Neurodiversiteit --> Algemeen topic ❤

bijtie schreef: ↑

03-02-2026 23:22

Het is wel terecht. Het komt bot over, hoe je het wendt of keert. Waarom zou je de beleving van de ander invalideren door jezelf uit te leggen, dat maakt het nog lomper.

Natuurlijk weten intimi het en zien wel eens iets door de vingers, vooral mijn stemmingswisselingen. Maar ik vind het verder wel mijn taak om te zorgen dat de verbinding goed is. Mits ik die verbinding graag wil.

Ik let op waar ik ga zitten in een ruimte zodat ik niet afgeleid kan raken. Ik eet niet samen met anderen. Heb mezelf getraind om niet objecten op de achtergrond te volgen/uit het raam te staren, niet meteen inhoudelijk te antwoorden zonder eerst op de ander te reageren, geen monologen te houden, geen gesprek naar mezelf te draaien zodra ik iets met mezelf associeer (de hele tijd natuurlijk). Sowieso minder te praten en meer te luisteren. Ik heb een set regels daarvoor aangeleerd en verder vergt het wat discipline.

Misschien vinden mensen het dan niet meer authentiek, als je zulke regels hanteert, dat heb ik wel eens gehoord. Maar als het de communicatie en daardoor de band met mensen zo veel beter maakt, zie ik er eigenlijk geen kwaad in. Ik kan moeilijk als een impulsief afgeleid projectiel gesprekken torpederen en gaan zitten uitleggen dat ik ADHD heb.

Dat is wat mensen vinden ook al bedoel je het niet bot of zo. Mensen vullen vaak voor elkaar in. Ik maak dit allemaal trouwens ook vaak mee bij mensen die geen ASS of ADHD hebben qua communicatie. Er zijn ook daar genoeg misverstanden of dat ze voor elkaar invullen. Ik vind trouwens wel dat het de taak van beide partijen is om een goede verbinding te hebben. Geen eenrichtingsverkeer dus.

ASS en ADHD zijn zeker geen redenen om geen vaardigheden aan te leren of geen verantwoording te overnemen maar dat geldt andersom ook want niemand is volmaakt. Ik heb handvatten meegekregen maar heb ook zelf ook eigen handvatten verzonnen en toegepast,dus hier geen ´one size fits all...mag jij raar vinden maar voor mij werkt het nou eenmaal zo. Ik kan nu beter mijn grenzen aangeven zoals ik b.v. moe ben en moeite heb met concentreren dan zeg ik dat ook en dat wordt over het algemeen geaccepteerd dat ik er dan langer over doe en andersom accepteer ik dat toch ook bij anderen. Ik doe wat ik kan maar ga concentratie en oogcontact niet forceren omdat dit zo hoort. Saaie taken doe ik meteen en stel ze niet uit. Ik deel ze op in stukjes en dat werkt.

En het tegenovergestelde om geen vaardigheden te willen leren is je continu moeten verontschuldigen omdat je ASS of ADHD hebt etc...dan ben jij jezelf continu aan het veroordelen en ook daar schiet je niks mee op. Been there,done that. Als ik iets heb gedaan wat niet mag ja dan zeg ik sorry maar andersom verwacht ik dat van een ander ook. Ook hier geldt geen eenrichtingsverkeer. En wat voor mij op dit moment cruciaal is is acceptatie en dat gaat op en neer,de ene keer beter dan de andere keer. En soms niet willen snappen dat ik beide heb en soms ontkennen.

Dat mensen het dan niet meer authentiek vinden dat snap ik volkomen en daarmee bedoel ik niet dat jij jezelf geen dingen aan mag leren want dit kan in bepaalde situaties helpend zijn. Maar authentiek zijn betekent b.v. ook dat je in iets kunt uitblinken in b.v. creativiteit en waar je bijzonder goed in bent zoals b.v. het schrijven van verhalen of schilderen of maken van sieraden,meubels en andere kwaliteiten. Waarom zou je dat moeten verbloemen?

