Reizen
alle pijlers
Hét (r)emigreren Topic
woensdag 18 maart 2009 om 16:57
Woon je in het buitenland, wil je naar het buitenland of kom je juist terug naar NL?
Nieuwe schrijvers altijd welkom!
Waar zitten we allemaal?
Ainne --> Ierland
Alejandra --> Bolivia
Anais --> Turkije
Biebeltje --> Nederland (voormalig Londen)
Bloempje --> Egypte
Caramella --> Net terug uit de UK
Chicha --> Spanje
Chili-girl --> Chili *heeft inlogproblemen*
Choc_11 --> Frankrijk
Discovery --> Nederland
Guiri --> Spanje
Hope --> Duitsland, maar gaat terug naar NL
Ine --> Oostenrijk
JJ80 --> Terug in NL na latijns-Amerikaans dansavontuur
Kodak --> US
Lapin --> Zwitserland
Liubi --> Duitsland
Marloussie --> Noorwegen *zwanger*
Moonglade --> Nederland
Nymeria --> UK
Orbit --> Nederland (terug uit Australië)
Raccoon --> US
Razzmatazz --> Frankrijk
Rubis --> Frankrijk
Saby --> Italië
Sanne --> Australië
Sarah2ndLife --> Australië
SFO --> US
Snjokorn --> IJsland
Spinnetje --> Zuid-Afrika
Speculaasje --> Israel
Surf --> Nederland (voormalig Frankrijk en Portugal)
Undertaker --> gaat (terug) naar Australië
Vibeke --> Dubai * vers jongensbabietje geboren! *
Visotsky --> Ierland *zwanger*
Ik zal proberen de namen bij te houden, als er iemand mist, laat maar weten.
Link naar het oude topic.
Nieuwe schrijvers altijd welkom!
Waar zitten we allemaal?
Ainne --> Ierland
Alejandra --> Bolivia
Anais --> Turkije
Biebeltje --> Nederland (voormalig Londen)
Bloempje --> Egypte
Caramella --> Net terug uit de UK
Chicha --> Spanje
Chili-girl --> Chili *heeft inlogproblemen*
Choc_11 --> Frankrijk
Discovery --> Nederland
Guiri --> Spanje
Hope --> Duitsland, maar gaat terug naar NL
Ine --> Oostenrijk
JJ80 --> Terug in NL na latijns-Amerikaans dansavontuur
Kodak --> US
Lapin --> Zwitserland
Liubi --> Duitsland
Marloussie --> Noorwegen *zwanger*
Moonglade --> Nederland
Nymeria --> UK
Orbit --> Nederland (terug uit Australië)
Raccoon --> US
Razzmatazz --> Frankrijk
Rubis --> Frankrijk
Saby --> Italië
Sanne --> Australië
Sarah2ndLife --> Australië
SFO --> US
Snjokorn --> IJsland
Spinnetje --> Zuid-Afrika
Speculaasje --> Israel
Surf --> Nederland (voormalig Frankrijk en Portugal)
Undertaker --> gaat (terug) naar Australië
Vibeke --> Dubai * vers jongensbabietje geboren! *
Visotsky --> Ierland *zwanger*
Ik zal proberen de namen bij te houden, als er iemand mist, laat maar weten.
Link naar het oude topic.
vrijdag 26 juni 2009 om 15:28
Wel jong ja (Michael Jackson dus) maar hij heeft natuurlijk wel een heel uitzonderlijk leven geleid (niet altijd even gezond denk ik). Ik was helemaal wég van hem na een concert van de "Bad" tour en heb nog allemaal platen uit die tijd, van sommige liedjes krijg ik nog steeds rillingen (niet omdat ze nou zo bijzonder zijn, maar om de herinneringen en emoties die ze oproepen). Ach, weer een stukje jeugd verdwenen....
Wat apart dat jij hem ontmoet hebt, Anais, daar had ik pakweg 20 jaar geleden een móórd voor begaan....
Chicha, als je nog meeleest (vanuit het hotel?): fijne vakantie, geniet er maar lekker van.
Over de band met ouders: ik ben hier ook al op mijn 23e beland en daarvoor al een paar jaar op mezelf gewoond en was dus al een beetje losgeweekt van thuis. Toen ik ging trouwen, had mijn moeder het er wel moeilijk mee ("nu kom je echt nooit meer terug") maar ik was alleen maar blij en vond alles spannend en leuk. Nu ik ouder wordt (ahum), mis ik de familie wel meer eigenlijk, vooral sinds schoonmoeder ook overleden en ik mijn schoonfamilie ook niet meer zo vaak zie. Ik voel me op zon- en feestdagen wel es erg lonely als we "maar" met z'n viertjes zijn. Aan de andere kant, heb ik mijn moeder vaker aan de telefoon dan bijv mijn zus die op een half uurtje van mijn ouders woont en áls er wat is, kan ik binnen een halve dag thuis zijn. Dat is een luxe die niet iedereen hier op het forum heeft. Ik weet ook niet hoe het zou zijn, als mijn ouders of broer of zus ziek zouden worden, dan voel je de afstand wel meer denk ik.
Hé, tijd om naar huis te gaan....Fijn weekend allemaal!
Wat apart dat jij hem ontmoet hebt, Anais, daar had ik pakweg 20 jaar geleden een móórd voor begaan....
Chicha, als je nog meeleest (vanuit het hotel?): fijne vakantie, geniet er maar lekker van.
Over de band met ouders: ik ben hier ook al op mijn 23e beland en daarvoor al een paar jaar op mezelf gewoond en was dus al een beetje losgeweekt van thuis. Toen ik ging trouwen, had mijn moeder het er wel moeilijk mee ("nu kom je echt nooit meer terug") maar ik was alleen maar blij en vond alles spannend en leuk. Nu ik ouder wordt (ahum), mis ik de familie wel meer eigenlijk, vooral sinds schoonmoeder ook overleden en ik mijn schoonfamilie ook niet meer zo vaak zie. Ik voel me op zon- en feestdagen wel es erg lonely als we "maar" met z'n viertjes zijn. Aan de andere kant, heb ik mijn moeder vaker aan de telefoon dan bijv mijn zus die op een half uurtje van mijn ouders woont en áls er wat is, kan ik binnen een halve dag thuis zijn. Dat is een luxe die niet iedereen hier op het forum heeft. Ik weet ook niet hoe het zou zijn, als mijn ouders of broer of zus ziek zouden worden, dan voel je de afstand wel meer denk ik.
Hé, tijd om naar huis te gaan....Fijn weekend allemaal!
vrijdag 26 juni 2009 om 16:20
Wat was jij nog jong Guiri, toen je NL verliet. Kun je je nog voorstellen dat je ooit terug zou gaan naar Nederland?
De ontmoeting met Michael Jackson was wel humoristisch, via vele omwegen en een achteringang van de studio is hij binnengekomen. Herinner me nog goed dat de meisjes van de keuken het eten maakten voor hem en er allemaal geintjes over bacterien werden gemaakt, iedereen raakte het eten aan dat aan hem geserveerd zou worden. Echt te vies voor woorden maar hij heeft alles opgegeten.
Nymeria, de verjaardag van Tristan (mooie naam trouwens) klinkt wel heel gezellig en de kadootjes zijn dus een groot succes. Wow, een crossfiets, kan me goed voorstellen dat hij daar erg blij mee is. Verstandig trouwens om het kinderfeestje buitenshuis te vieren.
