Angstig op werk

Er zijn zoveel verschillende culturen binnen organisaties. Zowel mijn man en ik hebben ook een periode gehad waarin we van baan naar baan hopte omdat het niet ‘paste’. Inmiddels zit ik helemaal op mijn plek! Ik denk dan ook dat je de juiste plek nog niet gevonden hebt, ergens is een plek waar je wel past en gewaardeerd wordt!!
Wat niet bevorderend is voor je zelfvertrouwen zijn die stomme hormonen, ik hoor veel vrouwen die daardoor heel onze onzeker worden en het gevoel krijgen niks te kunnen. Probeer te blijven zien dat niet jíj́ dat bent, maar de invloed van hormonen.

Spiri123 schreef: ↑

08-01-2026 22:17

Mijn burnout is gericht op de overtuiging 'ik ben niets waard'. Toen ik in mijn werk niet gezien werd maar wel veel extra deed voor het bedrijf viel ik om. Ik denk ook in combinatie met de perimenopauze die toen waarschijnlijk startte.
Lichaamsgerichte therapie helpt goed bij me waardig voelen. Nu nog het feit dat ik me zo aantrek wat (autoritaire) mensen van me vinden. Ik ben nu al een paar banen kwijt geraakt omdat ik niet pastte. En ook een paar sollicitaties afgewezen omdat ik niet in het team pastte. Dat voelt toch als een persoonlijke afwijzing.

Dat is dus wel iets wat al langer speelt bedoel ik. Je belandt niet zomaar in een burnout en jezelf niets waard vinden.

Ik herken het wbt afwijzingen hoor, ik heb afgelopen jaar ook diverse afwijzingen gehad vanwege "je leek niet zo enthousiast," "je lijkt beter in een ander soort team te passen."

Maar weet je: dat kan gewoon waar zijn he. En dat IS een persoonlijke afwijzing. Zij willen jou (of mij) niet als collega. Dat doet pijn en maakt onzeker. Gaat ook over je werk, inkomen, bestaanszekerheid, identiteit, je ergens mee willen verbinden wat niet lukt.

Goed dat je werkt aan je eigenwaarde, want dat is cruciaal om dit soort afwijzingen en andere stormen des levens beter te leren opvangen. Uiteindelijk hoort het wel gewoon bij het leven dat we soms afgewezen worden.

Spiri123 schreef: ↑

08-01-2026 22:17

Mijn burnout is gericht op de overtuiging 'ik ben niets waard'. Toen ik in mijn werk niet gezien werd maar wel veel extra deed voor het bedrijf viel ik om. Ik denk ook in combinatie met de perimenopauze die toen waarschijnlijk startte.
Lichaamsgerichte therapie helpt goed bij me waardig voelen. Nu nog het feit dat ik me zo aantrek wat (autoritaire) mensen van me vinden. Ik ben nu al een paar banen kwijt geraakt omdat ik niet pastte. En ook een paar sollicitaties afgewezen omdat ik niet in het team pastte. Dat voelt toch als een persoonlijke afwijzing.

Ik heb in mijn leven van meerdere mensen het contract niet verlengd omdat ze niet in het team paste. Bijna altijd was dat het dan ook, iemand paste niet in het team/bedrijf maar had verder wel potentie. De laatste met wie dat gebeurde was een hele vriendelijke man, maar had duidelijk kenmerken van adhd wat in het team en bij de werkzaamheden niet paste. Diegene kan in een andere functie juist uitblinken vanwege het snelle schakelen. Het had niets met zijn persoonlijkheid te maken, als in dat ik hem niet aardig vond.

Weet je waarom je niet in het team en bij het bedrijf past? Zou je huidige werkgever daar meer details over kunnen geven? Ben je bijvoorbeeld erg extravert of introvert en de rest van het bedrijf niet. Ben je alternatief qua kledingstijl en werk je op een advocatenkantoor op de zuidas. Er kunnen allerlei redenen zijn waarom je niet past.

Alles wat je schrijft over je werk straalt uit dat jij die sfeer ook maar niks vindt. Dus niet alleen vinden zij jou niet passen, maar jij vindt ze ook niet bij jou passen. Dat kan gewoon, dan krijg je een ‘het ligt aan jou, het ligt niet aan mij, het ligt aan ons’ situatie. Dat is nog steeds vervelend, want mensen willen gewoon niet afgewezen worden, dat is volkomen normaal. Als je ergens solliciteert en je wilt de baan zelf niet eens, dan nóg vind je het vaak een beetje stom als ze jou ook niet willen. Dat is gewoon menselijk.

Als je altijd veel waarde hebt gehecht aan de mening van anderen, is het nog wat lastiger, omdat het je dan ook nog extra aan jezelf laat twijfelen. En wellicht dat hormonen ook nog een rol spelen, maar ik zou oppassen om daar alles aan op te hangen. Die hebben zeker een groot effect, en het is goed om te kijken of je daar iets mee kunt, maar het klinkt wel alsof hier echt meer speelt. En dan is ‘hormonen’ soms ook een makkelijke zondebok waar je niet veel aan kunt doen.
Maar voor zover ik begrijp heb je wel hulp/therapie of iets, dus dat had je zelf ook al door.

