Hét (r)emigreren Topic

quote:elninjoo schreef op 25 juni 2009 @ 06:56:

[...]



Ik kan haar ouders heel goed begrijpen. Het kan de laatste keer zijn geweest dat ze elkaar zien. En regelmatig bij elkaar over de vloer komen of elkaar alleen nog maar via de telefoon horen is 'n wereld van verschil. De betrokkenheid met elkaar is anders als je dicht bij elkaar woont dan wanneer je in 2 totaal verschillende werelden zit (voor die oudjes misschien niet eens te bevatten als ze zelf nooit gereisd hebben) Het lijkt mij in elk geval heel zwaar.Ja, ik zie bij mijn moeder ook dat het zwaar is. Maar mijn moeder weet dat ik dat emotionele juist heel lastig van en houdt het daarom in toom. Natuurlijk speelt ze geen mooi weer voor me, maar ze maakt het voor mij niet net zo zwaar als het voor haar is.

Spinnetje shame on you! Haha, heel soms doen wij dat ook wel eens bij mijn schoonouders. Die bellen soms wel elke dag...en via skype bel je toch altijd langer dan je normaal aan de telefoon zou doen. Ze zijn lief hoor, maar 2-3x per week is meer dan genoeg!



SFO, grappig dat jij nog naar bed moet, hier is t alweer 15u.

Hahaha nou Sanne, shame on you too than. Gelukkig dat ik niet de enige ben



Hier is het nu net 7 uur 's ochtends geweest. Wel handig dat het hier dezelfde tijd is als in NL. Of niet natuurlijk; als het net zoals bij SFO was dan zou mijn moeder me minder bellen

quote:Ine schreef op 24 juni 2009 @ 22:22:

[...]





Ja, en dat is dus iets wat ik niet wil. Ik woon ver weg, kan niet elke dag op bezoek komen, maar daar hoeft geen emotioneel iets van gemaakt te worden. Maar misschien zit het verschil daar in dat mijn familie heel nuchter is met zulke dingen, je kunt er ook een groter drama van maken dan het is. Er is telefoon, je kunt elkaar elke dag 24 uur bellen, mocht je willen, het is niet het einde van de wereld en in 24 uur ben je ook weer bij elkaar.

Niet dat ik een oordeel wil geven over jouw ouders, Sarah, maar ik heb moeite met dat emotionele, vindt het niet helemaal fair en een onnodige druk op jouw schouders.



In Bologna woonde een hele dierbare oom van mijn moeder, het lievelingsbroertje van mijn oma. Elk jaar gingen we op bezoek en elk jaar was het afscheid lastig, omdat je nooit wist of hij het jaar erop nog zou leven. Hij werd wat ziekjes, kreeg in de loop van het laatste jaar een aantal Tia's en het was duidelijk dat hij ook niet het eeuwige leven had. Maar het is nu eenmaal zo. Ik vind het nog steeds verdrietig dat hij er niet meer is als ik daar ben, maar als we er waren was het goed.



Een tijdje geleden was er een uitzending op tv over een man en vrouw die in Azie.

Zijn ouders, ook op leeftijd, kwamen regelmatig. Bleven dan wat langer en vonden het leuk. Haar ouders kwamen niet. Vader durfde niet te vliegen, want hoogtevrees. Moeder ging ook niet, want vader ging niet mee. Ze mocht mee met de ouders van schoonzoon, maar dat wilde ze ook niet, want vader ging niet mee. Tranen met tuiten aan de tafel in de huiskamer, nu zag ze haar dochter nooit meer, haar kleinkind had ze nog nooit gezien.. ik vond het zo flauw! Die dochter voelde zich heel schuldig, omdat haar ouders haar zo'n schuldgevoel aanpraatten. Elk telefoongesprek ging daar over.

Die moeder was nog jong en fit en kon best die reis maken. Ze hoefde immers niet alleen als ze dat niet wilde. Toen kreeg ze van het programma het aanbod om op bezoek te gaan bij dochter. En toen wilde mevrouw ineens wel, want dat was natuurlijk gratis. Ik weet niet of het zo was, maar dat idee kreeg ik heel sterk.



Begrijp me niet verkeerd hoor.. niet boos op me worden, ik wil niemand tegen de borst stuiten. Maar ik kan erg slecht tegen ouders die dan zo'n druk op hun kinderen leggen, dan word ik fel.. Mijn ouders hebben ook hun mindere kanten, als iedere ouder, maar ze zouden nooit zeggen.. wat vind ik het erg dat je zo ver weg woont, straks gebeurt me iets en heb ik je zo lang niet gezien, we zien onze kleinzoon zo weinig.

Nee, ze zijn er trots op dat ik hier woon en het in mijn eentje ook wilde blijven doen. Ik heb mijn vader nog nooit zo trots gezien als nu.





