Kinderen
alle pijlers
Jongetje loopt steeds aan...
zaterdag 9 mei 2026 om 22:18
Mijn zoontje van 8 heeft een klasgenoot die hier in de buurt woont. Ik noem hem even B. Hij is veel op straat te vinden, zijn ouders zijn dan aan het werk of 'druk'. Hij heeft een GPS horloge waarmee zij kunnen zien waar hij is en waarmee ze bellen.
Ik zie hem regelmatig lopen, soms met zijn ziel onder zijn arm. Komt hier ook regelmatig aanlopen en wil dan spelen. Zoon heeft hier soms zin in, soms niet. En soms komt het niet uit. Sneu om hem dan teleurgesteld te zien. Ook vindt mijn zoon het lastig als hij zelf wel met B. wil spelen als die aan komt lopen, maar dit van mij niet mag omdat we bijv. andere plannen hebben. Dan heb ik weer even mijn handen vol aan hem om hem uit die groef te krijgen (dit gedrag van mijn eigen kind speelt breder, maar dan is het wel even balen als de rustige vibe wordt verstoord zeg maar).
Mijn hart gaat wel een beetje uit naar deze knul, hij wordt voor mijn gevoel een beetje de straat op gestuurd van 'ga maar spelen' en loopt dan met zichzelf te leuren. Bij ons maar ook bij anderen. Sneu. Tegelijkertijd trek ik hem hier niet al te vaak over de vloer. Hij is niet mijn bloedgroep. Best brutaal, nodigt zichzelf uit voor het eten en vraagt om snoep. In zijn gezelschap vind ik mijn kind ook niet altijd even leuk (dat ligt ook aan mijn kind natuurlijk). Mijn man vindt hem ronduit irritant.
Ik vind het zelf fijner om gewoon iets af te spreken om te spelen, afgezien van 1 of 2 beste vriendjes die veel bij elkaar binnenlopen. Maar die kan ik goed hebben daar is het spelen ook wederkerig. Bij B. lijkt bij hem thuis spelen lijkt nooit een optie.
Ik ken de ouders van B. verder eigenlijk niet, alleen van gezicht, hij zit nog niet zo heel lang in de klas.
Nu was er laatst een situatie waarbij ik net boodschappen wilde gaan doen, toen B. weer in de tuin stond... Zoon wilde niet meer mee boodschappen doen, maar wilde met B. buiten spelen. Zoon blijft nog niet alleen thuis en dat lijkt me in gezelschap van B al helemaal geen goed idee. Samen over straat zwerven vind ik ook niks. B heeft dat horloge, maar ik weet dan niet waar kind uithangt... B zei dat ze misschien wel samen bij zijn buren konden spelen. Maar die ken ik zelf niet, en dat was een misschien. Kortom, ik was niet akkoord en B sjokte teleurgesteld weer de tuin uit en mijn eigen zoon ging met een gezicht als een oorwurm mee boodschappen doen...
Ik vind het maar lastig allemaal. Mijn man wil hem zeggen dat hij voortaan zijn ouders moet laten appen als hij wil spelen. Ik vind dat toch een beetje hardvochtig... Hoe zouden jullie hiermee dealen?
Ik zie hem regelmatig lopen, soms met zijn ziel onder zijn arm. Komt hier ook regelmatig aanlopen en wil dan spelen. Zoon heeft hier soms zin in, soms niet. En soms komt het niet uit. Sneu om hem dan teleurgesteld te zien. Ook vindt mijn zoon het lastig als hij zelf wel met B. wil spelen als die aan komt lopen, maar dit van mij niet mag omdat we bijv. andere plannen hebben. Dan heb ik weer even mijn handen vol aan hem om hem uit die groef te krijgen (dit gedrag van mijn eigen kind speelt breder, maar dan is het wel even balen als de rustige vibe wordt verstoord zeg maar).
Mijn hart gaat wel een beetje uit naar deze knul, hij wordt voor mijn gevoel een beetje de straat op gestuurd van 'ga maar spelen' en loopt dan met zichzelf te leuren. Bij ons maar ook bij anderen. Sneu. Tegelijkertijd trek ik hem hier niet al te vaak over de vloer. Hij is niet mijn bloedgroep. Best brutaal, nodigt zichzelf uit voor het eten en vraagt om snoep. In zijn gezelschap vind ik mijn kind ook niet altijd even leuk (dat ligt ook aan mijn kind natuurlijk). Mijn man vindt hem ronduit irritant.
