Ingewikkeld

Mijn partner maakt een potje van zijn ouderschap. Dat klinkt veroordelend en heftig, maar ik vind het inmiddels echt heel moeilijk er maar bij te moeten blijven staan er ernaar te kijken. Zonder dat ik iets doe/ kan doen. Ik hoop dat jullie mij van tips/ feedback/ kritiek kunnen voorzien.

Even wat context om onze situatie wat te verduidelijken:

Ik ben zelf 35 jaar, heb een dochter van 7, co-ouderschap. Goed en harmonisch contact met mijn ex (5 jaar). We wonen twee straten van elkaar. Ik ben erg van regelmaat, structuur en overleg. Ex ook. Hij heeft inmiddels een leuke nieuwe partner die ook heel warm en betrokken is bij onze dochter. Inmiddels overleg ik zelfs vaker met haar dan met mijn ex. Onze dochter gaat dan ook lekker, ze is vrolijk, gezellig en blij, op beide adressen. Ze was nog jong toen wij uit elkaar gingen, dus eigenlijk weet zij niet beter dan dat ze twee fijne adressen heeft om te zijn. Als we moeten afwijken van de vaste structuur, wat gelukkig heel flexibel kan, doen we dat in goed overleg en met duidelijke afspraken over wie wat doet.

Sinds 2 jaar ben ik bij mijn huidige partner, hij is 42 en heeft twee dochters (9 en 15 jaar). Helaas heeft hij geen goed contact met zijn ex en er is na al die jaren (6 jaar scheiding) nog veel strijd onderling.
Omwille van onze kinderen hebben we besloten om niet te gaan samenwonen zolang zij nog thuiswonen. Dat komt eerlijk gezegd vooral van mijn kant omdat ik mijn dochter (en mezelf) niet wil blootstellen aan hun chaos en continue drama. We zien elkaar meestal op onze kinderloze momenten, en zo nu en dan doen we iets samen met de kinderen (sinds 6 maanden ongeveer). Onze kinderen hebben elkaar onderling eenmalig kort ontmoet. De relatie an sich is heel fijn, we delen een grote gemeenschappelijke passie (soort sport) en ondernemen veel. Toch merk ik dat deze situatie aan me vreet en vraag ik me af of ik dit kan blijven verdragen. Of dat ik het misschien veel te groot maak, zelf teveel hang aan aan rust en regelmaat en te hoge eisen stel. Daarom hier dit verhaal en hopende op wat eerlijke feedback.

Mijn partner heeft dus nog veel strijd met zijn ex, er is nauwelijks contact. Ook wil ze vooralsnog niet kennismaken met mij. Als ze wel met elkaar bellen is dat vooral schelden/ geruzie omdat er weer iets mis is gegaan.
Hun ouderschapsplan wordt van beide kanten niet bepaald serieus genomen. Dingen zoals vakanties, schoolzaken en basisopvoedafspraken worden niet overlegd. Met alle gevolgen van dien. Dubbelgeplande vakanties (waardoor bijv. vorig jaar hun gezinsvakantie twee dagen voor aanvang geannuleerd moest worden), niet gezamenlijk naar dingen van school gaan, last minute wijzigingen waardoor kinderen voor een dichte deur staan etc etc.
Wat me vooral zorgen baart is de hoeveelheid aan mental breakdowns (vooral van zijn dochters) en hevige scheldpartijen.

Continu ligt iedereen met elkaar in de clinch. Er zijn geen regels, geen afspraken. Soms zelfs dat er doordeweeks midden in de nacht nog gewisseld wordt van slaapplek omdat er dan ruzie is ontstaan op de ene plek en de kinderen acuut naar de andere ouder willen. Waar dan ook in meebewogen wordt incl vervoer en heftige woordenwisselingen bij de voordeur. Maar vervolgens bij mijn partner ook nog de frituurpan aangaat en het een gezellige boel wordt midden in de nacht. Met als gevolg: kinderen volledig uitgeput, hoofdpijn en weer een paar dagen niet naar school.

Hun oudste is inmiddels in therapie. Vanwege depressie/ paniekaanvallen. Mijn partner zegt daarbuiten te worden gehouden, dus hij heeft geen idee wat er speelt. Tegelijk doet hij ook geen enkele moeite daar wel betrokken in te zijn. Hij laat het gebeuren en zegt af te wachten tot dochter er zelf over wil beginnen. Ergens mooi, maar ik vind het ook wat laissez-fair. Daarnaast heb ik echt het idee dat deze hele situatie een grote rol speelt in haar vastlopen. En dat vind ik zo verdrietig voor haar.

