Relaties
alle pijlers
Wat is wijsheid?
zaterdag 21 februari 2026 om 12:25
Heel erg getwijfeld om een topic te openen hier, omdat ik de reacties soms vrij hard vind. Maar ben toch op zoek naar richting, naar inzichten wat wijsheid is.
Ik woon bijna 3 jaar samen (8 jaar een relatie) met een man en mijn twee kinderen. Die zijn niet van hem dus. Bij een van mijn kinderen speelt problematiek, mogelijk sprake van autisme, wat voor moeilijk gedrag zorgt. Dit gedrag zorgt ervoor dat we toch wat om hem heen dansen om het in goede banen te leiden.
Overall geeft het veel spanning bij mij en inmiddels ook grote gevolgen m.b.t. school (momenteel zit hij thuis). Bij vriend levert dit uiteraard ook spanning op en hij geeft aan het huis soms te ontvluchten voor rust.
Vriend en ik zitten niet op 1 lijn qua benadering kind. Hij is strenger en vind dat ik dat ook moet zijn, ik ben degene die kind vooral aanspreekt en stuurt over de dag heen. Maar vriend heeft dus wel commentaar op hoe ik het doe. Gevolg ik loop op mijn tenen voor kind, maar inmiddels ook richting vriend. Heb het gevoel dat ik momenteel vrij weinig goed doe, omdat ik voor mijn gevoel veel commentaar krijg op alles wat ik doe.
Vriend geeft ook aan dat het hem teveel wordt zo met alles wat er rondom kind speelt.
Dus vanmorgen gezegd dat er dan maar 1 oplossing is en dat we uit elkaar gaan, want kind kan en wil ik uiteraard niet in de steek laten.
Het is niet dat vriend en ik niet meer van elkaar houden of elkaar verschrikkelijk vinden, dat maakt het moeilijk. Maar ik mis voldoende steun van hem en voor hem wordt de onrust en spanning rondom kind teveel. Met als gevolg dat we ook niet aardiger worden voor elkaar.
De situatie maakt dat we nu op dit punt staan. Maar het maakt het zo cru, omdat de liefde er in de basis wel is en het praktisch ook nog een hele uitdaging wordt om allebei een woning voor onszelf te vinden.
Ik weet niet wat precies mijn vraag is. Zoek denk vooral hulp om alles op een rijtje te zetten wat wijsheid is.
Ik woon bijna 3 jaar samen (8 jaar een relatie) met een man en mijn twee kinderen. Die zijn niet van hem dus. Bij een van mijn kinderen speelt problematiek, mogelijk sprake van autisme, wat voor moeilijk gedrag zorgt. Dit gedrag zorgt ervoor dat we toch wat om hem heen dansen om het in goede banen te leiden.
Overall geeft het veel spanning bij mij en inmiddels ook grote gevolgen m.b.t. school (momenteel zit hij thuis). Bij vriend levert dit uiteraard ook spanning op en hij geeft aan het huis soms te ontvluchten voor rust.
Vriend en ik zitten niet op 1 lijn qua benadering kind. Hij is strenger en vind dat ik dat ook moet zijn, ik ben degene die kind vooral aanspreekt en stuurt over de dag heen. Maar vriend heeft dus wel commentaar op hoe ik het doe. Gevolg ik loop op mijn tenen voor kind, maar inmiddels ook richting vriend. Heb het gevoel dat ik momenteel vrij weinig goed doe, omdat ik voor mijn gevoel veel commentaar krijg op alles wat ik doe.
Vriend geeft ook aan dat het hem teveel wordt zo met alles wat er rondom kind speelt.
Dus vanmorgen gezegd dat er dan maar 1 oplossing is en dat we uit elkaar gaan, want kind kan en wil ik uiteraard niet in de steek laten.
Het is niet dat vriend en ik niet meer van elkaar houden of elkaar verschrikkelijk vinden, dat maakt het moeilijk. Maar ik mis voldoende steun van hem en voor hem wordt de onrust en spanning rondom kind teveel. Met als gevolg dat we ook niet aardiger worden voor elkaar.