Ik vind het zelf fijner om gewoon iets af te spreken om te spelen, afgezien van 1 of 2 beste vriendjes die veel bij elkaar binnenlopen. Maar die kan ik goed hebben daar is het spelen ook wederkerig. Bij B. lijkt bij hem thuis spelen lijkt nooit een optie.
Ik ken de ouders van B. verder eigenlijk niet, alleen van gezicht, hij zit nog niet zo heel lang in de klas.
Nu was er laatst een situatie waarbij ik net boodschappen wilde gaan doen, toen B. weer in de tuin stond... Zoon wilde niet meer mee boodschappen doen, maar wilde met B. buiten spelen. Zoon blijft nog niet alleen thuis en dat lijkt me in gezelschap van B al helemaal geen goed idee. Samen over straat zwerven vind ik ook niks. B heeft dat horloge, maar ik weet dan niet waar kind uithangt... B zei dat ze misschien wel samen bij zijn buren konden spelen. Maar die ken ik zelf niet, en dat was een misschien. Kortom, ik was niet akkoord en B sjokte teleurgesteld weer de tuin uit en mijn eigen zoon ging met een gezicht als een oorwurm mee boodschappen doen...
Ik vind het maar lastig allemaal. Mijn man wil hem zeggen dat hij voortaan zijn ouders moet laten appen als hij wil spelen. Ik vind dat toch een beetje hardvochtig... Hoe zouden jullie hiermee dealen?
zondag 10 mei 2026 om 00:11
Oh ik heb zelf zo'n buiten dwaler thuis, inclusief horloge.
Hier loopt iedereen de hele dag bij elkaar in en uit.
Ik denk dat je het groter maakt dan het is. Nee is nee, soms kan het wel, soms niet. Soms heeft de een geen zin, soms de ander niet.
En op deze leeftijd begin je met een beetje loslaten, ik vind dat ze dan gewoon lekker buiten moeten kunnen spelen ipv speelafspraakjes maken.
Soms heeft zoon ook geen zin als er hier weer aan de deur staan en dan is het nee vandaag niet, of misschien later.
En andersom heb ik ook de moeder van een desbetreffend vriendje geappt van de week, toen ze daar voor de zoveelste keer binnen zaten te gamen dat ze hem gerust de deur uit mocht zetten als ze er geen zin in hadden.
Maar ik ga een beetje off-topic.
Wel sneu voor dat jochie als hij daadwerkelijk niet thuis mag zijn. Wie zegt dat spelen bij hem geen optie is? Hier speelt zoon ook liever bij vriendjes, want daar mogen ze meer gamen;) betekend niet dat ze hier niet welkom zijn hoor.
Wellicht is kennismaken met zijn ouders een optie? Eens een keertje meelopen en daar aanbellen van goh, ze spelen heel vaak samen. Doet vaak goed. Dan kun je altijd nog beslissen wat je er mee wil.
Hier loopt iedereen de hele dag bij elkaar in en uit.
Ik denk dat je het groter maakt dan het is. Nee is nee, soms kan het wel, soms niet. Soms heeft de een geen zin, soms de ander niet.
En op deze leeftijd begin je met een beetje loslaten, ik vind dat ze dan gewoon lekker buiten moeten kunnen spelen ipv speelafspraakjes maken.
Soms heeft zoon ook geen zin als er hier weer aan de deur staan en dan is het nee vandaag niet, of misschien later.
En andersom heb ik ook de moeder van een desbetreffend vriendje geappt van de week, toen ze daar voor de zoveelste keer binnen zaten te gamen dat ze hem gerust de deur uit mocht zetten als ze er geen zin in hadden.
Maar ik ga een beetje off-topic.
Wel sneu voor dat jochie als hij daadwerkelijk niet thuis mag zijn. Wie zegt dat spelen bij hem geen optie is? Hier speelt zoon ook liever bij vriendjes, want daar mogen ze meer gamen;) betekend niet dat ze hier niet welkom zijn hoor.