Ine, ik wordt niet boos hoor, maar allebei mijn ouders hebben kanker, dus de kans dat we elkaar niet meer zien is heel rieel en ze zijn 81 en 76 , die vliegen niet meer naar australie in deze conditie , dus ik begrijp ze wel heel goed en ik vind het best wel heel zwaar.

Heb wel met ze te doen, maar evengoed gaan we toch en dat begrijpen ze ook heel goed inmiddels.

Goeiemorgen allemaal.

Wat doet Elninjoo nou opeens hier? Het ging niet eens over kinderen.



Spinnetje, haha, jij bent slecht .



Chicha, 3 weken is ook best lang zeg. Hebben je ouders wel een groot huis? Mijn moeder heeft een 55+ woning met 1 slaapkamer. Als ik alleen ga dan slaap ik op de bank bij haar (ligt best goed) en als ik met man ben dan slaapt mijn moeder op de bank .

Maar ik denk dat als we 3 weken zouden gaan dat we dan een huisje zouden huren.



SFO, ik wil ook best wel een moeder in Belize eigenlijk.

Hoewel ik haar dan niet zo vaak zou zien.



Sarah, hebben allebei jouw ouders kanker? Ik weet even niet meer wat ik tegen je zeggen moet, een dikke kus dan maar.



In november dit jaar ga ik een lang weekend naar Barcelona. Woont er nog iemand van ons in de buurt daar? Ik geloof het niet he?

zo.. een nieuwe dag en het zonnetje schijnt weer heerijk. wat ziet Nederland er dan geweldig uit he!?



Ik kan me heel goed voorstellen dat als je elkaar zo op de lip zit, je dan toch een beetje gillend gek wordt van elkaar. je hebt tenslotte ook nog je eigen leven en cker in een kleiner huisje.... geen wonder dat sommigen opgelucht zijn als de mama's weer weg zijn.



ikzelf had er geen problemen mee om weg te gaan. ik denk wel dat het moeilijker zou zijn als mijn ouders ouder zouden zijn of qua gezondheid niet meer zo in orde.



lastig hoor... tegenwoordig hebben we wel email en telefoon en chatten maar dat is denk ik toch anders. een hug van mamma kan niet op tegen 1000 chatsessie's.. ja toch?

quote:elninjoo schreef op 25 juni 2009 @ 06:56:

[...]



Ik kan haar ouders heel goed begrijpen. Het kan de laatste keer zijn geweest dat ze elkaar zien. En regelmatig bij elkaar over de vloer komen of elkaar alleen nog maar via de telefoon horen is 'n wereld van verschil. De betrokkenheid met elkaar is anders als je dicht bij elkaar woont dan wanneer je in 2 totaal verschillende werelden zit (voor die oudjes misschien niet eens te bevatten als ze zelf nooit gereisd hebben) Het lijkt mij in elk geval heel zwaar.Ehm.. huh? Het is wel netjes om je even te introduceren als je ergens zo maar inbreekt. Je bent welkom om mee te kletsen, maar je even voorstellen - ook als melezer is een kleine moeite.

quote:Ine schreef op 25 juni 2009 @ 09:33:

[...]





Ehm.. huh? Het is wel netjes om je even te introduceren als je ergens zo maar inbreekt. Je bent welkom om mee te kletsen, maar je even voorstellen - ook als melezer is een kleine moeite.Ik heb hier al 'ns vaker iets meegeschreven, omdat ik het verhaal van de emigratie van Sarah mee aan 't volgen ben. Wist niet dat ik gelijk 'n CV moest opstellen als ik even ergens 'n reply wil plaatsen. Ik hoor hier ook idd verder niet bij want ik ben niet geemigreerd en ga ook niet emigreren. Neemt niet weg dat ik reisverhalen en dus ook belevenissen van Nederlanders in den vreemde met veel belangstelling volg.

Ahaaaaah, stiekeme meelezers van de wereldwijven-soap :-X

Goeiesmorregens allemaal. Het is hier al weer bloedheet, fijn, de hete woestijnwind blaast ook vandaag z'n hete adem door de stad. Ik blijf thuis werken, zo even gauw naar de super voor het weekeinde, arme man zit te stoven op kantoor. Nog een reden om niet de stad in te gaan: de gay-parade. Ondanks hoge veiligheidsmaatregelen en 1500 politieagenten op de been, ben ik bang dat de pleuris uitbreekt. De ortho's hebben gezegd de zaak te negeren om geen publiciteit te geven, maar je weet het nooit. Niet iedereen hier is zo tolerant als in Nederland- de gay parade lijkt overigens niet op de Amsterdamse hoor, haha. Nee, heel braaf, ze lopen met regenboogvlaggen enzo, niks bloot en sexy gedoe

@Anais, man was zaterdag niet mee- werk mijn studievriendinnen en ik hebben wel gezwommen, ondanks dat er al kwallen voor de kust zijn. Ook kwallen op het strand maar die kun je effectief uitschelden.

