Gebroken, wordt dit ooit beter? Ik ben zo verward.

Lieve leden,

Na 16 jaar samen en 9 jaar samenwonen, 2 kids (6&2) gaan we uit elkaar. In een notendop: ik heb, besef ik mij nu, al vanaf het begin af aan geschikt aan zijn voorwaarden. Huis werd gekocht op zijn naam. Na ik werk had wilde hij mij niet samen op de woning zetten, zodat we samen naar draagkracht konden samenleven in dit huis met de kids. Dit had mij vastigheid gegeven en ook het gevoel van echt samen zijn en een gezin zijn. Dit wilde hij absoluut niet en vond dat hij nooit een huis met mij wilde kopen of delen, want als we uit elkaar zouden gaan zou hij en niet goed vanaf komen en zijn huis op moeten of mij uitkopen. Dat ik daarnaar wel in die positie zat, was dan jammer. Ik begrijp achteraf geen fluit van de naïviteit van mezelf. Dat terzijde. Ik heb zo geloof en gewild dat er van mij gehouden werd, dat ik alles maar op zijn voorwaarde deed.

Ik legde naar draagkracht in vaste lasten in, betaalde per maand een vast bedrag en daarnaast zorgde ik meestal voor m’n eigen boodschappen en kids. Hij ook, buitenshuis eten deed hij het meest of ik betaalde de helft of een kwart mee.

Hij werkt 5 dagen, zeer goede baan. Ik werkte 4, ging naar 3 werk er nu 2 omwille van kosten besparing voor opvang en zorg voor de kids. We zijn niet getrouwd, hebben alleen sinds vorig jaar (op mijn aandringen) een samenlevingscontract met de afspraak dat ik niet zomaar op straat gezet kon worden tijdens ruzies (hier dreigde hij vaak mij en dit maakte mij helemaal gek). In dat contract ook meegenomen dat ik met uit elkaar ga een klein bedrag mee krijg waar ik de afgelopen jaar aan hem hem mee betaald aan een woning die niet van mij is.

Dit bedrag is zo weinig, dat ik er verder niets mee kan behalve een fijn spaarcentje heb dat me een nieuw begin kan geven. De reden van niet trouwen was altijd: als we uit elkaar gaan en jij ligt met een andere man in bed, dan moet ik alimentatie betalen en dat ga ik niet doen. Dit soort uitspraken hebben me heel erg geraakt de afgelopen jaren, maar ik bleef maar voor de kids om het plaatje dat ik wilde dat we waren in stand te houden. Mezelf vaak toespreken dat ik het best goed had, heeft me toch in de positie gehouden.

Meer blijven werken (3 dagen) was geen optie, want ik zou dan dat verdiende geld inleveren aan de vaste lasten, dit was dan volgens hem die hele werkdag aan geld. Bij het blijven werken van 2 dagen zou ik alleen een deel van draagkracht in de huishoudelijk pot stoppen voor boodschapen. Naast dat ik zelf altijd zorgdraag voor de vitamine van de kids en bad spullen etc. dit gaat gewoon van eigen salaris daar heen buiten de boodschappenpot.

Mijn ex is er van overtuigd dat wat hij deed en hoe hij het allemaal wilde heel logisch is. Want, zijn huis, want hij bleef werken, ik zorg voor de kinderen, bij het uit elkaar gaan behoud hij alles en heb ik niets. Geen huisvesting geen werk, geen hulp bij woning zoeken, maar wel van mij verwachting bij uit elkaar gaan dat ik alsnog 70/30 of zelfs 80/20 op me neem. Want zegt hij: zijn werk laat geen andere dagen toe, 40 uur is 40 uur.

Er is heel veel gebeurd en m’n besluit staat vast dat we uit elkaar gaan. De liefde is voor mij zo beneden peil dat ik, hoe breed m’n grenzen zijn, niet meer kan. Ik voel me zo erg benadeeld in ons samen zijn en voel me in alles niet zijn partner of vrouw zoals hij altijd tegen de buitenwereld zegt.

Hij was erg verdrietig en gaf aan dat ik alle ruimte en tijd moest nemen, daarnaast is en blijft hij structureel overtuigd van dat hoe hij dit allemaal wilde een grote weldoende daad is. En dat het heel normaal is hoe dit gegaan is. Ik kan er niet over uit dat ik me zo afhankelijk heb laten maken en volledig in zijn macht zit.