Wellicht is kennismaken met zijn ouders een optie? Eens een keertje meelopen en daar aanbellen van goh, ze spelen heel vaak samen. Doet vaak goed. Dan kun je altijd nog beslissen wat je er mee wil.
zondag 10 mei 2026 om 05:39
Ik woon ook in zo’n buurt waar kinderen regelmatig aan komen waaien. Ik stel ook wel grenzen aan het bij ons binnen spelen, want voor je het weet zitten ze met vier binnen en dat vind ik op veel vlakken vrij intensief 
dus dat mag soms wel maar vaak ook niet. Ik vertel vooraf (in weekends en woensdag/ vrijdag middagen) aan kinderen wat we gaan doen vandaag en wanneer er wel en niet met anderen gespeeld kan worden, en waar (buiten of binnen). Ook wat betreft het zichzelf uitnodigen voor eten en snoep: hier in de buurt ook zo een maar heb wel geleerd dat je daar moet leren jezelf soms ongastvrij te voelen. “Boterhammen eten doe je lekker thuis vandaag.” (Allemaal leuk en aardig, maar anders wordt het idd steeds gekker).
Ik vind het voor de kinderen zelf heerlijk dat ze gewoon lekker op zoek kunnen gaan naar hun vriendjes zonder vooraf geplande afspraken. Ik vind dat voorstel van je man dus ook best stom eigenlijk. Denk dat het voor beide kinderen duidelijk moet zijn dat het risico van gewoon komen aanwaaien is dat het soms/vaak ook niet kan. Maar dat zal “B” op wel meer plekken ondervinden toch?
dus dat mag soms wel maar vaak ook niet. Ik vertel vooraf (in weekends en woensdag/ vrijdag middagen) aan kinderen wat we gaan doen vandaag en wanneer er wel en niet met anderen gespeeld kan worden, en waar (buiten of binnen). Ook wat betreft het zichzelf uitnodigen voor eten en snoep: hier in de buurt ook zo een maar heb wel geleerd dat je daar moet leren jezelf soms ongastvrij te voelen. “Boterhammen eten doe je lekker thuis vandaag.” (Allemaal leuk en aardig, maar anders wordt het idd steeds gekker).Ik vind het voor de kinderen zelf heerlijk dat ze gewoon lekker op zoek kunnen gaan naar hun vriendjes zonder vooraf geplande afspraken. Ik vind dat voorstel van je man dus ook best stom eigenlijk. Denk dat het voor beide kinderen duidelijk moet zijn dat het risico van gewoon komen aanwaaien is dat het soms/vaak ook niet kan. Maar dat zal “B” op wel meer plekken ondervinden toch?
zondag 10 mei 2026 om 07:27
Dat is alleen maar gezellig, maar dat is een andere situatie dan bij TO. Wij hadden vroeger ook kinderen in de straat die na het ontbijt de straat op gestuurd werden omdat hun moeder graag haar rust had. Ze kwamen dan altijd regelrecht naar ons.
Ik kan er zowat een boek over schrijven, maar achteraf heb ik spijt dat ik niet meer een grens heb getrokken.
Ik heb deze kinderen ook erg vaak mee op sleeptouw genomen als ik met mijn kinderen ergens heen ging. Meerdere mensen uit de straat dachten dat het onze kinderen waren, zo vaak waren ze bij ons.
zondag 10 mei 2026 om 07:33
Team man. Hij is in jouw corner nota bene. Dat kind is irritant. Bescherm jezelf. Niks geks aan speelafspaken op afspraak hoor. Verder zou ik dus consequent melden dat je niet houdt van verassing bezoekjes en dan ook echt elke keer nee gaan zeggen, zelfs als zoon wel wil en kan. Dat ze maar allebei leren dat het ook voor jou een beetje leuk moet blijven.
zondag 10 mei 2026 om 08:24
Heel herkenbaar van meer dan 20 jaar terug. Het kind was steeds bij oma en werd met een zak chips de straat op gestuurd want die wist niet wat ze ermee moest aanvangen en zo kwam dat kleintje altijd bij ons aanwaaien. Had de indruk dat ze meer voor mij kwam dan voor mijn kind. Vroeg dan bij ons om 'echt' eten, een beetje aandacht... Ik ben met die oma gaan praten. Zo kwam er meer begrip voor de situatie aan beide kanten. Kan gewoon hoor en is helemaal niet hardvochtig.
zondag 10 mei 2026 om 08:31
zondag 10 mei 2026 om 09:11
Het klinkt een beetje alsof het probleem vooral is dat dat kind in jouw irritatiezone zit en je liever niet wil dat jouw kind met hem speelt, omdat hij daar in jouw ogen anders/irritant gedrag door gaat vertonen.
