Dochter 6 en vriendjes maken/afspreken

Hoi allemaal,

Ik maak me een beetje zorgen om mijn dochter. Ze is bijna 6,5 jaar en zit in groep 3. Ze loopt er sinds begin dit schooljaar tegenaan dat ze bijna nooit iemand heeft om na schooltijd mee af te spreken. Ze wil dit wel graag en ze is dan ook regelmatig teleurgesteld/verdrietig als het niet lukt.

Mijn dochter is enthousiast, grappig, gevoelig en houdt van lekker gek doen en van fantasiespel. Vorig jaar heeft ze een periode gehad dat ze regelmatig moest huilen op school. Voornamelijk als dingen niet liepen zoals zij wilde. Ook op de BSO viel dit op. Dit is een stuk minder geworden, maar het zegt denk ik wel iets over hoe gevoelig ze is.

Op de BSO speelt ze met veel kinderen en heeft ze ook wel vaste maatjes. Hiermee afspreken op het schoolplein is ook nog niet gelukt. In de klas valt ze niet echt op geeft de juf aan. Uit de verhalen van school kan ik niet echt opmaken of hier iets speelt waar we ons zorgen om moeten maken. Dochter zegt zelf dat ze vaak alleen speelt in de pauze, de juf zegt dat ze meestal niet alleen speelt...

Wat precies probleem is...wij zijn er zelf te veel mee bezig vrees ik. Haar vader en ik maken ons best wel eens zorgen. We hebben nog een zoon van 9. Hij zit op speciaal onderwijs en is door zijn verstandelijke beperking niet een heel geschikt speelmaatje voor zijn zusje. Daar zit ook een deel van de pijn: juist door haar thuissituatie gunnen we het onze dochter dat ze kan spelen met klasgenootjes. We willen haar hierbij ondersteunen, maar weten niet zo goed hoe. We zien naast haar gevoeligheid en soms verlegenheid niet echt "obstakels" namelijk.

Ik benader af en toe moeders van klasgenootjes om een speelafspraakje te regelen. Dit wil ik voorlopig wel blijven doen, vooral als ik denk dat de kinderen een klik hebben. (Dit initiatief komt overigens altijd vanuit mij). Ik wil als ze 7 is ook kijken of ze bij de scouting wil, misschien is een clubje buiten school wel fijn voor haar. Uit gesprekken met school en BSO komt verder niet enorm veel.

Verder nog tips of ervaringen? Ik zou er zelf graag wat relaxter in willen staan. Zo van: ach dat komt nog wel. Maar om me heen is de norm toch echt dat kinderen van 6/7 jaar regelmatig afspreken, kinderfeestjes hebben, bij elkaar logeren etc.

Nou je raadt nooit wie er met een vriendje thuis kwam vanmiddag...

Ja zeker! En ze gaat ook met dit kindje mee naar het carnavalsfeest

Intussen haal ik dochter weer iedere week 2 dagen huilend op van school. Ze heeft 2 keer af kunnen spreken sinds mijn oorspronkelijke bericht, en dit ging goed, maar nu blijven de afspraakjes weer uit. Intussen ook 2 keer een afspraak met de juf gehad. Die heeft haar onder de aandacht gebracht van de HB-specialist van school. De juf merkt ook dat dochter niet heel goed in haar vel zit en dat ze moeite heeft met aansluiting vinden in de klas. Ook dat dochter erg gevoelig is en dat ze bij problemen erg snel huilt. Daarnaast verliest ze regelmatig haar interesse in schoolwerk, als uitleg te lang duurt of als het nieuwe eraf is.
Vandaag had dochter in haar beleving afgesproken met iemand. Toen ze naar buiten kwam rolden er al dikke tranen over haar wangen. Toen vroeg ze aan haar klasgenootje of ze nog wilde afspreken, maar die wilde niet meer. Snap ik wel, als iemand die hard aan het huilen is dit aan je vraagt. Dochter was vervolgens erg boos (klasgenoot was toen al weg) en ze heeft de hele weg naar huis keihard gehuild.

