Werk & Studie
alle pijlers
Angstig op werk
donderdag 8 januari 2026 om 07:19
Het lukt me niet goed om een baan te behouden momenteel. Na een burnout (en ik zit in de perimenopauze dat nogal schommelingen geeft) loopt alweer mijn tweede jaarcontract af wat niet verlengd wordt. Ik heb nog tot april.
Mijn eigen functie wordt volgende week overgenomen door een nieuwe.
Nu hebben ze een dom klusje voor me gevonden om tot april te doen.
Op zich niet verkeerd maar mijn manager heeft me laten weten dat het MT me niet leuk vindt en ik dus niet verder hoef te solliciteren binnen het bedrijf. Ik voel me angstig, niet gezien, niet capabel en wil vluchten. Maar ik verplicht mezelf te blijven zitten tot april.
Ik heb menig afwijzing voor een sollicitatie en ik zit in een bevriezing waardoor solliciteren me niet goed meer lukt. Ik kan totaal geen motivatie vinden voor welke baan dan ook.
Een collega zei dat ik me beter ziek kan melden. Ik weet het niet, voelt zo slap.
Maar iedere dag met lood in mijn schoenen naar mijn werk vind ik ook geen optie. Wat zouden jullie doen?
Mijn eigen functie wordt volgende week overgenomen door een nieuwe.
Nu hebben ze een dom klusje voor me gevonden om tot april te doen.
Op zich niet verkeerd maar mijn manager heeft me laten weten dat het MT me niet leuk vindt en ik dus niet verder hoef te solliciteren binnen het bedrijf. Ik voel me angstig, niet gezien, niet capabel en wil vluchten. Maar ik verplicht mezelf te blijven zitten tot april.
Ik heb menig afwijzing voor een sollicitatie en ik zit in een bevriezing waardoor solliciteren me niet goed meer lukt. Ik kan totaal geen motivatie vinden voor welke baan dan ook.
Een collega zei dat ik me beter ziek kan melden. Ik weet het niet, voelt zo slap.
Maar iedere dag met lood in mijn schoenen naar mijn werk vind ik ook geen optie. Wat zouden jullie doen?
donderdag 8 januari 2026 om 11:03
Zelf zou ik me niet zo snel ziekmelden omdat de problemen die er spelen wel echt privé gerelateerd zijn en zij passend ander werk voor je gevonden hebben tot einde van je contract. Wel zou ik de huisarts bellen en vragen of je eerder terecht kan. Een maand is veel te lang in deze situatie. Misschien dat de burn-out mee speelt icm de overgang. Maar zie in je andere topics ook dingen die mogelijk zouden kunnen spelen. Heb je nooit overwogen een breed onderzoek aan te vragen ivm kenmerken ad(h)d en zoon met autisme? Niet dat een “stempel” nu de oplossing is, maar zal je mogelijk wel inzichten geven en mocht dit nodig zijn kun je de juiste hulp krijgen.
nanouk wijzigde dit bericht op 08-01-2026 11:44
1.20% gewijzigd
donderdag 8 januari 2026 om 11:21
donderdag 8 januari 2026 om 11:44
Ziek melden omdat je contract niet verlengd wordt vind ik ook "wel slap", zoals je zelf ook schrijft. Maar dat is hier niet de reden he. Hooguit dat dat de druppel is waardoor je echt slechter functioneert op je werk. Dan lijkt een ziekmelding me wel terecht, gewoon kijken naar hoe je je voelt. Te ziek om te werken is reden voor een ziekmelding, zo simpel is het.
Ziek blijven tot einde contract lijkt me niet het slimste, thuiszitten is ook niet alles. Ga naar de bedrijfsarts en vertel wat er allemaal speelt. Spreek iets af van een week of 2 thuis blijven en daarna je aangepaste werk met hernieuwde moed oppakken.
