Zeggen jouw ouders sorry?
vrijdag 30 januari 2026 om 20:24
Ik zit het familiediner te bingen. Het valt me op bij ouder-kind ruzies, dat in veel gevallen de ouders vinden dat ze geen sorry hoeven te zeggen. Of niet kunnen zeggen. Ook al hebben ze iets gezegd of gedaan wat compleet verkeerd valt bij de kinderen, zelfs waar ze spijt van hebben. Maar toch geen sorry.
Mijn ouders hebben dat ook nooit gedaan naar hun kinderen, sorry zeggen over kleine of grote dingen die ze anders hadden kunnen doen.
Hoe is dat bij jullie? En wat zouden redenen of oorzaken kunnen zijn dat ouders dit niet doen?
Mijn ouders hebben dat ook nooit gedaan naar hun kinderen, sorry zeggen over kleine of grote dingen die ze anders hadden kunnen doen.
Hoe is dat bij jullie? En wat zouden redenen of oorzaken kunnen zijn dat ouders dit niet doen?
woensdag 4 februari 2026 om 13:30
Trigger warning.
Ik ben volgens mijn moeder en stiefvader een verwend nest, aansteller, aandachtstrekker, fantast, muts, trut, veeleisend, een profiteur, ondankbaar manipulatief kreng, betweter, jaloers en egocentrisch.
Ze maken samen relativerende grapjes over hoe mijn moeder ooit zulke onmogelijke, ondankbare kinderen heeft kunnen produceren.
Ik heb het immers goed voor elkaar, heb alles wat mijn hartje begeert, een (overdreven) dikke baan en ditto (overdreven) bak onder mijn kont. En nog loop ik me aan te stellen. Mijn meningen en keuzes in het leven zijn over het algemeen lachwekkend en onbegrijpelijk.
Mijn moeder stond me ooit met veel omhaal uit te leggen hoe ik me net als zij maar beter kon schikken naar haar dominante alcoholist van een man, dat zou voor iedereen het beste zijn. Dat ik die man zijn grillen niet accepteer is vreselijk egoïstisch van mij.
Nu ik dit zo opschrijf zou een "sorry" over wat dan ook nog minder realistisch zijn dan wereldvrede.
Ze kan wel "sorry, mijn naam is geen Corry" zeggen want dat is grappig.
Ik ben volgens mijn moeder en stiefvader een verwend nest, aansteller, aandachtstrekker, fantast, muts, trut, veeleisend, een profiteur, ondankbaar manipulatief kreng, betweter, jaloers en egocentrisch.
Ze maken samen relativerende grapjes over hoe mijn moeder ooit zulke onmogelijke, ondankbare kinderen heeft kunnen produceren.
Ik heb het immers goed voor elkaar, heb alles wat mijn hartje begeert, een (overdreven) dikke baan en ditto (overdreven) bak onder mijn kont. En nog loop ik me aan te stellen. Mijn meningen en keuzes in het leven zijn over het algemeen lachwekkend en onbegrijpelijk.
Mijn moeder stond me ooit met veel omhaal uit te leggen hoe ik me net als zij maar beter kon schikken naar haar dominante alcoholist van een man, dat zou voor iedereen het beste zijn. Dat ik die man zijn grillen niet accepteer is vreselijk egoïstisch van mij.
Nu ik dit zo opschrijf zou een "sorry" over wat dan ook nog minder realistisch zijn dan wereldvrede.
Ze kan wel "sorry, mijn naam is geen Corry" zeggen want dat is grappig.
woensdag 4 februari 2026 om 19:46
Mijn vader, direct na de oorlog geboren, heeft nooit sorry gezegd. En hij heeft genoeg om sorry voor te zeggen. Maar wat hij actief heeft gedaan, heeft hij vooral anderen aan gedaan. Voor mij was hij vooral een heel afwezige vader. Zelf heeft hij nooit door gehad dat wie hij was als vader en als partner en wat hij deed echt mega fout was. Hij gaf wel de schuld aan anderen overigens. Hij was echter degene dis misbruikte maakte van mensen. Ik kan de verhalen die ik nu hoor over hem en hoe ik hem kende niet goed met elkaar verenigen. Wat ik hoor over hem is hij echt een heel foute man geweest, maar ik zag hem vooral als onschuldig doetje die zo getraumatiseerd was dat hij ook niet beter wist. Hij heeft nooit over gevoelens willen praten. Hij deed de meest erge dingen die hem zijn overkomen af als grapje. En inleven in wat een ander overkwam was er ook echt niet bij.
Mijn moeder, van de jaren 70, zegt wel eens sorry, maar dan vooral in standje zelfmedelijden. Ze heeft borderline, dus is het ook niet altijd veilig om met haar over vroeger te praten, omdat ik wel eens bang ben dat ze weer in een depressie of psychose raakt. Ze heeft overigens nul inlevingsvermogen of gevoel over of en wanneer iets wel of niet gepast is.
Mijn moeder, van de jaren 70, zegt wel eens sorry, maar dan vooral in standje zelfmedelijden. Ze heeft borderline, dus is het ook niet altijd veilig om met haar over vroeger te praten, omdat ik wel eens bang ben dat ze weer in een depressie of psychose raakt. Ze heeft overigens nul inlevingsvermogen of gevoel over of en wanneer iets wel of niet gepast is.
woensdag 4 februari 2026 om 23:18
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in