Relaties
alle pijlers
Dit ligt toch niet aan mij!?
maandag 23 februari 2026 om 14:45
Ik weet niet zeker of het nou bij Psyche of Relaties moet, maar ik denk dat ik hem toch hier maar plaats. Waarom precies weet ik eigenlijk ook niet, ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Misschien gewoon even een van me afschrijven, of horen dat ik niet gek ben…
Alvast een waarschuwing: het is een lang verhaal geworden… Dus ik kan me ook voorstellen als niemand hier op zit te wachten.
Ik zit in een relatie met drie jonge kinderen, waarvan één extra zorg nodig heeft. Vanaf het begin ligt vrijwel alles rondom die zorg bij mij: afspraken, aanvragen, coördinatie, alles wat nodig is om het gezin draaiende te houden. Ook praktisch en financieel draai ik bijna alles: hypotheek, vaste lasten, auto’s, opvang, school.
Het patroon in onze relatie is al jaren hetzelfde. Alles wat ik zeg of doe, wordt tegen me gebruikt. Omdat ik autistisch ben en last heb van pmdd, ligt alles altijd bij mij, en hij vindt voortdurend een reden om het op mij af te schuiven. Als ik even moe of teruggetrokken ben, ziet hij dat als afwijzing. Als ik iets probeer te zeggen, schiet hij meteen in verdediging of legt hij het bij mij neer alsof ik alles fout doe.
Daar komt bij dat hij jarenlang stiekem actief was op sekswebsites en in chats, contact had met veel vrouwen en foto’s stuurde, terwijl hij hierover bleef liegen tot ik bewijs had. Zelfs daarna ging hij stiekem door op nieuwe apps die ik later ontdekte. Praten daarover mag niet, want dat is vervelend voor hem, hij schaamt zich en ik zou hem er niet meer mee lastig moeten vallen. Dat mijn gevoelens daar zo door geraakt worden, wordt als overdreven en belachelijk bestempeld. Dat m’n kwetsbare ego het probleem is, in plaats van zijn gedrag en dat ik gewoon niet in zijn telefoon moet kijken als ik geen dingen wil zien die ik niet wil weten.
Hij doet taken in huis en praktische zorg voor de kinderen, maar dat zijn dingen die hij ook zou moeten doen als hij alleen zou wonen. Toch zegt hij constant dat hij alles doet, dat zonder hem alles zou instorten, dat ik niks doe en niks bijdraag, en dat alles altijd door hem opgelost wordt. Dat maakt het extra zwaar, omdat ik ondertussen vrijwel alles draai en regel.
Het afgelopen halfjaar heeft hij geen inkomen gehad, daarvoor zat hij bijna twee jaar in de ziektewet. Inmiddels is hij begonnen aan een nieuwe baan en opleiding, waar hij het op zijn werk leuk vindt, maar hij ervaart weinig steun vanuit mij. Terwijl ik me juist in allerlei bochten wring om hem ruimte te geven: ik regel opvang en school, pas mijn werktijden aan, draai ochtenden en avonden alleen (hij werkt onregelmatig), laat hem uitslapen na late diensten, en hou alles draaiende zodat hij zich op werk en studie kan richten. Ondanks al die inzet voelt hij dat niet zo, en dat maakt het zwaar om zijn constante kritiek te incasseren.
Elke dag schiet het meerdere keren heen en weer tussen hoe geweldig en hoe vreselijk ik volgens hem ben. Dat heen en weer schieten, vooral met de kinderen erbij, maakt dat ik me onveilig voel en me terugtrek. Ik voel me uitgeput en gekwetst.
Hij denkt dat ik toch niet bij hem wegga, dat ik het nooit red zonder hem. Hij zegt dat ik hem nodig heb, omdat ik zelf niet voor de kinderen kan zorgen. Dat ik blij mag zijn dat hij het nog met míj volhoudt, in plaats van andersom. Want met mij valt niet te leven, dus geen weldenkend mens zou het langer dan twee maanden met mij uithouden en daarnaast is er geen enkele markt voor alleenstaande moeders. Al helemaal niet met drié kinderen.
