Psyche
alle pijlers
Zo verdrietig: mijn man is overleden
zaterdag 27 juni 2009 om 18:15
Vandaag 3 weken geleden is mijn man overleden. Hij was pas 45 jaar en is maar 4 weken ziek geweest. Hij had een melanoom, een erg agressieve vorm van kanker. En nu.... ben ik achtergebeleven met 2 kinderen in de puberleeftijd. Pfff.... Wie heeft er ook zoiets meegemaakt of zit in dezelfde fase ? Hoe gaat het nu met je ?
zaterdag 27 juni 2009 om 19:55
quote:zoefie schreef op 27 juni 2009 @ 18:31:
Dank je wel allemaal.. Appeltje, mijn man had ook zoveel uitzaaiingen, het ging allemaal razendsnel. Hoe heeft jouw moeder het gered ?
Mijn moeder was eigenlijk sterker dan ze dacht, maar helaas zocht zij het vrij snel in een nieuwe relatie die niet goed voor haar en ons was. Binnen een jaar woonde zij al samen en dat heb ik erg moeilijk gevonden. Niet zozeer het samenwonen, maar die man was vreselijk en we mochten het niet meer over mijn vader hebben (jaloers). Achteraf zei ze dat ze dacht dat ze het niet alleen kon, maar dat ze er eigenlijk een kind bij had.
Hoe gaat het met je kinderen? Welke leeftijden hebben ze?
Dank je wel allemaal.. Appeltje, mijn man had ook zoveel uitzaaiingen, het ging allemaal razendsnel. Hoe heeft jouw moeder het gered ?
Mijn moeder was eigenlijk sterker dan ze dacht, maar helaas zocht zij het vrij snel in een nieuwe relatie die niet goed voor haar en ons was. Binnen een jaar woonde zij al samen en dat heb ik erg moeilijk gevonden. Niet zozeer het samenwonen, maar die man was vreselijk en we mochten het niet meer over mijn vader hebben (jaloers). Achteraf zei ze dat ze dacht dat ze het niet alleen kon, maar dat ze er eigenlijk een kind bij had.
Hoe gaat het met je kinderen? Welke leeftijden hebben ze?
zaterdag 27 juni 2009 om 20:58
zaterdag 27 juni 2009 om 21:17
zaterdag 27 juni 2009 om 21:22
Och Zoefie.
Wat een pijn en leegte zul jij nu voelen. Drie weken, 21 dagen... zo kort nog dat jouw wereld brak. Wat vind ik dit afschuwelijk voor je, voor jullie.
Ik ken helaas de pijn, het gevoel dat er zo iets essentieels in jouw leven ontbreekt, het onbewuste zoeken naar hem die jou compleet maakt. Bijna twee jaar geleden overleed mijn man, en was ik verdoofd van pijn. Ging het goed? Ging het slecht? Ik wist het niet. Hoe behoorde ik me te voelen? Tegen welke emotie moet je zoiets afzetten? Wie bepaalt of het goed of slecht gaat?
Als ik nu terug kijk was ik in shock. Pure shock. En gelijk met het optrekken van de mist kwam de pijn, het verdriet, en de verwerking.
Nu ben ik bijna twee jaar verder, en sinds een paar maanden heb ik het gevoel dat ik er weer helemaal ben. Dat de mist is opgetrokken en dat mijn leven weer van mij is. Dat wil niet zeggen dat ik nooit verdrietig ben, dat het nooit zeer doen, maar de controle is er weer. Ik kan weer verder.
De afgelopen twee jaar heb ik veel geleerd; dat je kunt lachen als het pijn doet, dat je intens gelukkig en intens verdrietig tegelijk kunt zijn, dat het leven ook mooi kan zijn als alles grijs ziet, en dat tranen geen graadmeter zijn van de mate van verdriet. Maar bovenal heb ik geleerd dat rouwen en rouwverwerking iets Heel Persoonlijks is. Er zijn geen stappen die je een voor een moet nemen, er is geen gids of leidraad, er is alleen maar jij en jouw verdriet. Daar moet je mee leren omgaan, en dat doet ieder op zijn manier en op zijn tempo. En als je dat oprecht doet, doet waar je zelf achter staat en niet alleen wat je denkt dat er van je verwacht wordt, dan kom je er wel. Op jouw manier!
Lieve Zoefie, heel veel sterkte! Je kunt het. Je moet wel. Zorg goed voor jezelf.
Wat een pijn en leegte zul jij nu voelen. Drie weken, 21 dagen... zo kort nog dat jouw wereld brak. Wat vind ik dit afschuwelijk voor je, voor jullie.
