ↑15-08-2022 16:29Helaas ben ik niet alleen in de relatie en zijn de logeerpartijen ontstaan vanuit a. dat ze ver weg woont en in 1 dag op en neer te belastend voor haar is b. zowel man als schoonmoeder gewend zijn dat oma 1-2 weken een paar keer per jaar komt logeren (zijn oma woonde ook al ver weg vroeger). Man en schoonmoeder willen dus die logeerpartijen. En als het aan hen had gelegen had ze dus per keer nog veel langer gebleven.
Man en ik hebben hier veel discussies over gevoerd waarbij hij vindt dat ik niet normaal ben dat ik er niet van houdt en ik vind dat zij niet normaal zijn omdat ze er wel van houden. Dus vandaar het compromis. Max 3 nachten. Ik kan er best ruzie over gaan maken maar zal toch ergens een compromis moeten sluiten. Het is ook zijn huis.
Maar dat staat natuurlijk los van deze situatie. Ik denk dat ik inmiddels wel mag eisen dat ze niet meer komt en dat we niet meer op bezoek gaan als zij klachten heeft. Voortaan ga ik dat gewoon altijd vragen en op het moment dat ze er weer eens over liegt gaan we weg. Maar dat krijgt ze het wel echt met man aan de stok want daar kan hij absoluut niet tegen.
anoniem_6925a2a793fac wijzigde dit bericht op 15-08-2022 17:10
0.07% gewijzigd
maandag 15 augustus 2022 om 17:09
Maar jullie situatie is toch heel anders dan die van je man vroeger? Het komt op mij over alsof entertainment en verzorging van schoonma veelal op jou terecht komt, naast de zorg voor jullie zoon. Beseffen schoonma en man wel hoe zwaar dit is, zeker nu ook nog eens in combinatie met die gebroken arm.boannan schreef: ↑15-08-2022 16:29Helaas ben ik niet alleen in de relatie en zijn de logeerpartijen ontstaan vanuit a. dat ze ver weg woont en in 1 dag op en neer te belastend voor haar is b. zowel man als schoonmoeder gewend zijn dat oma 1-2 weken een paar keer per jaar komt logeren (zijn oma woonde ook al ver weg vroeger). Man en schoonmoeder willen dus die logeerpartijen. En als het aan hen had gelegen had ze dus per keer nog veel langer gebleven.
Man en ik hebben hier veel discussies over gevoerd waarbij hij vindt dat ik niet normaal ben dat ik er niet van houdt en ik vind dat zij niet normaal zijn omdat ze er wel van houden. Dus vandaar het compromis. Max 3 nachten. Ik kan er best ruzie over gaan maken maar zal toch ergens een compromis moeten sluiten. Het is ook zijn huis.
Maar dat staat natuurlijk los van deze situatie. Ik denk dat ik inmiddels wel mag eisen dat ze niet meer komt en dat we niet meer op bezoek gaan als zij klachten heeft. Voortaan ga ik dat gewoon altijd vragen en op het moment dat ze er weer eens over liegt gaan we weg. Maar dat krijgt ze het wel echt met man aan de stok want daar kan hij absoluut niet tegen.
In een andere situatie was het bezoek van schoonma misschien ‘gewoon’ vervelend geweest. Even paar dagen doorbijten en het is weer klaar. Maar in deze situatie is het volgens mij onredelijk belastend. Voor jou. Ziet je man dat wel onder ogen?
maandag 15 augustus 2022 om 17:10
maandag 15 augustus 2022 om 17:22
Dat zou ik ook zeggen. Man moet zorgen dat zijn moeder niet over jullie grenzen als gezin heengaat. Als hij dat niet wil, omdat hij geen ruggengraat naar zijn moeder durft te laten zien, dan zou ik daar wel een forse ruzie voor over hebben.
maandag 15 augustus 2022 om 17:24
Ook zonder een kind met veel zorg en een man die momenteel weinig kan, zou ik dit niet trekken.
Je man moet ook aan jou denken, jullie hebben een relatie tenslotte, en hoe komt het als jij uitvalt?
Al snap ik dat het voor hem moeilijk is om duidelijk te zijn. Als je dat nooit gewend bent en uit bepaalde familiedynamiek komt is dat verrekte moeilijk.
Je man moet ook aan jou denken, jullie hebben een relatie tenslotte, en hoe komt het als jij uitvalt?