@Sarah, ik kan me het wel voorstellen. Australie is toch aan de andere kant van de globe. Ik kan ook niet goed tegen emotioneel gedoe- ik onderdruk dat meestal.

Maar ook toen ik wegging uit NL, had ik het te kwaad. Je weet dat het nooit meer zo terug komt. Pffff.

ZO, nu schop ik mezelf naar de super, anders brand ik helemaal weg als ik buiten kom.

Specu, veel plezier vandaag met de gay-parade . Dat verwacht je helemaal niet bij jullie.

Hier hebben ze ook een soort van gay-parade in Geneve in juli ieder jaar. Ik weet niet meer hoe het heet hier. Maar dat verwacht je ook niet in het brave Zwitserland.



Man belde net vanaf het vliegveld. Hij moest vandaag naar Londen om 08.40 (dacht hij). Dat was dus de aankomsttijd in Londen. En maar zeuren als ik zeg dat hij zijn vlucht nog een keer moet checken, ik dubbel triple check nl. altijd alles . Dus nu vliegt hij met Easyjet naar Luton voor 220 franc enkele reis

Begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat ouders er geen moeite mee mogen hebben. Natuurlijk vinden ze het niet leuk, dat lijkt me heel normaal.



Maar ik bedoel dat ik het niet fair vind van ouders die er zo'n emotioneel gebeuren van maken. Voor degene die weg gaat wordt het daardoor nog moeilijker om te gaan.

Mijn schoonouders deden dat ook. Op familiefeestjes begon mijn schoonmoeder dan iedereen te vertellen dat ze het zoooooooo erg vond dat ze haar kleinzoon en zoon moest missen. Ik vond het gemeen en niet eerlijk.

Vriendinnen van mij deden het ook, maar als vertrekkende persoon kun je daar niet veel mee. Het is nu eenmaal zo, iemand heeft de keuze gemaakt om weg te gaan. Dan kun je dat als ouder, broer, zus, vriendin, kind, etc niet leuk vinden, maar dan hoef je dat nog niet zo op de schouders van de vertrekkende te leggen.



Mijn ouders zijn jong en gezond, gelukkig, maar dat zegt niet dat hun niets kan gebeuren. Mijn opa's en oma's zijn ook allemaal jong gestorven. Ons afscheid kan ook elke keer de laatste keer zijn, maar daar wil ik niet bij stil staan. Ik zou het nog veel moeilijker hebben hier als mijn ouders daar ook de nadruk op zouden leggen. Misschien is het kop in het zand steken of 'overleven', maar ik vind dat het zo hoort te zijn.

Ouders horen in mijn ogen niet hun verdriet bij hun kinderen neer te leggen. Kinderen moeten hun eigen weg kunnen gaan en leven inrichten, zonder zich schuldig te hoeven voelen ten opzichte van hun ouders.



En ik hoop echt dat ik hier niemand mee tegen de borst stuit, want ik merk dat ik heel lastig vind om hier mijn mening neer te zetten. Juist omdat ik bang ben dat anderen zich storen aan mijn mening.

Mijn exschoonmoeder was ook wel heel extreem in emotioneel manipulere, dus ik heb een klein trauma opgelopen toen..

Hahaha.. Specu! Een Gayparade bij jou? Ik had meteen visioenen van a la Amsterdam en dat dan bij jou.. Kan me voorstellen dat het nogal voor wat oproer kan zorgen en het heel gevoelig ligt.

Lopen er veel mensen mee?



Lapin, hoeveel euries is dat? Heb je nog steeds storm trouwens? Hier waait het verder niet, maar het is nog steeds koud en het regende vanmorgen weer heel hard..

@ ine jij hebt uiteraard recht op jouw mening en zoals jij hem verwoordt is daar toch nix mis mee?



ik denk wel dat sommige mensen/ ouders niet door hebben hoe erg manipulatief hun opmerkingen of gedrag kunnen overkomen. Ik kan me niet voorstellen dat ze zoiets express doen.



ikzelf vond het erg eerlijk van mijn broer om te zeggen dat hij het echt niet zag zitten dat ik naar turkije ging. ik vond het niet leuk, maar het was igg wel eerlijk. mijn ouders hebben ook wel gezegd dat ze het niet leuk vonden dat ik telkens de hort op ging en dat zij dan maar af moesten wachten of alles wel goed zou gaan en hoe ik weer terug zou komen.

ik werd toen ook een beetje kwaad, maar toen ik het eenmaal liet bezinken, besefte ik dat het gewoon eerlijk was en probeer nu ook meer rekening te houden met hun gevoelens. in het verleden kondigde ik gewoon aan dat ik weer een ticket/ reis geboekt had. nu vertel ik voorzichtig wat ik van plan ben en waarom en hoezo... kun ze vast een beetje wennen

Ine, dat is ongeveer 150 euro (die hij zelf moet betalen dus, kan niet gedeclareerd worden want was zijn eigen stomme fout). Maar goed, er zijn ergere dingen .