Ik ken helaas de pijn, het gevoel dat er zo iets essentieels in jouw leven ontbreekt, het onbewuste zoeken naar hem die jou compleet maakt. Bijna twee jaar geleden overleed mijn man, en was ik verdoofd van pijn. Ging het goed? Ging het slecht? Ik wist het niet. Hoe behoorde ik me te voelen? Tegen welke emotie moet je zoiets afzetten? Wie bepaalt of het goed of slecht gaat?
Als ik nu terug kijk was ik in shock. Pure shock. En gelijk met het optrekken van de mist kwam de pijn, het verdriet, en de verwerking.
Nu ben ik bijna twee jaar verder, en sinds een paar maanden heb ik het gevoel dat ik er weer helemaal ben. Dat de mist is opgetrokken en dat mijn leven weer van mij is. Dat wil niet zeggen dat ik nooit verdrietig ben, dat het nooit zeer doen, maar de controle is er weer. Ik kan weer verder.
De afgelopen twee jaar heb ik veel geleerd; dat je kunt lachen als het pijn doet, dat je intens gelukkig en intens verdrietig tegelijk kunt zijn, dat het leven ook mooi kan zijn als alles grijs ziet, en dat tranen geen graadmeter zijn van de mate van verdriet. Maar bovenal heb ik geleerd dat rouwen en rouwverwerking iets Heel Persoonlijks is. Er zijn geen stappen die je een voor een moet nemen, er is geen gids of leidraad, er is alleen maar jij en jouw verdriet. Daar moet je mee leren omgaan, en dat doet ieder op zijn manier en op zijn tempo. En als je dat oprecht doet, doet waar je zelf achter staat en niet alleen wat je denkt dat er van je verwacht wordt, dan kom je er wel. Op jouw manier!
Lieve Zoefie, heel veel sterkte! Je kunt het. Je moet wel. Zorg goed voor jezelf.
Wat wilde ik nou toch typen?
zaterdag 27 juni 2009 om 21:34
Ik heb het van de andere kant meegemaakt,ik was puber en verloor plotsklaps mijn vader.Onwerkelijk is het allemaal in het begin,er kwamen ook heel veel dingen op mijn moeder af.Eerst heb je nog wat aanloop en na een week of 4 gaat (gelukkig maar ) het gewone leven weer verder.In het begin heb je het gevoel dat je droomt zo onwerkelijk allemaal.Maar de dagen maken plaats voor de maanden en dan worden het jaren.Op een gegeven moment slijt het verdriet.Vergeten doe je het niet,
Misschien kan je ook wat steun vinden er zijn speciale groepen voor rouwverwerking,vooral voor de dingen waar je tegenaanloopt.Het is dan prettig om je verhaal te doen,want mensen die het niet meegemaakt hebben,hebben na een halfjaar toch zoiets van ,ben je daar nog dagelijks mee bezig.
Ik wens jouw en de kinderen heel veel sterkte toe.
Misschien kan je ook wat steun vinden er zijn speciale groepen voor rouwverwerking,vooral voor de dingen waar je tegenaanloopt.Het is dan prettig om je verhaal te doen,want mensen die het niet meegemaakt hebben,hebben na een halfjaar toch zoiets van ,ben je daar nog dagelijks mee bezig.
Ik wens jouw en de kinderen heel veel sterkte toe.
zaterdag 27 juni 2009 om 22:25
Mimsey, jij hebt het dus ook doorstaan. Ik ben geloof ik ook nog in een shock. Soms vreselijk verdrietig, dan is alles zwart om me heen, maar soms kan ik ook haast niets voelen. Helemaal murw. Ik weet niet wat erger is eigenlijk. Ik geloof wel dat het na een paar jaar beter zal gaan, maar ik zie zó op tegen de tijd die gaat komen. Ik weet niet hoe ik het voor elkaar moet krijgen...
zaterdag 27 juni 2009 om 22:28
quote:niknaam schreef op 27 juni 2009 @ 20:58:
Je zult hier vermoed ik maar een enkeling treffen die ook zijn of haar partner is verloren. Google anders even op 'forum' en 'rouw' en je zult zien dat er een hoop fora zijn waar je mensen kunt treffen die hetzelfde hebben meegemaakt.
Ik wens je heel veel sterkte.Je hebt gelijk Niknaam, die fora zijn er wel. Ik heb er alleen nog helemaal niets mee, terwijl dit forum voor mij heel vertrouwd is. Ik kijk nog wel even...
Je zult hier vermoed ik maar een enkeling treffen die ook zijn of haar partner is verloren. Google anders even op 'forum' en 'rouw' en je zult zien dat er een hoop fora zijn waar je mensen kunt treffen die hetzelfde hebben meegemaakt.
Ik wens je heel veel sterkte.Je hebt gelijk Niknaam, die fora zijn er wel. Ik heb er alleen nog helemaal niets mee, terwijl dit forum voor mij heel vertrouwd is. Ik kijk nog wel even...
zaterdag 27 juni 2009 om 22:59
Er zijn hier meer vrouwen die helaas hun partner zijn verloren, Zoefie.
