Relaties
alle pijlers
Heb jij een vonk/blikseminslag of liefde op het eerste blik
donderdag 29 januari 2026 om 10:39
Yes, zeker mee gemaakt. Maar de verliefdheden vanaf de eerste blik waren nooit langdurig. Ik zag alle rode vlaggen over het hoofd en het vuurtje was dan ook snel uitgedoofd.
Bij mijn langdurige stabiele relaties groeiden mijn verliefdheid en vlinders juist steeds meer naarmate we langer samen zijn. Naar mijn idee de meest pure vorm ipv 'liefde op het eerste gezicht' waarbij je totaal geen idee hebt op wie (!) je nou eigenlijk verliefd bent.
Bij mijn langdurige stabiele relaties groeiden mijn verliefdheid en vlinders juist steeds meer naarmate we langer samen zijn. Naar mijn idee de meest pure vorm ipv 'liefde op het eerste gezicht' waarbij je totaal geen idee hebt op wie (!) je nou eigenlijk verliefd bent.
donderdag 29 januari 2026 om 11:42
donderdag 29 januari 2026 om 12:05
Ja, maar pas na mijn vijftigste voor het eerst. Ik was helemaal niet op zoek en wilde eigenlijk gewoon nooit meer een man. Ik vond het heerlijk om alleen te zijn na een lang moeizaam huwelijk. En toen zag ik hem, nou ja het was meer dat ik zijn energie voelde of zo, en in mijn binnenste begonnen ineens alle panelen te verschuiven en ik wilde alleen nog maar bij hem zijn. Had niks te maken met uiterlijk of zo, het was puur het gevoel dat ik dichtbij hem wilde zijn.
donderdag 29 januari 2026 om 12:45
Op mijn 16e zag ik een knappe jongen in de club waar ik uit was met vriendinnen. We hadden intens oogcontact, ik kende het alleen uit films en verhalen en dacht 'ohh dit is het dus, zo'n echte vurige liefde'. Hij kwam naar me toe en we praatten even, en toen vroeg hij of ik mee naar buiten ging. Met mijn romantische tienerhoofd ben ik met hem meegegaan. We gingen tegen een muurtje zoenen en ineens duwde hij zijn lul in mijn hand. Ik moest hem aftrekken. Ik had nul ervaring en ik schrok heel erg dus ik zei dat ik dat liever niet wilde. Hij sprak de prachtige woorden 'waar je aan begint moet je ook afmaken'. 
Volgens mij was hij wel 24.
Een paar jaar later kwam ik mijn huidige man tegen, en dat was wel echt liefde op het eerste gezicht. Die hoef ik nooit af te trekken tegen mijn zin.
Volgens mij was hij wel 24.Een paar jaar later kwam ik mijn huidige man tegen, en dat was wel echt liefde op het eerste gezicht. Die hoef ik nooit af te trekken tegen mijn zin.
donderdag 29 januari 2026 om 13:16
Ja! Was 29, niet gelukkig in mijn toenmalige relatie. Nieuwe collega was hij, ik zag hem en dacht meteen, ja dit is hem. Schrok er zelf ook van en dacht dat het vooral kwam omdat mijn relatie niet goed zat.
Ben me gaan focussen op mijn relatie, uiteindelijk verbroken en 2 jaar later toch een relatie met collega begonnen.
Nu zijn we 17 jaar verder, getrouwd en een kind erbij. Nog steeds erg gelukkig.
Ben me gaan focussen op mijn relatie, uiteindelijk verbroken en 2 jaar later toch een relatie met collega begonnen.
Nu zijn we 17 jaar verder, getrouwd en een kind erbij. Nog steeds erg gelukkig.
donderdag 29 januari 2026 om 13:19
Oh ik weet het nog goed, ik kan het beeld letterlijk oproepen. Ik was 14, had zelfs een vriendje. Eerste dag van het schooljaar, een nieuwe leerling in de klas (hij was blijven zitten). Hij kwam de hoek van de klas om in en het was in één klap raak. Ik voel me zelf nog denken "oh nee dit wil ik helemaal niet", maar het kwaad was geschied. Het is tot mijn grote verdriet nooit iets geworden want het was (helemaal) niet wederzijds.
