Kinderen
alle pijlers
Dochter 6 en vriendjes maken/afspreken
woensdag 28 januari 2026 om 15:32
Hoi allemaal,
Ik maak me een beetje zorgen om mijn dochter. Ze is bijna 6,5 jaar en zit in groep 3. Ze loopt er sinds begin dit schooljaar tegenaan dat ze bijna nooit iemand heeft om na schooltijd mee af te spreken. Ze wil dit wel graag en ze is dan ook regelmatig teleurgesteld/verdrietig als het niet lukt.
Mijn dochter is enthousiast, grappig, gevoelig en houdt van lekker gek doen en van fantasiespel. Vorig jaar heeft ze een periode gehad dat ze regelmatig moest huilen op school. Voornamelijk als dingen niet liepen zoals zij wilde. Ook op de BSO viel dit op. Dit is een stuk minder geworden, maar het zegt denk ik wel iets over hoe gevoelig ze is.
Op de BSO speelt ze met veel kinderen en heeft ze ook wel vaste maatjes. Hiermee afspreken op het schoolplein is ook nog niet gelukt. In de klas valt ze niet echt op geeft de juf aan. Uit de verhalen van school kan ik niet echt opmaken of hier iets speelt waar we ons zorgen om moeten maken. Dochter zegt zelf dat ze vaak alleen speelt in de pauze, de juf zegt dat ze meestal niet alleen speelt...
Wat precies probleem is...wij zijn er zelf te veel mee bezig vrees ik. Haar vader en ik maken ons best wel eens zorgen. We hebben nog een zoon van 9. Hij zit op speciaal onderwijs en is door zijn verstandelijke beperking niet een heel geschikt speelmaatje voor zijn zusje. Daar zit ook een deel van de pijn: juist door haar thuissituatie gunnen we het onze dochter dat ze kan spelen met klasgenootjes. We willen haar hierbij ondersteunen, maar weten niet zo goed hoe. We zien naast haar gevoeligheid en soms verlegenheid niet echt "obstakels" namelijk.
Ik benader af en toe moeders van klasgenootjes om een speelafspraakje te regelen. Dit wil ik voorlopig wel blijven doen, vooral als ik denk dat de kinderen een klik hebben. (Dit initiatief komt overigens altijd vanuit mij). Ik wil als ze 7 is ook kijken of ze bij de scouting wil, misschien is een clubje buiten school wel fijn voor haar. Uit gesprekken met school en BSO komt verder niet enorm veel.
Verder nog tips of ervaringen? Ik zou er zelf graag wat relaxter in willen staan. Zo van: ach dat komt nog wel. Maar om me heen is de norm toch echt dat kinderen van 6/7 jaar regelmatig afspreken, kinderfeestjes hebben, bij elkaar logeren etc.
Ik maak me een beetje zorgen om mijn dochter. Ze is bijna 6,5 jaar en zit in groep 3. Ze loopt er sinds begin dit schooljaar tegenaan dat ze bijna nooit iemand heeft om na schooltijd mee af te spreken. Ze wil dit wel graag en ze is dan ook regelmatig teleurgesteld/verdrietig als het niet lukt.
Mijn dochter is enthousiast, grappig, gevoelig en houdt van lekker gek doen en van fantasiespel. Vorig jaar heeft ze een periode gehad dat ze regelmatig moest huilen op school. Voornamelijk als dingen niet liepen zoals zij wilde. Ook op de BSO viel dit op. Dit is een stuk minder geworden, maar het zegt denk ik wel iets over hoe gevoelig ze is.
Op de BSO speelt ze met veel kinderen en heeft ze ook wel vaste maatjes. Hiermee afspreken op het schoolplein is ook nog niet gelukt. In de klas valt ze niet echt op geeft de juf aan. Uit de verhalen van school kan ik niet echt opmaken of hier iets speelt waar we ons zorgen om moeten maken. Dochter zegt zelf dat ze vaak alleen speelt in de pauze, de juf zegt dat ze meestal niet alleen speelt...