Oh en Ine, je mag hier gewoon je mening neerzetten hoor, ik ben het er alleen niet mee eens (in dit geval).

En het weer wordt opeens een stk beter hier, de wind is gaan liggen en het is een beetje benauwd nu.



Disco, kaarten moesten toch naar jou toe he? Jij was toch die ene van die Crosspost? Dan komt er volgende week eentje bij je aan.



Ik ben gesloopt nu. In verband met die zaak met de honden ben ik ze een beetje extra aan het trainen op gehoorzaamheid. Had ze dus net aangelijnd (met zijn tweeen aan 1 riem). En toen zagen ze een kat oversteken. Omdat ik aan ze vastzat werd ik meegesleurd. Resultaat: 1 arm bijna uit de kom, pijn in mijn rug en overbelaste stembanden

Ine, geen probleem hoor, ik begrijp precies wat je bedoelt, mijn ouders hebben er ook een tijdje een handje van gehad om zich in de slachtoffer rol te gooien, zelfs weleens opmerkingen dat ze hoopten dat het niet zou lukken, toen ben ik vreselijk boos geworden dat ze zich zo een slachtoffer rol aanmaten en even niet aan mijn droom dachten, mijn broer heeft zelfs met ze moeten praten omdat ik heel erg verdrietig hierom was en al omzeilde om ze nog te bellen, ze hebben op tijd ingezien dat ze het beste met me voor willen hebben, alsnog moeilijk voor ze, maar ze willen nu tenminste wel dat alles goed gaat met me daar , tja, ik zou het zelf ook moeilijk vinden maar dat ook minder laten merken aan mijn kids, want das een druk idd, maar omdat ze zo ziek zijn ben je toch voorzichtiger om te oordelen.



ik heb zelf niet zo een probleem om weg te gaan, we lopen hier in nederland ook niet de deur bij elkaar plat, maar bellen wel elke dag en dat blijven we doen.



skype, email, webcam, vouce over Ip etc etc.

ja , die knuffel dat zit er ff niet meer in.

dat is het hele eieren eten, das ff wennen voor ze.



ik begrijp mijn ouders wel, maar ik begrijp ook wat Ine bedoelt.

Ine, wat een goeie discussie is dit, leuk dat je dit hebt aangekaart. Ik begrijp ook wat je bedoelt wat betreft ouders wiens kinderen in het buitenland leven. Ook mijn ouders stelden het belang en geluk van hun kinderen voorop en niet hun eigen wensen of het gemis. Net als jouw ouders waren ze harstikke trots op hun reislustige kinderen en genoten op afstand mee van de voorliefde voor reizen en wonen in het buitenland. En hoe sterk dit was, heb ik goed gemerkt vlak voor mijn vader overleed... daarover straks meer.



Je schreef onder meer: Ik kan erg slecht tegen ouders die dan zo'n druk op hun kinderen leggen, dan word ik fel.. Mijn ouders hebben ook hun mindere kanten, als iedere ouder, maar ze zouden nooit zeggen.. wat vind ik het erg dat je zo ver weg woont, straks gebeurt me iets en heb ik je zo lang niet gezien, we zien onze kleinzoon zo weinig. Nee, ze zijn er trots op dat ik hier woon en het in mijn eentje ook wilde blijven doen. Ik heb mijn vader nog nooit zo trots gezien als nu.



Mijn vader hield ook van reizen en begreep het gevoel en de liefde die zijn kinderen ervoor hebben. Hij genoot op afstand mee als mijn zus of ik op reis waren of in het buitenland werkten en woonden (ik ben ook niet voor het eerst hier, woonde en werkte al eerder in dit land, zat een tijdje in Amerika en in Duitsland jaren geleden). Mijn zus reisde vanaf haar 21ste de hele wereld rond en werkte overal, soms wisten we niet eens waar ze was en wat ze deed. geen internet, geen mobieltjes in die tijd, geen skype of msn. Dan zat ze in Thailand, dan weer in Israel, Amerika of ergens op een cruise schip en ondanks het feit dat mijn ouders haar misten, waren ze er trots op dat ze zo ondernemend, zelfstandig en reislustig was.

Mijn ouders stelden telkens dat het haar leven was en dat zij daar invulling aan moest geven op haar eigen manier. Mijn moeder zei in die tijd dat manipulatieve, emotionele chantage geen onvoorwaardelijke ouderliefde is maar egoisme.



