Relaties
alle pijlers
Wat is wijsheid?
zaterdag 21 februari 2026 om 12:25
Heel erg getwijfeld om een topic te openen hier, omdat ik de reacties soms vrij hard vind. Maar ben toch op zoek naar richting, naar inzichten wat wijsheid is.
Ik woon bijna 3 jaar samen (8 jaar een relatie) met een man en mijn twee kinderen. Die zijn niet van hem dus. Bij een van mijn kinderen speelt problematiek, mogelijk sprake van autisme, wat voor moeilijk gedrag zorgt. Dit gedrag zorgt ervoor dat we toch wat om hem heen dansen om het in goede banen te leiden.
Overall geeft het veel spanning bij mij en inmiddels ook grote gevolgen m.b.t. school (momenteel zit hij thuis). Bij vriend levert dit uiteraard ook spanning op en hij geeft aan het huis soms te ontvluchten voor rust.
Vriend en ik zitten niet op 1 lijn qua benadering kind. Hij is strenger en vind dat ik dat ook moet zijn, ik ben degene die kind vooral aanspreekt en stuurt over de dag heen. Maar vriend heeft dus wel commentaar op hoe ik het doe. Gevolg ik loop op mijn tenen voor kind, maar inmiddels ook richting vriend. Heb het gevoel dat ik momenteel vrij weinig goed doe, omdat ik voor mijn gevoel veel commentaar krijg op alles wat ik doe.
Vriend geeft ook aan dat het hem teveel wordt zo met alles wat er rondom kind speelt.
Dus vanmorgen gezegd dat er dan maar 1 oplossing is en dat we uit elkaar gaan, want kind kan en wil ik uiteraard niet in de steek laten.
Het is niet dat vriend en ik niet meer van elkaar houden of elkaar verschrikkelijk vinden, dat maakt het moeilijk. Maar ik mis voldoende steun van hem en voor hem wordt de onrust en spanning rondom kind teveel. Met als gevolg dat we ook niet aardiger worden voor elkaar.
De situatie maakt dat we nu op dit punt staan. Maar het maakt het zo cru, omdat de liefde er in de basis wel is en het praktisch ook nog een hele uitdaging wordt om allebei een woning voor onszelf te vinden.
Ik weet niet wat precies mijn vraag is. Zoek denk vooral hulp om alles op een rijtje te zetten wat wijsheid is.
Ik woon bijna 3 jaar samen (8 jaar een relatie) met een man en mijn twee kinderen. Die zijn niet van hem dus. Bij een van mijn kinderen speelt problematiek, mogelijk sprake van autisme, wat voor moeilijk gedrag zorgt. Dit gedrag zorgt ervoor dat we toch wat om hem heen dansen om het in goede banen te leiden.
Overall geeft het veel spanning bij mij en inmiddels ook grote gevolgen m.b.t. school (momenteel zit hij thuis). Bij vriend levert dit uiteraard ook spanning op en hij geeft aan het huis soms te ontvluchten voor rust.
Vriend en ik zitten niet op 1 lijn qua benadering kind. Hij is strenger en vind dat ik dat ook moet zijn, ik ben degene die kind vooral aanspreekt en stuurt over de dag heen. Maar vriend heeft dus wel commentaar op hoe ik het doe. Gevolg ik loop op mijn tenen voor kind, maar inmiddels ook richting vriend. Heb het gevoel dat ik momenteel vrij weinig goed doe, omdat ik voor mijn gevoel veel commentaar krijg op alles wat ik doe.
Vriend geeft ook aan dat het hem teveel wordt zo met alles wat er rondom kind speelt.
Dus vanmorgen gezegd dat er dan maar 1 oplossing is en dat we uit elkaar gaan, want kind kan en wil ik uiteraard niet in de steek laten.
Het is niet dat vriend en ik niet meer van elkaar houden of elkaar verschrikkelijk vinden, dat maakt het moeilijk. Maar ik mis voldoende steun van hem en voor hem wordt de onrust en spanning rondom kind teveel. Met als gevolg dat we ook niet aardiger worden voor elkaar.
De situatie maakt dat we nu op dit punt staan. Maar het maakt het zo cru, omdat de liefde er in de basis wel is en het praktisch ook nog een hele uitdaging wordt om allebei een woning voor onszelf te vinden.