Dan heb jij mooi even de tijd om dingen op een rijtje te zetten. Hormonaal, als in: ga eerder naar de huisarts voor aanpassing van de medicijnen maar ook om dit hele verhaal te overleggen. Maar ook je werktoekomst. Google eens naar het mobiliteitscentrum van jouw regio. Dat is een samenwerking van vakbonden, werkgevers, UWV en gemeente, waar ze loopbaanbegeleiding bieden en met jou kunnen bespreken waar jouw kansen en krachten op de arbeidsmarkt liggen. Dat geeft je hopelijk een positievere kijk op je toekomst, een houding die je nodig hebt bij je komende sollicitaties.
Sterkte!
Ziek blijven tot einde contract lijkt me niet het slimste, thuiszitten is ook niet alles. Ga naar de bedrijfsarts en vertel wat er allemaal speelt. Spreek iets af van een week of 2 thuis blijven en daarna je aangepaste werk met hernieuwde moed oppakken.
Dan heb jij mooi even de tijd om dingen op een rijtje te zetten. Hormonaal, als in: ga eerder naar de huisarts voor aanpassing van de medicijnen maar ook om dit hele verhaal te overleggen. Maar ook je werktoekomst. Google eens naar het mobiliteitscentrum van jouw regio. Dat is een samenwerking van vakbonden, werkgevers, UWV en gemeente, waar ze loopbaanbegeleiding bieden en met jou kunnen bespreken waar jouw kansen en krachten op de arbeidsmarkt liggen. Dat geeft je hopelijk een positievere kijk op je toekomst, een houding die je nodig hebt bij je komende sollicitaties.
Sterkte!
donderdag 8 januari 2026 om 12:18
Bedankt! Je hebt gelijk. Ik ga het mobiliteitscentrum eens opzoeken.Irma_3110 schreef: ↑08-01-2026 11:44Ziek melden omdat je contract niet verlengd wordt vind ik ook "wel slap", zoals je zelf ook schrijft. Maar dat is hier niet de reden he. Hooguit dat dat de druppel is waardoor je echt slechter functioneert op je werk. Dan lijkt een ziekmelding me wel terecht, gewoon kijken naar hoe je je voelt. Te ziek om te werken is reden voor een ziekmelding, zo simpel is het.
Ziek blijven tot einde contract lijkt me niet het slimste, thuiszitten is ook niet alles. Ga naar de bedrijfsarts en vertel wat er allemaal speelt. Spreek iets af van een week of 2 thuis blijven en daarna je aangepaste werk met hernieuwde moed oppakken.
Dan heb jij mooi even de tijd om dingen op een rijtje te zetten. Hormonaal, als in: ga eerder naar de huisarts voor aanpassing van de medicijnen maar ook om dit hele verhaal te overleggen. Maar ook je werktoekomst. Google eens naar het mobiliteitscentrum van jouw regio. Dat is een samenwerking van vakbonden, werkgevers, UWV en gemeente, waar ze loopbaanbegeleiding bieden en met jou kunnen bespreken waar jouw kansen en krachten op de arbeidsmarkt liggen. Dat geeft je hopelijk een positievere kijk op je toekomst, een houding die je nodig hebt bij je komende sollicitaties.
Sterkte!
donderdag 8 januari 2026 om 12:36
Top! Helaas zie ik dat ze tegenwoordig een kleinere opdracht hebben... Maar hier staat de lijst, hoef je alleen je eigen regio nog op te zoeken:
https://www.rijksoverheid.nl/onderwerpe ... -werk-zoek. Lid zijn van de vakbond levert ook de optie voor loopbaancoacing en mocht je geen lid zijn, dan kun je tegen vooruitbetaling van 2 jaar lidmaatschap, toch hulp krijgen. Dus zeker ook een optie, als je het geld hebt om dat in 1x te voldoen.
donderdag 8 januari 2026 om 13:27
Wat ik zelf zou doen en vaak zie gebeuren in de praktijk is bedrijfsarts --> klachten --> laatste 2 maanden vrijgesteld van werk. Part of the deal is dat jij je niet ziekmeldt.
"iedere dag met lood in mijn schoenen naar mijn werk vind ik ook geen optie" dan weet je dat je dat dus niet gaat doen.
Als mijn LG me zo zou schofferen al helemaal niet, er zijn grenzen.