Wat precies probleem is...wij zijn er zelf te veel mee bezig vrees ik. Haar vader en ik maken ons best wel eens zorgen. We hebben nog een zoon van 9. Hij zit op speciaal onderwijs en is door zijn verstandelijke beperking niet een heel geschikt speelmaatje voor zijn zusje. Daar zit ook een deel van de pijn: juist door haar thuissituatie gunnen we het onze dochter dat ze kan spelen met klasgenootjes. We willen haar hierbij ondersteunen, maar weten niet zo goed hoe. We zien naast haar gevoeligheid en soms verlegenheid niet echt "obstakels" namelijk.
Ik benader af en toe moeders van klasgenootjes om een speelafspraakje te regelen. Dit wil ik voorlopig wel blijven doen, vooral als ik denk dat de kinderen een klik hebben. (Dit initiatief komt overigens altijd vanuit mij). Ik wil als ze 7 is ook kijken of ze bij de scouting wil, misschien is een clubje buiten school wel fijn voor haar. Uit gesprekken met school en BSO komt verder niet enorm veel.
Verder nog tips of ervaringen? Ik zou er zelf graag wat relaxter in willen staan. Zo van: ach dat komt nog wel. Maar om me heen is de norm toch echt dat kinderen van 6/7 jaar regelmatig afspreken, kinderfeestjes hebben, bij elkaar logeren etc.
donderdag 26 maart 2026 om 19:35
Bedankt voor je berichten! Erg herkenbaar wat je vertelt. Ik vind het fijn om herkenning te lezen. Ik heb het er met 2 vriendinnen over gehad en dan gaat het toch meer over dat hun kinderen regelmatig afspreken en ze raadden me allebei aan om kind te helpen met speelafspraakjes maken. Dat is op zich geen slecht advies, maar ik denk voor dochter op dit moment toch niet passend.Waitingforthenight schreef: ↑26-03-2026 09:47Oh en ik wil nog even toevoegen: het is voor volwassenen natuurlijk al heel moeilijk om je te verplaatsen in een ander. Dat hij anders denkt, anders voelt, dingen anders ziet. Voor kinderen is dit al helemaal zo. Veel kinderen van jou dochters leeftijd zijn nog helemaal niet bezig met de manier waarop anderen hen zien. Ze 'zijn' gewoon. Dat jou dochter er wel zo over nadenkt maakt het voor haar ingewikkeld, omdat ze denkt dat anderen dat ook doen.
In dochters klas zag ik ook heel veel vlindertjes, afspreken met A, afspreken met B of met C en A helemaal vergeten. Mijn dochter vond dat moeilijk, want zij is heel trouw aan haar vriendinnen. Ze snapte niet waarom een meisjes een paar keer met haar afsprak en ze het heel leuk hadden, maar daarna weer wekenlang niet. Voor kinderen, zeker als ze jong zijn, is dat vaak helemaal niet iets waar ze over nadenken. Met kinderen die al zo veel nadenken/analyseren kun je het daar best over hebben. Benadrukken dat het er meestal niet om gaat dat ze haar niet leuk vinden, maar dat andere kinderen anders kunnen denken dan zij.
donderdag 26 maart 2026 om 20:02
Ik vind het ook niet altijd een genot als hier iemand komt spelen moet ik toegeven... al is het tot nu toe wel goed gegaan meestal.Queenie_70 schreef: ↑26-03-2026 18:11Ik was nooit een fan van afspreken na schooltijd. Mijn kind is oververmoeid en het andere kind ook. En dan nog tot 17:00 leuk doen was een hele opgave. Zeker als kindjes voor het eerst kwamen. Mijn dochter had nogal de neiging om de brutale en eigenwijze meiden mee te nemen. Ik heb zelfs 2 meiden een verbod moeten opleggen dat ze hier niet meer welkom waren omdat het gewoon dramatisch werd (schreeuwen en met dingen gooien).
Maar TO misschien is dit ook een mooi moment om je dochter te leren dat ze zichzelf kan vermaken. Kinderen zijn over het algemeen meer aangetrokken tot types die zelf lol kunnen creëren en minder door kinderen die wanhopig opzoek zijn naar een dag invulling.