Surfchicky, wat leuk dat je toch weer die plannen in je achterhoofd hebt om t.z.t. te vertrekken uit NL. Italie lijkt mij helemaal te gek. Ik las dat je voorheen in Frankrijk en Portugal hebt gewoond, wat heb je daar gedaan voor werk en/of studie?
Wat was voor jou de reden om weer terug te gaan naar Nederland?
De ontmoeting met Michael Jackson was wel humoristisch, via vele omwegen en een achteringang van de studio is hij binnengekomen. Herinner me nog goed dat de meisjes van de keuken het eten maakten voor hem en er allemaal geintjes over bacterien werden gemaakt, iedereen raakte het eten aan dat aan hem geserveerd zou worden. Echt te vies voor woorden maar hij heeft alles opgegeten.
Nymeria, de verjaardag van Tristan (mooie naam trouwens) klinkt wel heel gezellig en de kadootjes zijn dus een groot succes. Wow, een crossfiets, kan me goed voorstellen dat hij daar erg blij mee is. Verstandig trouwens om het kinderfeestje buitenshuis te vieren.
Surfchicky, wat leuk dat je toch weer die plannen in je achterhoofd hebt om t.z.t. te vertrekken uit NL. Italie lijkt mij helemaal te gek. Ik las dat je voorheen in Frankrijk en Portugal hebt gewoond, wat heb je daar gedaan voor werk en/of studie?
Wat was voor jou de reden om weer terug te gaan naar Nederland?
vrijdag 26 juni 2009 om 16:37
Jullie hebben zoveel geschreven, niet normaal....maar ik heb alles gelezen!
Anais ik vond je post een aantal blz geleden heel bijzonder. Ik begrijp dat het onderwerp inmiddels alweer een beetje over is, maar zoals je dat schreef...dat vond ik echt mooi. Je vader maakte een keuze en of je het daar nou wel of niet mee eens bent/was....je weet 200% zeker dat ie uit liefde gemaakt was. Heel bijzonder...
En wat je schreef over Michael vond ik ook alweer zo treffend, er was vanavond (hier is t nu 0.30) een documentaire over hem. En mijn eerste indruk was ook dat hij een kinderlijk soort onschuld/naiviteit heeft. Vond het ook zielig om te horen dat hij op 't podium wist wat hij moest doen en hoe hij zich moest gedragen, maar in het normale leven wist hij dat niet. Volgens mij was hij zo ongelukkig.
TheUndertaker welkom!!!! Ik woon ook in Australie, in Sydney! Het gaat nog druk worden hier! Je schreef dat je Australische bent, zijn je ouders soms NL en hier ooit naartoe verhuisd? Voor jou zal het dan voelen als thuiskomen, waar wil je heen verhuizen?
Surfchickie wat grappig dat jij 'mijn' wijkje gewoon kent. Op de een of andere stomme manier voelt dat heel leuk! Het feit dat iemand anders ook weet hoe leuk ik hier zit....je moet zeker weer eens terugkomen. Zeker als je echt een surfchick bent!
Het positieve aan zo ver van je ouders/familie vandaan zitten is wel dat je ze op een ander soort manier leert kennen. Als ik ze spreek is dat niet alleen maar de dagelijkse dingetjes, maar we hebben ook echt goede gesprekken, dat klinkt een beetje suf, nu ik het zo lees....maar ik denk wel dat ik mijn ouders een stuk beter ken, sinds ik hier zit. En ik zie hoe trots ze zijn, en dat voelt toch wel fijn, moet ik zeggen!
Anais ik vond je post een aantal blz geleden heel bijzonder. Ik begrijp dat het onderwerp inmiddels alweer een beetje over is, maar zoals je dat schreef...dat vond ik echt mooi. Je vader maakte een keuze en of je het daar nou wel of niet mee eens bent/was....je weet 200% zeker dat ie uit liefde gemaakt was. Heel bijzonder...
En wat je schreef over Michael vond ik ook alweer zo treffend, er was vanavond (hier is t nu 0.30) een documentaire over hem. En mijn eerste indruk was ook dat hij een kinderlijk soort onschuld/naiviteit heeft. Vond het ook zielig om te horen dat hij op 't podium wist wat hij moest doen en hoe hij zich moest gedragen, maar in het normale leven wist hij dat niet. Volgens mij was hij zo ongelukkig.
TheUndertaker welkom!!!! Ik woon ook in Australie, in Sydney! Het gaat nog druk worden hier! Je schreef dat je Australische bent, zijn je ouders soms NL en hier ooit naartoe verhuisd? Voor jou zal het dan voelen als thuiskomen, waar wil je heen verhuizen?
Surfchickie wat grappig dat jij 'mijn' wijkje gewoon kent. Op de een of andere stomme manier voelt dat heel leuk! Het feit dat iemand anders ook weet hoe leuk ik hier zit....je moet zeker weer eens terugkomen. Zeker als je echt een surfchick bent!
Het positieve aan zo ver van je ouders/familie vandaan zitten is wel dat je ze op een ander soort manier leert kennen. Als ik ze spreek is dat niet alleen maar de dagelijkse dingetjes, maar we hebben ook echt goede gesprekken, dat klinkt een beetje suf, nu ik het zo lees....maar ik denk wel dat ik mijn ouders een stuk beter ken, sinds ik hier zit. En ik zie hoe trots ze zijn, en dat voelt toch wel fijn, moet ik zeggen!
vrijdag 26 juni 2009 om 16:40
Oh, en volgens mij zei Ine hier iets over....
Ik kan ook nog steeds helemaal niets met negatieve reacties van sommige vrienden. Ze bedoelen het een soort semi-grappig en ik weet dat ze ons ook het liefst gelukkig zien, maar opmerkingen als...
"Komen jullie nu met de crisis misschien terug, ik hoop het zo...."
"Wat? Heeft je huurder opgezegd? YES! Dan komen jullie nu zeker wel terug he?"
Dat soort opmerkingen....inmiddels reageer ik niet meer of zeg ik dat we misschien wel 5 jaar blijven, haha!
Ik kan ook nog steeds helemaal niets met negatieve reacties van sommige vrienden. Ze bedoelen het een soort semi-grappig en ik weet dat ze ons ook het liefst gelukkig zien, maar opmerkingen als...
"Komen jullie nu met de crisis misschien terug, ik hoop het zo...."
"Wat? Heeft je huurder opgezegd? YES! Dan komen jullie nu zeker wel terug he?"
Dat soort opmerkingen....inmiddels reageer ik niet meer of zeg ik dat we misschien wel 5 jaar blijven, haha!
vrijdag 26 juni 2009 om 18:51
Mijn ouders vinden al dat wij ver weg wonen (125 km). Ben al blij dat m'n zusje nu ook aan deze kant van het land is komen wonen. Is wel goed voor de relatie. Maar moet ook zeggen dat ik nu ik weer terug in NL ben ontzettend veel meer bel dan toen ik nog in de UK zat. Bij mij is het dan "geen bericht is goed bericht".
Manlief belt wel minimaal 1x per week met z'n ouders. En we proberen ze toch zeker 1x per jaar te bezoeken. Heb het er steeds moeilijker mee als we dan weer naar huis gaan. Vorige keer ben ik in janken uitgebarsten zodra het vliegtuig begon op te stijgen. De keer daarvoor zaten we al aan de keukentafel bij de lunch te grienen... Zodra m'n schoonmoeder begint dan volg ik vanzelf.