Ik heb ook in een bedrijf gewerkt wat super glad en commercieel was en waar ik voor autist werd uitgemaakt. Prima dat iets niet past maar op dat moment voelt het beter als je zelf de regie pakt. Een ander gaat het niet voor je doen.
In andere topic vast ook al aangegeven maar ik denk dat je meer nodig hebt dan hormoontherapie. Bij het vinden van werk zou ik een fijne coach inschakelen als dat mogelijk is, 2-3 sessies kan je al veel aan hebben. Of heb je dat al?
"iedere dag met lood in mijn schoenen naar mijn werk vind ik ook geen optie" dan weet je dat je dat dus niet gaat doen.
Als mijn LG me zo zou schofferen al helemaal niet, er zijn grenzen.
Ik heb ook in een bedrijf gewerkt wat super glad en commercieel was en waar ik voor autist werd uitgemaakt. Prima dat iets niet past maar op dat moment voelt het beter als je zelf de regie pakt. Een ander gaat het niet voor je doen.
In andere topic vast ook al aangegeven maar ik denk dat je meer nodig hebt dan hormoontherapie. Bij het vinden van werk zou ik een fijne coach inschakelen als dat mogelijk is, 2-3 sessies kan je al veel aan hebben. Of heb je dat al?
donderdag 8 januari 2026 om 13:27
donderdag 8 januari 2026 om 14:39
donderdag 8 januari 2026 om 15:14
donderdag 8 januari 2026 om 15:14
Een paar gedachten van mijn kant 
Tot april is nog maar drie maanden. Zou je het vol kunnen houden als je het anders inricht? Bijvoorbeeld door minimale energie erin te steken en emotioneel afstand te nemen (“het is tijdelijk, ik doe gewoon mijn uren en that’s it”). Of is de situatie zo belastend dat het je herstel ondermijnt?
Los daarvan zijn de signalen die je beschrijft (elke dag met lood in de schoenen, angst, het gevoel niet capabel te zijn) wel belangrijk om serieus te nemen. Gezien je eerdere burn-out en is de kans aanwezig dat doorgaan op deze manier leidt tot een forse terugval, waardoor je mogelijk langdurig uit de running raakt.
Daarom zou ik ook, zoals een aantal anderen al adviseerden, zeker een afspraak maken bij de bedrijfsarts.
Tot april is nog maar drie maanden. Zou je het vol kunnen houden als je het anders inricht? Bijvoorbeeld door minimale energie erin te steken en emotioneel afstand te nemen (“het is tijdelijk, ik doe gewoon mijn uren en that’s it”). Of is de situatie zo belastend dat het je herstel ondermijnt?
Los daarvan zijn de signalen die je beschrijft (elke dag met lood in de schoenen, angst, het gevoel niet capabel te zijn) wel belangrijk om serieus te nemen. Gezien je eerdere burn-out en is de kans aanwezig dat doorgaan op deze manier leidt tot een forse terugval, waardoor je mogelijk langdurig uit de running raakt.
Daarom zou ik ook, zoals een aantal anderen al adviseerden, zeker een afspraak maken bij de bedrijfsarts.
donderdag 8 januari 2026 om 15:25
Vandaar mijn vraag of je er ooit overna hebt gedacht een breed onderzoek aan te vragen. Mogelijk ligt daar de sleutel.
donderdag 8 januari 2026 om 16:38
donderdag 8 januari 2026 om 16:52
Die burnout kan een breekpunt zijn geweest. Dat je vroeger voldoende compensatiemogelijkheden had, wil niet zeggen dat dat allemaal terugkomt na een burnout. Je bent even uit evenwicht geweest, en daarna kan het zijn dat je in een ander evenwicht terugkomt.
Even als optie hoor! Ik heb geen idee of er iets uit zo'n onderzoek gaat komen, maar kan me wel voorstellen waarom iemand juist na zo'n crisisperiode last krijgt van iets dat er al het hele leven is.
donderdag 8 januari 2026 om 19:33
Ik dacht dat het aan de baan lag maar ik lijk in de hele organisatie/ team niet te passen. Ik kan nergens over meepraten. Ik weet niet of het in mijn hormonen zit of in mij maar ik wil niet meer voor anderen zorgen. Ik wil de wereld niet verbeteren. Het liefst werk ik nooit meer. Maar zo werkt de wereld niet helaas.SunShine35 schreef: ↑08-01-2026 18:54Dit komt me bekend voor. Je hebt eerder ook gepost hè, over deze baan? En je nam hem aan terwijl het niet bij je past….
