Relaties
alle pijlers
Rouw voor nog levend persoon?
woensdag 15 april 2026 om 03:00
Hallo allemaal,
Ik was als kind al heel erg gehecht aan mijn grootouders langs moeders kant (langs vaders kant al vroeg overleden).
Grootvader, wetenschapper, waar ik ook erg naar opkeek, overleed 22 jaar geleden al heel onverwacht: ik was toen net aan het studeren voor mijn examens in het middelbaar. Heb dapper proberen verder doen, maar 's nachts stortte ik in en lag ik als 14-jarige stilletjes te huilen om mijn ouders niet bezorgd te maken.
Maar nu mijn grootmoeder... Al zolang als ik me kan herinneren ga ik haar frequent bezoeken. Zij was altijd zo'n trotse, intelligente, welbespraakte vrouw. Na het overlijden van mijn grootvader, was zij weken-/maandenlang zichtbaar overmand door verdriet. Nadien (paar jaar na overlijden grootvader) ben ik nog een paar keer bij haar blijven overnachten, omdat mijn studentenjob om de hoek was. Dat was zó gezellig, zij zorgde zo goed voor mij. Herinneringen die ik koester.
Maar toen Corona uitbrak, kreeg zij plots zo een panische angst die dan ook oversloeg in een psychose (ziekenhuisopname, enz.). En sindsdien gaat het erg bergaf, is ze niet meer dezelfde. Ze zat de voorbije jaren dan ook in verschillende serviceflats (dus niet meer in dat gezellige huis met tuin en vijver waar we talloze Kerstmissen gevierd hebben
), maar een paar weken geleden heeft mijn familie haar moeten verhuizen naar een WZC.
Daar ben ik haar afgelopen weekend gaan bezoeken. Ik liep er rond en voelde écht "dit is het eindstadium".
De laatste maanden al als ik haar bezocht, ging ik in tranen naar huis.
Ze pikt allicht nog redelijk veel op, maar kan zichzelf nog nauwelijks uitdrukken. Zo schrijnend om te zien van iemand die tot in haar 80'er jaren de politiek en dergelijke van dichtbij volgde en overal haar duidelijke mening over had (sidenote: de kranige dame is onlangs 94 jaar geworden).
Ik kan nauwelijks geloven dat die hulpeloze vrouw die nu van 's morgens tot 's avonds voor tv gezet wordt ooit diezelfde vrouw was.
Inmiddels heb ik al een aantal keer van haar kinderen (mijn ouders, nonkels en tantes) opgevangen dat ze eigenlijk soms wensen dat ze eens in haar slaap een rustige dood zou sterven, omdat ze het hier en nu geen menswaardig leven meer vinden voor haar.
Maar oma had zich vroeger ook blijkbaar al heel erg uitgesproken tegen euthanasie (wat natuurlijk los staat van vredig sterven in je slaap, weet ik).
Als ik die gesprekken opvang... Als ik mijn grootmoeder zo zie... Dan gebeurt het soms, zoals vanavond, dat het verdriet me overweldigt, en dat ik me in mijn hoofd precies al voorbereid om afscheid te nemen van haar.
Misschien onbewust om dan al een stuk verdriet achter de rug te hebben als het ooit echt zo ver komt te zijn.
Ik merk ook bij mezelf dat ik het best moeilijk vind om dit aan te kaarten, omdat ik via via al vaker gehoorde heb "ach, je oma, had toch wel een mooie leeftijd, hé?". En daarmee is dan de kous afgesloten. Alsof je geen immense pijn kan of mag voelen omdat het "slechts" (?) je grootouder is?
Ik was als kind al heel erg gehecht aan mijn grootouders langs moeders kant (langs vaders kant al vroeg overleden).
Grootvader, wetenschapper, waar ik ook erg naar opkeek, overleed 22 jaar geleden al heel onverwacht: ik was toen net aan het studeren voor mijn examens in het middelbaar. Heb dapper proberen verder doen, maar 's nachts stortte ik in en lag ik als 14-jarige stilletjes te huilen om mijn ouders niet bezorgd te maken.
