Relaties
alle pijlers
Relatie met moeder.
zaterdag 1 augustus 2026 om 12:00
De lat van je therapeut ligt nogal hoog, vind ik. Je grens mag ook helemaal geen contact zijn, denk ik.
En wat als je er zo naar kijkt: een schaafwond heelt niet als er iets langs blijft schrapen, wat als je 5, 10 of 20 jaar geen contact nodig hebt om echt te kunnen helen, dat maakt je toch geen wrak nu?
En wat als je er zo naar kijkt: een schaafwond heelt niet als er iets langs blijft schrapen, wat als je 5, 10 of 20 jaar geen contact nodig hebt om echt te kunnen helen, dat maakt je toch geen wrak nu?
zaterdag 1 augustus 2026 om 12:25
Oh, ja, herkenbaar. Het klinkt mooi en is vast ook goed bedoeld, dat "in liefde omgaan met". Maar het veronderstelt een vanzelfsprekendheid en dus een taak bij jou als kind. Ik krijg al buikpijn van het lezen van die uitspraak. In mijn ervaring waren dat vaak therapeuten die qua leeftijd dichter bij mijn moeder dan bij mij zaten, al zullen er vast ook jongere therapeuten zijn die dit soort dingen zeggen. Mijn huidige therapeut is meer mijn leeftijd, al zegt dat inmiddels al minder (ik ben 45, haha) en heeft volgens mij zelf net als ik geen kinderen. Al denk ik dat het eerder persoonlijkheid is; ik voel me in meer onderwerpen vrijer - meer serieus genomen zonder oordelen - dan bij vroegere therapeuten.Elize2 schreef: ↑01-08-2026 11:35Canis-Fellis, ik denk dat dat ook een van mijn worstelingen is. Ik ben in therapie geweest. Mijn therapeut had de overtuiging dat als je genoeg "geheeld" bent, je in liefde kunt omgaan met je moeder. Dat betekent: haar stuk bij haar laten, haar aantijgingen niet persoonlijk nemen, duidelijk je grenzen stellen en je aan je eigen gestelde grenzen houden.
Het voelt dus voor mij, dat het feit dat ik geen contact wil dus een teken is dat ik nog steeds een wrak ben ofzo. Nog steeds niet in staat om stevig in mijn schoenen te staan. Ik denk dat dat ook wel meespeelt in het oordeel over mijzelf. En over de reactie die ik wel of niet geef (of zou moeten geven).
Ik denk dat het heel gezond voor jou kan zijn om geen contact te hebben. Dat is niet de makkelijke weg, maar vaak ook heel pijnlijk, denk ik. Het voelt misschien niet eens als een keuze in vrijheid, maar als noodzakelijk uit zelfbescherming. Ik hoop dat je de rust en ruimte die anderen beschrijven ook mag gaan ervaren. Mits dat nog steeds je keuze is, natuurlijk, maar dat proef ik wel uit je posts. Dat is je recht en mag je serieus nemen. Juist omdat jij uiteindelijk de enige bent die dat voor jezelf kunt doen, al hoop ik dat je ook steun hebt van bijv. vrienden of een partner. Hier blijven schrijven kan ook, volgens mij hebben er door de tijd heen topics langer gelopen over dit onderwerp.
Geef de liefde verdomme een keer een kans en niet de logica
zaterdag 1 augustus 2026 om 12:40
Eens. Al is dit dan alsnog iets waarvan ze zou kunnen weten dat het voor TO waarschijnlijk moeilijk zal zijn om niet op te reageren. Als het een oprecht inzicht is, begrijp ik wel dat het moeilijk is om niks te laten horen, maar dan nog...framboise-t schreef: ↑01-08-2026 11:54Ik denk dat je moeder, als ze echt oprecht geprobeerd had om nu het juiste voor jou te doen, in haar brief een zinnetje of wat had kunnen (of moeten) toevoegen in de trant van 'ik weet dat je geen contact met me wilt en ik verwacht geen reactie van je' of 'ik sta open voor contact als jij er behoefte aan hebt, en als dat nooit is, dan is dat ook ok'.
Dat zoiets ontbreekt, dat zegt eigenlijk al genoeg.