Al snap ik dat het voor hem moeilijk is om duidelijk te zijn. Als je dat nooit gewend bent en uit bepaalde familiedynamiek komt is dat verrekte moeilijk.
maandag 15 augustus 2022 om 17:33
Eens hoor. En misschien vond schoonma die bezoekjes van opa en oma vroeger ook wel strontvervelend maar is ze dat nu ‘vergeten’.Creatieveling schreef: ↑15-08-2022 17:24Ook zonder een kind met veel zorg en een man die momenteel weinig kan, zou ik dit niet trekken.
Je man moet ook aan jou denken, jullie hebben een relatie tenslotte, en hoe komt het als jij uitvalt?
Al snap ik dat het voor hem moeilijk is om duidelijk te zijn. Als je dat nooit gewend bent en uit bepaalde familiedynamiek komt is dat verrekte moeilijk.
maandag 15 augustus 2022 om 17:47
Ja, precies!Houdbaremelk schreef: ↑15-08-2022 17:09Maar jullie situatie is toch heel anders dan die van je man vroeger? Het komt op mij over alsof entertainment en verzorging van schoonma veelal op jou terecht komt, naast de zorg voor jullie zoon. Beseffen schoonma en man wel hoe zwaar dit is, zeker nu ook nog eens in combinatie met die gebroken arm.
In een andere situatie was het bezoek van schoonma misschien ‘gewoon’ vervelend geweest. Even paar dagen doorbijten en het is weer klaar. Maar in deze situatie is het volgens mij onredelijk belastend. Voor jou. Ziet je man dat wel onder ogen?
Het normaal van man en zijn moeder is verre van normaal. Het is een compromis waarbij jij vertrekt vanuit een heel redelijk punt: oma komt af en toe op (dag)bezoek en bij risico voor kind natuurlijk helemaal niet. Man zet huizenhoog in met 1-2 weken logeren, alsof dat geen enorme belasting van het gezin is (ook zonder zorgintensief kind al). Als je dan tussen die twee posities in gaat zitten kun je dat een compromis noemen maar eigenlijk is het gewoon een bizar invasieve toestand waar je redelijkerwijs echt niet mee akkoord hoeft te zijn.
Je noemt hem een softie. Maar waar is de zachtheid naar jullie kind en jouw belastbaarheid?
This is an unacceptable timeline
maandag 15 augustus 2022 om 17:54
ik vraag me af of het gezinsgrenzen zijn....Singlejingle schreef: ↑15-08-2022 17:22Dat zou ik ook zeggen. Man moet zorgen dat zijn moeder niet over jullie grenzen als gezin heengaat. Als hij dat niet wil, omdat hij geen ruggengraat naar zijn moeder durft te laten zien, dan zou ik daar wel een forse ruzie voor over hebben.
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
maandag 15 augustus 2022 om 18:05
Je hoort altijd over het bewaken van je eigen grenzen; ik denk dat je nu teveel focust op wanneer de schoonmoeder daar overheen gaat.
Bij voorkeur doe je dit samen met je man, maar wat zijn nu eigenlijk jullie grenzen?
Je hebt een enorm kwetsbaar kind - wat zijn jullie grenzen?
Een voorbeeld kan zijn:
- Iemand met coronaklachten of corona vermoeden komt niet in de buurt van ons kind.
- Als TO een baan moet zoeken moet ze van 9 's avonds tot 9 's ochtends niet gestoord worden omdat ze domweg slaap nodig heeft.
...en dat soort dingen.
Je bedenkt ook een paar concrete voorbeelden. Als ik geen coronatest of -vermoeden heb, mag ik dan met jullie in een park afspreken? Bij jullie thuis? Mag ik je kind op schoot hebben? Waar ligt jullie (jullie gezamelijke) grens?
Nog eentje. Wat is belangrijker: de gevoelens van schoonmoeder of de gezondheid van je kind?
Leg die maar eens op tafel! Stel dat SM héél dramatisch doet: Ze heeft zware corona en het kan wel de laatste keer zijn dat ze haar kleinkind ziet. Wat doe je? Toestaan of niet?
Dat zijn jullie grenzen en er zijn geen makkelijke antwoorden.
Pas daarna ga je kijken of logeerpartijtjes of spontane langskom-acties daar in passen.
Wat jullie nu doen is indivudueel re-ageren. Nadat jullie het duidelijk is dat jullie niet-duidelijke grens vér is overschreden. En dan over-reageer je. En je doet het ook nog eens individueel, niet samen.
Bij voorkeur doe je dit samen met je man, maar wat zijn nu eigenlijk jullie grenzen?