Ik ben inmiddels bijna 40 en ik denk dat ik nog steeds iedere maand over deze persoon droom. Heel af en toe komen we elkaar tegen want we wonen wel in dezelfde omgeving maar leiden heel andere levens.
Nog steeds vraag ik me wel eens af hoe het mogelijk is geweest dat ik me zo sterk met deze persoon verbonden voel vanaf het eerste moment en hij echt 0 gevoelens (zelfs niet vriendschappelijk) richting mij ervaarde. Heb er ontzettend hartzeer van gehad.
Ik ben inmiddels bijna 40 en ik denk dat ik nog steeds iedere maand over deze persoon droom. Heel af en toe komen we elkaar tegen want we wonen wel in dezelfde omgeving maar leiden heel andere levens.
Nog steeds vraag ik me wel eens af hoe het mogelijk is geweest dat ik me zo sterk met deze persoon verbonden voel vanaf het eerste moment en hij echt 0 gevoelens (zelfs niet vriendschappelijk) richting mij ervaarde. Heb er ontzettend hartzeer van gehad.
donderdag 29 januari 2026 om 13:24
Ik heb het één keer gehad met iemand in een tv-programma. Ik keek de aflevering op Youtube en ik was meteen helemaal gehypnotiseerd door hem. Hij was niet uitzonderlijk knap maar gewoon zijn uitstraling, hoe hij praatte etc... Jeetje.
Een jaar later liep ik door Schotland (hij is Brits) en viel mijn blik ineens op een poster van hem. Meteen sloeg mijn hart een slag over (het is dus geen bekende artiest maar hij gaf/geeft voorstellingen).
Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt, het was echt heel heftig.
Een jaar later liep ik door Schotland (hij is Brits) en viel mijn blik ineens op een poster van hem. Meteen sloeg mijn hart een slag over (het is dus geen bekende artiest maar hij gaf/geeft voorstellingen).
Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt, het was echt heel heftig.
“We should make no mistake. Without concerted actions, the next generation will be roasted, toasted, fried and grilled.” - Christine Lagarde, IMF
donderdag 29 januari 2026 om 13:32
Nu ben ik wel nieuwsgierig wie dat is..CleopatraVII schreef: ↑29-01-2026 13:24Ik heb het één keer gehad met iemand in een tv-programma. Ik keek de aflevering op Youtube en ik was meteen helemaal gehypnotiseerd door hem. Hij was niet uitzonderlijk knap maar gewoon zijn uitstraling, hoe hij praatte etc... Jeetje.
Een jaar later liep ik door Schotland (hij is Brits) en viel mijn blik ineens op een poster van hem. Meteen sloeg mijn hart een slag over (het is dus geen bekende artiest maar hij gaf/geeft voorstellingen).
Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt, het was echt heel heftig.
donderdag 29 januari 2026 om 18:40
vrijdag 30 januari 2026 om 10:45
Bij mij ook. Ik ben een paar keer in 1x verliefd geweest, maar dit waren altijd jongens/mannen die net iets te charmant of niet betrouwbaar waren. Het is nooit verder gegaan dan enkele weken (wel langer verdriet om gehad)
Bij mijn vriend dacht ik wel meteen: oh die is leuk! En voelde inderdaad een rust, wat veel leuker is in een relatie, vind ik
vrijdag 30 januari 2026 om 10:57
zaterdag 31 januari 2026 om 20:29
Vlak voor de aanvang van een college draalde ik wat rond in de hal, met andere studenten. En opeens zag ik hem daar staan, vlakbij een paal. Dat beeld vergeet ik nooit meer, ik voelde me alsof ik door een bliksem werd getroffen. Sterretjes zag ik, letterlijk.
Hij bleek een nieuwe student te zijn. Móói was hij, zo mooi...
Na enkele weken vormden hij, nog twee andere studenten en ik een vriendenclubje. We kwamen bij elkaar over de vloer, gingen samen naar de kroeg en we sleepten ons door de tentamens.
Maar nooit vertelde ik hem hoe verliefd ik op hem was. Dat durfde ik echt niet...