Manlief belt wel minimaal 1x per week met z'n ouders. En we proberen ze toch zeker 1x per jaar te bezoeken. Heb het er steeds moeilijker mee als we dan weer naar huis gaan. Vorige keer ben ik in janken uitgebarsten zodra het vliegtuig begon op te stijgen. De keer daarvoor zaten we al aan de keukentafel bij de lunch te grienen... Zodra m'n schoonmoeder begint dan volg ik vanzelf.
vrijdag 26 juni 2009 om 20:04
Jeetje Anais, wat een verdrietig nieuws. Beetje een late reactie, sorry. Ben een paar dagen niet online geweest. Sterkte in ieder geval!
Mijn moeder is ziek, wisten jullie al. Dit heeft ze in januari aan me verteld, over de telefoon. En dat terwijl ik net 4 weken in december in Nederland was geweest. Mijn moeder had toen het knobbeltje in haar borst wel al gevoeld en liep al bij de dokter, maar heeft me bewust niets verteld die maand. Ik moest namelijk in januari laten weten op mijn werk of ik nog een jaar bij wilde tekenen en of niet. Ik heb daar lang over getwijfeld en heb uiteindelijk besloten nog een jaar hier te blijven. Mijn moeder wist van mijn twijfels en wilde mijn keuze niet beïnvloeden met haar slechte nieuws. Toen ik erachter kwam dat ze het voor me had verzwegen, was ik eerst wel een beetje boos. Maar ik snap nu wel waarom ze niets heeft gezegd. Het is gewoon een ontzettende lieverd en ze wilde dat ik echt zou doen wat ik wilde. En dat heeft ze goed aangevoeld! Want als ik het geweten had, was ik nu waarschijnlijk aan het pakken voor een terugkeer naar NL. En dat terwijl ik het hier, ondanks alle sores op dit moment, wel ontzettend naar m'n zin heb. Ik zou het wel heel erg vinden als ze haar ziekte helemaal voor me zou verzwijgen. Nu kan ik haar op mijn manier toch steunen en kan ik zelf beslissen wat ik met het slechte nieuws doe. Zo ga ik nu voor de 7 weken naar Nederland, terwijl ik ook best had willen reizen deze zomer. Maar reizen kan altijd nog en nu kan ik fulltime bij mijn ouders zijn. En dat is hartstikke fijn!
Mijn moeder is ziek, wisten jullie al. Dit heeft ze in januari aan me verteld, over de telefoon. En dat terwijl ik net 4 weken in december in Nederland was geweest. Mijn moeder had toen het knobbeltje in haar borst wel al gevoeld en liep al bij de dokter, maar heeft me bewust niets verteld die maand. Ik moest namelijk in januari laten weten op mijn werk of ik nog een jaar bij wilde tekenen en of niet. Ik heb daar lang over getwijfeld en heb uiteindelijk besloten nog een jaar hier te blijven. Mijn moeder wist van mijn twijfels en wilde mijn keuze niet beïnvloeden met haar slechte nieuws. Toen ik erachter kwam dat ze het voor me had verzwegen, was ik eerst wel een beetje boos. Maar ik snap nu wel waarom ze niets heeft gezegd. Het is gewoon een ontzettende lieverd en ze wilde dat ik echt zou doen wat ik wilde. En dat heeft ze goed aangevoeld! Want als ik het geweten had, was ik nu waarschijnlijk aan het pakken voor een terugkeer naar NL. En dat terwijl ik het hier, ondanks alle sores op dit moment, wel ontzettend naar m'n zin heb. Ik zou het wel heel erg vinden als ze haar ziekte helemaal voor me zou verzwijgen. Nu kan ik haar op mijn manier toch steunen en kan ik zelf beslissen wat ik met het slechte nieuws doe. Zo ga ik nu voor de 7 weken naar Nederland, terwijl ik ook best had willen reizen deze zomer. Maar reizen kan altijd nog en nu kan ik fulltime bij mijn ouders zijn. En dat is hartstikke fijn!
Af en toe een huppeltje op de plaats is ook ok
vrijdag 26 juni 2009 om 20:17
We zijn net terug van het strand, fles wijn soldaat gemaakt en lekker bijgepraat. Na de warme dag van vandaag lekker uitgewaaid aan zee. Plannen voor de toekomst qua werk weer besproken en een stappenplan gemaakt voor de korte termijn.
Tb zei heel lief: "Anais, ik bouw de kaviaar business puur op voor jou, ik heb er niks mee en vind het een vrouwenbusiness. Ik wil dat jij er straks mee verder kunt en dit voor jezelf kunt voortzetten en later overdraagt aan je dochter." Waar hij wel niet allemaal aan denkt...
Sanne, je begreep wat ik bedoelde, echt fijn om te horen. En wat Michael betreft, ik heb dat altijd zo gevoeld bij hem en zijn jeugd, wat zo allesbepalend is voor iedereen, was niet bepaald een feest. Maar ja, wie ben ik om te stellen dat het ook werkelijk zo was. Vind het wel leuk om te horen dat je ook zoiets voelt.
Biebeltje, het is een standaard uitdrukking maar met mijn dochter heb ik dit ook afgesproken: geen bericht is goed bericht. Is wel zo relaxed, dan hoef je niet constant het gevoel te hebben dat je moet bellen.
Tb zei heel lief: "Anais, ik bouw de kaviaar business puur op voor jou, ik heb er niks mee en vind het een vrouwenbusiness. Ik wil dat jij er straks mee verder kunt en dit voor jezelf kunt voortzetten en later overdraagt aan je dochter." Waar hij wel niet allemaal aan denkt...
Sanne, je begreep wat ik bedoelde, echt fijn om te horen. En wat Michael betreft, ik heb dat altijd zo gevoeld bij hem en zijn jeugd, wat zo allesbepalend is voor iedereen, was niet bepaald een feest. Maar ja, wie ben ik om te stellen dat het ook werkelijk zo was. Vind het wel leuk om te horen dat je ook zoiets voelt.
Biebeltje, het is een standaard uitdrukking maar met mijn dochter heb ik dit ook afgesproken: geen bericht is goed bericht. Is wel zo relaxed, dan hoef je niet constant het gevoel te hebben dat je moet bellen.
vrijdag 26 juni 2009 om 20:22
vrijdag 26 juni 2009 om 20:28
Anais, inderdaad is 23 best jong om te emigreren, al heb ik daar toen nooit bewust bij stil gestaan, het ging allemaal heel geleidelijk, eerst erasmus in Spanje, toen stage, toen de eerste baan (die mij werd aangeboden, dus ook niet bewust gezocht), samenwonen, trouwen.... Ik denk dat als je wat ouder bent, je die keuze om in een ander land te gaan wonen misschien veel bewuster maakt. Ik heb nu wel vaak dat ik denk "wat als ik in Nl was gebleven?" Waarschijnlijk had ik dan nu een betere baan, meer vriendinnen, misschien een andere man (mijn eerste grote liefde??). Ik denk daar best regelmatig over na, niet dat ik spijt heb van mijn beslissing maar ik besef me wel dat ik een heel ander leven had kunnen leiden. Teruggaan is geen optie, tenzij ik ooit zou scheiden (wat ik niet hoop!) want guiriman zou in NL nooit op zijn niveau kunnen werken (door de taal, maar ook door de sector) en bovendien heeft hij weinig met Nederland. Voor de kids vind ik het ook wel es jammer want Nederland is denk ik één van de fijnste landen om op te groeien... mijn kinderen kunnen niet fietsen, hebben geen zwemdiploma's, spelen niet in de zandbak en kunnen ook niet koppeltje duikelen om maar es een paar dingen te noemen die in NL zo vanzelfsprekend zijn. Maar goed, ze doen het goed en zijn gelukkig hier, het zit meer in mijn hoofd denk ik.
