Relaties
alle pijlers
Afscheidopa
vrijdag 13 maart 2026 om 22:19
Vanwege herkenbaarheid een nieuwe nick.
Jaren geleden kochten wij het huis van mijn opa. Oma is helaas al langere tijd overleden, voor opa werd het huis en de tuin te groot.
Lang hiervoor is er tussen de kinderen van mijn opa al ruzie ontstaan, soms ging dit even beter,soms slechter, maar laten we het er op houden dat elkaars gezelschap word gedoogd in sociaal verplichte situaties.
Rondom de koop van dit huis, waarin wij meer dan de markt en taxatie waarde voor betaald hebben is er heel veel gedoe geweest.
Mijn man en ik zijn ongewild deel geworden van langlopende familie problemen.
Vooraf wisten we van één onderling probleem, achteraf speelde er veel meer.
Ons eigen huis was verkocht, dat was angstig, en machteloos, want een familie lid wilde liever de afkoopsom betalen waardoor wij in de krappe woningmarkt zonder huis zouden eindigen,
en hier door is ook mijn band met de broers en zussen van mijn vader volledig verstoord .
Uiteindelijk wonen wij in het ouderlijk huis.
In het begin was de band met mijn opa nog goed, hij kwam op visite, was trots op de liefde die er weer in het huis en tuin gestopt werd.
Ondertussen kijkt hij de andere kant op als we hem tegen komen op het dorp.
Meer dan wekelijks worden wij, mijn man en ik. uitgescholden door gezinsleden van mijn vader, fysiek, digitaal hebben we ze allang geblokkeerd.
Het oorspronkelijke gezin is een slangenkuil, maar voor het oog van het dorp is alles nog steeds koek en ei. Dat hoor ik ook terug op het dorp, en tot nu speel ik voor mijn eigen gemak maar mee.
Ik weet dat mijn opa nu in een palliatieve fase is gekomen, en voor mij is het door al negeren al lang klaar.
Ik heb mijzelf beloofd om nooit meer mijn leven te laten bepalen door "ooms" en "tantes" na alles wat er is gebeurt, en niet meer in een ruimte met ze te zijn.
Maar wat zou viva doen met de begrafenis?
Mijn opa heeft er niks meer aan, maar de roddels gaan er komen als ik afwezig blijf.
Ik zeg geen nee, als opa mij vraagt, zonder andere familie leden nog één keer langs te komen. Die stap ga ik zelf,nadat ik de afgelopen jaren voor hem niet meer besta niet meer zetten, als dit het is dan is dit het en is het oke.
Wat zou viva doen?
Jaren geleden kochten wij het huis van mijn opa. Oma is helaas al langere tijd overleden, voor opa werd het huis en de tuin te groot.
Lang hiervoor is er tussen de kinderen van mijn opa al ruzie ontstaan, soms ging dit even beter,soms slechter, maar laten we het er op houden dat elkaars gezelschap word gedoogd in sociaal verplichte situaties.
Rondom de koop van dit huis, waarin wij meer dan de markt en taxatie waarde voor betaald hebben is er heel veel gedoe geweest.
Mijn man en ik zijn ongewild deel geworden van langlopende familie problemen.
Vooraf wisten we van één onderling probleem, achteraf speelde er veel meer.
Ons eigen huis was verkocht, dat was angstig, en machteloos, want een familie lid wilde liever de afkoopsom betalen waardoor wij in de krappe woningmarkt zonder huis zouden eindigen,
en hier door is ook mijn band met de broers en zussen van mijn vader volledig verstoord .
Uiteindelijk wonen wij in het ouderlijk huis.
In het begin was de band met mijn opa nog goed, hij kwam op visite, was trots op de liefde die er weer in het huis en tuin gestopt werd.
Ondertussen kijkt hij de andere kant op als we hem tegen komen op het dorp.
Meer dan wekelijks worden wij, mijn man en ik. uitgescholden door gezinsleden van mijn vader, fysiek, digitaal hebben we ze allang geblokkeerd.
Het oorspronkelijke gezin is een slangenkuil, maar voor het oog van het dorp is alles nog steeds koek en ei. Dat hoor ik ook terug op het dorp, en tot nu speel ik voor mijn eigen gemak maar mee.
Ik weet dat mijn opa nu in een palliatieve fase is gekomen, en voor mij is het door al negeren al lang klaar.
Ik heb mijzelf beloofd om nooit meer mijn leven te laten bepalen door "ooms" en "tantes" na alles wat er is gebeurt, en niet meer in een ruimte met ze te zijn.
Maar wat zou viva doen met de begrafenis?
Mijn opa heeft er niks meer aan, maar de roddels gaan er komen als ik afwezig blijf.
Ik zeg geen nee, als opa mij vraagt, zonder andere familie leden nog één keer langs te komen. Die stap ga ik zelf,nadat ik de afgelopen jaren voor hem niet meer besta niet meer zetten, als dit het is dan is dit het en is het oke.
Wat zou viva doen?
zondag 15 maart 2026 om 09:16
Ik kan het niet precies beoordelen maar....
Als je langsgaat, is er een kans dat hij jou niet wil spreken. Dan heb je jouw midddag (of ochtend, of dag) verspild aan een zinloos bezoek.
Als hij wel blij is met jouw bezoek, ben je blij dat je de kans gegrepen hebt.
En als je niet langsgaat, zul je nooit weten of het een goed idee was.
(de begrafenis zou ik wel laten schieten)
Als je langsgaat, is er een kans dat hij jou niet wil spreken. Dan heb je jouw midddag (of ochtend, of dag) verspild aan een zinloos bezoek.
Als hij wel blij is met jouw bezoek, ben je blij dat je de kans gegrepen hebt.
En als je niet langsgaat, zul je nooit weten of het een goed idee was.
(de begrafenis zou ik wel laten schieten)
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
zondag 15 maart 2026 om 10:00
Ik zou persoonlijk wel gaan. Het is en blijft je opa. Iemand waarmee je (neem ik aan) mooie en minder mooie herinneringen deelt. Ik zou de eer aan mezelf houden.
Met de mogelijkheid dat hij je niet wil zien of spreken en dat doet (extra) pijn, maar ook dat hij blij is met je bezoekje. Hij zal die stap denk ik niet zetten verwacht ik, maar jij kan het nog wel en soms is duidelijkheid fijner dan jaren het gevoel dat je het toch had moeten doen.
Deze keuze kan je alleen zelf maken en volg je gevoel.
Sterkte en succes !
Met de mogelijkheid dat hij je niet wil zien of spreken en dat doet (extra) pijn, maar ook dat hij blij is met je bezoekje. Hij zal die stap denk ik niet zetten verwacht ik, maar jij kan het nog wel en soms is duidelijkheid fijner dan jaren het gevoel dat je het toch had moeten doen.
Deze keuze kan je alleen zelf maken en volg je gevoel.
Sterkte en succes !
zondag 15 maart 2026 om 11:03
Eens!HTH schreef: ↑15-03-2026 10:00Ik zou persoonlijk wel gaan. Het is en blijft je opa. Iemand waarmee je (neem ik aan) mooie en minder mooie herinneringen deelt. Ik zou de eer aan mezelf houden.
Met de mogelijkheid dat hij je niet wil zien of spreken en dat doet (extra) pijn, maar ook dat hij blij is met je bezoekje. Hij zal die stap denk ik niet zetten verwacht ik, maar jij kan het nog wel en soms is duidelijkheid fijner dan jaren het gevoel dat je het toch had moeten doen.
Deze keuze kan je alleen zelf maken en volg je gevoel.
Sterkte en succes !
Veritas vos liberabit
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