Ik merk wel dat dochter in de fase komt dat ze af en toe ook bewust alleen op haar kamer wil spelen. Beetje kleuren, met haar knuffels spelen. Gelukkig heeft ze op zich ook niet altijd iemand anders nodig om zich te vermaken.
donderdag 26 maart 2026 om 20:05
Ik heb niet alle reacties gelezen hoor. Maar ik herken je gevoel denk ik wel. Vooral mijn oudste kind had beduidend vaker een speelafspraakje dan bijvoorbeeld de jongste. Ik voelde me daar wel eens rot over, omdat ik aan hem zag dat hij zo graag wilde. Soms was er een kindje dat met hem wilde spelen maar zei dan als de schoolbel ging, vlak voor het naar buiten gaan, tegen mijn zoon dat hij toch niet wilde spelen. En iedereen had dan al wat afgesproken en hij bleef dan alleen over, heel sneu vond ik dat! Ik stimuleerde hem altijd om zijn gevoel daarover uit te spreken naar het andere kind, verder bemoeide ik me er niet teveel mee hoe moeilijk ik dat ook vond.
In groep 4 kwam hij op een andere basisschool en trof een klas met jongetjes die allemaal dezelfde interesses als hem hadden. Hij bleek ineens helemaal op zijn plek en kreeg veel vriendjes. Heel leuk! In zijn geval bleek achteraf dat hij op de oude school gewoon bijna geen klasgenootjes had die echt bij hem aansloten. Soms kan dat gewoon zo zijn.
Inmiddels hebben onze kinderen ook veel vriendjes gekregen uit de buurt en via de sportvereniging en muziekschool.
Misschien vindt jouw dochter ook niet helemaal de aansluiting in de klas. Betekend niet dat het aan haar ligt. Misschien zijn er buiten school om nog anderen manieren om vriendinnetjes te maken?
In groep 4 kwam hij op een andere basisschool en trof een klas met jongetjes die allemaal dezelfde interesses als hem hadden. Hij bleek ineens helemaal op zijn plek en kreeg veel vriendjes. Heel leuk! In zijn geval bleek achteraf dat hij op de oude school gewoon bijna geen klasgenootjes had die echt bij hem aansloten. Soms kan dat gewoon zo zijn.
Inmiddels hebben onze kinderen ook veel vriendjes gekregen uit de buurt en via de sportvereniging en muziekschool.
Misschien vindt jouw dochter ook niet helemaal de aansluiting in de klas. Betekend niet dat het aan haar ligt. Misschien zijn er buiten school om nog anderen manieren om vriendinnetjes te maken?
donderdag 26 maart 2026 om 20:11
Ik zie wel iets in de aanpak van Waitingforthenight. Ik wil dochter leren dat niet afspreken niet betekent dat ze niet leuk, gezellig etc. is. En haar, nog meer dan ik al deed, voorbereiden op dat het waarschijnlijk neerkomt op na school iets met mij doen. En dus niet afspreken.
En misschien ook kijken of ze het uiten van haar teleurstelling kan uitstellen tot als we van het schoolplein af zijn. Maar daar denk ik nog even over na.
Dochter helemaal niet af laten spreken zou het dus wel op neer kunnen komen, maar ik weet dat dochter het niet zou snappen als ik zeg dat het niet mag. En dat is ook niet waar natuurlijk. Het mag wel, maar ik wil niet dat ze haar zelfvertrouwen eraan koppelt of steeds weer zo enorm geraakt wordt als het niet lukt.
donderdag 26 maart 2026 om 20:15
Fijn dat het voor jouw jongste goed is gekomen! Ik denk dat de factor toeval/pech ook een rol zou kunnen spelen.Triple_chocolate schreef: ↑26-03-2026 20:05Ik heb niet alle reacties gelezen hoor. Maar ik herken je gevoel denk ik wel. Vooral mijn oudste kind had beduidend vaker een speelafspraakje dan bijvoorbeeld de jongste. Ik voelde me daar wel eens rot over, omdat ik aan hem zag dat hij zo graag wilde. Soms was er een kindje dat met hem wilde spelen maar zei dan als de schoolbel ging, vlak voor het naar buiten gaan, tegen mijn zoon dat hij toch niet wilde spelen. En iedereen had dan al wat afgesproken en hij bleef dan alleen over, heel sneu vond ik dat! Ik stimuleerde hem altijd om zijn gevoel daarover uit te spreken naar het andere kind, verder bemoeide ik me er niet teveel mee hoe moeilijk ik dat ook vond.