Je hebt dus al ervaren dat er plekken zijn waar je je veel beter passend voelde. Dat zou ik vooral meenemen naar een volgende baan. Ga voor jezelf na of er tekenen waren wat voor soort bedrijf dit is, of je die volgende keer zou kunnen herkennen. Want er is óók helemaal niks mis met een bedrijf waar mensen heel hecht en hip zijn, sportief, samen stappen, weet ik het. Als dat werkt, kan dat ook heel goed zijn voor de productiviteit, en dan zijn ze niet verplicht om te veranderen om aan jou aan te passen. Maar dan pas je er gewoon niet goed. Er is namelijk uiteraard óók helemaal niks mis mee om dat níet leuk te vinden. Dan ben je alleen gewoon geen match. Jezelf zo veranderen dat je op hen gaat lijken is zelden een succes, hopen dat een bedrijf(cultuur) verandert voor jou ook niet.

Als ik in zoiets zou werken sterf ik ook af van binnen.

Ik heb een klant waar iedereen vrienden van elkaar is en samen beautydagen doen, samen sporten, de hele mikmak (een uitzendbureau). Na 2 uur daar ben ik al kapot en ik voel me daar altijd heel erg beoordeeld. Terwijl het individueel echt schatten van mensen zijn.

Kan me niet eens indenken dat ik in zoiets op de loonlijst zou staan. Bedrijfscultuur en sfeer is voor mij belangrijker dan wat voor werk ik doe. Ik heb nu een ongeschoolde bijbaan waar ik zo gelukkig van word, de dagen vliegen voorbij. Altijd lachen, lief en leed met collega's en klanten dat is onbetaalbaar. Kan echt alle verschil van de wereld maken.

Spiri123 schreef: ↑

10-01-2026 07:41

Ik zag laatst 2 vrouwelijke medewerkers bij de welkoop veel plezier hebben. Ik zei tegen de managers hoe leuk het is dat ze zo een plezier in hun werk hebben. Hij zei: " En dat hebben ze al 25 jaar". Lijkt me zo fijn om zo te werken. Iedereen om me heen zegt dat ik me binnen een week zou vervelen. Ik betwijfel het. Ik hoef me niet meer te bewijzen. Maar financieel is ons leven wel ingericht op mijn hbo salaris. Ik wil best iets zakken en meer uren werken. Maar het moet niet te gek worden.

Deze baan heb je nog niet zo lang hoe ging het bij voorgaande banen?

Als je afhankelijk bent van en HBO salaris, wordt het wel iets lastiger een passende baan te vinden. Bij een HBO salaris wordt meer verwacht dan wat je nu kan bieder. Is het ook geen optie tijdelijk een lichtere baan te zoeken om zo weer wat sterker in je schoenen te komen staan en van daaruit weer verder te kijken?

Ook bij de Welkoop staat of valt het of je binnen het team past. Winkelwerk kan hartstikke leuk zijn als het team en de klanten leuk zijn. De kans op verveling door gebrek aan uitdaging is zeker aanwezig.

Als jij denkt op je plek te zijn in de opvang van bijvoorbeeld asielzoekers of Oekraïners zou ik dat verder onderzoeken.

Spiri123 schreef: ↑

10-01-2026 12:19

Het zit niet in het werk maar in de me mensen die er werken, de sfeer of de mentaliteit of ik me er thuis voel.

Ik heb 16 jaar in het onderwijs gewerkt, 12 jaar in sociaal werk (bij dezelfde werkgever). Ging prima. Het ging mis bij mijn burnout. En ik denk nog steeds onder invloed van hormoon schommelingen. Toen ik begon met hormoon therapie zat ik 'on top of the world'. Leek wel drugs. Ik kan me niet meer herinneren dat ik me zo relaxed en helder gevoeld heb. Het gevoel ging weg en is nu weer bagger. Ik hoop dat andere doseringen nog gaan helpen.

Kan je dan niet gericht op zoek naar zo’n soort omgeving? Een school, overheid, semi-overheid, een stichting?

Spiri123 schreef: ↑

10-01-2026 07:41

Ik zag laatst 2 vrouwelijke medewerkers bij de welkoop veel plezier hebben. Ik zei tegen de managers hoe leuk het is dat ze zo een plezier in hun werk hebben. Hij zei: " En dat hebben ze al 25 jaar". Lijkt me zo fijn om zo te werken. Iedereen om me heen zegt dat ik me binnen een week zou vervelen. Ik betwijfel het. Ik hoef me niet meer te bewijzen. Maar financieel is ons leven wel ingericht op mijn hbo salaris. Ik wil best iets zakken en meer uren werken. Maar het moet niet te gek worden.

Ik weet niet wat je onder een hbo salaris verstaat?

Maar je kunt ook wat creatiever denken. Zelf heb ik bijv deze bijbaan, vooral in de avonden weekenden. Ik zzp in mijn eigen beroep (zodat ik daarin geen dienstverband hoef aan te gaan), laat me daarnaast deels verhuren op detacheringsbasis en heb nog wat losse klussen erbij.

Misschien klinkt het als veel bij elkaar maar ik werk nog geen 32 uur in de week gemiddeld. Vaak vakantie/vrije tijd. Kan alles zelf indelen. En van een bijbaan die niet als werk voelt word ik niet moe, het geeft energie en vervult een sociale behoefte.

Het is een wisselend inkomen maar als je spaargeld hebt hoeft dat geen probleem te zijn.