Hij zegt dat ik instabiel en egoïstisch ben, dat ik alleen maar schreeuw tegen de kinderen en op m’n telefoon zit, dat ik altijd overal een troep van maak, dat het huis vervuilt door mij en dat hij het allemaal weer mag opknappen. Dat ik passief ben en geen enkele input heb, dat hij altijd alles moet verzinnen en organiseren (uitjes, eten, activiteiten met het gezin etc.)
Maar volgens mij ís dat helemaal niet zo… volgens mij ben ik niet zo… hij is de afgelopen 2,5 jaar 24/7 thuis geweest maar ik heb het idee dat ik een hele andere moeder ben als hij een reeks late diensten heeft of in het weekend moet werken…
Vanochtend hebben we weer een enorme ruzie gehad, waarin hij zelfs weer voor de zoveelste keer zogenaamd de scheiding in gang zou hebben gezet en dit ook al aan de kinderen had verteld… Inmiddels is hij een paar uur van huis en word ik bestookt met tientallen appjes over hoe geweldig ik ben.
Ik zie het echt niet meer helder soms… help…
Alvast een waarschuwing: het is een lang verhaal geworden… Dus ik kan me ook voorstellen als niemand hier op zit te wachten.
Ik zit in een relatie met drie jonge kinderen, waarvan één extra zorg nodig heeft. Vanaf het begin ligt vrijwel alles rondom die zorg bij mij: afspraken, aanvragen, coördinatie, alles wat nodig is om het gezin draaiende te houden. Ook praktisch en financieel draai ik bijna alles: hypotheek, vaste lasten, auto’s, opvang, school.
Het patroon in onze relatie is al jaren hetzelfde. Alles wat ik zeg of doe, wordt tegen me gebruikt. Omdat ik autistisch ben en last heb van pmdd, ligt alles altijd bij mij, en hij vindt voortdurend een reden om het op mij af te schuiven. Als ik even moe of teruggetrokken ben, ziet hij dat als afwijzing. Als ik iets probeer te zeggen, schiet hij meteen in verdediging of legt hij het bij mij neer alsof ik alles fout doe.
Daar komt bij dat hij jarenlang stiekem actief was op sekswebsites en in chats, contact had met veel vrouwen en foto’s stuurde, terwijl hij hierover bleef liegen tot ik bewijs had. Zelfs daarna ging hij stiekem door op nieuwe apps die ik later ontdekte. Praten daarover mag niet, want dat is vervelend voor hem, hij schaamt zich en ik zou hem er niet meer mee lastig moeten vallen. Dat mijn gevoelens daar zo door geraakt worden, wordt als overdreven en belachelijk bestempeld. Dat m’n kwetsbare ego het probleem is, in plaats van zijn gedrag en dat ik gewoon niet in zijn telefoon moet kijken als ik geen dingen wil zien die ik niet wil weten.
Hij doet taken in huis en praktische zorg voor de kinderen, maar dat zijn dingen die hij ook zou moeten doen als hij alleen zou wonen. Toch zegt hij constant dat hij alles doet, dat zonder hem alles zou instorten, dat ik niks doe en niks bijdraag, en dat alles altijd door hem opgelost wordt. Dat maakt het extra zwaar, omdat ik ondertussen vrijwel alles draai en regel.
Het afgelopen halfjaar heeft hij geen inkomen gehad, daarvoor zat hij bijna twee jaar in de ziektewet. Inmiddels is hij begonnen aan een nieuwe baan en opleiding, waar hij het op zijn werk leuk vindt, maar hij ervaart weinig steun vanuit mij. Terwijl ik me juist in allerlei bochten wring om hem ruimte te geven: ik regel opvang en school, pas mijn werktijden aan, draai ochtenden en avonden alleen (hij werkt onregelmatig), laat hem uitslapen na late diensten, en hou alles draaiende zodat hij zich op werk en studie kan richten. Ondanks al die inzet voelt hij dat niet zo, en dat maakt het zwaar om zijn constante kritiek te incasseren.
Elke dag schiet het meerdere keren heen en weer tussen hoe geweldig en hoe vreselijk ik volgens hem ben. Dat heen en weer schieten, vooral met de kinderen erbij, maakt dat ik me onveilig voel en me terugtrek. Ik voel me uitgeput en gekwetst.