In groep 4 kwam hij op een andere basisschool en trof een klas met jongetjes die allemaal dezelfde interesses als hem hadden. Hij bleek ineens helemaal op zijn plek en kreeg veel vriendjes. Heel leuk! In zijn geval bleek achteraf dat hij op de oude school gewoon bijna geen klasgenootjes had die echt bij hem aansloten. Soms kan dat gewoon zo zijn.
Inmiddels hebben onze kinderen ook veel vriendjes gekregen uit de buurt en via de sportvereniging en muziekschool.
Misschien vindt jouw dochter ook niet helemaal de aansluiting in de klas. Betekend niet dat het aan haar ligt. Misschien zijn er buiten school om nog anderen manieren om vriendinnetjes te maken?
En een vereniging of andere hobby behoort zeker tot de mogelijkheden als ze klaar is met zwemles en dat duurt niet heel lang meer. Met dansles is ze intussen gestopt. Vind ik eigenlijk wel prettig, want ik denk dat dat qua energie gewoon niet paste in haar week. En ze vond het gewoon niet leuk meer.
donderdag 26 maart 2026 om 20:31
Wat ik doe (meer uit noodzaak dan keuze) is tegen dochter in de ochtend zeggen of het een dag is dat ze kan afspreken of niet. Feitelijk kan dat maar op 1 dag bij ivm BSO en oppas door opa en oma’s. Dan heeft ze een duidelijke verwachting. Als ze dan toch uit school komt met iemand dan is een simpele “nee vandaag kan niet” vaak voldoende. Misschien kan je voor jezelf en voor haar 1 of 2 dagen in de week kiezen dat het “mag”? Dan beperk je de teleurstelling tot die dagen als het dan niet lukt. Op andere dagen “ligt het dan niet aan haar”… misschien dat dat gevoelsmatig voor haar helpt?Zeekeesje schreef: ↑26-03-2026 20:11Ik zie wel iets in de aanpak van Waitingforthenight. Ik wil dochter leren dat niet afspreken niet betekent dat ze niet leuk, gezellig etc. is. En haar, nog meer dan ik al deed, voorbereiden op dat het waarschijnlijk neerkomt op na school iets met mij doen. En dus niet afspreken.
En misschien ook kijken of ze het uiten van haar teleurstelling kan uitstellen tot als we van het schoolplein af zijn. Maar daar denk ik nog even over na.
Dochter helemaal niet af laten spreken zou het dus wel op neer kunnen komen, maar ik weet dat dochter het niet zou snappen als ik zeg dat het niet mag. En dat is ook niet waar natuurlijk. Het mag wel, maar ik wil niet dat ze haar zelfvertrouwen eraan koppelt of steeds weer zo enorm geraakt wordt als het niet lukt.
donderdag 26 maart 2026 om 21:50
Wat voor signalen?Zeekeesje schreef: ↑26-03-2026 19:29De reden dat ik dat typte was omdat er nu nog steeds forummers reageren in de strekking van: waarom vind jij afspreken zo belangrijk? Daar gaat het niet om, het gaat er om dat dochter dit graag wil en omdat ze verdrietig wordt als het niet lukt. En omdat er meer signalen zijn dat ze niet goed in haar vel zit.
Misschien kunnen jullie het heft in eigen hand nemen en breed laten testen.
Ik vond het heel fijn om te weten welke richting we moesten denken. En niet alle docenten waren daarna albegrijpend, maar we konden kind wel duidelijker zien in haar struggles.
donderdag 26 maart 2026 om 22:26
Je legt zelf heel veel nadruk op dat kind zo gevoelig is, en blijkbaar heeft kind dat inmiddels ook overgenomen. Het kan ook best waar zijn, maar dat soort dingen hebben wel ook de neiging om een self-fullfilling prophecy te worden. Je denkt dat je heel gevoelig bent, en dus snel zult gaan huilen, waardoor je alleen maar nog zenuwachtiger wordt en nog sneller gaat huilen.
