Neurodiversiteit --> Algemeen topic ❤

bijtie schreef: ↑

20-01-2026 10:00

Dat iemand mij ziet als mens in zijn geheel, en niet enkel als rationeel persoon, stoornis of defect is voor mij een belangrijke voorwaarde voor therapie of coaching.

Gelukkig wordt binnen de ggz steeds vaker transdiagnostisch gekeken en gewerkt. Een diagnose is dan eigenlijk alleen nog nodig voor de vergoeding van de behandeling.

Solomio schreef: ↑

20-01-2026 10:05

Gelukkig wordt binnen de ggz steeds vaker transdiagnostisch gekeken en gewerkt. Een diagnose is dan eigenlijk alleen nog nodig voor de vergoeding van de behandeling.

Ja dat is een belangrijke ontwikkeling. Diagnose-behandelcombinaties zijn feitelijk al lang failliet. Het kost veel te veel geld en is niet efficiënt genoeg.

Bedankt voor de reacties. Het was inderdaad de post over exposure therapie. Dit topic en een vergelijkbaar topic op Reddit helpen me om eindelijk de stap te zetten om hulp te zoeken, bedankt.

Succes koolvis!

Bedankt! En ik ben het eens met wat je schrijft over diagnoses. Ik ben er nog niet over uit of ik een diagnosetraject in wil. Ik vind mezelf ook helemaal geen bijzonder geval. Het is alleen zo dat ik merk hoe mijn gevoel verandert door er op een andere manier over te praten. Het helpt mij op dit moment heel erg om te denken 'ik heb ADHD/autisme' in plaats van 'ik ben lui en raar en dom en ik moet me niet zo aanstellen’. Het verbaast me hoe veel. En daardoor is het ineens een mogelijkheid voor me om hulp te vragen en voel ik dat ik verder kan en daar ben ik blij om.

Het zou sowieso verboden moeten worden om zo tegen jezelf te praten, het voegt niets toe aan het leven.

Ik vraag me wel eens af of vasthouden aan een negatief zelfbeeld niet een verkapte vorm van angst is om te leven.

Stel dat je jezelf alleen nog maar liefdevol toespreekt, doet waar je gelukkig van wordt en alles aanvaardt van jezelf wat en hoe je bent. Dan is alles mogelijk. Maar daar hoort ook een verantwoordelijkheid bij. Hoort ook bij dat je boosheid en je behoefte aan erkenning erkent. De eenzaamheid en de realiteit van je "afwijkingen" onder ogen komt en de pijn en schaamte uit het verleden. Iets wat we vaak het allergste lijken te vinden. Dat je anders bent, en alleen bent, en dat anderen dat zagen en je afwezen.

Maarja wat als dat een feit is, en je noemt jezelf ook nog eens een aansteller. Dat zou heel destructief zijn. Toch ken ik bijna niemand die dit zichzelf niet aandoet.

Ik denk dat uiteindelijk geen enkel traject dat voor je kan ombuigen. Men houdt je alleen de spiegel voor, maar het is ons eigen werk om daar in te kijken en een waarheid te incasseren die we eigenlijk niet willen incasseren. Dat gaat een diagnose ook niet oplossen, het geeft juist weer een nieuwe externe factor om alles wat eventueel niet goed is aan jou aan op te hangen en dan ontloop je weer de realiteit. Ga je jezelf uitleggen.

En misschien ben je ook wel gewoon lui, dat kan ook toch. Je hoeft jezelf er alleen niet om af te zeiken.

koolvis schreef: ↑

20-01-2026 11:22

Bedankt! En ik ben het eens met wat je schrijft over diagnoses. Ik ben er nog niet over uit of ik een diagnosetraject in wil. Ik vind mezelf ook helemaal geen bijzonder geval. Het is alleen zo dat ik merk hoe mijn gevoel verandert door er op een andere manier over te praten. Het helpt mij op dit moment heel erg om te denken 'ik heb ADHD/autisme' in plaats van 'ik ben lui en raar en dom en ik moet me niet zo aanstellen’. Het verbaast me hoe veel. En daardoor is het ineens een mogelijkheid voor me om hulp te vragen en voel ik dat ik verder kan en daar ben ik blij om.

