Psyche
alle pijlers
Hier mag alles zijn en weer verdwijnen - 6
zondag 7 december 2025 om 21:49
Een gedeelde plek om verder te kunnen schrijven en ook weer te kunnen wissen. Voel je welkom in dit topic: Hier delen we zielenroerselen die je IRL niet op tafel gooit.
In de eerdere edities werd duidelijk dat de zwaarste thema's respectvol en empathisch besproken kunnen worden. Een oproep aan iedere schrijver om daar aan mee te werken.
Wissen mag altijd en daarom geldt hier de regel: 'NIET QUOOTEN' zodat elke schrijver zelf kan bepalen wat er wel of niet blijft staan.
In de eerdere edities werd duidelijk dat de zwaarste thema's respectvol en empathisch besproken kunnen worden. Een oproep aan iedere schrijver om daar aan mee te werken.
Wissen mag altijd en daarom geldt hier de regel: 'NIET QUOOTEN' zodat elke schrijver zelf kan bepalen wat er wel of niet blijft staan.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras.
maandag 5 januari 2026 om 23:18
Ik ben er nog over aan het nadenken Avo.
Ik denk absoluut dat ik altijd op mijn hoede was. Maar ik denk ergens ook dat ik niet blijer of gelukkiger mocht zijn dan mijn moeder (en zij was zelden blij). Als ik blij was, dan keek ze me teleurgesteld aan. Of geiiriteerd. Want ik moest haar blij maken. Niet mezelf.
Wat misschien ook meespeelde is dat ik op straat niet echt veilig was, omdat jongens uit mijn broers klas (7 jaar ouder) mij pestten. Vastbinden aan een boom, fiets in de sloot of op het dak van school gooien, me insluiten en huilebalk zingen toen ik een jaar of 4 was, vuurwerk naar me gooien als ik speelde in de zandbak, dat soort dingen.
En als klap op de vuurpijl was ik vanaf 6 jaar volledig verantwoordelijk voor mijn zwaar getraumatiseerde pleegzus die vanaf dat moment bij ons kwam wonen. Ik was bang voor haar, maar zij moest altijd met mij meespelen, mee naar mijn vriendinnen ed. Dus er waren ook geen "vluchtmomentjes" meer waarbij ik even alleen met mijn vriendinnen was of in een omgeving die wel veilig was.
Misschien dat dat ook wel invloed heeft op mijn (afwezig zijn van) ongedwongen geluksgevoel.
Ik denk absoluut dat ik altijd op mijn hoede was. Maar ik denk ergens ook dat ik niet blijer of gelukkiger mocht zijn dan mijn moeder (en zij was zelden blij). Als ik blij was, dan keek ze me teleurgesteld aan. Of geiiriteerd. Want ik moest haar blij maken. Niet mezelf.
Wat misschien ook meespeelde is dat ik op straat niet echt veilig was, omdat jongens uit mijn broers klas (7 jaar ouder) mij pestten. Vastbinden aan een boom, fiets in de sloot of op het dak van school gooien, me insluiten en huilebalk zingen toen ik een jaar of 4 was, vuurwerk naar me gooien als ik speelde in de zandbak, dat soort dingen.
En als klap op de vuurpijl was ik vanaf 6 jaar volledig verantwoordelijk voor mijn zwaar getraumatiseerde pleegzus die vanaf dat moment bij ons kwam wonen. Ik was bang voor haar, maar zij moest altijd met mij meespelen, mee naar mijn vriendinnen ed. Dus er waren ook geen "vluchtmomentjes" meer waarbij ik even alleen met mijn vriendinnen was of in een omgeving die wel veilig was.
Misschien dat dat ook wel invloed heeft op mijn (afwezig zijn van) ongedwongen geluksgevoel.
You'll never feel ready cause ready is not a feeling, it is a decision.
maandag 5 januari 2026 om 23:20
dinsdag 6 januari 2026 om 00:32
dinsdag 6 januari 2026 om 09:24
dinsdag 6 januari 2026 om 11:50
Aargh!!! Jaaa! Vreselijk. 
Hoe is het om je collegas niet live te hoeven zien vandaag?
Hapto geweest.
Uiteindelijk als soort van grapje aangegeven dat ze me zeker knettergek vond, dat ze me doorverwees naar persoonlijkheidsstoornissen.
Ze ging toen uitleggen dat ze gezocht had naar iemand die langdurige trajecten aanging en invoelend was en vooral ook veel aan contacten en mensen gevraagd had naar wie zij graag doorverwezen.
En dat deze mevrouw in een praktijk werkte met meerdere collega's, zodat ik kon wisselen als het niet klikte.