Wie jij over de vloer wil hebben bepaal jij natuurlijk zelf, maar ik zou er niet al teveel problemen van maken met wie jouw kind buiten gaat spelen. Als het gewoon een moment is dat hij buiten is. Hier bellen ook vaak vriendjes en buurkinderen aan, maar mijn zoon is een echte buiten-speler (óf binnen-gamer) en als hij samen met iemand of een groepje wil spelen dan gaan ze meestal sowieso naar buiten. Tenzij iemand direct uit school is meegekomen, dan gamen ze samen.
Wie jij over de vloer wil hebben bepaal jij natuurlijk zelf, maar ik zou er niet al teveel problemen van maken met wie jouw kind buiten gaat spelen. Als het gewoon een moment is dat hij buiten is. Hier bellen ook vaak vriendjes en buurkinderen aan, maar mijn zoon is een echte buiten-speler (óf binnen-gamer) en als hij samen met iemand of een groepje wil spelen dan gaan ze meestal sowieso naar buiten. Tenzij iemand direct uit school is meegekomen, dan gamen ze samen.
zondag 10 mei 2026 om 09:13
Dit, en je kan prima tegen een kind zeggen dat hij bij jullie thuis niet om snoep moet vragen, omdat jij dat niet prettig vindt.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
zondag 10 mei 2026 om 09:15
Waarom zou hij niet buiten mogen spelen met hem als hij dat zelf wil. Ik snap best dat je dat kind geen 4 keer per week binnen wil hebben zitten, maar een 8 jarige kan prima buiten spelen. Daar zijn echt geen speelafspraken voor nodig.
Dan kun je beter helemaal resoluut tegen dat kind zeggen: ik wil je hier niet meer zien en je bent niet meer welkom. Ben je er gelijk voor altijd vanaf.
Belangrijkste vind ik: wat wil je zoon?
Ik had vroeger een moeder die mij bepaalde vriendinnetjes verbood. Guess what? We spraken met elkaar buiten en ze is al 30 jaar mijn beste vriendin. En ook nu kan mijn moeder haar nog steeds niet luchten. Prima, niet mijn probleem.
Dan kun je beter helemaal resoluut tegen dat kind zeggen: ik wil je hier niet meer zien en je bent niet meer welkom. Ben je er gelijk voor altijd vanaf.
Belangrijkste vind ik: wat wil je zoon?
Ik had vroeger een moeder die mij bepaalde vriendinnetjes verbood. Guess what? We spraken met elkaar buiten en ze is al 30 jaar mijn beste vriendin. En ook nu kan mijn moeder haar nog steeds niet luchten. Prima, niet mijn probleem.
zondag 10 mei 2026 om 09:35
Niet op alle plekken in Nederland kan een kind van 8 prima zonder speelafspraken buitenspelen hoor.
Mijn leerlingen zouden verzuipen en grote kans lopen platgereden te worden. Niet allemaal en niet allemaal tegelijk, maar dat risico is groots aanwezig. Gelukkig zien alle ouders dat in en spelen kinderen van 8 in deze wijk die nog niet goed kunnen zwemmen of zich aan veiligheidsgrenzen kunnen houden nog niet alleen buiten.
Mijn leerlingen zouden verzuipen en grote kans lopen platgereden te worden. Niet allemaal en niet allemaal tegelijk, maar dat risico is groots aanwezig. Gelukkig zien alle ouders dat in en spelen kinderen van 8 in deze wijk die nog niet goed kunnen zwemmen of zich aan veiligheidsgrenzen kunnen houden nog niet alleen buiten.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
zondag 10 mei 2026 om 09:41
zondag 10 mei 2026 om 09:57
Ligt eraan hoe ver weg de supermarkt is, maar in ons geval had B mogen meelopen naar de supermarkt. Die valt hier in het buitenspeelgebied van de kinderen.
Mijn zoon was echt helemaal niet zo, dus wij waren best vaak het ontvangende adres. Toen hij negen was weleens zes kinderen in ons huis terwijl wij allebei op werk waren. Kreeg ik een appje van een moeder: ze zitten nu met zijn zessen bij jullie, vind jij dat goed? Wij hadden een camera op de kast staan, dus die even aangezet en gekeken: zaten ze collectief met de Kapla te spelen...
Dit waren wel echt de leuke kinderen uit de klas. Er was ook 1 jongetje die steeds slechte ideeën had: zullen we de kat insmeren met je moeders dagcrème? Zullen we met onze kleren aan in bad? Zullen we deze bal via het open raam jouw kamer in schoppen? Mijn zoon vond gelukkig alleen dat laatste een goed idee, maar het was wel irritant om steeds Nee te moeten zeggen ... Gelukkig is dit nooit uitgelopen op een echte vriendschap en is hij maar twee keer komen spelen....