Ben jij trouwens geemigreerd toen jouw dochter al volwassen was?
Gelukkig heb ik nooit vervelende opmerkingen gekregen van vrienden, familie. Ze komen vaak op bezoek en hebben het echt geaccepteerd. Natuurlijk verzuchten we wel es hoe jámmer het is dat we niet vaker live een wijntje/kopje thee kunnen drinken, maar het zij zo en je geniet natuurlijk dubbel op de momenten dat het wél kan.
Biebeltje: zijn jouw schoonouders wel eens in Nederland geweest? O ja, mijn zwager gaat binnenkort naar Libanon (hij is beroepsmilitair). Ik weet niet precies wat er daar speelt, maar hij gaat 6 maanden met de vredesmacht. Hij is opgelucht want anderhalf jaar geleden was het Afghanistan....
Heb net trouwens mijn Bad en Thriller lp's uit het stof gehaald... om Michael te eren
nu is het stil (was vergeten dat je die dingen halverwege om moet draaien.....
Sanne, misschien is het voor de achterblijvers ook wel moeilijker want jij gaat weg en bouwt een nieuw leven op maar zij blijven achter in dezelfde omgeving waar opeens een dierbaar persoon mist.
Ben jij trouwens geemigreerd toen jouw dochter al volwassen was?
Gelukkig heb ik nooit vervelende opmerkingen gekregen van vrienden, familie. Ze komen vaak op bezoek en hebben het echt geaccepteerd. Natuurlijk verzuchten we wel es hoe jámmer het is dat we niet vaker live een wijntje/kopje thee kunnen drinken, maar het zij zo en je geniet natuurlijk dubbel op de momenten dat het wél kan.
Biebeltje: zijn jouw schoonouders wel eens in Nederland geweest? O ja, mijn zwager gaat binnenkort naar Libanon (hij is beroepsmilitair). Ik weet niet precies wat er daar speelt, maar hij gaat 6 maanden met de vredesmacht. Hij is opgelucht want anderhalf jaar geleden was het Afghanistan....
Heb net trouwens mijn Bad en Thriller lp's uit het stof gehaald... om Michael te eren
nu is het stil (was vergeten dat je die dingen halverwege om moet draaien.....Sanne, misschien is het voor de achterblijvers ook wel moeilijker want jij gaat weg en bouwt een nieuw leven op maar zij blijven achter in dezelfde omgeving waar opeens een dierbaar persoon mist.
vrijdag 26 juni 2009 om 20:36
Hebben jullie trouwens ook dat je beschermend bent naar je ouders toe en ze niet met slecht nieuw wil belasten op afstand?
Ik had vorig jaar een slecht uitstrijkje en dat heb ik dus verzwegen (ze zouden na een anttbioticakuur en 6 maanden wachten weer een nieuwe maken en dan verder kijken , de 2e was weer gewoon goed), kon het gewoon niet over de telefoon vertellen, bang dat ze zouden schrikken!
Zo probeer ik vaker dingen te verzwijgen waarvan ik denk dat ze zich er zorgen over gaan maken. Ik kan me dus best voorstellen dat ouders dat uit liefde voor hun kind ook doen.
Ik had vorig jaar een slecht uitstrijkje en dat heb ik dus verzwegen (ze zouden na een anttbioticakuur en 6 maanden wachten weer een nieuwe maken en dan verder kijken , de 2e was weer gewoon goed), kon het gewoon niet over de telefoon vertellen, bang dat ze zouden schrikken!
Zo probeer ik vaker dingen te verzwijgen waarvan ik denk dat ze zich er zorgen over gaan maken. Ik kan me dus best voorstellen dat ouders dat uit liefde voor hun kind ook doen.
vrijdag 26 juni 2009 om 20:53
Wat leuk dat je dit aankaart Guiri, het besef dat je mits je in NL was gebleven, een heel ander leven had geleid. Ik denk daar bijna wekelijks aan. Stel dat ik nog daar leefde, dan..
Maar de eindclonclusie is altijd dat ik blij ben dat ik hier leef en niet daar. Veel dingen zouden eenvoudiger zijn maar makkelijker is niet altijd leuker. Ik hou wel van moeilijk, maar vraag me niet waarom.
Je schrijft dat het voor de kinderen misschien leuker was geweest om in NL op te groeien maar ik vraag me af of zij dit later ook zo zullen zien. Ze hebben nu ook veel wat kinderen in NL niet hebben, dingen die ze voor de rest van hun leven met zich meenemen. Ze leven in een land waarin ze vaker buiten kunnen spelen dan in NL, waar de zon schijnt, ze vermoedelijk 2 talen leren (zowel Spaans als Nederlands) en ik vermoed dat je dit lijstje wel aan kunt vullen met andere voordelen.
Ik ben pas uit NL weggegaan nadat mijn dochter samenwoonde, haar draai had gevonden (heb ik eerst aangekeken) en nadat mijn moeder was overleden. Toen pas voelde ik de rust en vrijheid om eindelijk te doen wat ik al 20 jaar wilde. Ik heb er best lang op gewacht om weg te kunnen.
In de tussentijd ben ik wel soms maanden achtereen hier geweest maar dat was niet hetzelfde als hier echt wonen.
Het was meer een alternatief.
Toen dochter nog klein was, had ik met haar ziekte te maken. Ze had zo vaak medische zorg nodig en lag zo vaak in het ziekenhuis, dat ik het niet aandurfde om weg te gaan.
Oh jee, dat is wennen om je LP om te moeten draaien en de krassen te horen die je mist bij een goeie Cd.
Maar de eindclonclusie is altijd dat ik blij ben dat ik hier leef en niet daar. Veel dingen zouden eenvoudiger zijn maar makkelijker is niet altijd leuker. Ik hou wel van moeilijk, maar vraag me niet waarom.
Je schrijft dat het voor de kinderen misschien leuker was geweest om in NL op te groeien maar ik vraag me af of zij dit later ook zo zullen zien. Ze hebben nu ook veel wat kinderen in NL niet hebben, dingen die ze voor de rest van hun leven met zich meenemen. Ze leven in een land waarin ze vaker buiten kunnen spelen dan in NL, waar de zon schijnt, ze vermoedelijk 2 talen leren (zowel Spaans als Nederlands) en ik vermoed dat je dit lijstje wel aan kunt vullen met andere voordelen.
Ik ben pas uit NL weggegaan nadat mijn dochter samenwoonde, haar draai had gevonden (heb ik eerst aangekeken) en nadat mijn moeder was overleden. Toen pas voelde ik de rust en vrijheid om eindelijk te doen wat ik al 20 jaar wilde. Ik heb er best lang op gewacht om weg te kunnen.