Geef de liefde verdomme een keer een kans en niet de logica
zaterdag 1 augustus 2026 om 12:53
Ik heb op tienerleeftijd het contact met mijn vader verbroken, samen met mijn zus (gescheiden ouders met een weekendregeling voor mijn vader). Dit omdat het voor ons niet meer te doen was door gedrag van mijn vader (zeer grensoverschrijdend gedrag). Daarna als tiener in intensieve therapie gezetten daarom en in die therapie (na hele lange voorbereiding) twee gesprekken met hem gehad. In die gesprekken stelde hij zich op als slachtoffer van mijn moeder en verlegde verantwoordelijkheid. Ik heb hem daarmee geconfronteerd. Dit heeft mij erg geholpen, contact is er nooit meer geweest ondanks pogingen daartoe door mijn vader. Ik zag dat hij geen verantwoordelijkheid nam en dat zijn gedrag dus niet zou veranderen. Ik wilde niet meer in die situatie terechtkomen dus daar hield het voor mij op. Op een aantal momenten in mijn leven dit nog een keer goed bekeken maar de conclusie bleef hetzelfde: nee. Enige jaren geleden is hij overleden, hoorde ik via via. Het deed mijn niets, het klopte nu met mijn gevoel dat ik nooit echt een vader heb gehad. Ik denk dat het voor mij 'makkelijker' is geweest dat ik op hele jonge leeftijd het contact verbroken heb, dat mijn ouders waren gescheiden en dat mijn moeder een top ouder is. Het heeft mij altijd heel moeilijk geleken om met een dergelijke ouder heel lang in een familierelatie te zitten. Het geen contact hebben was geen wrok of zozeer boosheid, dat had ik al door therapie een plaats gegeven, maar simpelweg dat ik niet nogmaals of meer beschadigd wilde raken en dat ik er voor koos om dat niet in mijn leven te willen hebben. Ook wilde ik mijn eigen kind hier niet aan blootstellen.
zaterdag 1 augustus 2026 om 13:07
Huh, ik heb hier (gelukkig!) geen ervaring mee of kennis van maar ik vind dit raar klinken van je therapeut. Ik kan me voorstellen dat je zoveel afstand kunt leren nemen, dat je een vorm kunt vinden waarin je op die manier met je moeder om weet te gaan als het moet. Maar ik zou dat eerder ‘zakelijk’ noemen dan ‘in liefde’. Die liefde moet toch ergens vandaan komen? Waarom zou die er zijn als er geen aanleiding toe is?Elize2 schreef: ↑01-08-2026 11:35Canis-Fellis, ik denk dat dat ook een van mijn worstelingen is. Ik ben in therapie geweest. Mijn therapeut had de overtuiging dat als je genoeg "geheeld" bent, je in liefde kunt omgaan met je moeder. Dat betekent: haar stuk bij haar laten, haar aantijgingen niet persoonlijk nemen, duidelijk je grenzen stellen en je aan je eigen gestelde grenzen houden.
Het voelt dus voor mij, dat het feit dat ik geen contact wil dus een teken is dat ik nog steeds een wrak ben ofzo. Nog steeds niet in staat om stevig in mijn schoenen te staan. Ik denk dat dat ook wel meespeelt in het oordeel over mijzelf. En over de reactie die ik wel of niet geef (of zou moeten geven).
Wat loopt ‘s ochtends op vier benen, ‘s middags op twee benen en ‘s avonds op twee benen en nog wat wielen?
zaterdag 1 augustus 2026 om 13:13
Je therapeut is wel heel erg zweverig ambitieus zeg.
Ik liefde omgaan = geheeld. Neuh. Waarom?
Mijn helen kwam in de vorm dat ik gewoon pissig mag zijn op andermans bullshit en dat ik dat niet hoef en zal accepteren.
Heeft niks met liefde te maken. Ja, zelfliefde, dat mijn gevoel gewoon relevant is en niet weggeduwd hoeft te worden.
Ik liefde omgaan = geheeld. Neuh. Waarom?
Mijn helen kwam in de vorm dat ik gewoon pissig mag zijn op andermans bullshit en dat ik dat niet hoef en zal accepteren.
Heeft niks met liefde te maken. Ja, zelfliefde, dat mijn gevoel gewoon relevant is en niet weggeduwd hoeft te worden.
zondag 2 augustus 2026 om 00:06
Dank jullie voor een andere zienswijze.
Ik vermoed dat zijn zienswijze is, dat als het gedrag me niet meer raakt, de "moederwond" geheeld is. Hij was ook nogal van de "je zit in de slachtofferrol" als ik emotioneel vast zat of last had van alles wat er gebeurd was.
Het verbaast me wel regelmatig hoeveel mensen soortgelijke ervaringen hebben met een ouder..
Ik vermoed dat zijn zienswijze is, dat als het gedrag me niet meer raakt, de "moederwond" geheeld is. Hij was ook nogal van de "je zit in de slachtofferrol" als ik emotioneel vast zat of last had van alles wat er gebeurd was.
Het verbaast me wel regelmatig hoeveel mensen soortgelijke ervaringen hebben met een ouder..
zondag 2 augustus 2026 om 13:28
Elize, ik wil specifiek op dit stuk reageren. Ik denk niet dat trauma volledig geheeld kan worden. Ik ben zelf fan van de stroming "trauma zit in het lichaam". Ik kan het herkennen, ik kan leren er goed mee om te gaan, maar het gaat nooit echt weg.Elize2 schreef: ↑01-08-2026 11:35Canis-Fellis, ik denk dat dat ook een van mijn worstelingen is. Ik ben in therapie geweest. Mijn therapeut had de overtuiging dat als je genoeg "geheeld" bent, je in liefde kunt omgaan met je moeder. Dat betekent: haar stuk bij haar laten, haar aantijgingen niet persoonlijk nemen, duidelijk je grenzen stellen en je aan je eigen gestelde grenzen houden.