Als je aan je werk onderdoor gaat moet je je ziek melden.
donderdag 8 januari 2026 om 19:43
donderdag 8 januari 2026 om 20:00
Ik vind dit wel netjes. Zelf probeer ik ook vaak wel verder dan een maand van tevoren te vertellen als iemands contract niet verlengd wordt. Dat is wel fijn zodat iemand iets anders kan zoeken. En vaak praat je toch ook wel over de intenties van tevoren.
Ik raadde eerder aan om je ziek te melden maar kom daar toch wel een beetje op terug. Op zich is het netjes van je werkgever dat ze het op tijd melden en op tijd een vervanging zoeken. Dat je niet bij het bedrijf en het team past is niet jouw schuld, maar ook niet per se de schuld van het bedrijf. Het kan dat het geen match is, je weet nu dus dat je op zoek moet naar een ander soort omgeving.
donderdag 8 januari 2026 om 20:19
Dat is ook zo. Waar ik momenteel gewoon het meeste last van heb (en dat ligt aan mij) is de mening die men over me heeft. Het levert me heel veel stress om te werken in een omgeving die geen positieve mening over me heeft. Dat is een goede les voor me maar mijn hele lijf doet zeer hierdoor en mijn hoofd zit in een brainfog.madamecannibale schreef: ↑08-01-2026 20:00Ik vind dit wel netjes. Zelf probeer ik ook vaak wel verder dan een maand van tevoren te vertellen als iemands contract niet verlengd wordt. Dat is wel fijn zodat iemand iets anders kan zoeken. En vaak praat je toch ook wel over de intenties van tevoren.
Ik raadde eerder aan om je ziek te melden maar kom daar toch wel een beetje op terug. Op zich is het netjes van je werkgever dat ze het op tijd melden en op tijd een vervanging zoeken. Dat je niet bij het bedrijf en het team past is niet jouw schuld, maar ook niet per se de schuld van het bedrijf. Het kan dat het geen match is, je weet nu dus dat je op zoek moet naar een ander soort omgeving.
Ik kan helaas niet thuiswerken. De klus die ze me gegeven hebben is het bezetten van een pand (veel meer is het ook niet).
donderdag 8 januari 2026 om 20:38
Ik heb in je andere topic ook gelezen dat je een lagere functie ook zou accepteren, ook als je daardoor salaris in zou moeten leveren. Klopt dat nog?
Persoonlijk zou ik (op dit moment) inderdaad solliciteren naar lagere functies waarbij je dan misschien wel salaris inlevert, maar wat beter past bij je huidige situatie.
Je zou zelfs helemaal "out-of-the-box" kunnen gaan en iets compleet anders (tijdelijk) gaan doen, zoals werken in een dierenwinkel, kledingwinkel oid. Of een administratieve/secretariële functie ergens, of in een logistiek centrum. Iets nieuws, anders, wat je misschien wat energie kan geven zonder dat je op je tenen moet lopen om aan verwachtingen te voldoen.
En dan kun je in de tussentijd verzinnen (eventueel met hulp van een coach/begeleider) wat je jezelf zou zien doen over pakweg 15 jaar. Welke kant je op wil qua werk en of je nog een carrière ambieert in een HBO functie.
Zoals ik lees "moet" je nog zeker wel een jaar of 20 werken, dan lijkt me nu, met einde van een contract, de uitgelezen kans om even pas op de plaats te doen met een compleet andere baan, en die tijd te nemen om als eerste lichamelijk te herstellen en de juiste balans met hormonen te vinden en vervolgens echt te kijken wat je wil, wat je kwaliteiten zijn, wat je absoluut niet wil, en vanuit daar weer verder te kijken.