In de tussentijd ben ik wel soms maanden achtereen hier geweest maar dat was niet hetzelfde als hier echt wonen.
Het was meer een alternatief.
Toen dochter nog klein was, had ik met haar ziekte te maken. Ze had zo vaak medische zorg nodig en lag zo vaak in het ziekenhuis, dat ik het niet aandurfde om weg te gaan.
Oh jee, dat is wennen om je LP om te moeten draaien en de krassen te horen die je mist bij een goeie Cd.
vrijdag 26 juni 2009 om 20:59
Guiri, mijn schoonouders zijn (helaas) nog nooit in NL geweest. Ouders van beide zijden hebben elkaar dus nog nooit live gezien (hopelijk in oktober als mijn ouders naar Libanon mee gaan). Mijn schoonouders zijn al aardig op leeftijd, en vooral de gezondheid van schoonpapa laat sterk te wensen over. Vliegen is dan al een hele opgave en dan ook nog eens dat nare NLse klimaat (veels te koud voor die mensen). Dus mijn schoonmama komt ook niet want die moet voor schoonpapa zorgen. Vooral nu hun vaste huishoudster terug is naar de Filipijnen omdat er iets in de familie was.
Schoonmama was wel in het eerste jaar dat wij bij elkaar waren ons op komen zoeken in Londen. En m'n zwager is ook een keer komen logeren in ons appartementje in TW2.
Denk dat je zwager dan een relatief relaxte tijd daar gaat hebben. Het is mooi weer, het is er hartstikke rustig. Die kampementen liggen voor zover ik weet vlak bij het strand (tenminste, daar zag ik regelmatig UN militairen lopen). Er zit gewoon standaard een contingent buitenlandse soldaten voor peace keeping. Volgens mij zijn ze meer een touristische attractie voor de Libanese dames (die wanhopig op zoek zijn naar een leuke man die ze mee kan nemen uit het land. Lees: veel korte rokjes en bloot vlees). Het eten is er super...
Collega van mij heeft er ook een tijdje gezeten en die heeft er hele goede herinneringen aan.
Schoonmama was wel in het eerste jaar dat wij bij elkaar waren ons op komen zoeken in Londen. En m'n zwager is ook een keer komen logeren in ons appartementje in TW2.
Denk dat je zwager dan een relatief relaxte tijd daar gaat hebben. Het is mooi weer, het is er hartstikke rustig. Die kampementen liggen voor zover ik weet vlak bij het strand (tenminste, daar zag ik regelmatig UN militairen lopen). Er zit gewoon standaard een contingent buitenlandse soldaten voor peace keeping. Volgens mij zijn ze meer een touristische attractie voor de Libanese dames (die wanhopig op zoek zijn naar een leuke man die ze mee kan nemen uit het land. Lees: veel korte rokjes en bloot vlees). Het eten is er super...
Collega van mij heeft er ook een tijdje gezeten en die heeft er hele goede herinneringen aan.
vrijdag 26 juni 2009 om 21:05
Guiri, weet je dat ik ook voor mijn dochter dingen verzwijg die haar ongerust kunnen maken? Ik heb 1 keer de fout gemaakt haar te bellen met de mededeling dat ik met hartproblemen in het ziekenhuis lag. Ze heeft toen zo gehuild, was echt bang dat ik dood zou gaan ofzo. Ze vloog de volgende ochtend zonder dat ik het wist naar Turkije. Ik wil dat dus nooit meer en besefte dat ik haar had opgezadeld met mijn probleem. Toen ik een paar maanden daarna weer in het ziekenhuis lag, heb ik het verzwegen. Dat beviel veel beter. Als het echt ernstig zou zijn dan vind ik dat ze het mag weten maar zolang ik het gevoel heb dat alles wel goed komt, hou ik het lekker voor mezelf.
vrijdag 26 juni 2009 om 21:43
Zo, ff snel.
MEMCP= Middle Easter Male Chauvinist Pig
Nee, wij hebben geen grote zwarte hond. Maar ik erger me eraan dat kerels er geen genoegen mee nemen om met mij te praten, maar gelijk mijn man willen spreken. Heb het ook wel ns als ik met Man ergens ben, dat ze alleen tegen hem spreken, ook als het over mij gaat/ mij aangaat (bijv met rontgenfoto's van mijn gebit).
Ga nu naar mijn vriendin, die logeert hier ff- lekker kletsen
MEMCP= Middle Easter Male Chauvinist Pig
Nee, wij hebben geen grote zwarte hond. Maar ik erger me eraan dat kerels er geen genoegen mee nemen om met mij te praten, maar gelijk mijn man willen spreken. Heb het ook wel ns als ik met Man ergens ben, dat ze alleen tegen hem spreken, ook als het over mij gaat/ mij aangaat (bijv met rontgenfoto's van mijn gebit).
Ga nu naar mijn vriendin, die logeert hier ff- lekker kletsen
vrijdag 26 juni 2009 om 21:53
Specu, dat heb ik in Frankrijk ook hoor. Ik ben hier in huis de techneut, Rubiman heeft de ballen verstand van electriciteit, loodgieterswerk, tuinieren, etc, en als er dan werklui in huis zijn, voer ik het gesprek, stel ik de vragen en geheid dat ze het antwoord aan mijn man richten. En die snapt er dan weer helemaal niks van.
FMCP
FMCP
vrijdag 26 juni 2009 om 22:18
Michael Jackson's dood heeft hier ook ingegrepen. Mijn man was (is) een grote fan en ook ik ben natuurlijk op zijn muziek opgegroeid. Aan bijna al zijn liedjes heb ik talloze herinneringen. Op ons huwelijk hebben we Michael Jackson nog gedraaid. Ik weet nog dat we gedanst hebben op will you be there for me.
Ik ben helemaal jalours op Anaïs dat ze hem ontmoet heeft Ik ben wel naar een concert geweest tijdens de History tournee. Toen was ik nog best jong. 18 of zo? Ik woonde nog in Nederland.
Man en ik zouden deze zomer naar een concert gaan van Michael Jackson. Dat was hem helaas niet gegeven, die comeback.
Mijn man draait ook al de hele dag Michael Jackson muziek. We hebben ook nu BBC World er op staan met uiteraard allemaal Michael jackson's tributes. Oh schoonzusje komt net binnen en wil overschakelen naar hotel babylon (komische serie op de bbc die in een hotel speelt). Man druipt af. Die gaat achter de computer clips zoeken.
De kinderen kennen zijn muziek natuurlijk ook van baby af aan al. Man draait het zo vaak.
Ik hoop dat Michael Jackson nu eindelijk zijn Neverland heeft gevonden. Dat hij nu eindelijk echt gelukkig is.
Ik vind het wel heel erg voor zijn kinderen. Ze zijn nog zo jong en nu al hun vader verliezen.
Ik ben helemaal jalours op Anaïs dat ze hem ontmoet heeft Ik ben wel naar een concert geweest tijdens de History tournee. Toen was ik nog best jong. 18 of zo? Ik woonde nog in Nederland.
Man en ik zouden deze zomer naar een concert gaan van Michael Jackson. Dat was hem helaas niet gegeven, die comeback.