Hoe sterk deze vorm van liefde was, bleek nog eens extra toen mijn vader in het ziekenhuis belandde met hartproblemen, terwijl ik in die periode in het buitenland woonde. Hij vroeg mijn moeder om mij niet in te lichten, stelde dat ik een fantastische tijd had daar en wilde dat ik genoot van de ervaringen. Als hij uit egoistische redenen had gehandeld, was ik direct ingelicht en naar NL teruggegaan. Natuurlijk wilde hij mij graag zien maar hij cijferde zichzelf weg, verplaatste zich in mij en genoot op afstand mee van mijn ervaringen die ik wekelijks opschreef en mijn ouders per post stuurde - niet wetende dat hij de brieven in het ziekenhuis las.

Mijn vader is overleden op de dag dat ik terugkwam naar NL, we hebben geen afscheid kunnen nemen maar zijn laatste daad van liefde voor mij is er een om nooit te vergeten. Het getuigt voor mij van onvoorwaardelijke vorm van vaderliefde.



Elninjoo, je schreef dat de betrokkenheid anders is als je ver van elkaar woont. Betrokkenheid zit niet in lijflijke aanwezigheid maar van binnen en uit zich door naar elkaar te informeren en te communiceren zoals mogelijk is per mail/telefoon/skype/MSN. Betrokkenheid is meeleven en weten wat er in de ander omgaat. Zeker de liefde van ouders voor kinderen en andersom, zou dit in zich moeten hebben.



Mijn dochter (25)woont zoals bekend in NL en onze band is prima en de betrokkenheid bij elkaars leven optimaal, geen millimeter minder dan in de tijd dat we in 1 huis woonden. We skypen en mailen, soms is ze hier via de webcam en de gesprekken die we voeren een paar uur in huis, zo voelt dat. Op afstand voel ik zelfs hoe het met haar gaat en als er iets met mij is zonder dat ik het heb kunnen vertellen, hangt ze al aan de telefoon of vind ik weer een mailtje in de mailbox. Ze kan dan wel jong zijn maar ook met haar kan ineens wat gebeuren of met mij ondanks het feit dat we niet bejaard zijn of in de terminale fase verkeren. Zoals laatst toen ze de Mexicaanse griep kreeg en als longpatient extra veel gevaar liep in combinatie met groot falen van de medische wereld.



We schrijven en praten met elkaar alsof we bij elkaar op bezoek zijn - en ze gunt het me dat ik hier leef al kostte dat in het begin wat tijd en aanpassingsvermogen. Persoonlijke aanwezigheid is vanuit mijn ervaring niet altijd een must. Nogmaals, zij is weliswaar geen oudere hulpbehoevende, ze is niet mijn moeder en kan gewoon reizen maar in de praktijk komt dat er amper van omdat ze het te druk heeft. Bij gemis zetten we Skype aan en dan is het alsof ze hier is en ik bij haar ben. Tevens maken we allebei overal fotoos van en wisselen die wekelijks uit naast de verhalen die we elkaar vertellen over het dagelijks leven.



Ja, ik besef goed dat dit anders is dan contacten met (ongeneeslijk) zieke ouders maar wil wel aangeven dat er nog veel communicatiemogelijkheden en betrokkenheid kan zijn zonder elkaar lijflijk te zien. Van belang is om je te concentreren op wat nog wel kan. Ook ik had al plannen in een vergevorderd stadium om een paar jaar eerder dan ik nu heb gedaan, te emigreren. Gezien het feit dat mijn moeder toen eveneens kanker kreeg in die periode en volgens de artsen in de terminale fase verkeerde (een levensverwachting had van enkele maanden wat later 2 jaar bleek te zijn) heb ik mijn plannen uitgesteld tot na haar dood. Niet omdat ze hier ook maar 1 keer om heeft gevraagd want ze was niet op de hoogte van mijn plannen. Deze beslissing was mijn persoonlijke keuze.



Sarah, wat was jouw motivatie om ondanks het feit dat je ouders in de terminale fase zitten, toch de emigratieplannen door te zetten en de baan van je man te accepteren? Als je die keuze weloverwogen hebt gemaakt, moet je er ook achter blijven staan. Kun je dat niet (meer), dan moeten jullie alsnog afzien van de plannen maar dat lijkt me nu een beetje laat.

Je had er ook voor kunnen kiezen om je man tijdelijk alleen te laten vertrekken als hij die baan niet had willen laten schieten en de verwachting is dat je ouders niet lang meer zullen leven, al was zoiets misschien niet zo feestelijk geweest omdat je je man dan vermoedelijk lang niet had kunnen zien. Maar goed, dan had je voorlopig met de kinderen in NL kunnen blijven om er samen met hen tot het laatste moment van hun leven voor je ouders te zijn. Als je op een gegeven moment weloverwogen besluit om een emigratiekans ondanks terminale ziekte van ouders door te zetten, kun je niet anders dan er het beste van maken.