Je hebt een enorm kwetsbaar kind - wat zijn jullie grenzen?
Een voorbeeld kan zijn:
- Iemand met coronaklachten of corona vermoeden komt niet in de buurt van ons kind.
- Als TO een baan moet zoeken moet ze van 9 's avonds tot 9 's ochtends niet gestoord worden omdat ze domweg slaap nodig heeft.
...en dat soort dingen.
Je bedenkt ook een paar concrete voorbeelden. Als ik geen coronatest of -vermoeden heb, mag ik dan met jullie in een park afspreken? Bij jullie thuis? Mag ik je kind op schoot hebben? Waar ligt jullie (jullie gezamelijke) grens?
Nog eentje. Wat is belangrijker: de gevoelens van schoonmoeder of de gezondheid van je kind?
Leg die maar eens op tafel! Stel dat SM héél dramatisch doet: Ze heeft zware corona en het kan wel de laatste keer zijn dat ze haar kleinkind ziet. Wat doe je? Toestaan of niet?
Dat zijn jullie grenzen en er zijn geen makkelijke antwoorden.
Pas daarna ga je kijken of logeerpartijtjes of spontane langskom-acties daar in passen.
Wat jullie nu doen is indivudueel re-ageren. Nadat jullie het duidelijk is dat jullie niet-duidelijke grens vér is overschreden. En dan over-reageer je. En je doet het ook nog eens individueel, niet samen.
Geef mensen geen informatie waar ze niet mee om kunnen gaan.
maandag 15 augustus 2022 om 18:06
Nou, hier durf ik wel over te beweren dat het merendeel van de mensen dit niet normaal vindt.boannan schreef: ↑15-08-2022 16:29(…)
Man en ik hebben hier veel discussies over gevoerd waarbij hij vindt dat ik niet normaal ben dat ik er niet van houdt en ik vind dat zij niet normaal zijn omdat ze er wel van houden. Dus vandaar het compromis. Max 3 nachten. Ik kan er best ruzie over gaan maken maar zal toch ergens een compromis moeten sluiten. Het is ook zijn huis.
(…)
En welke oma was dit dan, de eigen moeder van moeder (nu oma), of was oma ook heel blij als moeder van vaders kant 2 weken op de bank kwam zitten? Want dat is het perspectief van waaruit jij spreekt.
Nog afgezien van kwetsbaar kind.
Heb je topic over de nieuwe zorgverlener toen ook gevolgd, mooi dat je iemand hebt kunnen vinden!
maandag 15 augustus 2022 om 18:24
.
maandag 15 augustus 2022 om 19:30
Is jouw man die dagen aan het werk? En heb jij ook nog een baan? Dan is er dus niemand die op oma kan letten als ze 4 volle dagen bij jullie is! Of moet de ingehuurde hulpverlener straks ook op haar gaan letten?
Ik moet er niet aan denken om wie dan ook (ouders, schoonouders, vrienden etc) 4 dagen over de vloer te hebben. Dan voel je je toch niet volledig vrij in eigen huis? Je deelt wellicht een badkamer en toilet en moet opletten hoe je erbij loopt en wat je doet. Daarbij moet to haar continu vermaken (rekening houden met eten, samen op de bank tv kijken, wellicht helpen gezien de leeftijd). Dat zal alleen maar meer worden. Straks heeft ze hulp nodig met voeding, aankleden of verzorging....
To een gesprek is zinloos. Ze is 84! Die verander je niet meer. Waarom gaat ze trouwens niet ook logeren bij andere familieleden en kinderen? Of stellen die wel grenzen?
Ik zou echt op zoek gaan naar een leuke b&b in de buurt. En man vaker naar haar sturen.
Ik moet er niet aan denken om wie dan ook (ouders, schoonouders, vrienden etc) 4 dagen over de vloer te hebben. Dan voel je je toch niet volledig vrij in eigen huis? Je deelt wellicht een badkamer en toilet en moet opletten hoe je erbij loopt en wat je doet. Daarbij moet to haar continu vermaken (rekening houden met eten, samen op de bank tv kijken, wellicht helpen gezien de leeftijd). Dat zal alleen maar meer worden. Straks heeft ze hulp nodig met voeding, aankleden of verzorging....
To een gesprek is zinloos. Ze is 84! Die verander je niet meer. Waarom gaat ze trouwens niet ook logeren bij andere familieleden en kinderen? Of stellen die wel grenzen?
Ik zou echt op zoek gaan naar een leuke b&b in de buurt. En man vaker naar haar sturen.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