Mijn man draait ook al de hele dag Michael Jackson muziek. We hebben ook nu BBC World er op staan met uiteraard allemaal Michael jackson's tributes. Oh schoonzusje komt net binnen en wil overschakelen naar hotel babylon (komische serie op de bbc die in een hotel speelt). Man druipt af. Die gaat achter de computer clips zoeken.
De kinderen kennen zijn muziek natuurlijk ook van baby af aan al. Man draait het zo vaak.
Ik hoop dat Michael Jackson nu eindelijk zijn Neverland heeft gevonden. Dat hij nu eindelijk echt gelukkig is.
Ik vind het wel heel erg voor zijn kinderen. Ze zijn nog zo jong en nu al hun vader verliezen.
vrijdag 26 juni 2009 om 22:24
Speculaas: Bedankt voor de uitleg! MEMCP houden we erin
Bloempje: wat lief van je moeder. Ik begrijp haar wel. Als ouder wil je toch je kind beschermen tegen slecht nieuws.
Giuri: ik was ook best jong toen ik uit Nederland wegging. Oorspronkelijk ging ik in Frankrijk studeren en van daaruit heb ik een beetje rondgezworven, Italië, VS en weer Frankrijk. Er was nooit een echte beslissing om te gaan emigreren. Alleen het een leid tot het ander en nu heb ik een man die ook geen Nederlands spreekt en een leven hier. Naar Nederland gaan is niet echt meer een optie. Maar ik heb natuurlijk nooit een bewuste keuze gemaakt om niet in Nederland te wonen.
Ik denk trouwens ook wel dat Nederland een leuk land is om in op te groeien. Er is veel laagdrempelige kindervermaak. Kinderen spelen er veel op straat, overal speeltuintjes en kinderboerderijen en zo. Ik heb wel het idee dat kinderen in NL best vrij en zelfstandig op kunnen groeien. Hier wordt er veel minder gespeeld op straat en zijn ouders veel meer bezig met kinderen overal heen te brengen. Ze hebben minder vrijheid.
Ik vertel zelf het meeste wel aan mijn moeder maar bij onzekere dingen wacht ik vaak wel even tot ik wat meer zekerheid heb.
Bloempje: wat lief van je moeder. Ik begrijp haar wel. Als ouder wil je toch je kind beschermen tegen slecht nieuws.
Giuri: ik was ook best jong toen ik uit Nederland wegging. Oorspronkelijk ging ik in Frankrijk studeren en van daaruit heb ik een beetje rondgezworven, Italië, VS en weer Frankrijk. Er was nooit een echte beslissing om te gaan emigreren. Alleen het een leid tot het ander en nu heb ik een man die ook geen Nederlands spreekt en een leven hier. Naar Nederland gaan is niet echt meer een optie. Maar ik heb natuurlijk nooit een bewuste keuze gemaakt om niet in Nederland te wonen.
Ik denk trouwens ook wel dat Nederland een leuk land is om in op te groeien. Er is veel laagdrempelige kindervermaak. Kinderen spelen er veel op straat, overal speeltuintjes en kinderboerderijen en zo. Ik heb wel het idee dat kinderen in NL best vrij en zelfstandig op kunnen groeien. Hier wordt er veel minder gespeeld op straat en zijn ouders veel meer bezig met kinderen overal heen te brengen. Ze hebben minder vrijheid.
Ik vertel zelf het meeste wel aan mijn moeder maar bij onzekere dingen wacht ik vaak wel even tot ik wat meer zekerheid heb.
vrijdag 26 juni 2009 om 23:04
Chicha, fijne tijd op Menorca!
Undertaker, vanwaar je nick? Hij paste wel erg in de tijd van onze discussie over overlijden... maar daar zal ie wel niet op gekozen zijn toch?
Anais, dat jij MJ hebt ontmoet, wat bijzonder. Dat kunnen lijkt me niet veel mensen zeggen. Was hij vriendelijk of vooral vreemd?
Sanne bij mij hielden die opmerkingen ook niet op hoor. Mijn moeder vooral, die vraagt al 7 jaar lang echt ELKE keer: kom je al terug? Ik vond dat echt een ontkenning van mijn keuze en het succes dat ik voor mezelf had bereikt in het buitenland. Maar ja, ze is ook mijn moeder dus krijgt me gauw op de kast (ook ELKE keer )
Biebel, je zegt dat je je ouders meer belt nu, zie je ze ook veel vaker? Ik ben bang dat ik, nu ik weer in NL ben, heel vaak op bezoek moet. Nou ja heb ik natuurlijk zelf in de hand, maar dat dat moet van mijn moeder dan he? Dat die verwachting heel erg omhoog gaat. Terwijl ik daar helemaal geen zin in heb. Hoe ging dat bij jou?
Guiri, ik heb mijn moeder niet verteld dat ik een maand alleen op reis ging omdat ik weet dat ze daar wakker van zou liggen, letterlijk. Dat is ook soort van beschermend, maar ook zelfbehoud - ze zou me helemaal gek hebben gebeld als ze het had geweten. Wat Nymeria zegt, van dat onzekere (eerst wachten tot je dingen zeker weet) dat is ook mijn methode - voldongen feiten is wat ik aan mijn moeder vertel. Helpt volgens mij goed tegen het zorgen maken van haar kant.
Bloempje, wat vervelend dat je moeder ziek is. Hoe gaat het met haar?
Undertaker, vanwaar je nick? Hij paste wel erg in de tijd van onze discussie over overlijden... maar daar zal ie wel niet op gekozen zijn toch?
Anais, dat jij MJ hebt ontmoet, wat bijzonder. Dat kunnen lijkt me niet veel mensen zeggen. Was hij vriendelijk of vooral vreemd?
Sanne bij mij hielden die opmerkingen ook niet op hoor. Mijn moeder vooral, die vraagt al 7 jaar lang echt ELKE keer: kom je al terug? Ik vond dat echt een ontkenning van mijn keuze en het succes dat ik voor mezelf had bereikt in het buitenland. Maar ja, ze is ook mijn moeder dus krijgt me gauw op de kast (ook ELKE keer )
Biebel, je zegt dat je je ouders meer belt nu, zie je ze ook veel vaker? Ik ben bang dat ik, nu ik weer in NL ben, heel vaak op bezoek moet. Nou ja heb ik natuurlijk zelf in de hand, maar dat dat moet van mijn moeder dan he? Dat die verwachting heel erg omhoog gaat. Terwijl ik daar helemaal geen zin in heb. Hoe ging dat bij jou?
Guiri, ik heb mijn moeder niet verteld dat ik een maand alleen op reis ging omdat ik weet dat ze daar wakker van zou liggen, letterlijk. Dat is ook soort van beschermend, maar ook zelfbehoud - ze zou me helemaal gek hebben gebeld als ze het had geweten. Wat Nymeria zegt, van dat onzekere (eerst wachten tot je dingen zeker weet) dat is ook mijn methode - voldongen feiten is wat ik aan mijn moeder vertel. Helpt volgens mij goed tegen het zorgen maken van haar kant.