Maar nu mijn grootmoeder... Al zolang als ik me kan herinneren ga ik haar frequent bezoeken. Zij was altijd zo'n trotse, intelligente, welbespraakte vrouw. Na het overlijden van mijn grootvader, was zij weken-/maandenlang zichtbaar overmand door verdriet. Nadien (paar jaar na overlijden grootvader) ben ik nog een paar keer bij haar blijven overnachten, omdat mijn studentenjob om de hoek was. Dat was zó gezellig, zij zorgde zo goed voor mij. Herinneringen die ik koester.
Maar toen Corona uitbrak, kreeg zij plots zo een panische angst die dan ook oversloeg in een psychose (ziekenhuisopname, enz.). En sindsdien gaat het erg bergaf, is ze niet meer dezelfde. Ze zat de voorbije jaren dan ook in verschillende serviceflats (dus niet meer in dat gezellige huis met tuin en vijver waar we talloze Kerstmissen gevierd hebben
), maar een paar weken geleden heeft mijn familie haar moeten verhuizen naar een WZC.Daar ben ik haar afgelopen weekend gaan bezoeken. Ik liep er rond en voelde écht "dit is het eindstadium".
De laatste maanden al als ik haar bezocht, ging ik in tranen naar huis.
Ze pikt allicht nog redelijk veel op, maar kan zichzelf nog nauwelijks uitdrukken. Zo schrijnend om te zien van iemand die tot in haar 80'er jaren de politiek en dergelijke van dichtbij volgde en overal haar duidelijke mening over had (sidenote: de kranige dame is onlangs 94 jaar geworden).
Ik kan nauwelijks geloven dat die hulpeloze vrouw die nu van 's morgens tot 's avonds voor tv gezet wordt ooit diezelfde vrouw was.
Inmiddels heb ik al een aantal keer van haar kinderen (mijn ouders, nonkels en tantes) opgevangen dat ze eigenlijk soms wensen dat ze eens in haar slaap een rustige dood zou sterven, omdat ze het hier en nu geen menswaardig leven meer vinden voor haar.
Maar oma had zich vroeger ook blijkbaar al heel erg uitgesproken tegen euthanasie (wat natuurlijk los staat van vredig sterven in je slaap, weet ik).
Als ik die gesprekken opvang... Als ik mijn grootmoeder zo zie... Dan gebeurt het soms, zoals vanavond, dat het verdriet me overweldigt, en dat ik me in mijn hoofd precies al voorbereid om afscheid te nemen van haar.
Misschien onbewust om dan al een stuk verdriet achter de rug te hebben als het ooit echt zo ver komt te zijn.
Ik merk ook bij mezelf dat ik het best moeilijk vind om dit aan te kaarten, omdat ik via via al vaker gehoorde heb "ach, je oma, had toch wel een mooie leeftijd, hé?". En daarmee is dan de kous afgesloten. Alsof je geen immense pijn kan of mag voelen omdat het "slechts" (?) je grootouder is?
woensdag 15 april 2026 om 05:46
Ik heb vorig jaar afscheid van mijn omaatje moeten nemen, en heb juist altijd heel bewust plaats gemaakt voor het verdriet dat gepaard gaat met het afscheid dat eraan zit te komen. Ik had een enorm hechte band met mijn oma en nadat ik in 2019 ben geemigreerd, wisten we beiden heel goed dat iedere keer dat ik op bezoek kwam (1x per jaar) de laatste keer kon zijn. We konden daar grapjes over maken en waren zo comfortabel met gesprekken over haar naderende dood, ook al stond ze nog volop in het leven en woonde ze nog zelfstandig.