Ik ben nu met het plan gekomen om zodra het kan meer te gaan werken zodat ik dat nu kan gaan sparen en gebruiken om een woning te gaan huren over eventueel kopen. Mijn salaris moet met de helft omhoog wil dat kunnen. Dus ik ga op zoek naar 2 dagen extra werk. Dit vond hij goed maar ik moet dan wel mee betalen aan de opvang kosten, die voor mij erg nadelig werken omdat hij zo’n riant salaris heeft dat we niets terug krijgen. Al zou ik alleen zijn en ergens anders ingeschreven staan, krijg ik die opvangkosten wel terug. Ik vind dit dus ook weer erg lastig in wat voor stappen er genomen moeten worden.

De huizenmarkt is zo ellendig en ik sta in zo’n slechte positie, want kids zijn bij mij, hij wilt die 70/30 of 80/20 regeling. Niet bij hem, want meneer kan dat niet ivm werk. Maar hij houdt wel het huis waar we al 9 jaar wonen, waar in ik provide dat hij kan werken, opbouwen en zijn kids in opgroeien. Maar ik mag wel bij uit elkaar gaan het zelf uitzoeken. En beseffen dat ik dus echt niets heb opgebouwd onder een soort domme mantel van liefde. Alles maar geacteerd te hebben.

Ik wilde verhuizen toen het nog goed ging en dan samen kopen, dit was voor hem ook echt een punt dat hij zei ik wil dat niet want als het fout gaat tussen ons dat zal ik de woning moeten verkopen of je uitkopen en dat werkt in mijn nadeel. Ik was zwanger van de tweede en had voor me gevoel geen keus en liet ik alles maar weer bezinken en liet alles weer zoals het was in een soort droom beeld van? Ach, k ben gelukkig met de kids en we gaan toch niet uit elkaar dus het komt vast wel goed. Achteraf zo naïef? Zo ontzettend niet gezond geregelegd en niet gelijkwaardig, toch?

Ik voel me dus echt ziek, ellendig en elke dag word ik wakker met een gevoel van overgeven. M’n hart is niet alleen kapot en gebroken maar ik voel me zo gebruikt. Niet alleen over de relatie, deze man heeft een bepaalde macht over mij en reactie op mij die niet oké is, mensen om me heen noemen het narsicme en gaslighting. Maar daar weet ik te weinig vanaf om iemand die stempel te geven. Maar dat het een vergiftigde relatie is, daar moet ik ook nog eens los van komen. Ik moest volgens hem allen verdienen, wilde ik die liefde ervaren die ik graag wilde. Want mijn gedrag en hoe ik ben was volgens hem altijd reden om zo met mij de relatie te hebben zoals we die hadden. Terwijl ik altijd als een soort blind romantisch paard dacht, maar we zijn toch samen uit liefde? Samen wil je toch alles delen, samen samen samen, eindstand sta ik helemaal alleen. Daarnaast wonen we dus nog in een huis nu, zoals het was, omdat ik nergens heen kan. Omwille van kids om het voor hen rustig te houden, er is nu geen ruzie want zolang ik respect toon is er volgens hem niets aan de hand.

Ik wil graag een advocaat, of juridisch adviseur inschakelen hoe nu verder, alleen ziet hij dat als een rechtszaak en dan is volgens hem de verhouding niet meer zoals nu en zal ik toch wel eerder weg moeten dan ‘neem de tijd’.

Sorry voor het hele lange verhaal, maar ik moet echt met iemand praten, meningen horen over de situatie omdat ik gewoon door 16 jaar in een soort macht te zitten niet meer zie wat gezond of niet gezond is. Ik hoop wat verhalen en reacties te krijgen die me een beetje kracht geven.

Bye

Jet schreef: ↑

19-02-2026 19:03

Pardon? Ik was voor we samen gingen wonen al 7 jaar samen met deze man hè. Haha. Waarom zou ik hier een verhaal delen zonder alles te vertellen. Maar bedankt voor je input.

Oh dit was niet op lilla lilla gericht. Maar iedereen ontzettend bedankt voor het reageren. Ik heb een advocaat gevonden en ga aan de slag. We gaan dit weekend ook islamitisch scheiden omdat ik dat ook graag recht wil hebben getrokken! Stappen in de goede richting.

SixSeven schreef: ↑

19-02-2026 19:19

Dan is hij wel een slimme man dat hij dit voorzien heeft

Ja, heel slim! En ik ontzettend dom.

Lila-Linda schreef: ↑

19-02-2026 19:07

Snapte wel dat ik het voor je opnam??