Bloempje, wat vervelend dat je moeder ziek is. Hoe gaat het met haar?
vrijdag 26 juni 2009 om 23:24
Ik zou nog wat meer vertellen over de reis. Meiden, het was ge-wel-dig. Het wildlife rescue centre waar ik in Thailand werkte was zo'n mooi initiatief, opgezet door een NLer. De mensen (veel 18-22 jarigen) die er werkten waren allemaal even leuk, ik voelde me er helemaal thuis ondanks mijn gevorderde leeftijd. Ik heb ze laten raden naar mijn precieze leeftijd maar zie er gelukkig echt een stuk jonger uit, anders hadden ze me denk ik een beetje vreemd gevonden, haha. Ik ben bijna twee keer zo oud als de 18 jarigen! Tot mijn verbazing merkte ik weinig van dit verschil. Op dat moment maak je toch gewoon hetzelfde mee, en heb je dus dingen gemeen. De beesten waren prachtig, die rust, die kracht, en het vullen van de dagen met eenvoudige zaken zoals poep scheppen en wandelen met de olifanten en voeren en wassen, ik vond het een luxe. Ik heb nergens aan gedacht, me nergens zorgen om gemaakt. Heel errug zen. Bijzonder om mee te maken.
Vietnam en Thailand zijn allebei prachtig, er is zoveel te zien en te doen. Gaan! Ik vond het heerlijk dat ik precies mocht/kon doen wat IK wilde, het ging zo makkelijk allemaal. Ik werd er veel mijn oude, ondernemende ik van (goed he, Anais?), en ik leerde dat ik veel extraverter en makkelijker in de omgang ben dan ik mezelf credit voor heb gegeven. Ik vond gewoon alles leuk. Dan blijkt dat mijn opvoeding er toch wel heeft ingehakt: als kind hoorde ik vaak hoe moeilijk ik ben (zou zijn dan he?), ik merkte dat ik dat dus echt ook denk van mezelf, ergens diep van binnen. maar dat klopt helemaal niet. Zo was het best een openbaring.
Zonder Vent reizen was interessant. Ik deed heel andere dingen dan ik met hem zou doen (met name: meer dingen, haha), en ik vond het rustiger. Er is toch een bepaalde spanning in onze omgang en het was best lekker dat die er helemaal niet was. Daarvoor in de plaats was ik natuurlijk soms best alleen, en miste ik de aanspraak.
Jullie willen vast weten hoe het nu met Vent gaat he? Ik durf het niet zo goed te zeggen... Hij woont nog int buitenland, ik zit nu dus in NL. Ik heb dus nog steeds geen knopen doorgehakt. Als ik eraan denk dat hij straks komt (hij heeft zijn baan opgezegd, zonder dat overigens specifiek samen te bespreken, en wil zonder verdere poespas naar NL komen - hij is nog niet eens op bezoek geweest!) dan word ik daar niet vrolijk van, want ik denk niet dat het perse gaat werken (jullie zeggen nu: duh! ). Maar de kracht om het los te laten, die kan ik maar niet vinden. Oh, wat een zooitje is het.
Anais, ik lees jouw wijze woorden af en toe nog eens na, en herken zoveel. Waarom is het zo moeilijk om het los te laten? Of ervoor te gaan, met hart en ziel? Ik begrijp niet dat ik mezelf dit aandoe want ik heb zelf de sleutel tot het probleem in de hand. Ik wil mezelf het liefst een fikse dreun verkopen. Muts.
Vietnam en Thailand zijn allebei prachtig, er is zoveel te zien en te doen. Gaan! Ik vond het heerlijk dat ik precies mocht/kon doen wat IK wilde, het ging zo makkelijk allemaal. Ik werd er veel mijn oude, ondernemende ik van (goed he, Anais?), en ik leerde dat ik veel extraverter en makkelijker in de omgang ben dan ik mezelf credit voor heb gegeven. Ik vond gewoon alles leuk. Dan blijkt dat mijn opvoeding er toch wel heeft ingehakt: als kind hoorde ik vaak hoe moeilijk ik ben (zou zijn dan he?), ik merkte dat ik dat dus echt ook denk van mezelf, ergens diep van binnen. maar dat klopt helemaal niet. Zo was het best een openbaring.
Zonder Vent reizen was interessant. Ik deed heel andere dingen dan ik met hem zou doen (met name: meer dingen, haha), en ik vond het rustiger. Er is toch een bepaalde spanning in onze omgang en het was best lekker dat die er helemaal niet was. Daarvoor in de plaats was ik natuurlijk soms best alleen, en miste ik de aanspraak.
Jullie willen vast weten hoe het nu met Vent gaat he? Ik durf het niet zo goed te zeggen... Hij woont nog int buitenland, ik zit nu dus in NL. Ik heb dus nog steeds geen knopen doorgehakt. Als ik eraan denk dat hij straks komt (hij heeft zijn baan opgezegd, zonder dat overigens specifiek samen te bespreken, en wil zonder verdere poespas naar NL komen - hij is nog niet eens op bezoek geweest!) dan word ik daar niet vrolijk van, want ik denk niet dat het perse gaat werken (jullie zeggen nu: duh! ). Maar de kracht om het los te laten, die kan ik maar niet vinden. Oh, wat een zooitje is het.
Anais, ik lees jouw wijze woorden af en toe nog eens na, en herken zoveel. Waarom is het zo moeilijk om het los te laten? Of ervoor te gaan, met hart en ziel? Ik begrijp niet dat ik mezelf dit aandoe want ik heb zelf de sleutel tot het probleem in de hand. Ik wil mezelf het liefst een fikse dreun verkopen. Muts.
zaterdag 27 juni 2009 om 08:07
quote:Sanne1985 schreef op 26 juni 2009 @ 16:37:
TheUndertaker welkom!!!! Ik woon ook in Australie, in Sydney! Het gaat nog druk worden hier! Je schreef dat je Australische bent, zijn je ouders soms NL en hier ooit naartoe verhuisd? Voor jou zal het dan voelen als thuiskomen, waar wil je heen verhuizen?
Hoi,... ik ben 25 jaar geleden in Brissie (Brisbane) geboren en ben een "True Blue Aussie" ben daarna in naar Sydney verhuist en heb in verschillend suburbs gewoond, toen mijn grote liefde gevonden in NL; getrouwd; verhuist,...taal geleerd, NL-papoort gekregen (heb een dual nationalteit)..baan,.. kindtje...en we zijn van plan om naar Qld te gaan verhuizen,.. harvey bay omgeving of Sunshine coast.
@caramella2 Nee,..gewoon het beroep van mijn vader..... Hoe kom jij aan je nickname? Of ben ik dan off-topic?
TheUndertaker welkom!!!! Ik woon ook in Australie, in Sydney! Het gaat nog druk worden hier! Je schreef dat je Australische bent, zijn je ouders soms NL en hier ooit naartoe verhuisd? Voor jou zal het dan voelen als thuiskomen, waar wil je heen verhuizen?
Hoi,... ik ben 25 jaar geleden in Brissie (Brisbane) geboren en ben een "True Blue Aussie" ben daarna in naar Sydney verhuist en heb in verschillend suburbs gewoond, toen mijn grote liefde gevonden in NL; getrouwd; verhuist,...taal geleerd, NL-papoort gekregen (heb een dual nationalteit)..baan,.. kindtje...en we zijn van plan om naar Qld te gaan verhuizen,.. harvey bay omgeving of Sunshine coast.
@caramella2 Nee,..gewoon het beroep van mijn vader..... Hoe kom jij aan je nickname? Of ben ik dan off-topic?
zaterdag 27 juni 2009 om 09:00
quote:TheUndertaker schreef op 27 juni 2009 @ 08:07:
[...]