Op een avond stond hij plotseling, het was al laat, voor de deur van mijn studentenwoning. Ik liet hem binnen en hij ging, tot mijn verbazing, op mijn bed liggen.
En toen begon hij te huilen. Hij vertelde dat zijn vriendin het had uitgemaakt. "Dat kán toch niet!" snikte hij. "Je doet toch niet zomaar een méns weg..."
Dat hij in die tijd een vriendin had wist ik niet, dat had hij mij nooit verteld. Ik ben maar wat met hem gaan praten, ongemakkelijk zittend op een stoel, naast het bed. Dat hij vaag zijn armen spreidde, als een onzekere uitnodiging naast hem te komen liggen zag ik wel.
Maar ik bleef zitten en ik probeerde hem met woorden wat te troosten.
Uiteindelijk is hij naar huis gegaan. Ik bleef een beetje triest achter. Nog een paar maanden ben ik verliefd op hem gebleven, ik heb hem het nooit laten weten.
Hij is alweer jaren dood, op relatief jonge leeftijd kreeg hij MS. En dat vind ik nog steeds heel verdrietig. Hij en ik "hadden" wel iets, we raakten elkaar op een bepaalde manier. Ik hem ook, zoiets weet je van elkaar.
Zó'n lieve, gevoelige, maar ook bloedmooie jongen was hij.
Hij bleek een nieuwe student te zijn. Móói was hij, zo mooi...
Na enkele weken vormden hij, nog twee andere studenten en ik een vriendenclubje. We kwamen bij elkaar over de vloer, gingen samen naar de kroeg en we sleepten ons door de tentamens.
Maar nooit vertelde ik hem hoe verliefd ik op hem was. Dat durfde ik echt niet...
Op een avond stond hij plotseling, het was al laat, voor de deur van mijn studentenwoning. Ik liet hem binnen en hij ging, tot mijn verbazing, op mijn bed liggen.
En toen begon hij te huilen. Hij vertelde dat zijn vriendin het had uitgemaakt. "Dat kán toch niet!" snikte hij. "Je doet toch niet zomaar een méns weg..."
Dat hij in die tijd een vriendin had wist ik niet, dat had hij mij nooit verteld. Ik ben maar wat met hem gaan praten, ongemakkelijk zittend op een stoel, naast het bed. Dat hij vaag zijn armen spreidde, als een onzekere uitnodiging naast hem te komen liggen zag ik wel.
Maar ik bleef zitten en ik probeerde hem met woorden wat te troosten.
Uiteindelijk is hij naar huis gegaan. Ik bleef een beetje triest achter. Nog een paar maanden ben ik verliefd op hem gebleven, ik heb hem het nooit laten weten.
Hij is alweer jaren dood, op relatief jonge leeftijd kreeg hij MS. En dat vind ik nog steeds heel verdrietig. Hij en ik "hadden" wel iets, we raakten elkaar op een bepaalde manier. Ik hem ook, zoiets weet je van elkaar.
Zó'n lieve, gevoelige, maar ook bloedmooie jongen was hij.
zondag 8 februari 2026 om 12:12
Lieneke schreef: ↑31-01-2026 20:29Vlak voor de aanvang van een college draalde ik wat rond in de hal, met andere studenten. En opeens zag ik hem daar staan, vlakbij een paal. Dat beeld vergeet ik nooit meer, ik voelde me alsof ik door een bliksem werd getroffen. Sterretjes zag ik, letterlijk.
Hij bleek een nieuwe student te zijn. Móói was hij, zo mooi...
Na enkele weken vormden hij, nog twee andere studenten en ik een vriendenclubje. We kwamen bij elkaar over de vloer, gingen samen naar de kroeg en we sleepten ons door de tentamens.
Maar nooit vertelde ik hem hoe verliefd ik op hem was. Dat durfde ik echt niet...
Op een avond stond hij plotseling, het was al laat, voor de deur van mijn studentenwoning. Ik liet hem binnen en hij ging, tot mijn verbazing, op mijn bed liggen.
En toen begon hij te huilen. Hij vertelde dat zijn vriendin het had uitgemaakt. "Dat kán toch niet!" snikte hij. "Je doet toch niet zomaar een méns weg..."