De situatie maakt dat we nu op dit punt staan. Maar het maakt het zo cru, omdat de liefde er in de basis wel is en het praktisch ook nog een hele uitdaging wordt om allebei een woning voor onszelf te vinden.
Ik weet niet wat precies mijn vraag is. Zoek denk vooral hulp om alles op een rijtje te zetten wat wijsheid is.
zaterdag 21 februari 2026 om 14:31
Maar dat was vóór hij samen ging wonen met iemand waarvan de kinderen grotendeels inwonen. Het klinkt alsof hij dat aspect enorm onderschat had als hij het huis uit vlucht om even rust te vinden. Dat is geen gezonde situatie voor hem. Rust moet je thuis kunnen vinden.Soumis schreef: ↑21-02-2026 13:54@Suzan, ik kan jouw bericht niet quoten, maat zo zwart/wit is het niet.
Het niet willen latten komt voort uit zijn wens om samen te wonen. Hij wil heen langdurige relatie waarin alleen gelaten wordt, in zijn ideale relatie woon je samen met iemand. Dus ga er daarom vanuit dat terug naar latten voor hem geen optie is, maar heb ik nu niet gecheckt, zover zijn we nog niet qua gesprek.
En wat betreft benadering kind, dat is inderdaad wel lastiger. Daar mis ik inderdaad de steun van hem over hoe ik het doe.
Maar het is niet dat hij meer het huis uit is dan anders, hij legde uit dat het gevoel bij iets voor hemzelf doen nu vaker vanuit het gevoel komt om weg te gaan thuis. Ik heb niet het gevoel dat jij minder thuis is. Dus is meer een gevoelskwestie bij hem.
Het kan dus zeker zijn dat latten een enorme opluchting kan worden waarin hij zijn eigen plekje kan houden en jou opzoekt in weekends dat de kinderen bij hun vader zijn.
zaterdag 21 februari 2026 om 14:31
zaterdag 21 februari 2026 om 14:33
Wat mooi gezegd!Courage schreef: ↑21-02-2026 14:29Wat ik je mee wil geven: in tijden van stress val ik terug op mijn overlevingsstrategie: "ik doe het wel alleen". Dan vertrouw ik manlief niet meer op dat hij er voor me wil zijn, dan vertrouw ik niet meer op zijn liefde. Al zijn horkerige gedrag valt dan in het mandje "zie je wel, ik moet het alleen doen". En als ik denk dat ik het alleen moet doen, dan graag ook maar gelijk in het écht en wil ik uit elkaar. Hup, die pleister eraf. Mijn man heeft ook zo zijn issues, maar de mazzel is dat hij nooit zo in meebeweegt in het afrukken van de pleister. En dan blijkt na een tijdje dat die pleister er niet is. Wel een wond, maar die wordt niet door hem veroorzaakt. Wel een wond die verzorgd moet worden, maar geen wond van of door de relatie. Snap je wat ik bedoel?
Het hoeft tussen jullie helemaal niet zo te zijn, maar ik deel het toch met je.
Is er nog genoeg liefde?
zaterdag 21 februari 2026 om 14:34
zaterdag 21 februari 2026 om 14:54
Voor neurotypische kinderen is dat net zo goed achterhaald, dus ze scholen zich in het algemeen niet bij op het gebied van pedagogiek, maar hebben er wel een grote muil over.TiumPerfectum schreef: ↑21-02-2026 12:47Als ouder van een neurodivers kind is er niets vervelender dan naasten die niet willen inzien dat streng zijn en schoppen onder konten alleen maar averechts werken. Als hij zich niet wil bijscholen over autisme en jou niet wil supporten zou het voor mij ook klaar zijn, het is al moeilijk genoeg.