Ik ben er nog helemaal niet gerust op, maar de spanning lag sowieso hoog, na alle gekkigheid vorige maanden schaamde ik me dood.
Wat wel ontzettend binnenkwam is dat we even naar mijn werk gekeken hebben vanaf een afstand.
Ik begon met een collega in gedachten die er uitligt vanwege fysieke klachten. Of in die weg wil hebben, hoe het zou zijn als het weer beter met haar ging, ze weer terugkwam.
Of ik dan blij was om haar weer te zien, of omdat er weer iemand is die haar werk doet.
Het duurde even, met wat mitsen en maren tot ineens binnenkwam dat als ik een collega zou hebben die vaak hard vecht tegen depressie (want dat denken ze) en waarvan ik signalen van trauma zie, een collega die regelmatig wat extras doet en altijd aardig probeert te zijn. Die niet uitblinkt in haar werk, maar zich wel ontzettend inzet en haar best doet.
Dan zou ik oprecht blij zijn als ik die collega weer zag. En niet balen en hopen dat ze ontslagen wordt. Ik zou juist balen en het jammer vinden als ze ontslagen werd, of weg zou gaan.
En als ik wist dat ze veel nare straf gekregen had, en dat er vaak mensen seks met haar gehad hebben tegen haar zin...
Dan zou mijn hart een beetje breken voor hor zwaar ze het daar nu nog mee heeft, hoe oneerlijk zoiets is, en hoe dapper ze er probeert niets van te laten merken en door probeert te gaan...
Het raakt me enorm, en haalt een stukje van de angst en lading weg bij werk.
Ik was alweer vacatures in de gaten aan het houden. Niet omdat ik weg wil.
O nee, nachtmerrie.
Maar omdat ik weggestuurd of uitgekotst word.. weg moet. Zoiets.
Als ik weer overtuigd ben straks maar weer de derde persoon erbij pakken en een potje janken.
Selune.
Wat er gister ook gebeurd is...
Als het collega vriendin zou zijn? En je wist dat ze door een moeilijke tijd ging, en waarom...
Wat zou je er dan van vinden? Hoe zou je je voelen tov haar?
Hoe is het om je collegas niet live te hoeven zien vandaag?
Hapto geweest.
Uiteindelijk als soort van grapje aangegeven dat ze me zeker knettergek vond, dat ze me doorverwees naar persoonlijkheidsstoornissen.
Ze ging toen uitleggen dat ze gezocht had naar iemand die langdurige trajecten aanging en invoelend was en vooral ook veel aan contacten en mensen gevraagd had naar wie zij graag doorverwezen.
En dat deze mevrouw in een praktijk werkte met meerdere collega's, zodat ik kon wisselen als het niet klikte.
Ik ben er nog helemaal niet gerust op, maar de spanning lag sowieso hoog, na alle gekkigheid vorige maanden schaamde ik me dood.
Wat wel ontzettend binnenkwam is dat we even naar mijn werk gekeken hebben vanaf een afstand.
Ik begon met een collega in gedachten die er uitligt vanwege fysieke klachten. Of in die weg wil hebben, hoe het zou zijn als het weer beter met haar ging, ze weer terugkwam.
Of ik dan blij was om haar weer te zien, of omdat er weer iemand is die haar werk doet.
Het duurde even, met wat mitsen en maren tot ineens binnenkwam dat als ik een collega zou hebben die vaak hard vecht tegen depressie (want dat denken ze) en waarvan ik signalen van trauma zie, een collega die regelmatig wat extras doet en altijd aardig probeert te zijn. Die niet uitblinkt in haar werk, maar zich wel ontzettend inzet en haar best doet.
Dan zou ik oprecht blij zijn als ik die collega weer zag. En niet balen en hopen dat ze ontslagen wordt. Ik zou juist balen en het jammer vinden als ze ontslagen werd, of weg zou gaan.
En als ik wist dat ze veel nare straf gekregen had, en dat er vaak mensen seks met haar gehad hebben tegen haar zin...
Dan zou mijn hart een beetje breken voor hor zwaar ze het daar nu nog mee heeft, hoe oneerlijk zoiets is, en hoe dapper ze er probeert niets van te laten merken en door probeert te gaan...
Het raakt me enorm, en haalt een stukje van de angst en lading weg bij werk.
Ik was alweer vacatures in de gaten aan het houden. Niet omdat ik weg wil.
O nee, nachtmerrie.
Maar omdat ik weggestuurd of uitgekotst word.. weg moet. Zoiets.
Als ik weer overtuigd ben straks maar weer de derde persoon erbij pakken en een potje janken.
Selune.