Ik weet niet zo goed wat ik hiermee moet en ben er heel eerlijk gezegd ook wel klaar mee. Nadat dochter gekalmeerd was, heb ik eerlijk gezegd dat ik het niet meer zo fijn vindt om haar op te halen bij school, omdat ik steeds zenuwachtig ben over of ze weer boos of verdrietig is. En dat ze waarschijnlijk zichzelf nu in de weg heeft gezeten door te huilen. Dat haar klasgenootje waarschijnlijk wel had willen afspreken als ze niet moest huilen.
Gaat enigszins in tegen mijn overtuigingen over opvoeden, maar ik weet het ook niet meer.

In de meeste sociale situaties die ik meemaak met dochter zie ik een verlegen, lief meisje dat toch redelijk makkelijk contact maakt en dat leuk samen kan spelen. Op school en met de kinderen in de buurt lijkt het niet te werken of zo. Ze vindt/noemt zichzelf nu ook verlegen en gevoelig en dat vindt ze vervelend.

Iemand nog soortgelijke ervaringen of ideeën? Ik weet het even niet meer.

O nog wel de moeite om te benoemen. Op aanraden van school heb ik contact opgenomen met het CJG. Zij hebben een cursus voor jonge kinderen om te werken aan zelfvertrouwen, voor jezelf opkomen, vriendjes maken etc. Dat is over 2 maanden. Zijn 4 bijeenkomsten, dus mijn verwachtingen zijn niet al te hoog. Maar het is wel passend voor haar denk ik.

Ik heb vanavond, gelukkig, wel de gelegenheid gehad om rustig na te praten met haar over wat er gebeurd is. Ze wist zelf niet meer zo goed hoe het was gelopen. Ze gaf aan dat ze moest huilen omdat ze zo graag af wilde spreken.
Ik heb haar verteld dat ik het erg jammer voor haar vindt en dat ik haar graag wil helpen, maar dat dit niet dingen zijn die ik in 1 keer op kan lossen voor haar.
Ik heb het gesprek daarna meer gestuurd naar hoe ze zichzelf ziet, en haar uitgelegd wat zelfvertrouwen is. Ze gaf aan dat ze denkt dat niemand haar leuk vindt omdat ze vaak moet huilen. Dat is sowieso verdrietig natuurlijk. We hebben het best uitgebreid kunnen hebben over een aantal dingen waar ze mee zit. Dat was fijn, ze is nogal gesloten en vermijdt praten over haar gevoel als het even kan. Ik heb benoemd wat is allemaal leuk aan haar vind en dat accepteert ze ook, ze voelde zich na ons gesprek zichtbaar beter.

Ik ben het met je eens Bbubbels, ik wil ook die nadruk op het afspreken eraf. Ik had dat voor mezelf al een tijdje terug bedacht. Eerst terug naar een goede basis van rust en zelfvertrouwen en dan weer stapjes zetten. Maar juist omdat ze 2 keer had afgesproken zit het er bij haar weer helemaal in. Ik ga voor de komende keren wel aansturen op minder nadruk op afspreken.

En dan het HB-stuk. De juf schenkt er wel genoeg aandacht aan (denk ik?) en heeft zelf 2 HB-kinderen. Aan de ene kant vertrouw ik op haar inzicht en het tempo dat school aangeeft. Aan de andere kant kan haar eigen ervaring er juist ook voor zorgen dat ze een bepaalde richting op stuurt. Ik twijfel zelf namelijk nogal. Dochter is zeker slim, maar als ik aan HB denk, denk ik toch echt aan een treetje slimmer. Ze leest vlot, maar rekenen gaat gewoon prima. Niet opmerkelijk goed of zo. Ik denk zelf meer in de richting hoogsensitief.

Maar als HB wel een grote rol zou kunnen spelen, dan wil ik dochter liever wat sneller laten testen en daarmee sneller passende hulp krijgen. Er zit namelijk ook een HB-school in onze woonplaats, maar die nemen maar tot groep 4 leerlingen aan. Dus dan denk ik: testen maar! Maar de juf volgt het door school voorgeschreven pad. Dus eerst boekjes van het hoogste niveau aanbieden, dan sprinters inzetten, dan testen, dan eventueel 1 keer per week naar de plusklas. En dat is het op deze school dan ook wel geloof ik. Maar zelfs 1 keer per week 1,5 uur plusklas is al moeilijk om toegewezen te krijgen...

Via het CJG gaat het ook traag. We moeten de aangeboden training volgen en dan wordt in september geëvalueerd of er meer nodig is. Dan begint dochter al aan groep 4...