Maak je niet te druk over de tijd die komen gaat. Die verstrijkt vanzelf. Leef vandaag, later is nu. Je kunt je druk maken over dingen die in de toekomst te gebeuren staan, maar je weer werkelijk niet of die gaan gebeuren en hoe. Kijk niet te ver vooruit, maar probeer eerst met het heden om te gaan.
Ik ben zo bang geweest voor sommige momenten, heb zo aangehikt tegen bepaalde zaken... soms terecht, soms onterecht, soms viel het mee, soms viel het tegen; maar altijd verliep het anders dan ik dacht.
En natuurlijk ga je het redden. Je staat nu nog, je hebt hel achter de rug en toch ga je door. En dat blijf je doen, daar twijfel ik niet aan. Het zal niet altijd een fijne rit zijn, maar geloof me... opeens zul je stilstaan en je bedenken dat die tijd waar je zo tegenop zag, achter je ligt!
Maak je niet te druk over de tijd die komen gaat. Die verstrijkt vanzelf. Leef vandaag, later is nu. Je kunt je druk maken over dingen die in de toekomst te gebeuren staan, maar je weer werkelijk niet of die gaan gebeuren en hoe. Kijk niet te ver vooruit, maar probeer eerst met het heden om te gaan.
Ik ben zo bang geweest voor sommige momenten, heb zo aangehikt tegen bepaalde zaken... soms terecht, soms onterecht, soms viel het mee, soms viel het tegen; maar altijd verliep het anders dan ik dacht.
En natuurlijk ga je het redden. Je staat nu nog, je hebt hel achter de rug en toch ga je door. En dat blijf je doen, daar twijfel ik niet aan. Het zal niet altijd een fijne rit zijn, maar geloof me... opeens zul je stilstaan en je bedenken dat die tijd waar je zo tegenop zag, achter je ligt!
Wat wilde ik nou toch typen?
zondag 28 juni 2009 om 00:19
Ja, heb ik meegemaakt. Ik bleef alleen achter, wij hadden geen kinderen. Ik weet eigenlijk niet wat ik erover moet zeggen. Je ontkreukelt je langzaam en gaat verder. Mensen zijn lief maar begrijpen het niet echt. Niet dat het er veel toe doet. De jaren gaan gewoon voorbij en hoewel ik nog steeds dagelijks aan hem denk ontwikkel je je eigen gewoontes, dat wat je niet deed omdat hij er niet zo van hield dat ga je doen. Niet om dwars te zijn, maar omdat je, cru genoeg, iets positiefs zoekt, en omdat het er niet meer toe doet wat hij er wel of niet van vindt. Je volgt je eigen zin.
Het is een geleidelijk proces veroorzaakt door het dagelijkse besef dat hij er niet meer is.
Het is een geleidelijk proces veroorzaakt door het dagelijkse besef dat hij er niet meer is.
zondag 28 juni 2009 om 00:27
Mij help je er zeker mee Mimsey ! Je hebt gelijk als je zegt dat je met de dag moet leven, en dat je soms tegen de verkeerde dingen opziet. Toch gebeurt het wel, dan denk ik aan de komende zomervakantie, aan onze verjaardagen etc. Niet slim, want vaak blijkt het toch mee te vallen of in ieder geval anders dan verwacht. Het is ook zo moeilijk dat je toekomstperspectief weg is, al je plannen in duigen liggen. Ik voel me eigenlijk gewoon bedonderd..
zondag 28 juni 2009 om 00:33
Ik heb het meegemaakt als kind. Mijn vader van 49 was ook binnen 3 weken overleden. Hersentumor zonder uitzaaiingen.
Mijn moeder mist mijn vader nogsteeds heel erg. Ze blijft alleen thuiskomen. Doet nu vaak haar verhaal bij mij.
Het feit dat ze nog thuis wonende kinderen had heeft haar toen erg gesteund. Je moet door.
Nu is ze een sterke zelfstandige vrouw die het niet meer ziet zitten ooit met een andere man samen te gaan wonen. Maar missen doet ze me vader nog wel elke dag. Maar terug denken aan hem is nu wel heel vaak met een grote glimlach en niet meer alleen met verdriet.
Mijn moeder mist mijn vader nogsteeds heel erg. Ze blijft alleen thuiskomen. Doet nu vaak haar verhaal bij mij.
Het feit dat ze nog thuis wonende kinderen had heeft haar toen erg gesteund. Je moet door.
Nu is ze een sterke zelfstandige vrouw die het niet meer ziet zitten ooit met een andere man samen te gaan wonen. Maar missen doet ze me vader nog wel elke dag. Maar terug denken aan hem is nu wel heel vaak met een grote glimlach en niet meer alleen met verdriet.