Begin 2025 ging ze ineens vlot achteruit en gaf ze ook aan dat het voor haar niet meer zo hoefde. Ze hield zich vast aan het feit dat ik op bezoek kwam en we als familie met elkaar haar 90e verjaardag gingen vieren. Twee weken later belde mijn moeder dat oma aan had gegeven er wel klaar mee te zijn. Ik heb haar die avond gebeld, we hebben een prachtig gesprek gehad en twee dagen later is ze vredig overleden, in haar eigen huisje. Ik was gelukkig vlot in NL met mijn man en heb veel kunnen helpen met het voorbereiden van de uitvaart, iets wat belangrijk voor mijn verwerking was.
Het gemis is enorm, maar bovenal een enorme dankbaarheid dat ze zo lang zo'n belangrijk deel van mijn leven is geweest. Ik heb veel familieleden op jonge leeftijd verloren aan kanker (in hun 40er en 50er jaren) en dat verdriet is zo anders, zo oneerlijk om mijn grootouders hun kinderen weg te moeten zien brengen. Deze rouw is anders, dit is hoe het hoort. En niet iedereen heeft zo'n speciale band met een opa of oma en een "nou, maar ze had ook wel een mooie leeftijd" kan dan heel bot voelen, terwijl het vaak gewoon onbegrip is.
Ik zou zeggen, geef jezelf de ruimte om nu al te rouwen. Het is intens verdrietig om iemand zo achteruit te zien gaan, en dat is op zichzelf al iets om te verwerken nog voor haar werkelijke dood
Begin 2025 ging ze ineens vlot achteruit en gaf ze ook aan dat het voor haar niet meer zo hoefde. Ze hield zich vast aan het feit dat ik op bezoek kwam en we als familie met elkaar haar 90e verjaardag gingen vieren. Twee weken later belde mijn moeder dat oma aan had gegeven er wel klaar mee te zijn. Ik heb haar die avond gebeld, we hebben een prachtig gesprek gehad en twee dagen later is ze vredig overleden, in haar eigen huisje. Ik was gelukkig vlot in NL met mijn man en heb veel kunnen helpen met het voorbereiden van de uitvaart, iets wat belangrijk voor mijn verwerking was.
Het gemis is enorm, maar bovenal een enorme dankbaarheid dat ze zo lang zo'n belangrijk deel van mijn leven is geweest. Ik heb veel familieleden op jonge leeftijd verloren aan kanker (in hun 40er en 50er jaren) en dat verdriet is zo anders, zo oneerlijk om mijn grootouders hun kinderen weg te moeten zien brengen. Deze rouw is anders, dit is hoe het hoort. En niet iedereen heeft zo'n speciale band met een opa of oma en een "nou, maar ze had ook wel een mooie leeftijd" kan dan heel bot voelen, terwijl het vaak gewoon onbegrip is.
Ik zou zeggen, geef jezelf de ruimte om nu al te rouwen. Het is intens verdrietig om iemand zo achteruit te zien gaan, en dat is op zichzelf al iets om te verwerken nog voor haar werkelijke dood
woensdag 15 april 2026 om 05:59
Heel verdrietig dat je oma zo moet aftakelen en ik kan me voorstellen dat het lastig is haar zo te zien. En tegelijkertijd hang jij duidelijk erg aan je herinneringen aan oma en opa en wilt geen afscheid nemen van een situatie waar jij gelukkig was. Maar je kunt het leven niet stilzetten en die oude situatie komt sowieso niet meer terug. Misschien kun je proberen je te richten op wat goed is voor oma zelf. Is dat nog ouder worden en voor de tv hangen? Ik denk dat je ouders en ooms en tantes ook uit liefde voor oma wensen dat dat niet hoeft.
Je herinneringen zijn gelukkig niet alleen gebonden aan een levend persoon. Ook als oma overlijdt, dan heb je nog zoveel herinneringen om warm te koesteren samen met je ouders en ooms en tantes. En natuurlijk mag verdriet er zijn, ook nu al.
Je herinneringen zijn gelukkig niet alleen gebonden aan een levend persoon. Ook als oma overlijdt, dan heb je nog zoveel herinneringen om warm te koesteren samen met je ouders en ooms en tantes. En natuurlijk mag verdriet er zijn, ook nu al.
woensdag 15 april 2026 om 06:24
woensdag 15 april 2026 om 06:39
Rouwen om iemand die nog in leven is, wordt levend verlies genoemd. Manu Keirse heeft daar veel over geschreven.