Ik ben destijds (nu alweer 17/18 jaar geleden) ook iets compleet anders gaan doen, ik wist dat ik qua salaris niet de wereld zou gaan verdienen, maar met plezier naar je werk gaan is zoveel meer waard dan een paar honderd euro netto meer per maand bij wijze van spreken. (Uiteraard moet het wel zo zijn dat je je rekeningen kunt blijven betalen.)
Persoonlijk zou ik (op dit moment) inderdaad solliciteren naar lagere functies waarbij je dan misschien wel salaris inlevert, maar wat beter past bij je huidige situatie.
Je zou zelfs helemaal "out-of-the-box" kunnen gaan en iets compleet anders (tijdelijk) gaan doen, zoals werken in een dierenwinkel, kledingwinkel oid. Of een administratieve/secretariële functie ergens, of in een logistiek centrum. Iets nieuws, anders, wat je misschien wat energie kan geven zonder dat je op je tenen moet lopen om aan verwachtingen te voldoen.
En dan kun je in de tussentijd verzinnen (eventueel met hulp van een coach/begeleider) wat je jezelf zou zien doen over pakweg 15 jaar. Welke kant je op wil qua werk en of je nog een carrière ambieert in een HBO functie.
Zoals ik lees "moet" je nog zeker wel een jaar of 20 werken, dan lijkt me nu, met einde van een contract, de uitgelezen kans om even pas op de plaats te doen met een compleet andere baan, en die tijd te nemen om als eerste lichamelijk te herstellen en de juiste balans met hormonen te vinden en vervolgens echt te kijken wat je wil, wat je kwaliteiten zijn, wat je absoluut niet wil, en vanuit daar weer verder te kijken.
Ik ben destijds (nu alweer 17/18 jaar geleden) ook iets compleet anders gaan doen, ik wist dat ik qua salaris niet de wereld zou gaan verdienen, maar met plezier naar je werk gaan is zoveel meer waard dan een paar honderd euro netto meer per maand bij wijze van spreken. (Uiteraard moet het wel zo zijn dat je je rekeningen kunt blijven betalen.)
donderdag 8 januari 2026 om 21:15
Vrouwen hebben een vermogen zich vaak goed aan te kunnen passen. Dat is de reden dat bijvoorbeeld een diagnose autisme of ADHD bij vrouwen vaak later gesteld wordt dan bij mannen. Vaak komt het tot uiting na een grote levensverandering. Kinderen krijgen, een burn-out enz.
Ik wil je totaal geen stempel op je voorhoofd plakken maar een diagnose is wel helpend jezelf te leren begrijpen en de juiste hulp te kunnen krijgen. Een aanpak bij een burn-out of een depressie kan bij autisme bijvoorbeeld heel anders zijn dan bij iemand die dat niet heeft. Sterker nog een burn-out kan ook juist door autisme ontstaan. Je leven lang moeten aanpassen en moeten doen wat er door de samenleving van je wordt verwacht is energie slopend. Je kan de oplossing dan in je werk zoeken maar dat lost dan niks op.
donderdag 8 januari 2026 om 22:17
Mijn burnout is gericht op de overtuiging 'ik ben niets waard'. Toen ik in mijn werk niet gezien werd maar wel veel extra deed voor het bedrijf viel ik om. Ik denk ook in combinatie met de perimenopauze die toen waarschijnlijk startte.
Lichaamsgerichte therapie helpt goed bij me waardig voelen. Nu nog het feit dat ik me zo aantrek wat (autoritaire) mensen van me vinden. Ik ben nu al een paar banen kwijt geraakt omdat ik niet pastte. En ook een paar sollicitaties afgewezen omdat ik niet in het team pastte. Dat voelt toch als een persoonlijke afwijzing.
Lichaamsgerichte therapie helpt goed bij me waardig voelen. Nu nog het feit dat ik me zo aantrek wat (autoritaire) mensen van me vinden. Ik ben nu al een paar banen kwijt geraakt omdat ik niet pastte. En ook een paar sollicitaties afgewezen omdat ik niet in het team pastte. Dat voelt toch als een persoonlijke afwijzing.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