Dat hij in die tijd een vriendin had wist ik niet, dat had hij mij nooit verteld. Ik ben maar wat met hem gaan praten, ongemakkelijk zittend op een stoel, naast het bed. Dat hij vaag zijn armen spreidde, als een onzekere uitnodiging naast hem te komen liggen zag ik wel.
Maar ik bleef zitten en ik probeerde hem met woorden wat te troosten.
Uiteindelijk is hij naar huis gegaan. Ik bleef een beetje triest achter. Nog een paar maanden ben ik verliefd op hem gebleven, ik heb hem het nooit laten weten.
Hij is alweer jaren dood, op relatief jonge leeftijd kreeg hij MS. En dat vind ik nog steeds heel verdrietig. Hij en ik "hadden" wel iets, we raakten elkaar op een bepaalde manier. Ik hem ook, zoiets weet je van elkaar.
Zó'n lieve, gevoelige, maar ook bloedmooie jongen was hij.
Waarom heb je het hem nooit verteld?
Dat het anders had kunnen zijn, betekent niet dat het ook beter was geweest.
zondag 8 februari 2026 om 12:51
Toen ik smoorverliefd op hem was durfde ik dat niet. En toen we waren afgestudeerd scheidden onze wegen, we (ook de twee andere vrienden) gingen los van elkaar heel andere dingen doen. Ik ontmoette in die tijd mijn ex.
Het kwam er gewoon niet meer van. Wel heel jammer.
zondag 8 februari 2026 om 15:58
Leuk topic! Ja meerdere keren ‘verliefdheid op het eerste gezicht’ ervaren, waarvan de eerste keer op 15-jarige leeftijd het meest heftigste. Ik vroeg een willekeurige jongen een vuurtje in een cafe (lang geleden dus) en door de manier waarop hij dat deed was ik meteen verkocht. En dat was wederzijds. Het creëerde een soort intiem moment en door de feromonen/hormonen draaiden we vervolgens maanden om elkaar heen. Zochten elkaar op in dezelfde cafés en discotheken, gingen dan bij elkaar in de buurt staan en zochten dan elkaars blik op.
Probleem was echter dat ik nogal paniek kreeg als hij mij probeerde aan te spreken. Het gevoel was te heftig. Ik was op die leeftijd ook niet zoveel gewend. Nooit wat geworden en elkaar jaren niet meer tegengekomen.
Tot hij 15 jaar later opeens weer voor mijn neus stond in een kroeg. Weinig veranderd qua uiterlijk. Op dat moment dacht ik gewoon ‘leuk om hem weer te zien’ en verder niks, maar vervolgens 2 nachten niet geslapen..
Sindsdien kom ik hem om de zoveel jaar tegen en dan zie ik aan zijn lichaamstaal dat het hem ook nog wat doet. Vreemd genoeg blijken we nu dezelfde mensen te kennen.
Op 15-jarige leeftijd had het niet tot een langdurige relatie geleid denk ik, omdat ik destijds echt geen relatieskills had.
Maar als ik toen rond de 30 anders had gereageerd weet ik niet hoe het was verlopen…
Probleem was echter dat ik nogal paniek kreeg als hij mij probeerde aan te spreken. Het gevoel was te heftig. Ik was op die leeftijd ook niet zoveel gewend. Nooit wat geworden en elkaar jaren niet meer tegengekomen.
Tot hij 15 jaar later opeens weer voor mijn neus stond in een kroeg. Weinig veranderd qua uiterlijk. Op dat moment dacht ik gewoon ‘leuk om hem weer te zien’ en verder niks, maar vervolgens 2 nachten niet geslapen..
Sindsdien kom ik hem om de zoveel jaar tegen en dan zie ik aan zijn lichaamstaal dat het hem ook nog wat doet. Vreemd genoeg blijken we nu dezelfde mensen te kennen.
Op 15-jarige leeftijd had het niet tot een langdurige relatie geleid denk ik, omdat ik destijds echt geen relatieskills had.
Maar als ik toen rond de 30 anders had gereageerd weet ik niet hoe het was verlopen…
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