Het is ook heel verdrietig om je oma zo te zien en daar mag je verdriet om hebben. Verdriet omdat je dit haar niet gunt, verdriet omdat je voelt dat de periode met oma in je leven naar een eind toe gaat.
Ik heb het ook ervaren bij mijn oma's. De opluchting over hun overlijden (voor één was het leven inmiddels heel zwaar, heeft veel geleden) stond naast het verdriet. Ratio vs emotie. Inmiddels staan de herinneringen aan de goede tijd voorop, met de dankbaarheid dat mijn dochters hun overgrootmoeders nog bewust hebben leren kennen (en het genieten dat mijn oma's daardoor deden) en denk ik nauwelijks meer aan (de manier van) de allerlaatste levensfase.
Het is ook heel verdrietig om je oma zo te zien en daar mag je verdriet om hebben. Verdriet omdat je dit haar niet gunt, verdriet omdat je voelt dat de periode met oma in je leven naar een eind toe gaat.
Ik heb het ook ervaren bij mijn oma's. De opluchting over hun overlijden (voor één was het leven inmiddels heel zwaar, heeft veel geleden) stond naast het verdriet. Ratio vs emotie. Inmiddels staan de herinneringen aan de goede tijd voorop, met de dankbaarheid dat mijn dochters hun overgrootmoeders nog bewust hebben leren kennen (en het genieten dat mijn oma's daardoor deden) en denk ik nauwelijks meer aan (de manier van) de allerlaatste levensfase.
woensdag 15 april 2026 om 07:37
Of het is enkel sociale onhandigheid. Of ze hebben zelf al te veel verlies meegemaakt en proberen zich staande te houden. Kan allemaal.Lila-Linda schreef: ↑15-04-2026 06:24En trek je niks aan van dat geneuzel over dat het een mooie leeftijd is enzo. Lekker dwars doorheen huilen. Sommige mensen hebben een flinke emotionele armoede
woensdag 15 april 2026 om 09:53
Heb dezelfde reacties meegemaakt bij een collega jaren terug wiens nonkel overleden was.
De bazen vonden het naar eigen zeggen "goh, nog redelijk normaal, want die mens had toch al een zekere leeftijd bereikt, héé??".
Dat collega desondanks een hele dag zat te huilen achter haar bureau, dat zou hun worst gewezen hebben.
Dus blij hier dat ik nu hoofdzakelijk als zelfstandige kan werken en niet meer moet verantwoorden bij veel te nieuwsgierig anderen.
Maar terug to the point: het moment dat ik bericht krijg "dat oma er niet meer is....", dan b.r.e.e.k. ik.
Nu zou het misschién wat ridicuul kunnen lijken. Maar binnen dit en een jaar...Ik weet het niet.
Wat is het beste dat ik kan doen voor haar / haar comfort om haar toch hopelijk nog een paar mooie dagen te bezorgen
De bazen vonden het naar eigen zeggen "goh, nog redelijk normaal, want die mens had toch al een zekere leeftijd bereikt, héé??".
Dat collega desondanks een hele dag zat te huilen achter haar bureau, dat zou hun worst gewezen hebben.
Dus blij hier dat ik nu hoofdzakelijk als zelfstandige kan werken en niet meer moet verantwoorden bij veel te nieuwsgierig anderen.
Maar terug to the point: het moment dat ik bericht krijg "dat oma er niet meer is....", dan b.r.e.e.k. ik.
Nu zou het misschién wat ridicuul kunnen lijken. Maar binnen dit en een jaar...Ik weet het niet.
Wat is het beste dat ik kan doen voor haar / haar comfort om haar toch hopelijk nog een paar mooie dagen te bezorgen
woensdag 15 april 2026 om 10:26
Ik begrijp je verdriet..het blijft een geliefde. Echter ben ik ook van het soort: het leven is eindig en dat is mooi. Ik heb zelf te jong een ouder verloren dus dan is 94 prachtig. Hoeft jouw verdriet niet minder te maken maar ik zou er wel sneller overheen stappen als collega, vriendin of welke rol dan ook.