Ja vandaar m’n reactie, was niet gericht op lila Linda. Ik klikte het verkeerde kopje aan. Beetje te snel gekeken. Super bedankt! Altijd naar als nog een trap na krijgt. Ik ben afgelopen week ook weer achter zoveel narigheid gekomen die hij achter mijn rug om heeft gedaan. De klappen in mijn vertrouwen blijven komen en de pijn lijkt wel op te stapelen. Ik voel alleen wel voor het eerst in 16 jaar de verwijdering. Ik voel dat ik niet meer hou van de man wie ik nu zie die hij is maar dat ik hield van de man die ik dacht dat hij was en die ik van hem gecreëerd had om dat plaatje van liefde hebben, een gezin, waar ik zo naar smachtte.

justagirly schreef: ↑

17-02-2026 13:09

Het wordt beter lieve TO!!

Dankjewel…

SixSeven schreef: ↑

19-02-2026 19:26

Maar ik zou niks toxic doen of dingen achter zijn rug. Want daar komt hij toch wel achter en dan is de vertrouwen weg. De kans is dan groot dat hij je dan helemaal niet helpt. Je bent de moeder van zijn kinderen dus ik zou die kaart gebruiken om toch iets te regelen.

Ja, ik ben open kaart geweest. Hij is nu al 2 dagen aan het proberen met in zijn macht te houden door me in te pakken met tranen en mooie praat. Cadeaus kopen voor de kids, me geprobeerd te verleiden. Ik heb zelf zoveel tranen gelaten dat ik probeer te beseffen dat mijn tranen er ook niet toe deden wanneer ik ze had. Dus daar probeer ik nu heel bewust niet vatbaar voor te zijn. Nu ik bijna weg ben, kan hij ineens wel huilen. Na jaren smeken, mezelf aan passen in alles, wegcijferen, alles accepteren want anders: was daar het gat van de deur. Maanden therapie, die niets in verandering heeft geholpen. Maar vooral zelf een eye opener was om in te zien dat hoe onze relatie was en de basis die we hadden erg ongezond en oneerlijk was.

Ik weet nog dat m’n therapeut aan hem vroeg; wat maakt dat het voor jou niet van belang is dat zij ook graag een huis met je zou willen kopen en zou willen trouwen ter erkenning van jullie samen zijn, ook rondom dingen vast leggen voor de kids? Dat hij zei: ik vind het niet nodig. Ik wil het niet, want als het ooit fout gaat zit ik in de nesten. En dat ik me besefte; maar dat ik recht heb op wensen, behoeften, groei, iets opbouwen in een gezinssamenstelling was niet relevant voor hem. Het was gewoon hoe hij het wilde.

Na zo’n lange tijd in een situatie te zitten waarin je zelf niet meer ziet hoe de vork in de steel zit, ga je pas beseffen wat je zelf hebt geaccepteerd (en dus verantwoordelijk bent voor jezelf) en dat ik toegelaten heb dat hij het zo heeft gewild, en ik gewoon het geschikt aan.

Ontzettend sneu, maar wel echt een enorme les voor het leven. Gelukkig heb ik twee prachtige kindjes die ik nu kan laten zien dat mama het wel gaat redden en voor zichzelf kiest. En niet meer schikt voor het plaatje.

SixSeven schreef: ↑

19-02-2026 19:47

Tegenwoordig hoor je zoveel dat mannen een oor aangenaaid krijgen dus dan is het niet raar dat hij voorzichtig is geweest. Je eist eigenlijk best wel veel van hem. Als hij naar jou had geluisterd dan had hij zijn huis kwijt en moest hij alimentatie betalen. Volgens mij zou hij je best wel kunnen helpen als dat even loslaat en met hem in gesprek gaat over de kinderen en over die boeg gooit.

Dat ik juist het probleem. Hij wilt mij niet helpen. Dit is geen man die koos in voor en tegenspoed. Nee bij tegenspoed mag ik het uitzoeken. Daarom zit ik in deze situatie. Als we op evenredige basis samen waren geweest, had ik zelf een appartementje kunnen kopen, omdat we dan samen een huisje hadden gekocht. Dan had ik daar van iets op kunnen bouwen. Ik snap je reactie niet zo goed, maar ik kan ook niet verwachten dat je het hele verhaal weet.

SixSeven schreef: ↑

19-02-2026 19:47

Tegenwoordig hoor je zoveel dat mannen een oor aangenaaid krijgen dus dan is het niet raar dat hij voorzichtig is geweest. Je eist eigenlijk best wel veel van hem. Als hij naar jou had geluisterd dan had hij zijn huis kwijt en moest hij alimentatie betalen. Volgens mij zou hij je best wel kunnen helpen als dat even loslaat en met hem in gesprek gaat over de kinderen en over die boeg gooit.