Ik weet niet wat precies mijn vraag is. Zoek denk vooral hulp om alles op een rijtje te zetten wat wijsheid is.
zondag 22 februari 2026 om 11:34
Het klinkt alsof je vriend in autoritaire zin streng probeert op te treden tegen de gedragingen van jouw zoon die voortkomen uit het autisme van zoon. Als dat inderdaad is wat hij probeert, dan lijkt het me zinniger om samen hulp te zoeken bij het omgaan met en opvoeden van zoon. Zodat je samen kunt optrekken in het helpen van zoon.Soumis schreef: ↑21-02-2026 13:41Ja ik vind dat mijn manier beter werkt, omdat er dan vaak weer sneller rust is. Hij spreekt hem weinig aan hoor overigens, het is dan meer dat hij tegen mij zegt dat ik wel strenger mag zijn.
En volgens mij vroeg jij het ook al eerder, maar nee ik vind dat hij zich weinig tot niet heeft ingelezen. Zij reactie komt voornamelijk voort uit irritatie denk ik en een wat traditioneel denkbeeld, ik ben de ouder dus ik bepaal. Soms geldt dat ook, maar naar mijn mening niet altijd.
zondag 22 februari 2026 om 11:51
Ik weet niet wat er vooraf gegaan is aan het thuiszitten, maar doorgaans zijn uitvallers uit onderwijs de eerste maanden (of langer...) ernstig overspannen. Dat vereist van alle andere gezinsleden (en de maatschappij) veel aanpassing. En dat is dan nog los van de eventuele ASS.
Hoe zou het zijn voor jouw vriend (en jou) om eerst eens goed te praten/voorlichting te krijgen over de impact van het uitvallen uit onderwijs, en dan eens te kijken wat jullie beiden hierin nodig hebben?
Wellicht herstelt dat de verbinding én zorgt het voor meer rust in de opvoeding waardoor er al wat druk wegvalt.
Hier trouwens ontzettend herkenbaar. Vriend vindt mij ook weleens te zacht, voorzichtig of te praterig naar kind. Maar hij ziet vaak ook niet dat als ik dat niét doe er problemen ontstaan. Of dat juist die verbinding met kind ervoor zorgt dat mij van alles lukt wat niet lukt vanuit autoriteit.
Ik herken ook wat (ik dacht) Courage schrijft: ik ga dan heel erg vanuit overleving in de 'ik doe het wel allemaal zelf' modus, waarbij ik van niemand begrip verwacht. Dat helpt soms ook wel om vol te houden, maar het is ook eenzaam. Ik heb het geluk dat ik een doodgoeie vent heb die juist in zulke fases (na enige trammelant) zijn best blijft doen voor de relatie.
Hoe zou het zijn voor jouw vriend (en jou) om eerst eens goed te praten/voorlichting te krijgen over de impact van het uitvallen uit onderwijs, en dan eens te kijken wat jullie beiden hierin nodig hebben?
Wellicht herstelt dat de verbinding én zorgt het voor meer rust in de opvoeding waardoor er al wat druk wegvalt.
Hier trouwens ontzettend herkenbaar. Vriend vindt mij ook weleens te zacht, voorzichtig of te praterig naar kind. Maar hij ziet vaak ook niet dat als ik dat niét doe er problemen ontstaan. Of dat juist die verbinding met kind ervoor zorgt dat mij van alles lukt wat niet lukt vanuit autoriteit.
Ik herken ook wat (ik dacht) Courage schrijft: ik ga dan heel erg vanuit overleving in de 'ik doe het wel allemaal zelf' modus, waarbij ik van niemand begrip verwacht. Dat helpt soms ook wel om vol te houden, maar het is ook eenzaam. Ik heb het geluk dat ik een doodgoeie vent heb die juist in zulke fases (na enige trammelant) zijn best blijft doen voor de relatie.
•
zondag 22 februari 2026 om 13:34
Kan.appelvlaai0 schreef: ↑22-02-2026 10:21Helemaal mee eens, dat is pittig als je kind thuis zit en niet naar school wil of gewoon niet gaat.