Ik heb mijn hele leven gehoord dat ik lui was.
Nu heb ik een diagnose ASS.
Daar word ik niet actiever van, maar het ontschuldigt.
Want dan ineens 'kan ik er niks aan doen'.
Dat is de reden dat ik me dooderger aan die diagnoses.
Ik ben namelijk niet veranderd. Ik heb weinig energie, of dingen kosten mij extra energie, whatever.
Als ik zeg dat ik iets niet kan omdat ik die dag al wat anders moet, dan ben ik een watje, of een sneeuwvlokje.
Maar als ik daar mijn ASS-diagnose bij vermeld, dan is er ineens begrip.

ASS is geen oorzaak, het is gewoon de naam van mijn problemen.

Of, zoals onze psychiater zei: lui is geen diagnose.

Voor mezelf is de diagnose zinloos: ik ben wie ik ben, ik weet wat ik kan en wat ik niet kan. Hoe dat heet maakt me niet uit.

Voor de buitenwereld is mijn diagnose soms wel nodig.

En daar zal ik mij tot mijn laatste adem tegen verzetten.

Zelf ben ik wel blij dat ik eindelijk een diagnose heb, niet de diagnose zelf. Ik had het liever niet gehad, maar nu kan ik op mijn werk bijvoorbeeld wel een stilte kamer krijgen voor een hele dag ipv ipv de kantoortuin. Anders zou ik me op kantoor niet staande kunnen houden ( is nu ook nog lastig hoor)
Dus dan maak ik ook maar gebruik van de “ voordelen” die de diagnose voor me heeft.

Bo-Katan schreef: ↑

20-01-2026 13:45

Zelf ben ik wel blij dat ik eindelijk een diagnose heb, niet de diagnose zelf. Ik had het liever niet gehad, maar nu kan ik op mijn werk bijvoorbeeld wel een stilte kamer krijgen voor een hele dag ipv ipv de kantoortuin. Anders zou ik me op kantoor niet staande kunnen houden ( is nu ook nog lastig hoor)
Dus dan maak ik ook maar gebruik van de “ voordelen” die de diagnose voor me heeft.

Maar dan heb je dus ook die diagnose nodig voor de buitenwereld.
Als je gewoon aangeeft dat je een stiltekamer nodig hebt krijg je die wrsch niet.
Zeg je dat je ASS hebt, krijg je die stiltekamer ineens wel.

Idioot toch?

Ja vind ik ook raar. Ik zou het eigenlijk niet nodig moeten hebben om te stoppen met mezelf naar beneden praten.

Klopt hoor Solo. Mijn vorige manager zei ook : ja dan wil iedereen een stiltekamer.
Toen ben ik uitgevallen, o.a. door de overload aan prikkels op kantoor. Na mijn diagnose, andere manager , was het geen probleem. Dus ja, dan maak ik er ook gebruik van, want ik heb het wel nodig.

Bo-Katan schreef: ↑

20-01-2026 14:16

Klopt hoor Solo. Mijn vorige manager zei ook : ja dan wil iedereen een stiltekamer.
Toen ben ik uitgevallen, o.a. door de overload aan prikkels op kantoor. Na mijn diagnose, andere manager , was het geen probleem. Dus ja, dan maak ik er ook gebruik van, want ik heb het wel nodig.

Zo'n vreselijke dooddoener. Ik ken genoeg mensen die juist gedijen bij reuring om ze heen.

Maar dan nog, als idd iedereen een stiltekamer wil, dan moeten we met z'n allen mss toch eens kijken waarom we dat blijkbaar een probleem vinden.

Ach het is een beetje hetzelfde als met de hoog/laag bureaus, die krijg je ook alleen op medische indicatie. Terwijl afwisselend staan en zitten achter je bureau ook rugklachten kan voorkomen. Blijkbaar werkt het zo ..

Bo-Katan schreef: ↑

20-01-2026 15:11

Ach het is een beetje hetzelfde als met de hoog/laag bureaus, die krijg je ook alleen op medische indicatie. Terwijl afwisselend staan en zitten achter je bureau ook rugklachten kan voorkomen. Blijkbaar werkt het zo ..

Daar blijf ik me tegen verzetten.

Ik ook. Diagnoses zijn sowieso privé, dus no way in hell dat ik ooit een werkgever inzage zou geven in zulke informatie.

Net alsof de gemiddelde leidinggevende met zulke informatie om kan gaan. In de ideale wereld misschien.

Die stille werkplek heb ik altijd gekregen als ik erom vroeg, zij het na enige discussie en niet altijd zonder hoon of spot maar so be it.

Een hoog-laagbureau hoef ik niet maar op veel werkplekken is dit tegenwoordig standaard dus ik geloof eerlijk gezegd niets van die medische indicatie.