duet1 schreef: ↑

07-02-2026 13:20

Ja, dat ben ik wel met je eens. Ik vind het ook zo bijzonder dat er ergens een grens getrokken wordt: als je er onder scoort heb je geen ASS, als je erboven scoort, heb je het wel. Wie bepaalt die grens? Wij met zijn allen als maatschappij. Omdat de marge steeds smaller wordt, is de kans dat je "afwijkt" steeds groter.
Op dit moment hang ik mijn leven wel op aan een diagnose ASS, omdat ik volledig vastgelopen ben en er even niet uit kom. Maar ik realiseer me ook dat ik intrinsiek niet ga veranderen en dat ik dus wel een weg moet zoeken hoe verder te gaan. Daar heb ik hulp bij nodig, andere hulp, specialistische hulp, omdat alle eerdere hulptrajecten uiteindelijk nooit blijvend geholpen hebben. Ik overzie het nu gewoon even niet.

En wat je zegt over tekort schieten als moeder. Ik heb me daar zo slecht over gevoeld. Ik dacht dat wij als ouders het helemaal fout deden omdat onze kinderen zo uit de bocht vlogen. Terwijl ik diep van binnen weet dat ik het, zeker in de eerste jaren, echt goed heb gedaan. Alleen de jaren erna hebben mij echt onzeker gemaakt. Als ik nu terugkijk, weet ook dat ik op cruciale momenten instinctief de juiste keuze heb gemaakt voor mijn kinderen.

Die grens wordt bepaald door een groep (voornamelijk Amerikaanse) psychiaters, die de DSM vaststellen.

Mede daarom is het wat mij betreft ook onzin om te denken dat er een fundamenteel andere hersenwerking aan ten grondslag ligt.
Het verschil tussen net te weinig kenmerken voor een diagnose en net genoeg kenmerken voor een diagnose is gewoon maar ergens getrokken.

duet1 schreef: ↑

07-02-2026 13:20

Op dit moment hang ik mijn leven wel op aan een diagnose ASS, omdat ik volledig vastgelopen ben en er even niet uit kom. Maar ik realiseer me ook dat ik intrinsiek niet ga veranderen en dat ik dus wel een weg moet zoeken hoe verder te gaan. Daar heb ik hulp bij nodig, andere hulp, specialistische hulp, omdat alle eerdere hulptrajecten uiteindelijk nooit blijvend geholpen hebben. Ik overzie het nu gewoon even niet.

Uiteindelijk is dat natuurlijk wat iedereen doet: het leven zo inrichten als bij je past.
Maar als de 'normale' verwachtingen van de maatschappij niet passen heb je een (groot) probleem.

Ik heb in mijn omgeving onlangs iemand horen zeggen dat ASS en ADHD niet bestaan of dat het over gediagnosticeerd wordt en dat iedereen wel een beetje ASS of ADHD heeft. Degene gebruikte uitspraken zoals:´Ik heb ook graag mijn boeken op volgorde of structuur´ of:´Ik ben ook wel eens dromerig en druk.´ Degene gebruikte woorden zoals: interessant willen lopen doen,aandachttrekkerij,verkeerde karakter want je bent een stoornis. Degene zei ook hetzelfde over anorexia en boulimia...Er zit toch zoveel meer ertussen dan dat.

Ik kan hier niets mee en ben er ook wel eens fel tegen in gegaan omdat ik me kapot zat te ergeren.

MadameBijoux schreef: ↑

07-02-2026 14:06

Ik heb in mijn omgeving onlangs iemand horen zeggen dat ASS en ADHD niet bestaan of dat het over gediagnosticeerd wordt en dat iedereen wel een beetje ASS of ADHD heeft. Degene gebruikte uitspraken zoals:´Ik heb ook graag mijn boeken op volgorde of structuur´ of:´Ik ben ook wel eens dromerig en druk.´ Degene gebruikte woorden zoals: interessant willen lopen doen,aandachttrekkerij,verkeerde karakter want je bent een stoornis. Degene zei ook hetzelfde over anorexia en boulimia...Er zit toch zoveel meer ertussen dan dat.

Ik kan hier niets mee en ben er ook wel eens fel tegen in gegaan omdat ik me kapot zat te ergeren.

Ik zeg dan dat ASS- en ADHD-kenmerken inderdaad hele normale menselijke eigenschappen zijn. Maar alleen als je er veel hebt én er last van hebt krijg je een diagnose.

Maar op zich is het natuurlijk ook 'niks': het is een naam voor je kenmerken.