Hoi,... ik ben 25 jaar geleden in Brissie (Brisbane) geboren en ben een "True Blue Aussie" ben daarna in naar Sydney verhuist en heb in verschillend suburbs gewoond, toen mijn grote liefde gevonden in NL; getrouwd; verhuist,...taal geleerd, NL-papoort gekregen (heb een dual nationalteit)..baan,.. kindtje...en we zijn van plan om naar Qld te gaan verhuizen,.. harvey bay omgeving of Sunshine coast.
@caramella2 Nee,..gewoon het beroep van mijn vader..... Hoe kom jij aan je nickname? Of ben ik dan off-topic? btw ik vlieg volgende maand wel naar australië voor familie bezoek. Ik vlieg dan aan op Sydney en vandaar neem ik een binnenlandse vlucht met Jet Star. En laatst week verblijven in Sydney voor wt familie bezoek.
[...]
Hoi,... ik ben 25 jaar geleden in Brissie (Brisbane) geboren en ben een "True Blue Aussie" ben daarna in naar Sydney verhuist en heb in verschillend suburbs gewoond, toen mijn grote liefde gevonden in NL; getrouwd; verhuist,...taal geleerd, NL-papoort gekregen (heb een dual nationalteit)..baan,.. kindtje...en we zijn van plan om naar Qld te gaan verhuizen,.. harvey bay omgeving of Sunshine coast.
@caramella2 Nee,..gewoon het beroep van mijn vader..... Hoe kom jij aan je nickname? Of ben ik dan off-topic? btw ik vlieg volgende maand wel naar australië voor familie bezoek. Ik vlieg dan aan op Sydney en vandaar neem ik een binnenlandse vlucht met Jet Star. En laatst week verblijven in Sydney voor wt familie bezoek.
zaterdag 27 juni 2009 om 09:32
haha Specu, MEMCP Hoe herkenbaar!!! Ik kan zoveel voorbeelden geven van MEMCPs, daar heeft het forum niet genoeg ruimte voor. Mijn beste voorbeeld van het afgelopen jaar is de jongen van de helpdesk van mijn internetprovider. Ik had problemen met internet en ik belde de helpdesk. Daar kreeg ik gelijk de vraag: 'Where is your husband?' Ik zei: 'I don't have a husband, I'm the one paying the bills'. Zegt die eikel: 'We only speak to the husband' en toen hing hij op
Toen ben ik maar geswitched naar mobiel internet met zo'n usb-stick (dongel?!?). Werkt wel ok, is alleen niet zo snel.
Ik heb gisteren bijna al mijn spullen verhuisd en zit nu in een bijna leeg huis. Ik kan niet eens een kopje the voor mezelf maken of een boterham smeren, al mijn spullen zijn al in mijn nieuwe flat. En ik kan er pas woensdag intrekken, dan gaat degene die er nu woont eruit. Wel jammer, want ik kan er niet eens een nachtje slapen, vlieg woensdag op donderdagnacht naar NL. Vandaag moet ik nog mijn kleren uitzoeken en inpakken. Ik denk dat ik ontzettend veel weg ga doen, scheelt weer sjouwen met de koffers en ik ga in Nederland natuurlijk helemaal los met shoppen. Twee koffers mee, ik mag 46 kilo meenemen! Dat betekent bijna lege koffers heen en hele volle koffers terug. En natuurlijk een lege bankrekening...
Ik moet nu echt gaan beginnen aan 2 afscheidsliedjes voor vertrekkende collega's en heb helemaal geen inspiratie. Ik wil gewoon NU vakantie!
Toen ben ik maar geswitched naar mobiel internet met zo'n usb-stick (dongel?!?). Werkt wel ok, is alleen niet zo snel.
Ik heb gisteren bijna al mijn spullen verhuisd en zit nu in een bijna leeg huis. Ik kan niet eens een kopje the voor mezelf maken of een boterham smeren, al mijn spullen zijn al in mijn nieuwe flat. En ik kan er pas woensdag intrekken, dan gaat degene die er nu woont eruit. Wel jammer, want ik kan er niet eens een nachtje slapen, vlieg woensdag op donderdagnacht naar NL. Vandaag moet ik nog mijn kleren uitzoeken en inpakken. Ik denk dat ik ontzettend veel weg ga doen, scheelt weer sjouwen met de koffers en ik ga in Nederland natuurlijk helemaal los met shoppen. Twee koffers mee, ik mag 46 kilo meenemen! Dat betekent bijna lege koffers heen en hele volle koffers terug. En natuurlijk een lege bankrekening...
Ik moet nu echt gaan beginnen aan 2 afscheidsliedjes voor vertrekkende collega's en heb helemaal geen inspiratie. Ik wil gewoon NU vakantie!
Af en toe een huppeltje op de plaats is ook ok
zaterdag 27 juni 2009 om 10:59
46 kilo bagage?? Hier mag je maar 20 kg meenemen, hoe krijg jij dat voor elkaar? Hoe is je nieuwe huis?
Heb jij gelijk opgegeven met de helpdesk? Ik weet hoe vreselijk sommige MEMCFP kunnen zijn. Je moet die verhalen opschrijven, doe ik ook, FB, my notes.
Ga zo met studievriendinnen sjoppen, en dan bij man op de zaak neerstrijken voor lunch. Vanavond ga ik alweer uit, ach, wat vervelend nou
Heb jij gelijk opgegeven met de helpdesk? Ik weet hoe vreselijk sommige MEMCFP kunnen zijn. Je moet die verhalen opschrijven, doe ik ook, FB, my notes.
Ga zo met studievriendinnen sjoppen, en dan bij man op de zaak neerstrijken voor lunch. Vanavond ga ik alweer uit, ach, wat vervelend nou
zaterdag 27 juni 2009 om 11:36
zaterdag 27 juni 2009 om 12:17
Ik vlieg KLM en om een of andere reden mag je op de vluchten Cairo-Amsterdam 46 kilo meenemen. Mijn koffers zijn daarom altijd goed gevuld als ik terugga!
Ik heb nog wel een klacht ingediend bij de internetprovider, maar daar is niet veel mee gedaan. Heb toen gewoon geen rekeningen meer betaald, dan word je vanzelf afgesloten. Zo gaat dat hier, geen aanmaningen enz.
Ik ga mezelf zo even bij iemand uitnodigen voor de lunch, heb namelijk niets meer in huis. Vanavond ga ik al uit eten met mijn Nederlandse collega's bij de Koreaan. Daar kun je lekker barbecueën aan tafel en ze hebben alcohol (lokale wijn en bier). Heb er nu al zin in. Nog 3 dagen werken, het aftellen is begonnen.
Ik heb nog wel een klacht ingediend bij de internetprovider, maar daar is niet veel mee gedaan. Heb toen gewoon geen rekeningen meer betaald, dan word je vanzelf afgesloten. Zo gaat dat hier, geen aanmaningen enz.
Ik ga mezelf zo even bij iemand uitnodigen voor de lunch, heb namelijk niets meer in huis. Vanavond ga ik al uit eten met mijn Nederlandse collega's bij de Koreaan. Daar kun je lekker barbecueën aan tafel en ze hebben alcohol (lokale wijn en bier). Heb er nu al zin in. Nog 3 dagen werken, het aftellen is begonnen.
Af en toe een huppeltje op de plaats is ook ok