Wat er gister ook gebeurd is...
Als het collega vriendin zou zijn? En je wist dat ze door een moeilijke tijd ging, en waarom...
Wat zou je er dan van vinden? Hoe zou je je voelen tov haar?
dinsdag 6 januari 2026 om 21:10
Wat een mooie sessie Avo. En wat fijn dst hapto je uitgebreid haar intenties heeft uitgelegd. Wat stopt ze veel tijd in je. Dst doet ze niet als ze vindt dst je een aanstelster bent.
Vind het zo mooi dat je milder wordt over jezelf in derde persoon
.
Selune, hoe heb je vandaag overleefd?
Ik heb vandaag een intake gehad met 2e spoor reintegratiecoach. Ben er een beetje van mijn aprospos merk ik.
Wat is je droombaan als je je eigen baan moet laten varen? Tja... wat ik doe is mijn droombaan. Ik weet het echt oprecht niet. Geloof dat ik nog niet zo toe ben aan dit loslaten, terwijl ik wel zal moeten. Maar ik heb echtechtecht geen idee.
Vind het zo mooi dat je milder wordt over jezelf in derde persoon
.Selune, hoe heb je vandaag overleefd?
Ik heb vandaag een intake gehad met 2e spoor reintegratiecoach. Ben er een beetje van mijn aprospos merk ik.
Wat is je droombaan als je je eigen baan moet laten varen? Tja... wat ik doe is mijn droombaan. Ik weet het echt oprecht niet. Geloof dat ik nog niet zo toe ben aan dit loslaten, terwijl ik wel zal moeten. Maar ik heb echtechtecht geen idee.
You'll never feel ready cause ready is not a feeling, it is a decision.
dinsdag 6 januari 2026 om 21:32
Ja, is dat een muur mooie sessie?
Ik merk dat ik me schuldig voel over tijd en geld verspilling, omdat we niet echt iets gedaan hebben. Invul dat ik het dan verkeerd doe, dat het niet zo moet, therapie.
En dat moet milder worden wil ik eigenlijk niet, als ik het zo hoor. Dat klinkt vies en onverdient. Hoewel ik snap dat het in theorie een goed iets is. Dat dat nodig is als ik verder wil komen en de schuld teruggeven. Loskomen.
Maar de angst en weerstand is zo zo groot.
Mild zijn naar mezelf klinkt walgelijker en erger dan de slet uithangen en Plein publiek, of niet geloofd worden.
Ik weet niet wat het is. Maar het mag echt absoluut niet.
Missvhien dat het daarom zo binnenkomt in de derde persoon?
Dat ik dan merk dat ik vind dat die derde persoon wel mildheid, ruimte aandacht mag. Er mag zijn. Goed genoeg is. Die leerling geen schuld had.
Alleen bij mij mag het niet. Het raken is ook een soort wanhoop ergerns. Van al die verwarring en dat het niet zo hoort. Niet zo mag zijn.
En tegelijkertijd iets zo essentieels raakt, al weet ik niet wat.
Maar het wringt mijn hart uit, zorgt voor traanogen, laat mijn stem verdwijnen en maakt dat ik wil verdwijnen. Terplekke heel heel klein wordt en alleen. En... Ik weet het niet.
Als ik toch een keer de juiste woorden had.
Dat elle lange omschrijven omdat er geen taal voor is. Dat maakt me ook knettergek.
En tegelijkertijd... Alsof ik het anders kon zeggen. Zou zeggen.
De woorden die jullie me gaven voor sommige dingen vermijd ik als de pest.
Misschien ook omdat ze gevoelsmatig niet kloppen. Het was geen misbruik. Dat suggereert iets.. ik weet niet. Dat was het niet.
Het was gebruik. Zij hadden seks met mij. Dat was het. Het was geen mishandeling. Het was straf.
En in mijn hoofd hoor ik nu heel zachtjes hapto weer herhalen en herhalen: het was niet jouw schuld... Het was niet jouw schuld.
En dat mag niet en het raakt en ik wil het maar het kan niet. Ze begrijpt het niet en het doet pijn.
En ik zou de hele dag klein willen zijn in een deken naast haar terwijl ze dat zegt....
Ik merk dat ik me schuldig voel over tijd en geld verspilling, omdat we niet echt iets gedaan hebben. Invul dat ik het dan verkeerd doe, dat het niet zo moet, therapie.
En dat moet milder worden wil ik eigenlijk niet, als ik het zo hoor. Dat klinkt vies en onverdient. Hoewel ik snap dat het in theorie een goed iets is. Dat dat nodig is als ik verder wil komen en de schuld teruggeven. Loskomen.