zaterdag 21 februari 2026 om 14:55
Dit vind ik wat kort door de bocht. Als de één meer belang hechtte aan samenwonen, kan die nog steeds streven naar een invulling die voor beiden prettig is. Dat dit niet moet door middel van commentaar, maar door communicatie ben ik met je eens, maar je weet natuurlijk niet 100% hoe het gaat zijn van te voren en dat man het meer wilde dan OP, maakt niet dat hij zijn mond maar moet houden als er in praktijk dingen zijn die hem tegenvallen
zaterdag 21 februari 2026 om 14:59
O dat zal, maar ik heb niet zoveel met mensen die alleen maar commentaar hebben en zich verder niet wensen in te lezen of een normaal gesprek kunnen voeren. Of weglopen als het ze niet zint.Poeszie schreef: ↑21-02-2026 14:55Dit vind ik wat kort door de bocht. Als de één meer belang hechtte aan samenwonen, kan die nog steeds streven naar een invulling die voor beiden prettig is. Dat dit niet moet door middel van commentaar, maar door communicatie ben ik met je eens, maar je weet natuurlijk niet 100% hoe het gaat zijn van te voren en dat man het meer wilde dan OP, maakt niet dat hij zijn mond maar moet houden als er in praktijk dingen zijn die hem tegenvallen
zaterdag 21 februari 2026 om 14:59
En blijkbaar was van tevoren nadenken over wat een samengesteld gezin met een kind met een zorgvraag inhoudt (en zich in de specifieke zorgvraag verdiepen) al teveel gevraagd..
zaterdag 21 februari 2026 om 15:00
Maar dat geldt dan voor allebei, want TO geeft aan dat ze dergelijke gesprekken niet echt hebben.
zaterdag 21 februari 2026 om 15:02
Klopt, maar TO is niet degene die nu ineens een probleem heeft met iets dat voorzien had kunnen worden door dat wel te doen.Zeemeermin84 schreef: ↑21-02-2026 15:00Maar dat geldt dan voor allebei, want TO geeft aan dat ze dergelijke gesprekken niet echt hebben.
zaterdag 21 februari 2026 om 15:04
Jawel, als je niet communiceert over hoe je tegen nogal bepalende zaken in je relatie aankijkt, zijn relatieproblemen natuurlijk niet iets wat je niet had kunnen voorzien.
zaterdag 21 februari 2026 om 15:05
Poeszie schreef: ↑21-02-2026 14:55Dit vind ik wat kort door de bocht. Als de één meer belang hechtte aan samenwonen, kan die nog steeds streven naar een invulling die voor beiden prettig is. Dat dit niet moet door middel van commentaar, maar door communicatie ben ik met je eens, maar je weet natuurlijk niet 100% hoe het gaat zijn van te voren en dat man het meer wilde dan OP, maakt niet dat hij zijn mond maar moet houden als er in praktijk dingen zijn die hem tegenvallen
Tja. Beiden. Dat is denk ik juist onderdeel van het probleem. Dat de kinderen niet meetellen, hoe die invulling voor hen ook prettig is.
Niet bij TO overigens, die kijkt daar nu gelukkig goed naar
zaterdag 21 februari 2026 om 15:15
@TO, klopt dit wel of ben je nu aan het proberen het voor jezelf goed te praten dat het niet loopt?
Ik zie je namelijk drie jaar geleden schrijven dat hij twijfelde aan samenwonen vanwege de kinderen die er aan jouw kant zijn?
Wilde jij niet heel graag dat het zou werken?
Heel zweverig; als je al niet eerlijk bent hier, ben je dat dan wel naar jezelf?
zaterdag 21 februari 2026 om 15:16
To, wat een nare situatie.
Ik hoop echt dat zowel jij als je partner open staan voor relatietherapie.
Dit gaat jullie beiden rust en ruimte geven omdat het jullie communicatie beter maakt. Wat de uitkomst ook zal zijn.