Hij denkt dat ik toch niet bij hem wegga, dat ik het nooit red zonder hem. Hij zegt dat ik hem nodig heb, omdat ik zelf niet voor de kinderen kan zorgen. Dat ik blij mag zijn dat hij het nog met míj volhoudt, in plaats van andersom. Want met mij valt niet te leven, dus geen weldenkend mens zou het langer dan twee maanden met mij uithouden en daarnaast is er geen enkele markt voor alleenstaande moeders. Al helemaal niet met drié kinderen.
Hij zegt dat ik instabiel en egoïstisch ben, dat ik alleen maar schreeuw tegen de kinderen en op m’n telefoon zit, dat ik altijd overal een troep van maak, dat het huis vervuilt door mij en dat hij het allemaal weer mag opknappen. Dat ik passief ben en geen enkele input heb, dat hij altijd alles moet verzinnen en organiseren (uitjes, eten, activiteiten met het gezin etc.)
Maar volgens mij ís dat helemaal niet zo… volgens mij ben ik niet zo… hij is de afgelopen 2,5 jaar 24/7 thuis geweest maar ik heb het idee dat ik een hele andere moeder ben als hij een reeks late diensten heeft of in het weekend moet werken…
Vanochtend hebben we weer een enorme ruzie gehad, waarin hij zelfs weer voor de zoveelste keer zogenaamd de scheiding in gang zou hebben gezet en dit ook al aan de kinderen had verteld… Inmiddels is hij een paar uur van huis en word ik bestookt met tientallen appjes over hoe geweldig ik ben.
Ik zie het echt niet meer helder soms… help…
dinsdag 24 februari 2026 om 15:55
Laat hem maar zien dat je het prima alleen kan. Sta je al ergens ingeschreven?123Ditbenikniet schreef: ↑24-02-2026 15:49Niemand?... Toch even een schopje, want m'n topic is pas net gepubliceerd maar al ver naar beneden gezakt... en ik zou wat input enorm op prijs stellen.
Kan ik eigenlijk ook mijn topictitel nog aanpassen? Of alleen de OP?
dinsdag 24 februari 2026 om 16:05
Je man vertelt je kinderen dat jullie gaan scheiden en nu ben je weer geweldig? Dat is voor jullie kinderen toch ook beangstigend. Maak jij de keuze dan maar want hij blijft dreigen. Je zit in een ongezonde ongelijkwaardige relatie. Jij en de kinderen verdienen beter.
Met deze temperaturen en harde ondergrond is het moeilijk voedsel vinden voor vogels en egels en eekhoorns. Voer ze bij met het juiste voer. Dank je wel.
dinsdag 24 februari 2026 om 16:06
?? wordt het dan niet tijd dat HIJ zich inschrijft voor een (sociale) huurwoning?123Ditbenikniet schreef: ↑24-02-2026 15:58Ja, ik sta al 7 jaar ingeschreven voor een sociale huurwoning. Mijn inkomen is wel te hoog om hiervoor in aanmerking te komen, maar het huis waar we nu wonen is gelukkig van mij alleen.
Echt heel naar om te lezen dit. Ik hoop dat je snel de kracht vindt om hem de deur te wijzen, want dit is niet vol te houden.
dinsdag 24 februari 2026 om 16:07
O dat maakt het makkelijker om hem het gat van de deur te wijzen.123Ditbenikniet schreef: ↑24-02-2026 15:58Ja, ik sta al 7 jaar ingeschreven voor een sociale huurwoning. Mijn inkomen is wel te hoog om hiervoor in aanmerking te komen, maar het huis waar we nu wonen is gelukkig van mij alleen.
dinsdag 24 februari 2026 om 16:11
Het lijkt erop dat er bij hem ook wat psychische dingen spelen. Maar als ik het zo lees zal hij daarvoor geen hulp gaan zoeken. Dus ik zou hem vragen of hij krom in de deuropening wil gaan staan, zodat je hem een rotschop het huis uit kunt geven.
Je bent in de geweldige positie dat het huis op jouw naam staat dus jij kan hem de toegang ontzeggen en hoeft niet op zoek naar wat anders, dat geeft rust voor jezelf en voor je kinderen.