Ik wil nog wel reageren over een oor aan naaien. Ik ben vanaf dag 1 met deze man uit liefde. Ik heb 0 stilgestaan bij het scenario dat ik er slecht uit zou komen, omdat je kiest voor iemand in bad or worse. Hij heeft met die gedachten wel de relatie voortgezet. Door mij heeft hij elke dag kunnen werken, ondanks ik ook carrière dromen had. Ik had een goede baan ik had samen willen delen en samen willen groeien op dat gebied. Maar ik koos op dit gebied wat op dat moment nodig was. De kids hadden mij nodig en hij wilde niet inleveren op werk. Wat doe je dan, althans ik, op goed geloof en gevoel kies je dan voor inleveren en gewoon automatische piloot, een mama zijn. Niet nadenkend op dat moment voor het andere scenario dat ik daardoor minder opbouwde en mezelf in de vingers sneed. Want je bent een gezin en naar mijn mening is een gezin samen en zorg je voor elkaar. Ook als het stuk loopt en slecht gaat. Als je er dan achter komt dat dit niet het geval is, dan zit je dus in de penarie. Goede les, ga dus nooit voor eenzijdigheid en pleasing. Kies altijd gelijkwaardigheid. Want ondanks liefde, mag en moet je ook je eigen veiligheid waarborgen en zorgen dat je zelf ook goed zit in bad or worse. Dat wil ik nog even meegeven.

SixSeven schreef: ↑

20-02-2026 06:47

Ik betaal gewoon 30 euro voor mijn kapper. Ik weet niet wat dat te maken heeft met dit topic van een man die zijn huis heeft gered. Dat hij voor de kinderen mee mag betalen staat natuurlijk vast in de wet en dat weet die man in kwestie ook. En af en toe een aalmoes vind ik wel op zijn plaats.

Je mag mijn ex hebben, ik denk dat jij een goede voor hem bent.

-April- schreef: ↑

20-02-2026 05:11

Dit is echt zo liefdeloos, goed dat je het inziet.
Er zullen allerlei rationele argumenten zijn waardoor die man gelijk heeft om de financiële zaakjes op die manier voor zichzelf te regelen.

Maar het hoeft niet zo hè?
In mijn huwelijk ben ik de meest verdienende partner en we hebben groot inkomensverschil.
Maar ik deel alles met mijn man. Uit liefde en omdat hij de vader is van mijn kinderen. Ik vind het in ieders belang en ook in het belang van de kinderen dat hun vader en ik financieel zo gelijkwaardig mogelijk zijn. Wat betekent dat er vermogen van mijn kant zijn richting opstroomt. En als we uit elkaar gaan is de boel door 2 (ookal heb ik meer dan 80% ingelegd)

Dus zo kan het ook. Hij heeft daar bewust niet voor gekozen en dat zegt iets over hem

Dankjewel voor je reactie. Zoals je het beschrijft zie ik het ook. Beetje te laat, maar ik zie het tenminste wel. M’n kindjes zijn nu 6 en 2 en ik maak me vooral zorgen om die van 6. Die houdt enorm van papa en zal hier last van krijgen. Ik ben wel echt voor positieve parenting dus zal hem altijd zien als papa van en daardoor met respect behandelen voor de kids. M’n jongste zal over 4 jaar niet eens meer wetenn dat we hier ooit samen hebben geleefd. Maar m’n hart breekt wel voor m’n meisje. Maar zijns daarnaast ook m’n grootste motivatie om door te pakken. Juist als voorbeeld en als vrouw.

Sonne schreef: ↑

20-02-2026 05:44

Hij wil alles naar rato doen, maar alleen als het uitvalt in zijn voordeel.

Het goede nieuws is dat jij er straks financieel op vooruit gaat.

Ik vind het verdrietig voor je hoe het gelopen is. Het is voor mij herkenbaar. Ik heb een vergelijkbare situatie gehad met mijn ex. Huis stond ook op zijn naam, ik betaalde de boodschappen. Wilde absoluut niet samen kopen enz enz. Heel ongelijkwaardig.

Vind het knap van je dat je voor jezelf kiest! Zoek het allemaal goed uit, zodat jij er straks beter uitkomt. Dat verdien je.

Dankjewel, goed te lezen dat het herkenbaar is ondanks hoe klote ook want je wenst dit uiteindelijk niemand toe. Ik ben opgelucht dat de knoop nu doorgehakt is en voel me gelukkig met de dag wat sterker en beter worden. Nu nog een huisje vinden want hier onder één dak
Leven is wel naar in deze situatie.