Zo'n grote beslissing maken terwijl je nog van elkaar houdt mag je gerust doen onder begeleiding van een prof en je hoeft morgen nog geen knoop door te hakken.
Wat me wel opviel is dat het uitje in het water viel door te weinig voorbereiding en dat kind 1 hier last van had, je vriend en jij.
Maar hoe is dit alles voor je andere kind?
Ook de omgang met je partner?
Hoe is jullie communicatie over kind 2?
Gewoon even iets om over te denken he?
Want ik kan me voorstellen dat je dat hier helemaal niet wil delen.
Ik hoop echt dat zowel jij als je partner open staan voor relatietherapie.
Dit gaat jullie beiden rust en ruimte geven omdat het jullie communicatie beter maakt. Wat de uitkomst ook zal zijn.
Zo'n grote beslissing maken terwijl je nog van elkaar houdt mag je gerust doen onder begeleiding van een prof en je hoeft morgen nog geen knoop door te hakken.
Wat me wel opviel is dat het uitje in het water viel door te weinig voorbereiding en dat kind 1 hier last van had, je vriend en jij.
Maar hoe is dit alles voor je andere kind?
Ook de omgang met je partner?
Hoe is jullie communicatie over kind 2?
Gewoon even iets om over te denken he?
Want ik kan me voorstellen dat je dat hier helemaal niet wil delen.
zaterdag 21 februari 2026 om 15:23
Wat ook kan helpen is even terug naar waar jullie het wel over eens zijn: dit is een lastige situatie en er is nog liefde.
Op zich geen slecht uitgangspunt.
Heb je hem al eens gevraagd of hij zijn commentaar minder vaak kan geven? Dus in principe niet en dan 1 keer in de week op vast moment alleen de belangrijkste dingen bespreken? Dat scheelt jou misschien veel stress
Op zich geen slecht uitgangspunt.
Heb je hem al eens gevraagd of hij zijn commentaar minder vaak kan geven? Dus in principe niet en dan 1 keer in de week op vast moment alleen de belangrijkste dingen bespreken? Dat scheelt jou misschien veel stress
Het is zoals het is
zaterdag 21 februari 2026 om 15:27
Deze druk en spanning rondom kind speelt de laatste maanden pas. Alles is in een stroomversnelling gegaan.
Uiteraard hebben we gesprekken gehad dat samenwonen betekend dat mijn kinderen daar onderdeel van zijn, en hoe we dat inrichten en daar hadden we een goede balans in. Maar we hadden beiden niet voorzien wat er nu er allemaal met kind gebeurd en dat verstoord de balans en is de basis weggevallen, omdat we beiden zoekende zijn naar onze weg hierin.
Uiteraard hebben we gesprekken gehad dat samenwonen betekend dat mijn kinderen daar onderdeel van zijn, en hoe we dat inrichten en daar hadden we een goede balans in. Maar we hadden beiden niet voorzien wat er nu er allemaal met kind gebeurd en dat verstoord de balans en is de basis weggevallen, omdat we beiden zoekende zijn naar onze weg hierin.
zaterdag 21 februari 2026 om 15:32
Lieve reactie, dankjewel! Je hebt gelijk dat we sowieso niet halsoverkop een beslissing moeten nemen.debuurvrouw schreef: ↑21-02-2026 15:16To, wat een nare situatie.
Ik hoop echt dat zowel jij als je partner open staan voor relatietherapie.
Dit gaat jullie beiden rust en ruimte geven omdat het jullie communicatie beter maakt. Wat de uitkomst ook zal zijn.
Zo'n grote beslissing maken terwijl je nog van elkaar houdt mag je gerust doen onder begeleiding van een prof en je hoeft morgen nog geen knoop door te hakken.
Wat me wel opviel is dat het uitje in het water viel door te weinig voorbereiding en dat kind 1 hier last van had, je vriend en jij.
Maar hoe is dit alles voor je andere kind?
Ook de omgang met je partner?
Hoe is jullie communicatie over kind 2?