Houd er overigens wel rekening mee dat hij dan alles eraan zal dan om je weer voor hem te winnen. Dus zorg voor heldere grenzen voor jezelf en bewaak die. Spreek met jezelf de voorwaarden af waarop het wel weer goed zou kunnen komen en als hij daar niet aan voldoet, wees dan eerlijk naar jezelf dat dit hem niet gaat worden.
Je bent in de geweldige positie dat het huis op jouw naam staat dus jij kan hem de toegang ontzeggen en hoeft niet op zoek naar wat anders, dat geeft rust voor jezelf en voor je kinderen.
Houd er overigens wel rekening mee dat hij dan alles eraan zal dan om je weer voor hem te winnen. Dus zorg voor heldere grenzen voor jezelf en bewaak die. Spreek met jezelf de voorwaarden af waarop het wel weer goed zou kunnen komen en als hij daar niet aan voldoet, wees dan eerlijk naar jezelf dat dit hem niet gaat worden.
dinsdag 24 februari 2026 om 16:14
Heel kort door de bocht zie ik twee opties.
Blijven en alleen doorgaan als hij óók bereid is serieus in relatietherapie te stappen en verantwoordelijkheid te nemen voor zijn gedrag. Zonder die wederzijdse inzet verandert dit patroon niet. En vraag jezelf af of je deze stap moet willen.
Hij dreigt met scheiding? Neem dat serieus zou ik zeggen. Laat hem (tijdelijk) ergens anders verblijven (aangezien het jouw huis is en het voor de kinderen het beste is) en zet zelf stappen om de scheiding en je eigen positie (juridisch/financieel) te regelen.
In beide gevallen hoop ik dat je steun van buitenaf hebt (vriend(in)/POH/ouders/huisarts/advocaat)
Blijven en alleen doorgaan als hij óók bereid is serieus in relatietherapie te stappen en verantwoordelijkheid te nemen voor zijn gedrag. Zonder die wederzijdse inzet verandert dit patroon niet. En vraag jezelf af of je deze stap moet willen.
Hij dreigt met scheiding? Neem dat serieus zou ik zeggen. Laat hem (tijdelijk) ergens anders verblijven (aangezien het jouw huis is en het voor de kinderen het beste is) en zet zelf stappen om de scheiding en je eigen positie (juridisch/financieel) te regelen.
In beide gevallen hoop ik dat je steun van buitenaf hebt (vriend(in)/POH/ouders/huisarts/advocaat)
dinsdag 24 februari 2026 om 16:18
@SweetFirefly: Ja, zo gaat het eigenlijk altijd... hij heeft niet in letterlijke woorden gezegd dat we gaan scheiden, maar wel dingen als dat hij nu afscheid nam en niet wist wanneer hij ze weer zou zien. Of hij ze überhaupt nog wel weer zou zien. Maar dat er hoe dan ook veel dingen gaan veranderen de komende tijd. Dat soort uitspraken...
@Ceester: Het is een gezamenlijke inschrijven, van ons beide. Zodra die inschrijving gesplitst wordt, heeft hij dus ook 7 jaar inschrijftijd waarmee hij op woningen kan reageren.
@Onkruit: Tsja... het is een beetje het klassieke verhaal, denk ik. Want het kan óók heel leuk zijn. Hij is óók heel zorgzaam. Hij heeft veel voor me klaargestaan en is ontzettend leuk met de kinderen. De kinderen zijn gék op papa, vinden hem helemaal geweldig. En ik heb verder niemand. Geen hechte vriendinnen in de buurt, geen familie, geen moeder om op terug te vallen...
@Hecamel: Er spelen inderdaad veel psychische problemen. Een verleden met verslaving en ontregeling, depressies. Drie jaar geleden een diagnose adhd gekregen, in het verleden ooit een persoonlijkheidsstoornis gediagnosticeerd geweest welke diagnose is komen te vervallen na herziene diagnostiek. Hechtingsproblematiek. Vervelende jeugd gehad. Et cetera...
@Dobbelsteentje: (Relatie)therapie heb ik in de afgelopen jaren al heel vaak voorgesteld, maar dit wil hij absoluut niet. Therapeuten zijn allemaal te dom om hem te begrijpen, die kunnen hem / ons toch niet helpen. Daar komt het eigenlijk op neer...