Mijn partner kiest er bewust voor niet in gesprek te gaan met zijn ex over belangrijke zaken, volgens hem gooit dit alleen maar olie op het vuur en is zijn ex simpelweg niet voor rede vatbaar. Maar ondertussen is de situatie, met name voor de kinderen, zo onwijs toxisch geworden. Ze zijn om de haverklap “ziek”, blijft de jongste dit jaar zitten door het vele ziek/ afwezig zijn, zeggen ze over en weer hele nare en beschuldigende dingen.
Wat dan door mijn partner weer wordt opgelost met boze appjes (en vice versa) naar zijn ex en vervolgens shoppen en snacken met de meiden. Dan lijkt het even rustig en begint de hele riedel opnieuw. Andersom heb ik ook het idee dat ze bij hun moeder diezelfde nare dingen over hun vader vertellen. Want andersom gebeurt dit evengoed. Wat dan bij hem weer voor een inzinking en een woedebui zorgt. Ook richting de kinderen. Het lijkt wel of die twee ouders samen het grootste issue zijn en ze 0 bereidheid hebben het voor de kinderen anders te doen.

Zodra we dit soort dingen later bespreken haalt mijn partner zijn schouders op, maakt hij hun en zijn eigen gedrag kleiner. Terwijl ik me ondertussen echt zorgen maak om die meiden en om de situatie. Hij doet het dan af als (pre)puberen en negatieve beïnvloeding door zijn ex. Hij labelt mijn situatie met mijn ex en dochter als een utopie wat voor andere (“normale”) mensen gewoon geen haalbare kaart is.
Kortom, het ligt allemaal buiten hem. Wat kan/ moet ik doen? Moet ik uberhaupt iets doen? Ik weet heus: zijn gezin, niet mijn pakkie an. Maar toch…als partner/ mens/ moeder voelt dit niet oké.

S-Groot schreef: ↑

13-06-2026 12:09

Je moet niets. Het is een zeer verdrietige situatie voor die kinderen, maar als jij een relatie wil met deze man buiten alle kinderen om, dan mag dat. Hou dan wel voor ogen dat het alleen voor de leuke momenten is en niet een volwaardige relatie. Dat kan met deze man niet want je kunt niet op hem bouwen, dat laat hij heel duidelijk zien met zijn kinderlijke manier van omgaan met problemen (op een heel laag niveau communiceren, kop in het zand steken, geen zelfreflectie en geen verantwoording nemen). Je kind zou ik dus maar zeer beperkt aan deze man blootstellen.

Ik zou ook heel goed kunnen begrijpen dat je op de lange termijn ook geen 'voor-de-lol-relatie' met deze man vol kunt houden omdat zijn gedrag omtrent zijn kinderen je zo afstoot. Dat zou ik eerlijk gezegd zelf (ook) hebben.

Klote hè, als een afgebakend deel heel leuk is en de rest steeds meer gaat wringen.

Deze reactie komt hier wel even binnen. Inderdaad, het afgebakende stuk is fantastisch. Maar de rest is echt niet waar ik achter kan staan.

S-Groot schreef: ↑

13-06-2026 12:09

Je moet niets. Het is een zeer verdrietige situatie voor die kinderen, maar als jij een relatie wil met deze man buiten alle kinderen om, dan mag dat. Hou dan wel voor ogen dat het alleen voor de leuke momenten is en niet een volwaardige relatie. Dat kan met deze man niet want je kunt niet op hem bouwen, dat laat hij heel duidelijk zien met zijn kinderlijke manier van omgaan met problemen (op een heel laag niveau communiceren, kop in het zand steken, geen zelfreflectie en geen verantwoording nemen). Je kind zou ik dus maar zeer beperkt aan deze man blootstellen.

Ik zou ook heel goed kunnen begrijpen dat je op de lange termijn ook geen 'voor-de-lol-relatie' met deze man vol kunt houden omdat zijn gedrag omtrent zijn kinderen je zo afstoot. Dat zou ik eerlijk gezegd zelf (ook) hebben.

Klote hè, als een afgebakend deel heel leuk is en de rest steeds meer gaat wringen.

Deze reactie komt hier wel even binnen. Inderdaad, het afgebakende stuk is fantastisch. Maar de rest is echt niet waar ik achter kan staan.