Gewoon even iets om over te denken he?
Want ik kan me voorstellen dat je dat hier helemaal niet wil delen.
Kind 2 is bij zijn vader dit weekend, dus die heeft hier geen last van gehad. Kind 2 is super gedisciplineerd (is ouder) en daar heb ik 0,0 zorgen om (alleen dat ik er voor moet waken dat hij geen gecompenseerd gedrag vertoont vanwege Kind 1). Dus vriend en ik hebben daar ook nooit onenigheid over.
zaterdag 21 februari 2026 om 15:33
Hij is vandaag sowieso wat voor zichzelf gaan doen. Die ruimte kunnen we ook wel geven aan elkaar. We hebben ook gezegd dat er niet gelijk knopen doorgehakt hoeven te worden, maar dat het goed is dat we er beiden over gaan nadenken.
voor al die berichten!
zaterdag 21 februari 2026 om 15:38
maar ook dat ligt veel bij hem als ik TO zo lees, zij probeert het wel.Zeemeermin84 schreef: ↑21-02-2026 15:00Maar dat geldt dan voor allebei, want TO geeft aan dat ze dergelijke gesprekken niet echt hebben.
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zaterdag 21 februari 2026 om 15:40
Eens en zeer herkenbaar helaasStippeltje schreef: ↑21-02-2026 12:46Een kind met een "label" kan al voor de biologische ouders enorm intensief zijn en een groot stempel op het gezin drukken, laat staan als het ook nog eens niet je eigen kind is. En het probleem gaat niet over, vaak zie je dat die kinderen als volwassene ook nog een buitensporig groot beroep (moeten) doen op de ouders. Ik denk juist dat latten een manier kan zijn om je relatie te redden, aangezien je vriend dan minder geconfronteerd wordt met de problematiek die een kind met autisme met zich meebrengt. Kans is anders groot dat de bom vroeg of laat barst en je vriend en je kind lijnrecht tegenover elkaar komen te staan (figuurlijk dan)
Frankly my dear, I don"t give a damn
zaterdag 21 februari 2026 om 15:49
Uiteraard tellen de kinderen mee qua prettig, dat is juist TO's punt, maar ik reageerde op dat de ene relatiepartner tov de ander niets mocht zeggen
zaterdag 21 februari 2026 om 16:01
Je vriend is strenger voor je kind en hij vindt dat jij dat ook moet zijn. En hij geeft ook nog eens commentaar op hoe jij het doet, waardoor jij op je tenen loopt richting kind en vriend. Ik vind dat nogal wat voor jou en je kind. Dit geeft zoveel spanning en kost zoveel energie. Energie die je ook in je kind zou kunnen steken op een wat relaxtere manier. Je kind heeft deze negatieve insteek niet verdiend en het is ook zeker niet helpend.
Ik ben het dus helemaal met je eens dat uit elkaar gaan of latten de enige manier is om jou en je kind rust te geven. En vriend krijgt dan automatisch ook de rust die hij nodig heeft.
Ik ben het dus helemaal met je eens dat uit elkaar gaan of latten de enige manier is om jou en je kind rust te geven. En vriend krijgt dan automatisch ook de rust die hij nodig heeft.
zaterdag 21 februari 2026 om 16:03
Waarom zijn niet beide kinderen tegelijk bij de vader? Komt dat vaker voor waardoor er erg weinig dagen zonder kinderen in huis overblijven?Soumis schreef: ↑21-02-2026 15:32Lieve reactie, dankjewel! Je hebt gelijk dat we sowieso niet halsoverkop een beslissing moeten nemen.
Kind 2 is bij zijn vader dit weekend, dus die heeft hier geen last van gehad. Kind 2 is super gedisciplineerd (is ouder) en daar heb ik 0,0 zorgen om (alleen dat ik er voor moet waken dat hij geen gecompenseerd gedrag vertoont vanwege Kind 1). Dus vriend en ik hebben daar ook nooit onenigheid over.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