Is het je moeder van begin 40 dan zou het langer bij me blijven.
Is het je moeder van begin 40 dan zou het langer bij me blijven.
woensdag 15 april 2026 om 10:33
Ik begrijp je worsteling en verdriet nu. Je beseft wat er gaande is , aanstaande is en wat je oma voor je betekent. Dat is alleen maar mooi.
Dit bewustzijn maakt dat je nu nog meer kunt beseffen wat er is. Bewust afscheid nemen maakt de rouwperiode straks als ze overleden is iets lichter. Maar er zal zeker veel verdriet zijn. Dat hoort bij het leven. Het is een teken dat je liefde kunt voelen en ervaren. Kijk eens met wie je deze ervaringen wèl kunt delen. Familie? En ga dan het gesprek aan over wat ze voor je betekent, wat dit betekent in jouw leven etc. Haal mooie herinneringen op. Ja, nu al.
Sterkte, maar dit kan jij hoor!
Dit bewustzijn maakt dat je nu nog meer kunt beseffen wat er is. Bewust afscheid nemen maakt de rouwperiode straks als ze overleden is iets lichter. Maar er zal zeker veel verdriet zijn. Dat hoort bij het leven. Het is een teken dat je liefde kunt voelen en ervaren. Kijk eens met wie je deze ervaringen wèl kunt delen. Familie? En ga dan het gesprek aan over wat ze voor je betekent, wat dit betekent in jouw leven etc. Haal mooie herinneringen op. Ja, nu al.
Sterkte, maar dit kan jij hoor!
woensdag 15 april 2026 om 10:34
Herkenbaar...ik was ook "blij" dat het voorbij was.Taskmaster schreef: ↑15-04-2026 10:28Mijn vader had dementie en ik heb stukken harder om hem gerouwd toen hij nog leefde, dan toen hij eenmaal overleden was.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik de dood mooi vind na een voltooid leven. Op een gegeven moment is het klaar en ga je over naar rust
. Als ik denk aan het ziekteproces van mijn ouder of mijn lieve vriendin met uitgezaaide borstkanker en jonge kinderen dan heb ik er een hele andere kijk op. Dan kan de dood rust geven, maar dan wel 40 jaar te vroeg.
woensdag 15 april 2026 om 10:41
Weet je, breken op dat moment mag gewoon. Niemand die verwacht dat je geen traan laat om je oma. Je gaat door een rouwproces en dat kent nu eenmaal verschillende fases.
Wel is het van belang om voor ogen te houden dat jouw leven niet ook stopt. Je hebt verantwoordelijkheden en zult dus je werk moeten doen (daar word je tenslotte voor betaald), de hond moet worden uitgelaten of de kinderen moeten naar school en zo. Dus na de eerste diepe rouw is het van belang een functionele manier te vinden om naast het verdriet ook het gewone leven door te laten gaan.
Dit kun je kil vinden overkomen, maar de dood hoort nu eenmaal bij het leven.
Wel is het van belang om voor ogen te houden dat jouw leven niet ook stopt. Je hebt verantwoordelijkheden en zult dus je werk moeten doen (daar word je tenslotte voor betaald), de hond moet worden uitgelaten of de kinderen moeten naar school en zo. Dus na de eerste diepe rouw is het van belang een functionele manier te vinden om naast het verdriet ook het gewone leven door te laten gaan.