Gelukkig heb ik mijn zaakjes inderdaad wel op orde. Ik heb een vaste baan, het huis en de auto zijn van mij, naast de hypotheek en DUO heb ik geen schulden. Helaas geen spaargeld, omdat dat in de laatste jaren voornamelijk opgegaan is aan financiële tegenvallers (voornamelijk zijn schulden uit het verleden die telkens weer oppopten...)
En tsja, waar ben ik bang voor? Dat ik er straks alleen voor sta met drie kleine kinderen, zonder iemand om op terug te vallen. Dat ik het allemaal niet red en niet trek. Of dat hij met zijn innemendheid en manipulatieve talenten eventuele mediators of andere partijen voor zich weet te winnen; dat hij het inderdaad zo weet te draaien dat ík degene ben die gek lijkt. Dat ik het probleem ben, dat ik instabiel ben en een gevaar voor de kinderen... zulke dingen zegt hij vaak en hier dreigt hij regelmatig mee. Wat als ik de kinderen kwijtraak?
@Ceester: Het is een gezamenlijke inschrijven, van ons beide. Zodra die inschrijving gesplitst wordt, heeft hij dus ook 7 jaar inschrijftijd waarmee hij op woningen kan reageren.
@Onkruit: Tsja... het is een beetje het klassieke verhaal, denk ik. Want het kan óók heel leuk zijn. Hij is óók heel zorgzaam. Hij heeft veel voor me klaargestaan en is ontzettend leuk met de kinderen. De kinderen zijn gék op papa, vinden hem helemaal geweldig. En ik heb verder niemand. Geen hechte vriendinnen in de buurt, geen familie, geen moeder om op terug te vallen...
@Hecamel: Er spelen inderdaad veel psychische problemen. Een verleden met verslaving en ontregeling, depressies. Drie jaar geleden een diagnose adhd gekregen, in het verleden ooit een persoonlijkheidsstoornis gediagnosticeerd geweest welke diagnose is komen te vervallen na herziene diagnostiek. Hechtingsproblematiek. Vervelende jeugd gehad. Et cetera...
@Dobbelsteentje: (Relatie)therapie heb ik in de afgelopen jaren al heel vaak voorgesteld, maar dit wil hij absoluut niet. Therapeuten zijn allemaal te dom om hem te begrijpen, die kunnen hem / ons toch niet helpen. Daar komt het eigenlijk op neer...
Gelukkig heb ik mijn zaakjes inderdaad wel op orde. Ik heb een vaste baan, het huis en de auto zijn van mij, naast de hypotheek en DUO heb ik geen schulden. Helaas geen spaargeld, omdat dat in de laatste jaren voornamelijk opgegaan is aan financiële tegenvallers (voornamelijk zijn schulden uit het verleden die telkens weer oppopten...)
En tsja, waar ben ik bang voor? Dat ik er straks alleen voor sta met drie kleine kinderen, zonder iemand om op terug te vallen. Dat ik het allemaal niet red en niet trek. Of dat hij met zijn innemendheid en manipulatieve talenten eventuele mediators of andere partijen voor zich weet te winnen; dat hij het inderdaad zo weet te draaien dat ík degene ben die gek lijkt. Dat ik het probleem ben, dat ik instabiel ben en een gevaar voor de kinderen... zulke dingen zegt hij vaak en hier dreigt hij regelmatig mee. Wat als ik de kinderen kwijtraak?
123ditbenikniet wijzigde dit bericht op 24-02-2026 16:24
4.79% gewijzigd
dinsdag 24 februari 2026 om 16:23
Het ligt niet aan jou, maar eigenlijk doet dat er niet eens toe, want deze man maakt je ongelukkig en dat is een heel goede reden om ermee te stoppen. Gewoon omdat jij dat beslist.
Grote kans dat hij dramatisch gaat doen als je hem de deur wijst, maar je hebt lang genoeg moeten aanhoren dat jij het zonder hem niet redt en dat jij hem nodig hebt, maar besef heel goed dat hij je op deze manier manipuleert. Je bent het zelf blijkbaar gaan geloven. Tijd om aan jezelf te laten zien dat je geen man nodig hebt om gelukkig te zijn en zéker geen man die zo slecht met je omgaat.