Het is een heel verhaal aan het worden, zoals jullie waarschijnlijk merken ben ik het overzicht een beetje kwijt.
Ik heb het bijvoorbeeld nog niet met de juf over doortesten gehad (of eigenlijk zij niet met mij). Wat houdt dat precies in? Ik heb over 3 weken weer een gesprek met haar staan, dan kan ik dit aankaarten. En ik zal me eens gaan oriënteren op hulp die ik zelf kan inschakelen, zonder beschikking van de gemeente.

Kern is dat ik zelf helemaal niet vind dat mijn dochter moet veranderen. Ik hoop dat we haar kunnen helpen te groeien in haar zelfvertrouwen en dat ze ook een beetje geluk gaat hebben met het vinden van "haar mensen". Ik merk dat ik gewoon zo bang ben dat de situatie nu voort gaat duren de komende tijd en dat dit ervoor gaat zorgen dat ze gepest wordt en dat haar zelfvertrouwen een flinke deuk oplevert. Ik merk nu in de straat bijvoorbeeld soms al dat andere kinderen dochter een beetje vreemd of irritant vinden en daar ook opmerkingen over maken (dat is niet de enige reactie die ze krijgt hoor, er zijn ook kinderen die juist graag met dochter spelen).

Ai, ik hoop dat jullie uit mijn update net op kunnen maken dat dit iets gecompliceerder ligt dan "mama wil zo graag dat dochter afspreekt"...

Het huilen is aan de ene kant onderdeel van wie ze is, want ze is gevoelig. En dat mag, dat ben ik zelf ook. Maar het zit haar ook in de weg. En ik vertel hier eerlijk hoe ik heb gereageerd. Niet omdat ik daar trots op ben, want het ligt niet in lijn met hoe ik mijn kinderen over het algemeen opvoed. Ik doe het zeker niet perfect en dat is ook een van de redenen van dit topic. Omdat ik niet weet waar ik goed aan doe en tips kan gebruiken.

Het stomme is dat we vanmiddag al een plan hadden. Maar dochter gaf aan dat ze graag wilde afspreken. Dus ik had gezegd: als dat lukt kun je afspreken en anders gaan wij samen de geplande activiteit doen. En uiteindelijk hebben we dat ook gewoon gedaan.

Dropdrop schreef: ↑

25-03-2026 20:50

Ik vind dat je wel veel van haar verwacht.

Kan dat ook de reden zijn dat ze huilt als ze uit school komt? Zij wil het graag, mama wil het graag en het lukt steeds niet.

Afwijzing gevoeligheid, snel afgeleid in de les, niet lekker aansluiten bij anderen, kunnen ook allemaal tekenen zijn van adhd.

Bij mijn dochter wel. Zij heeft moeite goed op sociale signalen te reageren en slaat daardoor vaak de plank mis.

Het beeld dat jullie van me schetsen van ouder die sociale druk oplegt klopt niet.
(Mijn zoon heeft autisme en heeft in zijn leven nog nooit met een klasgenootje afgesproken. Gelooft waarschijnlijk niemand hier, maar dat kan ik prima accepteren).

ADHD sluit ik ook niet uit. ASS ook niet. Er zijn nogal wat neuro-spicy varianten die voorkomen in mijn familie. Ik denk zelf niet per se meteen aan ADHD of ASS, maar ik vind het ook belangrijk om het niet uit te sluiten, vooral vanwege de manieren waarop dit zich uit bij meisjes.

Presto schreef: ↑

26-03-2026 09:01

Waarom zou niemand geloven dat je zoon nog nooit heeft afgesproken? Ik denk dat er hier genoeg ouders zijn van wie hun kinderen ook zelden of nooit afspreken, om diverse redenen. Ik heb een heel sociaal kind dat nog nooit is uitgenodigd voor een kinderfeestje en ook zelden een speelafspraak had. Sneu natuurlijk, maar soms lopen dingen zo. Kind is nu puber en heeft ruim voldoende contacten.

De reden dat ik dat typte was omdat er nu nog steeds forummers reageren in de strekking van: waarom vind jij afspreken zo belangrijk? Daar gaat het niet om, het gaat er om dat dochter dit graag wil en omdat ze verdrietig wordt als het niet lukt. En omdat er meer signalen zijn dat ze niet goed in haar vel zit.