Maar de angst en weerstand is zo zo groot.
Mild zijn naar mezelf klinkt walgelijker en erger dan de slet uithangen en Plein publiek, of niet geloofd worden.
Ik weet niet wat het is. Maar het mag echt absoluut niet.
Missvhien dat het daarom zo binnenkomt in de derde persoon?
Dat ik dan merk dat ik vind dat die derde persoon wel mildheid, ruimte aandacht mag. Er mag zijn. Goed genoeg is. Die leerling geen schuld had.
Alleen bij mij mag het niet. Het raken is ook een soort wanhoop ergerns. Van al die verwarring en dat het niet zo hoort. Niet zo mag zijn.
En tegelijkertijd iets zo essentieels raakt, al weet ik niet wat.
Maar het wringt mijn hart uit, zorgt voor traanogen, laat mijn stem verdwijnen en maakt dat ik wil verdwijnen. Terplekke heel heel klein wordt en alleen. En... Ik weet het niet.
Als ik toch een keer de juiste woorden had.
Dat elle lange omschrijven omdat er geen taal voor is. Dat maakt me ook knettergek.
En tegelijkertijd... Alsof ik het anders kon zeggen. Zou zeggen.
De woorden die jullie me gaven voor sommige dingen vermijd ik als de pest.
Misschien ook omdat ze gevoelsmatig niet kloppen. Het was geen misbruik. Dat suggereert iets.. ik weet niet. Dat was het niet.
Het was gebruik. Zij hadden seks met mij. Dat was het. Het was geen mishandeling. Het was straf.
En in mijn hoofd hoor ik nu heel zachtjes hapto weer herhalen en herhalen: het was niet jouw schuld... Het was niet jouw schuld.
En dat mag niet en het raakt en ik wil het maar het kan niet. Ze begrijpt het niet en het doet pijn.
En ik zou de hele dag klein willen zijn in een deken naast haar terwijl ze dat zegt....
dinsdag 6 januari 2026 om 21:55
Sorrie. Ik weet dat dit oude overtuigingen zijn die niet meer bij het nu horen.
Die droombaan, dat is me nog al een vraag zeg. De tandjes. Hoe moet een mens dat nou weten?
En is een droombaan niet vooral leuk om over te dromen, omdat in werkelijkheid het salaris tegenvalt, je er niet de kwaliteiten voor hebt of het wel even leuk is maar niet voor hele dagen, de randzaken van die baan ontzettend stom zijn....
Wat is een droombaan?
Ik vind het nogal een onmogelijke vraag...
De meeste mensen weten niet eens welk werk bij ze zou passen, laat staan of ze het ook leuk zouden vinden.
En het is driedubbel zuur als de baan die je nu hebt je droombaan is, zoals bij jou.
Wéét je wat je droombaan is, moet je het loslaten. Klinkt als hardnekkig met je neus in het rouwproces geduwd Lucy, of je daar al klaar voor bent of niet.
het lijkt me een pijnlijk en verdrietig proces, het steeds meer moeten loslaten van wie je was, en leren accepteren van je nieuwe leven. Machteloos ook.
Die droombaan, dat is me nog al een vraag zeg. De tandjes. Hoe moet een mens dat nou weten?
En is een droombaan niet vooral leuk om over te dromen, omdat in werkelijkheid het salaris tegenvalt, je er niet de kwaliteiten voor hebt of het wel even leuk is maar niet voor hele dagen, de randzaken van die baan ontzettend stom zijn....
Wat is een droombaan?
Ik vind het nogal een onmogelijke vraag...
De meeste mensen weten niet eens welk werk bij ze zou passen, laat staan of ze het ook leuk zouden vinden.
En het is driedubbel zuur als de baan die je nu hebt je droombaan is, zoals bij jou.
Wéét je wat je droombaan is, moet je het loslaten.
Klinkt als hardnekkig met je neus in het rouwproces geduwd Lucy, of je daar al klaar voor bent of niet. het lijkt me een pijnlijk en verdrietig proces, het steeds meer moeten loslaten van wie je was, en leren accepteren van je nieuwe leven. Machteloos ook.
dinsdag 6 januari 2026 om 21:59
Ik heb bedacht wat mijn droombaan is: ik zou echt enorm gelukkig worden van werken bij het IPW. Dst is écht nog meer mijn droombaan dan ik nu doe. En ik weet wat organisaties waar ik denk ik ook gelukkig van zou worden.
Maar de grap is:
Die banen kan ik net zo min als mijn eigen baan.
Leuk man. Dromen met een beperking.
Maar de grap is:
Die banen kan ik net zo min als mijn eigen baan.