Ine, ik vind dat je tussen de regels door nog iets heel belangrijks aanhaalt: haal eruit wat erin zit, bel (zo mogelijk skypen), schrijf je desnoods suf en stuur fotoos, zoiets? Kortom, je kunt de communicatie levendig houden en ouders en andere familieleden mee laten kijken naar je nieuwe leven in dat andere land. Hierdoor vergroot je de kans dat ze het fijn gaan vinden voor jullie omdat ze merken hoe jullie daar genieten.



Sarah, je man heeft (zoals je zelf regelmatig schrijft) gelukkig een hele goeie baan gekregen. Je kunt je dus desgewenst voornemen om af en toe weer naar NL te vliegen. De ene keer bijv. alleen, de andere keer stuur je om de beurt een van je dochters in de vakantie en je verzekert je ouders ervan voor je vertrekt dat je er alles aan doet om hen weer te zien. Daar kunnen zij naartoe leven en dat geeft innerlijke rust voor alle partijen.



Ik kan uit de verte niet inschatten in welke fase van het terminale stadium ze zijn maar vind wel dat als je dit alles al wist voor je ja zei tegen de emigratieplannen, je er nu het beste van moet maken voor jezelf, je gezin en je ouders.



Emigreren is niet alleen maar leuk en makkelijk, dat weet ongetwijfeld iedereen hier uit ervaring en dat lees ik echt wel in sommige berichten. Aan alles zit een andere kant en die moet je net zo goed accepteren als de aangename onderdelen van de emigratie. Misschien klinkt dit hard, maar voor mij is dat de realiteit. Dit houdt niet in dat je gevoelloos moet zijn, geen emoties mag toestaan. Soms kom je dingen tegen die je keihard raken en doen beseffen dat je door te emigreren er soms niet kunt zijn voor familie terwijl ze je hard nodig hebben. Dat kan verdomd moeilijk zijn maar nogmaals, dat is de realiteit van de situatie waarmee je moet zien te dealen.

@ lapin jup thats me! postcrossing heet het, maar maakt niet uit hoe je het noemt.



@ anais, ben het gedeeltelijk met je eens, maar ik denk ook, dat je niet moet vergeten dat iedereen anders is. Kijk wij schrijven hier op een forum en wij zijn allen welbespraakt, goed belezen en kunnen (relatief makkelijk) onze gedachten via internet communiceren. niet iedereen kan dat.

mijn moeder bijvoorbeeld, die lult me de oren van mijn hoofd maar schrijven, dat gaat haar niet zo makkelijk af. voor mij geeft dat niet, dan bel ik wel ipv een sms of email te sturen.

uiteraard zijn er genoeg manieren om contact te hebben en te (onder)houden maar dit is niet voor iedereen even makkelijk...



maar waar een wil is, is een weg.



ik zit hier echt in te kakken... heb voor het eerst een langere nacht gehad en mn lichaam schreeuwt nu om meer rust... mmhh kon ik nog maar even een dutje doen in de zon bij de pool

Discovery, het gaat er in het stukje dat jij aanhaalt om dat er communicatievormen zijn waaruit mensen een keuze kunnen maken. Voor jouw moeder werkt het spreken dus beter dan schrijven. Zo zullen er bijvoorbeeld ouderen zijn die misschien niet achter de Pc kruipen maar er voor kiezen om telefonisch te communiceren. Als jij niet meer in NL zou wonen, dan zou je dus met haar bellen als ik het goed begrijp. Je zou haar fotoos kunnen sturen per post en misschien brieven om te lezen, al zou ze zelf niet terugschrijven...

Specu... die kwallen bij jou op het strand en in de zee, lol! Hier zitten ze niet in de zee maar lopen ze wel massaal over de stranden. Vandaar dat ik mijn bodyguard Tb graag meeneem en niet in mijn eentje daar ga liggen. Maar met een stel bijdehante vriendinnen volstaat natuurlijk ook wel.

En toch snap ik onze ouders best. Die van mij stonden ook niet te juichen toen ik 7 jaar geleden aankondigde dat ik naar Zwitserland ging. Toen ze eenmaal een keer geweest waren vonden ze het best. En helemaal natuurlijk omdat het niet zo heel erg ver weg is, 900 km met de auto of 1 uur en 1 kwartier vliegen.

Als je helemaal naar Australie gaat verhuizen is het natuurlijk een heel ander verhaal.