Dit kun je kil vinden overkomen, maar de dood hoort nu eenmaal bij het leven.
laiskuri wijzigde dit bericht op 15-04-2026 11:08
0.31% gewijzigd
woensdag 15 april 2026 om 10:42
natuurlijk kun je rouwen om iemand die nog leeft. ook als ze 110 zijn.
mijn schoonmoeder had ALS. na diagnose nog 5 jaar. een hel was het voor haar en wij gingen van kinderen naar zorgverleners.
toen ze overleed hebben we er echt last van gehad dan het verdriet kleiner was dan het gevoel van opluchting dat ze nu geen last meer had van de hel die ALS heet. dat moest echt een plek krijgen dat je "blij" kunt zijn met iemands dood. dat is zó'n verwerpelijke gedachte, maar achteraf een hele logische.
al dat verdriet/die rouw hadden we voor een groot deel al tijdens haar leven gehad.
mijn schoonmoeder had ALS. na diagnose nog 5 jaar. een hel was het voor haar en wij gingen van kinderen naar zorgverleners.
toen ze overleed hebben we er echt last van gehad dan het verdriet kleiner was dan het gevoel van opluchting dat ze nu geen last meer had van de hel die ALS heet. dat moest echt een plek krijgen dat je "blij" kunt zijn met iemands dood. dat is zó'n verwerpelijke gedachte, maar achteraf een hele logische.
al dat verdriet/die rouw hadden we voor een groot deel al tijdens haar leven gehad.
woensdag 15 april 2026 om 16:05
Je mag helemaal kapot zijn als je grootmoeder overlijdt. Je mag zelfs besluiten om kapot te blijven daarna. Het is jouw leven. Ik denk zelf wel dat de persoon die overleden is jou waarschijnlijk een mooi, vol, lang leven toewenst en dat kapot blijven voor mij daarbij dan niet de beste invulling van dat leven zou zijn. Maar als jij heel verdrietig bent als je grootmoeder overlijdt, dan is dat zo. Anderen begrijpen dat wellicht niet en dat hoeft ook niet. Qua werk, daar hoef je niet alles te delen. Begrip hiervoor zou ik niet bij iedereen proberen te krijgen, want hier is iedereen verschillend in. Als jouw verdriet oprecht is dan heb je die goedkeuring helemaal niet nodig, toch?
woensdag 15 april 2026 om 16:35
woensdag 15 april 2026 om 16:43
Gooi die tv uit !
Ga lekker met haar wandelen, of op haar kamer naar muziek luisteren ( of zing zelf met haar wat ze vroeger voor jou zong ) , praat tegen haar ( een foto album er bij ) , lees de krant voor of iets anders wat haar vroeger boeide, masseer haar handen, vijl en lak haar nagels. Borstel haar haar.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
woensdag 15 april 2026 om 17:09
Je weet niet wat er achter de voordeur gebeurt. Je kunt de hele dag rationeel zijn en knappen als je thuis komt
.
woensdag 15 april 2026 om 18:26
Natuurlijk kan en mag je verdriet hebben en rouwen om iemand als diegene nog leeft.
En ook tegen de tijd dat je grootmoeder daadwerkelijk is overleden.
Je sluit iets af, je neemt afscheid van iets en iemand die nooit meer terug zal komen en dat roept verdriet op.
Maar ondanks dat snap ik wel de opmerking dat ze een mooie leeftijd heeft/had gehaald en zo te horen is haar lijf en geest er ook gewoonweg aan toe.
Ikzelf maak dat soort opmerkingen eigenlijk niet maar ik denk het wel. Toen hij 27 was overleed mijn man, toen hij 35 was is mijn vader overleden en mijn moeder op haar 46ste. Eerlijk? bij iedereen rond of boven de 70 denk ik al snel: zozo goed gedaan. Nogmaals ik zeg dat niet maar ik ervaar het wel zo.
Dus mocht iemand die opmerking maken dan kan het ook zijn uit verdriet of logische onvrede over iemand eigen rouw ervaringen.
Bovendien is het erg menselijk om iemand een lichtpuntje te willen geven hoe onhandig ook (tegen mij werd bij het overlijden van mijn man meermaals gezegd: gelukkig ben je nog jong en hadden jullie geen kinderen. Extra pijnlijk omdat we al lang bezig waren met zwanger worden) het is geen botheid van mensen maar een manier om je leed wat te verzachten hoe onhandig soms ook.