Leuk man. Dromen met een beperking.
You'll never feel ready cause ready is not a feeling, it is a decision.
dinsdag 6 januari 2026 om 22:03
Ik ben aan het nadenken over wst je schrijft Avo, wsnt ik herken het wel een beetje. Het is een overlevingsmechanisme: jezelf de schuld gevrn. Zo slecht over jezelf denken dat een ander nooit slechter over jou kan denken. Niet mild zijn, wsnt mild zijn is kwetsbaar en naakt en de kritische stem overschreeuwt alles, en vooral dat je niet moet denken dat dat voor jou geldt.
Heel soms lukt het mild zijn. Sinds ik ziek ben niet meer, daarvoor durfde ik het soms. En psych wil weer die kant op. De vorige keer zorgde haar poging ervoor dat ik geen woord meer kon uitbrengen en alleen maar huilen. Genant.
Maar het lukt je ij de derde persoon. Een klein inkijkje. Superknap. En fijn. En een hele nittige therapeutische sessie, due zijn geld gaat opbrengen.
Heel soms lukt het mild zijn. Sinds ik ziek ben niet meer, daarvoor durfde ik het soms. En psych wil weer die kant op. De vorige keer zorgde haar poging ervoor dat ik geen woord meer kon uitbrengen en alleen maar huilen. Genant.
Maar het lukt je ij de derde persoon. Een klein inkijkje. Superknap. En fijn. En een hele nittige therapeutische sessie, due zijn geld gaat opbrengen.
You'll never feel ready cause ready is not a feeling, it is a decision.
woensdag 7 januari 2026 om 00:32
Ja. Volgens tc aangeleerd als kind als zijnde de waarheid en de werkelijkheid.
En nog steeds vaak zo.
En ik begrijp dat het een oude werkelijkheid is, die niet van toepassing is op het hier en nu.
Maar daar twijfel ik dan weer aan als het zo echt voelt. Als ik überhaupt onthoud dat het misschien niet de waarheid is. Niet de waarheidh hoeft te zijn?
Ik weet het niet.
Ik weet alleen dat ik me kut voel, de boel hier escaleerde met een gillend kind en ik man weer eens niet back-upte, maar hem vertelde dat hij een gemene opmerking maakte naar kind.
Ik was -achteraf- in alles getriggerd:
Wilde er voor kind zijn, diens gevoel zien en erkennen, geduldig er zijn en blijven ook als kind overstuur was. Wat meer over mijn behoefte zei dan over dat van kind denk ik misschien, want kind heeft meer dan een uur theatraal liggen krijsen en snikken wat erger werd als ik in de buurt kwam.
Zucht.
Man boos omdat ik m aanviel in bijzijn van kind.
Hij noemt het teleurgesteld. Ik voel alleen een enorme spanning hangen, zie zijn lichaamstaal en zwijgen en hardhandig met dingen omgaan. Voor mij is het boos.
En is er ouderwets doodsangst.
En tegelijkertijd ben ik boos omdat hij stom deed tegen kind. Tegen een kind dat zich rot voelde.
En dan mij dingen verwijt.
Wat waarschijnlijk heel onredelijk is. En onhandig, want ik had gewoon ja en sorrie moeten zeggen tegen man, en beloven dat ik het niet meer doe.
En waarschijnlijk reageer ik totaal uit triggers en oude emoties. Word ik gereageerd.
Maar ik kan niet, ik wil niet een kind laten kwetsen zonder voor het kind op te komen.
Niet meer. Niet weer.
Voor het meisje kon ik het niet.
Ik heb gezworen mijn kinderen te beschermen. Juist ook tegen die andere ouder.
En ik twijfel of het onrechtvaardig is van mij, onredelijk.
Maar ik wil dit, moet dit zo doen.
Kind laten merken dat ik er ben bij onrecht. Hoe streng en hard ik ook kan zijn qua grenzen en regels.
Dit zit zo diep.
En dus zit ik nu met buikpijn te traanogen, want ik wil en durf niet bij man in bed.
Maar ik wil en durf ook niet op de bank of weg te blijven. Ik wil hem niet bozer maken.
Maar ik wil hem ook niet kwetsen.
Hij zou het niet begrijpen. En het zou hem zoveel pijn doen als ik het probeer uit te leggen.
Ik kan het ook niet uitleggen.
Deze man is de zachtaardigste, liefste man die er is. Zal me nooit aanraken.
En toch voel ik me ontzettend benauwd bij het idee om nu naast hem te moeten gaan liggen.
Ouderwets doodsbang, willen verdwijnen, niet bestaan, het niet nog erger te maken.
Want dat doe ik.