En natuurlijk is het normaal als een kind van 6 af en toe huilt, ook van teleurstelling. Maar het is ook normaal om dat ene beetje te begeleiden zodat het haar niet in de weg gaat zitten. Niet omdat ze niet goed is wie ze is, maar omdat je binnen jezelf ook wel kleine aanpassingen aan gedrag kunt doen, zodat je omgang met anderen ook een beetje leuk blijft (voor jezelf). Een baby huilt als hij wil eten, volstrekt normaal. Maar op een bepaald moment leren we ze dat ze met woorden aan kunnen geven dat ze honger hebben. Je bent niet blij met een vierjarige die begint te krijsen als hij wat te drinken wil. Je leert ze hun gedrag een beetje aan te passen. Dat gaat met vallen en opstaan, en dat geeft niet. Maar je kunt bv (op een rustig moment, niet als ze overstuur is) wel met haar bespreken wat ze nog meer zou kunnen doen. Dat het soms ook voor haarzelf fijner is om te bedenken of iets echt erg/naar/pijnlijk is, of alleen jammer, en dat het dan misschien ook wel vanzelf over gaat.
Nogmaals: niet omdat er iets mis is met haar, maar omdat je emoties ook mag begeleiden.
En qua afspreken: als het wel goed gaat als ze met iemand afspreekt, waarom zou jij dan niet af en toe iets regelen? Ik app ook wel eens een ouder dat kind graag een keertje af wil spreken, of ze dat zien zitten en of dag zus-en-zo uitkomt. Het is voor een stel 6 jarigen ook best lastig om én de sociale interactie goed te doen, én rekening te houden met alle schema’s van sporten, zwemles, BSO, ouders en overige plannen.
Wat is daar op tegen? Dan heeft ze wel de sociale interactie (wat ook gewoon oefening is in met elkaar omgaan, kleine teleurstellingen etc), maar zonder de druk van die afspraak moeten maken.
En natuurlijk is het normaal als een kind van 6 af en toe huilt, ook van teleurstelling. Maar het is ook normaal om dat ene beetje te begeleiden zodat het haar niet in de weg gaat zitten. Niet omdat ze niet goed is wie ze is, maar omdat je binnen jezelf ook wel kleine aanpassingen aan gedrag kunt doen, zodat je omgang met anderen ook een beetje leuk blijft (voor jezelf). Een baby huilt als hij wil eten, volstrekt normaal. Maar op een bepaald moment leren we ze dat ze met woorden aan kunnen geven dat ze honger hebben. Je bent niet blij met een vierjarige die begint te krijsen als hij wat te drinken wil. Je leert ze hun gedrag een beetje aan te passen. Dat gaat met vallen en opstaan, en dat geeft niet. Maar je kunt bv (op een rustig moment, niet als ze overstuur is) wel met haar bespreken wat ze nog meer zou kunnen doen. Dat het soms ook voor haarzelf fijner is om te bedenken of iets echt erg/naar/pijnlijk is, of alleen jammer, en dat het dan misschien ook wel vanzelf over gaat.
Nogmaals: niet omdat er iets mis is met haar, maar omdat je emoties ook mag begeleiden.
En qua afspreken: als het wel goed gaat als ze met iemand afspreekt, waarom zou jij dan niet af en toe iets regelen? Ik app ook wel eens een ouder dat kind graag een keertje af wil spreken, of ze dat zien zitten en of dag zus-en-zo uitkomt. Het is voor een stel 6 jarigen ook best lastig om én de sociale interactie goed te doen, én rekening te houden met alle schema’s van sporten, zwemles, BSO, ouders en overige plannen.
Wat is daar op tegen? Dan heeft ze wel de sociale interactie (wat ook gewoon oefening is in met elkaar omgaan, kleine teleurstellingen etc), maar zonder de druk van die afspraak moeten maken.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in