En ook tegen de tijd dat je grootmoeder daadwerkelijk is overleden.
Je sluit iets af, je neemt afscheid van iets en iemand die nooit meer terug zal komen en dat roept verdriet op.
Maar ondanks dat snap ik wel de opmerking dat ze een mooie leeftijd heeft/had gehaald en zo te horen is haar lijf en geest er ook gewoonweg aan toe.
Ikzelf maak dat soort opmerkingen eigenlijk niet maar ik denk het wel. Toen hij 27 was overleed mijn man, toen hij 35 was is mijn vader overleden en mijn moeder op haar 46ste. Eerlijk? bij iedereen rond of boven de 70 denk ik al snel: zozo goed gedaan. Nogmaals ik zeg dat niet maar ik ervaar het wel zo.
Dus mocht iemand die opmerking maken dan kan het ook zijn uit verdriet of logische onvrede over iemand eigen rouw ervaringen.
Bovendien is het erg menselijk om iemand een lichtpuntje te willen geven hoe onhandig ook (tegen mij werd bij het overlijden van mijn man meermaals gezegd: gelukkig ben je nog jong en hadden jullie geen kinderen. Extra pijnlijk omdat we al lang bezig waren met zwanger worden) het is geen botheid van mensen maar een manier om je leed wat te verzachten hoe onhandig soms ook.
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
woensdag 15 april 2026 om 18:28
Ja ik ook om mijn vader, gruwelijk hoe hij was, zo boos.Taskmaster schreef: ↑15-04-2026 10:28Mijn vader had dementie en ik heb stukken harder om hem gerouwd toen hij nog leefde, dan toen hij eenmaal overleden was.
En nu mijn moeder. Ik hoop elke dag op bericht dat haar hart er eindelijk mee is gestopt.
Alles gaat voorbij
woensdag 15 april 2026 om 19:39
Maar het is ook heel lastig allemaal. Mijn oma was altijd heel zelfstandig, veel vrienden, actief voor verenigingen in het dorp. Wilde als ze op bezoek kwam nooit thuis gebracht worden want er reed toch een bus? Maar toen viel ze een keer bij het uitstappen, schouder gebroken, nooit goed genezen en toen ging het ineens heel hard. Eerst kleiner wonen wat eigenlijk ook al snel niet meer ging wegens dementie. Toen ook naar een woonzorgcentrum waar ze uiteindelijk op de verpleegafdeling eindigde in bed. In het begin kwam ik er nog regelmatig maar na een tijdje herkende ze ons niet meer en toen vond ik het toch lastig worden. Toen ze er kwam wonen kwam ze daar een oude schoolvriendin tegen van de basisschool maar toen die ook weg viel werd oma depressief en wilde graag dood, naar haar moeder etc. Uiteindelijk kwam ik er dus niet zo heel vaak meer want ik kon het gewoon niet aanzien, de aftakeling, dat verdriet. Ik voelde me zo klote dat ik mijn maatje kwijt was. Oma en ik waren echt 2 handen op een buik wat dat betreft.
Toen ze overleed was ik blij voor haar dat ze eindelijk naar haar moeder was wat ze zo graag wilde maar voelde me ook klote dat ik niet vaker was gegaan toen het nog kon. Heb het toen wel mooi af kunnen sluiten door nog iets te zeggen in de kerk bij de begrafenis. Heb tijdens haar lijdensweg ook vaker gehuild dan toen ze uiteindelijk was overleden. Je voelt je dan zo machteloos, je wilt helpen maar dat kan niet.
Toen ze overleed was ik blij voor haar dat ze eindelijk naar haar moeder was wat ze zo graag wilde maar voelde me ook klote dat ik niet vaker was gegaan toen het nog kon. Heb het toen wel mooi af kunnen sluiten door nog iets te zeggen in de kerk bij de begrafenis. Heb tijdens haar lijdensweg ook vaker gehuild dan toen ze uiteindelijk was overleden. Je voelt je dan zo machteloos, je wilt helpen maar dat kan niet.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