Maar ik heb dus ook de andere kant meegemaakt, de helemaal niet leuke kant. Toen mijn vader een hersenbloeding kreeg en een paar dagen daarna overleed, moest ik toch mijn moeder alleen achterlaten na een week. Ik had toen het allerliefst weer terugverhuist naar NL om dichter bij haar te kunnen zijn. Maar helaas, mijn man heeft hier zijn werk.

We bellen nu iedere dag, dus het contact is er wel. Maar het is zo anders dan wanneer je dichterbij elkaar woont. Ik mis het om gewoon even een kop koffie bij haar te kunnen gaan drinken.

Ondertussen heeft ze haar leven wel weer redelijk op de rails gekregen. Maar de eerste 1,5 jaar na het overlijden van mijn vader had ik zo graag vaker bij haar willen zijn. Niet alleen voor haar, maar ook voor mezelf, ze is namelijk een deel van mijn vader en van mij. Ik kan het niet helemaal duidelijk uitleggen, maar voor mij is mijn familie heel erg belangrijk, ik mis ze gewoon best wel vaak.

En natuurlijk wen je er aan en zien we elkaar behoorlijk vaak, maar het is niet hetzelfde.

Mijn ouders (moeder) hebben trouwens nooit emotionele chantage gepleegd, maar ik zag gewoon aan ze dat ze het moeilijk vonden.



Disco, haha ja postcrossing natuurlijk. Komt er aan.

Hoi allemaal, ik ben weer met lunchpauze



@ Anais Wow, wat een activiteiten! Leuk, die variatie. Succes met je nieuwe onderneming! Jouw vriend komt dus uit Turkmenistan? Hoe hebben jullie elkaar leren kennen? (altijd nieuwsgierig!! )

Wat mijn situatie betreft:'t is niet allemaal rottig, hoor! Gisteren zijn we gezellig uit eten geweest voor m'n vriend's verjaardag (vaste prik voor italianen ) en daarna een mooi vuurwerkspektakel gezien.



@Rubis en Lapin Ik heb net dit weekend m'n ouders en vorig weekend m'n favoriete oom en tante gezien. Dat is 't leuke van in Italie wonen; mensen gaan er graag op vakantie heen, dus zo zie je nog 'ns iemand! Ik ben niet zo attached aan m'n familie, moet ik zeggen, maar toch meer dan toen ik in NL woonde, merk ik de laatste jaren. Ik vind het leuk als mensen langs komen, vooral omdat het laat zien dat ze geinteresseerd zijn in mijn leven. Maar ook voor mij geldt: 1 of 2 daagjes zijn voldoende. Dat is ook zo handig: mijn familie komt in Italie om te kamperen, dus wij zjin meestal een tussenstop naar het zuiden, iedereen blij!

Gek genoeg werd ook ik een beetje overmand deze keer bij het afscheid. Ik moest vooral terugdenken aan de reis die m'n ouders hebben gemaakt samen met m'n opa en oma en 2 oudtantes. Door de leeftijd (eind 70-begin 80) reizen zij nooit meer erg ver, maar ze waren wel nieuwsgierig naar ons nieuwe huis. Dus heeft m'n vader iedereen in een busje gepropt en kwamen ze een midweekje in een appartement aan het Comomeer! Zo konden ze een beetje vakantie vieren en gelijk ons huis (en dus leven) zien. Ik ben toch wel blij dat ze gekomen zijn. Zo heeft m'n oma ook een beeld in haar hoofd, als we aan de telefoon zijn...



@ Discovery Hoi, waar ben je op vakantie geweest? Ik begrijp dat je daar gewoont hebt?



@ Nymeria 3 kinderen! Wow, ik kan me voorstellen dat je niet altijd tijd voor jezelf hebt. Wel goede kookregeling Rome is een mooie stad, ben er een paar keer geweest, maar nooit gewoond. Hoe lang waren jullie er? En was 't leuk?



@Razzmatazz Wat een geluk, dat contract net voor de crisis! Hier hebben ze ook al een meisje met tijdelijk contract weggestuurd, ze was er al anderhalf jaar...



@Ine Ik ben het wel met je verhaal eens. Vandaag de dag is emigreren heel anders dan in de jaren 50, toen je alles achter je liet. We hebben goedkope telefoon, internet, email, sms etc. En ook al is hij er inmiddels aan gewend, toch vind m'n vader het niet geweldig dat ik zo ver weg woon. Gelukkig zal 'ie me dat nooit voor de voeten gooien, want ik weet dat 'ie ook trots op me is, maar ja... onze keuze heeft ook gevolgen voor anderen.