Grote kans dat hij dramatisch gaat doen als je hem de deur wijst, maar je hebt lang genoeg moeten aanhoren dat jij het zonder hem niet redt en dat jij hem nodig hebt, maar besef heel goed dat hij je op deze manier manipuleert. Je bent het zelf blijkbaar gaan geloven. Tijd om aan jezelf te laten zien dat je geen man nodig hebt om gelukkig te zijn en zéker geen man die zo slecht met je omgaat.
dinsdag 24 februari 2026 om 16:44
Zeg tegen hem dat je ook wil scheiden en bel een advocaat. Ga uitzoeken hoe je dit kan regelen.
Of je zet het door en vindt wel een manier om het zelf te gaan doen, of hij gaat inzien dat dingen anders moeten en gaat zich anders opstellen naar jou.
Die nare uitspraken van hem naar jou en de kinderen hoef je niet te pikken.
Of je zet het door en vindt wel een manier om het zelf te gaan doen, of hij gaat inzien dat dingen anders moeten en gaat zich anders opstellen naar jou.
Die nare uitspraken van hem naar jou en de kinderen hoef je niet te pikken.
dinsdag 24 februari 2026 om 16:57
Lijkt mij ontzettend moeilijk voor je dat je geen vangnet om je heen ervaart. Je kunt absoluut zelf contact opnemen met de huisarts/POH om daar je verhaal te doen zodat je voor je gevoel dit in ieder geval kan delen met iemand. En vanuit daar stap voor stap alles in gang gaan zetten.
Van wat je schrijft en wat je allemaal draaiende houdt en hebt gedaan, klink je als een sterke vrouw die een onwijs moeilijke keuze moet maken voor zichzelf en de kinderen.
Dat je er alleen voor komt te staan is pijnlijk en doodeng. Ik gun je zo dat je over een jaar terugkijkt op dit moment en zegt 'ik ben zo blij dat ik deze stap heb durven zetten'.
Van wat je schrijft en wat je allemaal draaiende houdt en hebt gedaan, klink je als een sterke vrouw die een onwijs moeilijke keuze moet maken voor zichzelf en de kinderen.
Dat je er alleen voor komt te staan is pijnlijk en doodeng. Ik gun je zo dat je over een jaar terugkijkt op dit moment en zegt 'ik ben zo blij dat ik deze stap heb durven zetten'.
woensdag 25 februari 2026 om 03:37
Ik heb geen ervaring met dit soort dingen, maar ik schop de discussie graag even omhoog.
(ik vind ook dat jij jouw zaken prima voor elkaar hebt. Volgens mij wordt het zonder deze partner juist makkelijker. Ik denk dat het emotioneel zo'n moeilijke stap is omdat iedereen verwacht dat zijn/haar partner een eeuwige steun is, ook als dit in de praktijk niet zo is.)
(ik vind ook dat jij jouw zaken prima voor elkaar hebt. Volgens mij wordt het zonder deze partner juist makkelijker. Ik denk dat het emotioneel zo'n moeilijke stap is omdat iedereen verwacht dat zijn/haar partner een eeuwige steun is, ook als dit in de praktijk niet zo is.)
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
woensdag 25 februari 2026 om 07:25
@Claire: Ja, ergens weet ik ook heus wel dat je gelijk hebt… het is manipulatie en z’n woorden zijn bedoeld om mij kleiner te maken. Om me daadwerkelijk te laten geloven dat ik het zonder hem niet kan. Maar het brengt me toch altijd weer aan het twijfelen…
@jojojo: Nee, geen redderssyndroom. Ik denk dat ik gewoon heel erg vasthoud aan wat het had kúnnen zijn, wat het had moeten zijn… aan de potentie en ons verleden. Vanaf het eerste moment was onze relatie ontzettend intens en turbulent. Maar er was ook veel liefde en passie en verbinding.
Google heeft me inmiddels geleerd dat dit “trauma bonding” heet; die omschrijving voldoet helaas precies…
Hij kan inderdaad nergens heen. De kinderen zijn gek op hem. Ik hou van hem. Ik heb zo met hem te doen. Z’n hele leven gaat instorten, terwijl hij het altijd al moeilijk heeft gehad en het er nu eindelijk op leek dat het beter zou gaan… met z’n nieuwe baan en opleiding. Ik wil de grond niet onder zijn voeten vandaan slaan.