Steun is zeker nodig naar partner, meer hoef je niet te doen, maar mag ook even naar zichzelf luisteren.
zondag 22 februari 2026 om 13:36
En toch is dat héél anders. Ja, de juffrouw wordt er voor betaald, het is haar werk om die uitdagende kleuter te begeleiden. Maar vooral: de juffrouw weet dat ze straks weer naar huis gaat en ze daar die uitdagende kleuter níet aantreft. Ze heeft haar avonden, weekenden, vakanties zonder dat uitdagende gedrag om haar heen. Kan thuis een baaldag hebben of haar vriendinnen ontvangen of een weekendje op stedentrip gaan, zonder dat ze allemaal rekening hoeft te houden met een kind dat continu op haar buttons drukt.Dropdrop schreef: ↑22-02-2026 00:12En je kunt ook heel adequaat en helpend reageren op een kind dat niet jouw eigen kroost is.
Dat hij geïrriteerd en 'streng' is komt door hem zelf. Niet doordat hij stiefouder is, niet door het vervelende kind.
Hij is de volwassene, hij moet die emoties reguleren.
De juf houdt ook niet als een eigen kind van mijn uitdagende kleuter, toch weet ze zijn uitdagende gedrag op een adequate en pedagogische manier te benaderen. Ze loopt niet de klas uit en komt morgen pas terug.
En ja dat is haar werk, maar daaruit blijkt wel: kennis over gedrag van kinderen en emotioneel volwassen zijn, zorgt ervoor dat je niet over de kook raakt van gedrag.
De wereld kan vergaan met geschreeuw en destructief gedrag: je bent een volwassene, alleen jij kunt jouw gedrag inzetten om het kind te helpen. Het kind kan alleen maar reageren op wat hij van binnen voelt.
Dat is een héél groot verschil, weten dat er straks gewoon weer een leven is waarin je dat gedrag helemaal niet tegenkomt. Ik ken mensen die werken met kinderen met een beperking, die juist daarom besloten om een NIPT te laten doen en bij ernstige afwijkingen de zwangerschap af te breken. Juist omdat ze zeiden: "Ik zie van dichtbij hoe zwaar het 24/7 weegt voor die ouders, dat wil ik niet voor mijzelf." Omdat zij weten dat je als ouder niet aan het einde van de dag (en je loopbaan) de deur achter je dicht kan trekken en denken: succes ermee.
Een stiefouder kan zich onttrekken aan een zorgintensief kind, een ouder niet. Misschien zou het juist voor hem ook heel verfrissend zijn om terug te gaan latten, als hij niet continu met de perikelen rondom kind wordt geconfronteerd is het waarschijnlijk stukken gemakkelijker voor hem om de momenten waarop hij er wél eme wordt geconfronteerd vol te houden.
Ik ben een oud-gediende die haar wachtwoord kwijt is... en aangezien m'n e-mailadres niet meer bestaat heb ik nu een nieuwe nick.
zondag 22 februari 2026 om 13:41
Lijkt me niet aan TO en haar vriend te wijten, maar aan de regering die het zo'n beetje onmogelijk heeft gemaakt om twee woningen aan te houden. Zodra je uit je koophuis vertrekt valt het ding in box 3 en betaal je je het schompes. Voor korte termijn verhuren gaat ook al bijna niet meer, voor onbepaalde tijd is de norm. En vergeet dat puntenstelsel niet waardoor je met een beetje pech er gewoon geld op toelegt om je woning te verhuren, plus als je huis wordt vernield of de huur wordt niet betaald heb je bijna geen poot om op te staan.OhMellie schreef: ↑22-02-2026 11:04Is het huis van jou en heeft hij zijn woning opgegeven om samen te gaan wonen?
Inderdaad heel lastig in deze tijd een nieuwe huurwoning te vinden.
Het is jammer dat jullie je schepen verbrand hebben bij het samenwonen zodat terugkeer naar eigen woning niet meer mogelijk is.
Ik zou niet weten hoe iemand met een normaal salaris er een extra huis op na kan houden voor het geval dat het samenwonen toch nit zo'n succes blijkt te zijn. En zie dan maar weer eens om een huis te krijgen.
Ik ben een oud-gediende die haar wachtwoord kwijt is... en aangezien m'n e-mailadres niet meer bestaat heb ik nu een nieuwe nick.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