Ik maak mensen bozer, of geiler, of wat dan ook.
Ik maak dingen erger.
Ik heb vandaag zo'n enorme hekel aan mezelf.
En het idee dan mild te zijn over diezelfde zelf.
Die verrader waar ik zo van walg, die me altijd in de problemen brengt, die nooit het goede kan doen. Het is als mild zijn over Dutroux en hem proberen te begrijpen en verontschuldigen.
Ik zou willen dat ik van mezelf kon scheiden.
Ik ben zo ontzettend klaar met mezelf en alle problemen die ik veroorzaak.
En dat ik nu bang ben van de leukste en liefste man die er is. Hem teleurstel, weer boos maak.
Hem helemaal niet zo leuk vindt nu maar gemeen en eng.
Terwijl hij de goedheid zelve is.
Wanneer leer ik eens gelukkig te zijn met wat ik heb. Dankbaar te zijn. Anderen gelukkig te maken.
En nog steeds vaak zo.
En ik begrijp dat het een oude werkelijkheid is, die niet van toepassing is op het hier en nu.
Maar daar twijfel ik dan weer aan als het zo echt voelt. Als ik überhaupt onthoud dat het misschien niet de waarheid is. Niet de waarheidh hoeft te zijn?
Ik weet het niet.
Ik weet alleen dat ik me kut voel, de boel hier escaleerde met een gillend kind en ik man weer eens niet back-upte, maar hem vertelde dat hij een gemene opmerking maakte naar kind.
Ik was -achteraf- in alles getriggerd:
Wilde er voor kind zijn, diens gevoel zien en erkennen, geduldig er zijn en blijven ook als kind overstuur was. Wat meer over mijn behoefte zei dan over dat van kind denk ik misschien, want kind heeft meer dan een uur theatraal liggen krijsen en snikken wat erger werd als ik in de buurt kwam.
Zucht.
Man boos omdat ik m aanviel in bijzijn van kind.
Hij noemt het teleurgesteld. Ik voel alleen een enorme spanning hangen, zie zijn lichaamstaal en zwijgen en hardhandig met dingen omgaan. Voor mij is het boos.
En is er ouderwets doodsangst.
En tegelijkertijd ben ik boos omdat hij stom deed tegen kind. Tegen een kind dat zich rot voelde.
En dan mij dingen verwijt.
Wat waarschijnlijk heel onredelijk is. En onhandig, want ik had gewoon ja en sorrie moeten zeggen tegen man, en beloven dat ik het niet meer doe.
En waarschijnlijk reageer ik totaal uit triggers en oude emoties. Word ik gereageerd.
Maar ik kan niet, ik wil niet een kind laten kwetsen zonder voor het kind op te komen.
Niet meer. Niet weer.
Voor het meisje kon ik het niet.
Ik heb gezworen mijn kinderen te beschermen. Juist ook tegen die andere ouder.
En ik twijfel of het onrechtvaardig is van mij, onredelijk.
Maar ik wil dit, moet dit zo doen.
Kind laten merken dat ik er ben bij onrecht. Hoe streng en hard ik ook kan zijn qua grenzen en regels.
Dit zit zo diep.
En dus zit ik nu met buikpijn te traanogen, want ik wil en durf niet bij man in bed.
Maar ik wil en durf ook niet op de bank of weg te blijven. Ik wil hem niet bozer maken.
Maar ik wil hem ook niet kwetsen.
Hij zou het niet begrijpen. En het zou hem zoveel pijn doen als ik het probeer uit te leggen.
Ik kan het ook niet uitleggen.
Deze man is de zachtaardigste, liefste man die er is. Zal me nooit aanraken.
En toch voel ik me ontzettend benauwd bij het idee om nu naast hem te moeten gaan liggen.
Ouderwets doodsbang, willen verdwijnen, niet bestaan, het niet nog erger te maken.
Want dat doe ik.
Ik maak mensen bozer, of geiler, of wat dan ook.
Ik maak dingen erger.
Ik heb vandaag zo'n enorme hekel aan mezelf.
En het idee dan mild te zijn over diezelfde zelf.
Die verrader waar ik zo van walg, die me altijd in de problemen brengt, die nooit het goede kan doen. Het is als mild zijn over Dutroux en hem proberen te begrijpen en verontschuldigen.
Ik zou willen dat ik van mezelf kon scheiden.
Ik ben zo ontzettend klaar met mezelf en alle problemen die ik veroorzaak.
En dat ik nu bang ben van de leukste en liefste man die er is. Hem teleurstel, weer boos maak.
Hem helemaal niet zo leuk vindt nu maar gemeen en eng.