Het is allemaal zo complex. Ik ben zo verdrietig.
Hij doet nu weer zo lief.
Maar dat kan zomaar omslaan…
@Dobbelsteentje en Dreuvel: lief, bedankt.
Het is natuurlijk niet alleen maar kommer en kwel, hoor…
@jojojo: Nee, geen redderssyndroom. Ik denk dat ik gewoon heel erg vasthoud aan wat het had kúnnen zijn, wat het had moeten zijn… aan de potentie en ons verleden. Vanaf het eerste moment was onze relatie ontzettend intens en turbulent. Maar er was ook veel liefde en passie en verbinding.
Google heeft me inmiddels geleerd dat dit “trauma bonding” heet; die omschrijving voldoet helaas precies…
Hij kan inderdaad nergens heen. De kinderen zijn gek op hem. Ik hou van hem. Ik heb zo met hem te doen. Z’n hele leven gaat instorten, terwijl hij het altijd al moeilijk heeft gehad en het er nu eindelijk op leek dat het beter zou gaan… met z’n nieuwe baan en opleiding. Ik wil de grond niet onder zijn voeten vandaan slaan.
Het is allemaal zo complex. Ik ben zo verdrietig.
Hij doet nu weer zo lief.
Maar dat kan zomaar omslaan…
@Dobbelsteentje en Dreuvel: lief, bedankt.
Het is natuurlijk niet alleen maar kommer en kwel, hoor…
woensdag 25 februari 2026 om 08:02
Lieve TO, zijn leven gaat niet instorten.
Hij heeft geen echt eigen leven opgebouwd. Wat er verandert, is dat hij zich niet meer afhankelijk van jou kan blijven maken. In feite is dat zo ongeveer het beste wat je hem kunt bieden. Hij wordt daar alleen maar beter van. Ook hij gaat daarmee regie over zijn eigen leven krijgen, net als jij.
Hij heeft geen echt eigen leven opgebouwd. Wat er verandert, is dat hij zich niet meer afhankelijk van jou kan blijven maken. In feite is dat zo ongeveer het beste wat je hem kunt bieden. Hij wordt daar alleen maar beter van. Ook hij gaat daarmee regie over zijn eigen leven krijgen, net als jij.
woensdag 25 februari 2026 om 08:03
woensdag 25 februari 2026 om 08:06
Ja zo laat je je mooi in zijn macht houden. De arme jongen. Terwijl hij zó zn best doet123Ditbenikniet schreef: ↑25-02-2026 07:25@Claire: Ja, ergens weet ik ook heus wel dat je gelijk hebt… het is manipulatie en z’n woorden zijn bedoeld om mij kleiner te maken. Om me daadwerkelijk te laten geloven dat ik het zonder hem niet kan. Maar het brengt me toch altijd weer aan het twijfelen…
@jojojo: Nee, geen redderssyndroom. Ik denk dat ik gewoon heel erg vasthoud aan wat het had kúnnen zijn, wat het had moeten zijn… aan de potentie en ons verleden. Vanaf het eerste moment was onze relatie ontzettend intens en turbulent. Maar er was ook veel liefde en passie en verbinding.
Google heeft me inmiddels geleerd dat dit “trauma bonding” heet; die omschrijving voldoet helaas precies…
Hij kan inderdaad nergens heen. De kinderen zijn gek op hem. Ik hou van hem Ik heb zo met hem te doen. Z’n hele leven gaat instorten, terwijl hij het altijd al moeilijk heeft gehad en het er nu eindelijk op leek dat het beter zou gaan… met z’n nieuwe baan en opleiding. Ik wil de grond niet onder zijn voeten vandaan slaan.
Het is allemaal zo complex. Ik ben zo verdrietig.
Hij doet nu weer zo lief.
Maar dat kan zomaar omslaan…
@Dobbelsteentje en Dreuvel: lief, bedankt.
Het is natuurlijk niet alleen maar kommer en kwel, hoor…
Een man die écht zijn best doet is lief voor zijn vrouw, zorgt voor zijn kinderen en voor het huis, en gaat niet vreemd.