Tja bijtie, bij ons werkt het helaas wel zo. Kun je geloven of niet, maar is echt zo.
Het zou veel beter zijn als minimaal 50% hoog/laag bureau zou zijn maar dat vindt werkgever te duur.

Nouja niet zozeer een kwestie van geloven. Het is wettelijk niet toegestaan wat jouw werkgever doet. Dus ik zou daar faliekant voor gaan liggen als het mijzelf betrof.

Een werkgever heeft op grond van de Arbowet een zorgplicht voor een ergonomische werkplek. Dat betekent dat hij redelijke aanpassingen moet doen als iemand klachten krijgt of risico loopt (rug, nek, RSI).

Soms vraagt HR daarbij om een advies van de bedrijfsarts. Dat is géén medische diagnose, maar een functioneel advies.
Je hoeft geen medische details te delen met je werkgever. Je werkgever mag niet vragen naar diagnoses of medische details.

Misschien lijkt het een goed argument, ik heb een diagnose dus het is aangetoond dat ik dat nodig heb. Maar je positie wordt daar niet sterker van. Sterk is als je kan zeggen; ik heb dit nodig om mijn werk te kunnen doen. Het waarom, doet er helemaal niet toe.

bijtie schreef: ↑

21-01-2026 09:26

Nouja niet zozeer een kwestie van geloven. Het is wettelijk niet toegestaan wat jouw werkgever doet. Dus ik zou daar faliekant voor gaan liggen als het mijzelf betrof.

Een werkgever heeft op grond van de Arbowet een zorgplicht voor een ergonomische werkplek. Dat betekent dat hij redelijke aanpassingen moet doen als iemand klachten krijgt of risico loopt (rug, nek, RSI).

Soms vraagt HR daarbij om een advies van de bedrijfsarts. Dat is géén medische diagnose, maar een functioneel advies.
Je hoeft geen medische details te delen met je werkgever. Je werkgever mag niet vragen naar diagnoses of medische details.

Misschien lijkt het een goed argument, ik heb een diagnose dus het is aangetoond dat ik dat nodig heb. Maar je positie wordt daar niet sterker van. Sterk is als je kan zeggen; ik heb dit nodig om mijn werk te kunnen doen. Het waarom, doet er helemaal niet toe.

Maar als je die vergelijking doortrekt naar bijv een stiltekamer, dan heb je daar toch meestal wel een diagnose voor nodig.

Wettelijk gezien mag dat simpelweg niet.

Een diagnose zou mij vooral rust brengen, als in dat ik niet verder hoef te zoeken waarom ik ben zoals ik ben. Rust om mezelf te kunnen gaan accepteren.

Aan de andere kant twijfel ik precies om de reden waar jullie het over hebben: dat een bepaalde behoefte pas serieus wordt genomen als je zegt diagnose zus of zo te hebben. Maar dan ook weer bang voor het stigma dat nog altijd rondom een diagnose hangt. Dat leidinggevende of collega's me anders gaan zien of behandelen.

Dat snap ik heel goed, dat een diagnose rust kan geven en kan helpen om jezelf milder te bekijken.

Tegelijk is het wel zo dat psychiatrische diagnoses geen harde biologische labels zijn, maar clusters van klachten waar veel overlap tussen zit. ADHD, ASS, trauma en angst kunnen elkaar enorm imiteren.

Ook maakt het soms uit waar je terechtkomt: bij een ADHD-kliniek zie je vaker ADHD, bij een ASS-kliniek vaker ASS, terwijl de onderliggende problematiek breder kan zijn.

Dus een diagnose is niet de waarheid over wie je bent en waarom je bent wie je bent. Soms (vaak?) zit de echte verklaring meer in je levensgeschiedenis, dan in een diagnose. En die is voor een ieder natuurlijk volstrekt uniek.

Wat staat er hier veel! ik zal hier wat dingen uitpikken. Ik ga niet quoten. Wat de diagnoses betreft zo ben ik uiteraard blij dat ik duidelijkheid heb wat de toegang tot hulp makkelijker maakt anders had ik veel zelf uit moeten pluizen. Het accepteren is een proces en ik richt me vooral op mijn kwaliteiten zoals goed in details,problemen kunnen analyseren,creativiteit,spontaniteit,energie maar ook om beter om te leren gaan met de nadelen.