Groetjes uit zonnig Italie!

quote:Anais01 schreef op 25 juni 2009 @ 12:22:

Hoe sterk deze vorm van liefde was, bleek nog eens extra toen mijn vader in het ziekenhuis belandde met hartproblemen, terwijl ik in die periode in het buitenland woonde. Hij vroeg mijn moeder om mij niet in te lichten, stelde dat ik een fantastische tijd had daar en wilde dat ik genoot van de ervaringen. Als hij uit egoistische redenen had gehandeld, was ik direct ingelicht en naar NL teruggegaan. Natuurlijk wilde hij mij graag zien maar hij cijferde zichzelf weg, verplaatste zich in mij en genoot op afstand mee van mijn ervaringen die ik wekelijks opschreef en mijn ouders per post stuurde - niet wetende dat hij de brieven in het ziekenhuis las.

Mijn vader is overleden op de dag dat ik terugkwam naar NL, we hebben geen afscheid kunnen nemen maar zijn laatste daad van liefde voor mij is er een om nooit te vergeten. Het getuigt voor mij van onvoorwaardelijke vorm van vaderliefde.

Hij bedoelde het ongetwijfeld goed, maar ik zou er niet mee kunnen leven dat ik geen afscheid had kunnen nemen. Wat is nu een reis als je vader op sterven ligt? Je kunt de rest van je leven nog reizen maken. Maar je vader krijg je nooit meer terug.



quote:Elninjoo, je schreef dat de betrokkenheid anders is als je ver van elkaar woont. Betrokkenheid zit niet in lijflijke aanwezigheid maar van binnen en uit zich door naar elkaar te informeren en te communiceren zoals mogelijk is per mail/telefoon/skype/MSN. Betrokkenheid is meeleven en weten wat er in de ander omgaat. Zeker de liefde van ouders voor kinderen en andersom, zou dit in zich moeten hebben.Die liefde is idd onvoorwaardelijk, maar ik wil de qualitytime met mijn ouders niet missen. Daarom zal ik dus ook nooit emigreren. Mijn ouders zouden mij wel steunen als ik het wel zou doen trouwens, al weet ik dat ze mij en de wekelijkse bezoekjes enorm zouden missen (en ik zelf overigens ook). Ik weet dus van mezelf dat ik het niet zou kunnen en hoe gaaf ik het misschien ook zou vinden in 'n ander land, de heimwee naar mijn ouders zou te groot zijn om het te overwegen.

@ anais dat klopt, wilde alleen aangeven dat het net voor iedereen even makkelijk is om van alle mogelijkheden gebruik te maken.



@ saby ook welkom namens mij! ik ben net terug van 11 dg vakantie in turkije. heerlijk even nix doen, zon zee strand en ouwehoeren met mn vriendinnen die er toevallig ook allemaal al zaten of kwamen.



trouwens, even inhaken op wat anais vertelde...

zouden jullie op de hoogte gesteld willen worden van ziekte/ellende bij de thuisblijvers of zou je liever (net als bij anais gebeurd is) het niet weten.



Ikzelf zou liever zelf de keuze maken, dan dat die voor mij gemaakt zou worden.

toen ik op reis ging hebben mn ouders en ik wel een gesprek gehad. Ik gaf aan, in nood moet je het me altijd laten weten, en toen kaatste mn vader terug: ja maar, wat is nood? een gebroken been? een ziekte vastgesteld? ontslag of gedwongen verkoop van het huis? overlijden....



ik vond het idd erg moeilijk om dat op voorhand te zeggen aangezien je je niet kunt inbeelden hoe je zou reageren op zo'n bericht. gelukkig *knock knock* is het allemaal niet nodig geweest en ben ik zelfs uit mezelf eerder teruggekomen! haha

Disco, ik zou het altijd willen weten als er wat met mijn moeder gebeurd, waar ik ook ben op dat moment. Anais kijkt er gelukkig positief op terug en daar ben ik blij om voor haar. Voor mij geldt het tegenovergestelde, ik heb geen afscheid van mijn vader kunnen nemen, hij lag al te diep in coma en was eigenlijk al hersendood toen ik aankwam in het ziekenhuis. Bij ons kon het dus niet eerder, helaas. Ik heb er nog steeds last van dat ik geen afscheid kon nemen van hem.

quote:Discovery schreef op 25 juni 2009 @ 13:55:



zouden jullie op de hoogte gesteld willen worden van ziekte/ellende bij de thuisblijvers of zou je liever (net als bij anais gebeurd is) het niet weten.Ja, ik wil het absoluut weten! al zit ik aan de andere kant van de wereld, ik laat die reis de reis en zal er alles aan doen om zo snel mogelijk terug te zijn. Natuurlijk kan het alsnog te laat zijn, maar de kans bewust laten lopen om nog één keer je meest dierbare persoon in je leven te kunnen zien en (indien nodig) afscheid te kunnen nemen, zou ik niet laten lopen. Echt, wat stelt zo'n reis nog voor als er iets ergs aan de hand is met je dierbaarste mensen zoals je ouders? Dan is 'n reis opeens zo onbelangrijk.