TO, jullie zijn hét voorbeeld voor je kinderen. Als je zo doorgaat denken je kinderen dat dit de normale manier is om met elkaar om te gaan. En vraag je er bijna om dat zij later net zo'n slechte partner zullen uitzoeken.
Wees een goed voorbeeld voor je kinderen, en zet deze man zsm de deur uit.
woensdag 25 februari 2026 om 13:34
waarin hij zelfs weer voor de zoveelste keer zogenaamd de scheiding in gang zou hebben gezet en dit ook al aan de kinderen had verteld…
Dit is kindermishandeling TO, de kinderen hun hele veilige basis onderuit schoppen als machtsmiddel.
Alleen al daarom zou ik hem eruit schoppen, dit veroorzaakt allerlei mogelijke trauma's bij je kinderen.
Dit is kindermishandeling TO, de kinderen hun hele veilige basis onderuit schoppen als machtsmiddel.
Alleen al daarom zou ik hem eruit schoppen, dit veroorzaakt allerlei mogelijke trauma's bij je kinderen.
woensdag 25 februari 2026 om 13:53
Ik zou met hem in gesprek gaan en zeggen dat het nu moet veranderen,of dat het anders de eerstvolgende keer klaar is.
En die keer komt er zeker, dan ben jij voorbereid en kan hij zijn biezen pakken.
Dat hij dan geen plek heeft jammer dan,hij heeft zijn kans gehad.
Dat hij jou zo behandeld is erg , hoe hij tegen de kinderen doet nog erger.
Idd wat anderen al zeiden,dit is t voorbeeld wat ze in hun leven meenemen.
Wees voorbereid; heb je gezamenlijke rekeningen die hij leeg kan halen?
Weet je een goede slotenmaker die de sloten kan vervangen?
Wachtwoorden die je moet veranderen?
Heb je steun voor als hij niet wil gaan of agressief word?
Denk alle scenario s over.
En die keer komt er zeker, dan ben jij voorbereid en kan hij zijn biezen pakken.
Dat hij dan geen plek heeft jammer dan,hij heeft zijn kans gehad.
Dat hij jou zo behandeld is erg , hoe hij tegen de kinderen doet nog erger.
Idd wat anderen al zeiden,dit is t voorbeeld wat ze in hun leven meenemen.
Wees voorbereid; heb je gezamenlijke rekeningen die hij leeg kan halen?
Weet je een goede slotenmaker die de sloten kan vervangen?
Wachtwoorden die je moet veranderen?
Heb je steun voor als hij niet wil gaan of agressief word?
Denk alle scenario s over.
woensdag 25 februari 2026 om 14:02
Je hebt nu ook niet iemand om op terug te vallen. En verder lees ik vooral angst voor het onbekende. Uit allerlei documentatie blijkt al dat jij de ouder bent die het meest nauw bij de zorg voor jullie zorgenkind betrokken bent.123Ditbenikniet schreef: ↑24-02-2026 16:18Gelukkig heb ik mijn zaakjes inderdaad wel op orde. Ik heb een vaste baan, het huis en de auto zijn van mij, naast de hypotheek en DUO heb ik geen schulden. Helaas geen spaargeld, omdat dat in de laatste jaren voornamelijk opgegaan is aan financiële tegenvallers (voornamelijk zijn schulden uit het verleden die telkens weer oppopten...)
En tsja, waar ben ik bang voor? Dat ik er straks alleen voor sta met drie kleine kinderen, zonder iemand om op terug te vallen. Dat ik het allemaal niet red en niet trek. Of dat hij met zijn innemendheid en manipulatieve talenten eventuele mediators of andere partijen voor zich weet te winnen; dat hij het inderdaad zo weet te draaien dat ík degene ben die gek lijkt. Dat ik het probleem ben, dat ik instabiel ben en een gevaar voor de kinderen... zulke dingen zegt hij vaak en hier dreigt hij regelmatig mee. Wat als ik de kinderen kwijtraak?
Misschien kun je hierover eens in gesprek gaan met de huisarts en welke mogelijkheden er voor jou zijn om extra hulp te krijgen in het geval van het proces van een scheiding.
En ik zou inderdaad zelf ook alvast een plan van aanpak maken op basis van dingen die Gerbera aangeeft. Al is het maar zodat je snel kan schakelen in het geval van een escalatie.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