Terwijl hij de goedheid zelve is.
Wanneer leer ik eens gelukkig te zijn met wat ik heb. Dankbaar te zijn. Anderen gelukkig te maken.
woensdag 7 januari 2026 om 00:35
Heb je dat gezegd vandaag Lucy? Van die droombaan en andere organisaties?
Het is ook gewoon een kutvraag.
Wat moet je met fantaseren over je droombaan?
Dat is alleen maar pijnlijk als je probeert te accepteren dat je dat niet meer kan lijkt me?
Eerlijkere vraag zou zijn of er dingen zijn die je misschien wel leuk of interessant lijken, en waarvan je uit wil zoeken of je ze zou kunnen doen.
Het is ook gewoon een kutvraag.
Wat moet je met fantaseren over je droombaan?
Dat is alleen maar pijnlijk als je probeert te accepteren dat je dat niet meer kan lijkt me?
Eerlijkere vraag zou zijn of er dingen zijn die je misschien wel leuk of interessant lijken, en waarvan je uit wil zoeken of je ze zou kunnen doen.
woensdag 7 januari 2026 om 07:37
Heel herkenbaar Avo. Ik heb menig avond/nacht zo getwijfeld over waar te slapen. Hoe ik had moeten reageren enz.
Hoe is het nu is het je gelukt te gaan slapen?
Wat een ***vraag Lucy. Zeker als je al een baan hebt waar je echt gelukkig in was. Dan moet men toch ook begrepen dat dit vooral heel pijnlijk is en echt niet helpend.
Hoe is het nu is het je gelukt te gaan slapen?
Wat een ***vraag Lucy. Zeker als je al een baan hebt waar je echt gelukkig in was. Dan moet men toch ook begrepen dat dit vooral heel pijnlijk is en echt niet helpend.
Forever is a hell of a long time.
woensdag 7 januari 2026 om 08:21
O Avo, ik herken je strijd.
Ik ga iets zeggen dat ik zelf nog moeiliik vind toe te passen.
Jij bent niet verantwoordelijk voor andermans emoties. Jjj bent niet verantwoordelijk voor zijn teleurgesteldheid. Of de geilheid van een man. Of de tantrum van kind. Of de trigger van man dat hij niet aangesproken wil worden. Jij hoeft het niet beter te maken. Jij hoeft het niet op te lossen.
En ja, ik weet het. Dat moet je wel. Want je moet veilig zijn. Msar je bent veilig.
Dat jij voor kind op komt, is terecht. Dat jij een kind boven een volwassene stelt, is terecht. Dat man zich daardoor afgevallen voelt, of in zijn eer aangetast, of in zijn gezag aangetast, is zijn trigger, zijn emotie. En jij mag ten alle tijde de keuze maken dat hij de volwassene is en kind het kind, en dat jij ervoor kiest een kind te beschermen. Omdat een kind meer bescherming nodig heeft dan een volwassene.
En man mag dan boos zijn. En teleurgesteld. En als man rustig is, kun je hem vertellen dat als hij teleurgesteld is (of boos), je hem ruimte geeft en op de bank gaat slapen. Dat je niet comfortabel voelt om naast hem te liggen.
En misschien kun je een teken afspreken met man, als hij te ver gaat. Dat je hem de kans geeft zelf te corrigeren. Zeg ananas. Maak een v teken met je vingers achter kind zijn rug. Whatever. Een teken dat jullie begrijpen. Voelt hij zich gebacked, en jij kunt voor kind opkomen. Maar spreek ook af dat als hij niets met jouw signaal doet, jik mag ingrijpen.
Jij hebt recht op jouw waarden en normen, hij op de zijne. En soms botsen die. En ruzie is kut. Vertel mij wat. Bjj elke onenigheid wil ik mijn koffers pakken.
Maar jij kunt alleen maar jouw waarheid leven. En als je daarvsn afstapt, verlies je jezelf.
En ik vind het een van de moeilijkste dingen om los te laten avo. En nog moeilijker om er een balans in te vinden. Maar jij bent niet verantwoordelijk voor zijj emoties. Of zijn gedrag (dat niet heel volwassen is). Of zijn triggers. Dat is ban hem. Daar mag hij mee dealen. En jij hoeft daarvoor niet de schuld op je te nemen.
Ik ga iets zeggen dat ik zelf nog moeiliik vind toe te passen.
Jij bent niet verantwoordelijk voor andermans emoties. Jjj bent niet verantwoordelijk voor zijn teleurgesteldheid. Of de geilheid van een man. Of de tantrum van kind. Of de trigger van man dat hij niet aangesproken wil worden. Jij hoeft het niet beter te maken. Jij hoeft het niet op te lossen.