bijtje,ik had ook een regie-behandelaar met ADHD,een top vrouw was dat. Daar leuke gesprekken mee gehad en een goede band opgebouwd. Handvatten heb ik meegekregen maar het is tussendoor ook uit stippelen wat er bij je past en zelf ook wat dingen verzinnen wat ik ook heb gedaan. Wat voor de een werkt dat werkt niet voor de ander. En nadenken of dingen zelf bedenken kunnen we inderdaad allemaal wel. Uiteraard is het niet zo dat als je de diagnoses hebt dat de worstelingen weg zijn en zeker niet op te lossen omdat je handvatten krijgt. Daarom is acceptatie ook zo belangrijk en is het ook okay om niet alles te kunnen en dingen op jouw manier te doen. Ik ben het zeer zeker ermee eens dat iedereen zijn kwaliteiten heeft maar deze soms ook verkeerd gebruikt. Je innere rust hebben,verbinding met anderen zijn een kostbaar goed. Ervaringen van anderen,inspiratie,tips zijn erg waardevol. Ik heb bij de GGZ de ervaring gehad dat ik inderdaad niet alleen als stoornis werd gezien wat ik fijn vond want ik ben meer dan dat-een mens met een eigen karakter en kwaliteiten. Verder eens met je om jezelf niet naar beneden te halen. Dit is zo slecht voor je gevoel van eigenwaarde. En ja,dat komt voort uit angst,angst om niet te voldoen. Jezelf liefdevol toespreken en je negatieve gedachtes ombuigen tot positieve is uiteraard niet iets wat ff voor je opgelost kan worden. Uiteraard brengt een diagnose duidelijkheid en een traject kan met bepaalde dingen helpen maar je worstelingen zijn dan niet ineens verdwenen. Er zijn dan dingen die je ook zelf toe moet passen zoals b.v. negatieve gedachtes ombuigen in positieve...een stukje verantwoordelijkheid dus. Het laatste stukje klinkt bijna als een stukje analyse. Het ´je niet ertoe kunnen zetten´ wordt door de omgeving vaak als lui gezien en je gaat dan zelf ook zo denken. En los daarvan zijn we allemaal mensen en is het ook okay om wel eens lui te zijn. Je diagnose is trouwens niet hetgeen dat je vormt maar dingen die je mee hebt gemaakt (staat in je laatste post) en inderdaad,ieder levensverhaal is uniek.

koolvis,sterkte met alles! En moedig van je om die stap te zetten om hulp te zoeken! En een hoop mensen dachten inderdaad ook dat ze lui of dom of raar waren terwijl de oorzaak ergens anders was. Maar mildheid is juist belangrijk en jezelf niet naar beneden halen. Vooral acceptatie is belangrijk.

Solomio,inderdaad. Doordat ik mijn ASS-en ADHD-diagnose heb ben ik niet veranderd. Het is een verklaring en ik weet dan ook waarom ik voor sommige dingen veel meer mijn best moet doen dan anderen. De meesten wisten voordat ik gediagnosticeerd was al dat ik anders was en dat ik ASS en ADHD had. Vaak waren ze begripvol maar aan de andere kant moest ik me zonder diagnose bij anderen ook vaak verantwoorden wat nu minder is geworden omdat ik de diagnoses heb. Dus ja,het is gedeeltelijk ook voor de buitenwereld. En wat je ook zegt zo snap ik dat jij je ertegen verzet.

Bo-Katan,voor mij is het een opluchting dat ik weet wat er aan de hand is en waar bepaalde struggles vandaan komen. Al die jaren was het uiteraard onduidelijk al had ik ook een vermoeden. Ja zonder diagnose geen stiltekamer-zoals Solomio ook al zegt: Dat het idioot is omdat jij ze niet krijgt zonder diagnose. Wel fijn dat je die stiltekamer uiteindelijk wel kreeg.

Imaginary_Diva,voor mij was het ook een hele zoektocht waarom ik ben zoals ik ben. Of als ik anders reageer of anders doe dat ik dan dacht dat het aan mij lag,maar ik nu weet waar ik aan toe ben. Dus ik snap volkomen dat een diagnose je rust zou geven. Ik ben sowieso van mening dat je met diagnose geen anders mens wordt en je niet je diagnose bent maar gewoon Imaginary_Diva. Als iemand je daarom anders behandelt zegt het meer over degene zelf dan over jou.

@Bijtie, Zou je willen delen waar/bij wie je de exposure therapie voor ADD heb gevolgd waar je het op blz 122 over had? Ik had dit in een pb gevraagd, maar weet niet of je dat ontvangen hebt, het staat bij mij in postvak uit. Als je het niet wil vanwege herkenbaarheid of wat dan ook ook helemaal goed natuurlijk.