Twijfel relatie help

Ik heb een relatie van 2 jaar maar ik twijfel laatste tijd enorm aan mijn relatie. Kort gezegd hij is lief, geeft me af en toe affectie, ik kom materialistisch niks tekort, hij werkt veel. We doen vaak dingen in het weekend terrasjes of weg met de kids. Maar aan de andere kant dan: hij doet minimaal in het huishouden, het gezin regelen, de kids, de kalender, afspraken. Al die dingen liggen allemaal bij mij. We werken beide fulltime maar thuis ben ik nog bezig tot laat in de avond en hij wil zo snel mogelijk op zijn gemak zijn in de zetel op zen gsm of op Playstation.
Hij vindt van zichzelf dat hij genoeg doet thuis maar het meeste komt op mijn nek terecht. Opruimen en taken ik moet altijd dingen vragen, initiatief nemen staat ni in zijn woordenboek. Maar ms hetgeen me het meest raakt ik mis humor en gesprekken. Daarom geen serieuze diepgaande gesprekken alleen maar gwn als ik vertel over alledaagse dingen of een gesprek over de kids of over mijn zus of random gesprekken he , iets dat op mijn werk gebeurd is of iets over vroeger whatever, eender welk gesprek ik begin na 2 zinnen haakt hij af en scrolt op zijn gsm, ik krijg maar nog een halve korte reactie en het gesprek is voor hem klaar. Of hij begint direct over zijn werk te praten of iets dat hém bezighoudt. Of als ik een grapje maak of sarcastische opmerking of iets grappig vertel dat ik meegemaakt heb, dan lacht hij droog of amper of niet en ik mis zo het af en toe eens plagen of grappen of vertellen. Ik mis wat connectie. In het algemeen geeft mij dit een eenzaam gevoel. Heb dit al aangekaart en hij zegt maja das mijn adhd ik ben rap afgeleid kan daar ni aan doen. En ik wil ook ni moeten vragen/smeken om aandachtig te luisteren. En ja als dat af en toe es gebeurd cva maar dit is de standaard precies... en het is zo moeilijk want hij is lief ziet mij graag bedriegt me niet, is trouw, werkt hard. Ma ik mis soms die connectie. En als ik twijfel om de relatie te verbreken dan denk ik maar ale dat is toch geen reden om heel je relatie te stoppen en weer alleen te vallen en alles weg te gooien maar ik weet ook ni of dit me op lange termijn ni leegmaakt. Het is toch je partner, de persoon waar je een leven mee opbouwt. Als je samen al geen plezier kan maken of eens een leuk gesprek kan voeren. Ik heb zo vaak het gevoel dat ik de relatie trek, initiatief neem in alles en ja. Soms voel ik mij echt zijn mama. Zijn er nog die gelijkaardige situatie hebben gehad en beslist hebben om toch te blijven of toch net om te breken en waarom. En ms bijkomend wat is net de reden dat jouw partner jou gelukkig maakt of dat je van hem houdt? Ik weet er is aan iedereen wel iets, niemand is perfect maar wat zijn dan dealbreakers? Enorme twijfels hier sorry voor de lange tekst..

SweetFirefly schreef: ↑

25-06-2026 22:40

Jullie hebben 2 jaar een relatie en al minimaal 2 kinderen? Is het hem misschien te snel gegaan?

Nee we hebben elk 1 kind uit vorige relatie we zijn dus een samengesteld gezin

Itsnojoke schreef: ↑

26-06-2026 13:03

Mogelijk. Maar niet het meest voor de hand liggend. Jammer dat to daar in de openingspost niet duidelijker over is; het maakt behoorlijk veel uit.

Hoi we hebben elk een kind uit vorige relatie. Hij een zoontje van 6 ik een dochter van 6.