En ja, ik weet het. Dat moet je wel. Want je moet veilig zijn. Msar je bent veilig.
Dat jij voor kind op komt, is terecht. Dat jij een kind boven een volwassene stelt, is terecht. Dat man zich daardoor afgevallen voelt, of in zijn eer aangetast, of in zijn gezag aangetast, is zijn trigger, zijn emotie. En jij mag ten alle tijde de keuze maken dat hij de volwassene is en kind het kind, en dat jij ervoor kiest een kind te beschermen. Omdat een kind meer bescherming nodig heeft dan een volwassene.
En man mag dan boos zijn. En teleurgesteld. En als man rustig is, kun je hem vertellen dat als hij teleurgesteld is (of boos), je hem ruimte geeft en op de bank gaat slapen. Dat je niet comfortabel voelt om naast hem te liggen.
En misschien kun je een teken afspreken met man, als hij te ver gaat. Dat je hem de kans geeft zelf te corrigeren. Zeg ananas. Maak een v teken met je vingers achter kind zijn rug. Whatever. Een teken dat jullie begrijpen. Voelt hij zich gebacked, en jij kunt voor kind opkomen. Maar spreek ook af dat als hij niets met jouw signaal doet, jik mag ingrijpen.
Jij hebt recht op jouw waarden en normen, hij op de zijne. En soms botsen die. En ruzie is kut. Vertel mij wat. Bjj elke onenigheid wil ik mijn koffers pakken.
Maar jij kunt alleen maar jouw waarheid leven. En als je daarvsn afstapt, verlies je jezelf.
En ik vind het een van de moeilijkste dingen om los te laten avo. En nog moeilijker om er een balans in te vinden. Maar jij bent niet verantwoordelijk voor zijj emoties. Of zijn gedrag (dat niet heel volwassen is). Of zijn triggers. Dat is ban hem. Daar mag hij mee dealen. En jij hoeft daarvoor niet de schuld op je te nemen.
You'll never feel ready cause ready is not a feeling, it is a decision.
woensdag 7 januari 2026 om 08:31
Misschien is het een kutvraag. Misschien zijn kutvragen tegelikkertijd nodig, want hoe moet je anders jezelf losweken uit je huidige situatie?
Vannacht bezig geweest ermee. Het voelt bijna als omtrouw aan mijn huidige werkgever om over een andere carriere na te denken. Het voelt alsof het niet mag. Niet kan. Want mijn lg heeft zoveel voor me gedaan. Maar tegelijkertijd kan hij me geen zekerheid bieden, of een baan.
Wat kijken naar je droombaan doet (en waarom het natuurlijk wel helpend is), is dat ik kan uit gaan pluizen waarom dat mijn droombaan zou zijn. Welke elementen maken dat dat mijn droombaan is. En wat vind ik dus belangrijk in het werk.
Het kost me altijd een nacht, om de vraag achter de vraag te zien. Oppervlakkig doet hij pijn, onderwater zit er een logica achter. Alleen zie ik dat nooit direct.
En het is zo stom. Zo tweeledig. Ik denk dat sls ik het stuk "ontrouw" los kan laten, dat dit een proces is waar ik energie uit zou kunnen halen. Spannend, kijken waar we uitkomen. Maar ik heb alleen maar een "heel fout bezig" gevoel. En rationeel weet ik dat ik voor mijzelf mag en moet kiezen.
Vannacht bezig geweest ermee. Het voelt bijna als omtrouw aan mijn huidige werkgever om over een andere carriere na te denken. Het voelt alsof het niet mag. Niet kan. Want mijn lg heeft zoveel voor me gedaan. Maar tegelijkertijd kan hij me geen zekerheid bieden, of een baan.
Wat kijken naar je droombaan doet (en waarom het natuurlijk wel helpend is), is dat ik kan uit gaan pluizen waarom dat mijn droombaan zou zijn. Welke elementen maken dat dat mijn droombaan is. En wat vind ik dus belangrijk in het werk.
Het kost me altijd een nacht, om de vraag achter de vraag te zien. Oppervlakkig doet hij pijn, onderwater zit er een logica achter. Alleen zie ik dat nooit direct.
En het is zo stom. Zo tweeledig. Ik denk dat sls ik het stuk "ontrouw" los kan laten, dat dit een proces is waar ik energie uit zou kunnen halen. Spannend, kijken waar we uitkomen. Maar ik heb alleen maar een "heel fout bezig" gevoel. En rationeel weet ik dat ik voor mijzelf mag en moet kiezen.
You'll never feel ready cause ready is not a feeling, it is a decision.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