Mijn zoon was echt helemaal niet zo, dus wij waren best vaak het ontvangende adres. Toen hij negen was weleens zes kinderen in ons huis terwijl wij allebei op werk waren. Kreeg ik een appje van een moeder: ze zitten nu met zijn zessen bij jullie, vind jij dat goed? Wij hadden een camera op de kast staan, dus die even aangezet en gekeken: zaten ze collectief met de Kapla te spelen...
Dit waren wel echt de leuke kinderen uit de klas. Er was ook 1 jongetje die steeds slechte ideeën had: zullen we de kat insmeren met je moeders dagcrème? Zullen we met onze kleren aan in bad? Zullen we deze bal via het open raam jouw kamer in schoppen? Mijn zoon vond gelukkig alleen dat laatste een goed idee, maar het was wel irritant om steeds Nee te moeten zeggen ... Gelukkig is dit nooit uitgelopen op een echte vriendschap en is hij maar twee keer komen spelen....
zondag 10 mei 2026 om 12:37
Ik denk dat je moet kijken naar nieuwe duidelijke afspraken met je eigen zoon over wanneer en buiten/binnen gespeeld mag worden met vriendjes en wanneer niet. Hoe duidelijker hoe beter en liefst elke week hetzelfde en ergens visueel.
De problemen van dat jongetje hoef je verder niet op te lossen. Als het niet mag dan niet. Als jou zoon dat weet van tevoren los je al veel op.
Buiten laten spelen terwijl je zelf niet thuis bent zou ik ook niet doen. Maar misschien kun je de boodschappen wel anders plannen zodat het op een moment valt dat er minder buiten wordt gespeeld?
De problemen van dat jongetje hoef je verder niet op te lossen. Als het niet mag dan niet. Als jou zoon dat weet van tevoren los je al veel op.
Buiten laten spelen terwijl je zelf niet thuis bent zou ik ook niet doen. Maar misschien kun je de boodschappen wel anders plannen zodat het op een moment valt dat er minder buiten wordt gespeeld?
Het is zoals het is
zondag 10 mei 2026 om 13:15
Destijds hetzelfde systeem gebruikt als dat mijn ouders gebruikten: naast de voordeur in de bloempot een vlaggetje= beschikbaar voor spelen. Geen vlaggetje= niet beschikbaar. Anders kon man tijdens thuiswerken op woensdagmiddag achttien keer naar de voordeur lopen.
Buurjongetje kon gewoon achterom lopen (poortjes tussen de achtertuinen), als hij de hond hoorde blaffen dan wist hij dat we er niet waren. En zoon kon ook zo zien of de buren er wel of niet waren (labrador in de tuin=thuis, labrador in de serre=buren even weg).
We hebben wel een tijdje een jongetje in de wijk gehad die dat vlaggetje gewoon negeerde en voor iedere scheet aanbelde. Soms wel vier keer per uur. Voor de wc, voor snoep, voor spelen met de hond, voor speelgoed lenen, etc. Daar werd ik wel echt kriegel van. Na drie keer gezegd te hebben dat het voor die dag klaar was heb ik de bel uitgezet. En keren daarop gewoon herhaald totdat het kwartje viel. Mogen mensen allemaal heel zielig vinden maar ik heb echt geen zin om op zaterdagmiddag tig keer naar die voordeur te moeten lopen met steeds een hond die aanslaat op de deurbel.
Buurjongetje kon gewoon achterom lopen (poortjes tussen de achtertuinen), als hij de hond hoorde blaffen dan wist hij dat we er niet waren. En zoon kon ook zo zien of de buren er wel of niet waren (labrador in de tuin=thuis, labrador in de serre=buren even weg).
We hebben wel een tijdje een jongetje in de wijk gehad die dat vlaggetje gewoon negeerde en voor iedere scheet aanbelde. Soms wel vier keer per uur. Voor de wc, voor snoep, voor spelen met de hond, voor speelgoed lenen, etc. Daar werd ik wel echt kriegel van. Na drie keer gezegd te hebben dat het voor die dag klaar was heb ik de bel uitgezet. En keren daarop gewoon herhaald totdat het kwartje viel. Mogen mensen allemaal heel zielig vinden maar ik heb echt geen zin om op zaterdagmiddag tig keer naar die voordeur te moeten lopen met steeds een hond die aanslaat op de deurbel.
Grant every woman the confidence of a mediocre middle aged white man
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