Het voelt dus voor mij, dat het feit dat ik geen contact wil dus een teken is dat ik nog steeds een wrak ben ofzo. Nog steeds niet in staat om stevig in mijn schoenen te staan. Ik denk dat dat ook wel meespeelt in het oordeel over mijzelf. En over de reactie die ik wel of niet geef (of zou moeten geven).
Ook mijn moeder doet in mijn volwassen leven nog dingen die mij steeds weer en weer triggeren. Ik kan er steeds beter mee omgaan, maar ik heb ook besloten dat ik geen (intensief) contact hoef te hebben met iemand die mij continu pijn doet.
zondag 2 augustus 2026 om 13:43
Sfinx schreef: ↑01-08-2026 13:07Huh, ik heb hier (gelukkig!) geen ervaring mee of kennis van maar ik vind dit raar klinken van je therapeut. Ik kan me voorstellen dat je zoveel afstand kunt leren nemen, dat je een vorm kunt vinden waarin je op die manier met je moeder om weet te gaan als het moet. Maar ik zou dat eerder ‘zakelijk’ noemen dan ‘in liefde’. Die liefde moet toch ergens vandaan komen? Waarom zou die er zijn als er geen aanleiding toe is?
Precies dit.
Ik voel ook geen liefde. Het hoogst haalbare in mijn geval is een soort van mededogen vanwege de situatie waarin ze zit. Maar dat is het wel. Mocht ze op haar manier liefde voor mij voelen of gevoeld hebben, dan zal dat heus. Maar dat heeft ze dan maar heel beperkt laten stromen zeg maar. Daar zaten bij haar teveel trauma's bovenop. Koel, afstandelijk, hard en manipulatief wekt geen liefde op.
zondag 2 augustus 2026 om 14:08
In mijn optiek en beleving is de "moederwond" meer dan de relatie met en het gedrag van de moeder. Het gaat ook om het ervaren gemis van een moeder(figuur) in het algemeen en ik vraag me af of dat ooit echt heelt en of dat überhaupt verwacht mag worden. Ik vind de oordelen dan ook schadelijk. En herkenbaar, al had ik vaak de indruk (hoop?) dat die er ten aanzien van mensen als jij met een moeder met duidelijk beschadigend gedrag minder zouden zijn. Aan de andere kant: in mijn geval zat het beschadigende gedrag bij mijn vader en ook dat heeft een aantal therapeuten niet weerhouden van dergelijke betichtingen aan mijn adres. Alsof ik er destijds iets aan kon veranderen - het probleem was natuurlijk juist dat ik er gedurende mijn jeugd in opgesloten zat en mijn moeder er niets aan durfde te doen en afwezig was. Dus, tja, dat je dan zodra het kan het huis uit vlucht om op eigen benen te gaan staan mag niet al te verwonderlijk zijn, zou je denken. Maar ook dat heelt de "moederwond" niet (per se).Elize2 schreef: ↑02-08-2026 00:06Dank jullie voor een andere zienswijze.
Ik vermoed dat zijn zienswijze is, dat als het gedrag me niet meer raakt, de "moederwond" geheeld is. Hij was ook nogal van de "je zit in de slachtofferrol" als ik emotioneel vast zat of last had van alles wat er gebeurd was.
Het verbaast me wel regelmatig hoeveel mensen soortgelijke ervaringen hebben met een ouder..
Geef de liefde verdomme een keer een kans en niet de logica
zondag 2 augustus 2026 om 15:50
Ik vermoed dat zijn zienswijze is, dat als het gedrag me niet meer raakt, de "moederwond" geheeld is. Hij was ook nogal van de "je zit in de slachtofferrol" als ik emotioneel vast zat of last had van alles wat er gebeurd was.
Als het gedrag van je moeder je niet meer zou raken, betekent dat in mijn optiek niet dat de moederwond is geheeld. Je zou dan een manier hebben gevonden om het niet meer zo binnen te laten komen. Dat je een afstand ervan kunt nemen. Maar de schade zit er nog wel.
Echter is mij dat nooit gelukt, om boven het gedrag van mijn moeder te staan. Haar opmerkingen bleven als messen voelen. Zelfs op haar sterfbed vond ze het nodig kritiek te geven op mijn uiterlijk.
Je bent niet zwak als je je moeder niet meer wilt zien, als het je niet lukt om er boven te staan. Je zet jezelf op de eerste plaats als je, al dan niet tijdelijk, het contact verbreekt. Je kiest voor je innerlijke rust.
Als het gedrag van je moeder je niet meer zou raken, betekent dat in mijn optiek niet dat de moederwond is geheeld. Je zou dan een manier hebben gevonden om het niet meer zo binnen te laten komen. Dat je een afstand ervan kunt nemen. Maar de schade zit er nog wel.
Echter is mij dat nooit gelukt, om boven het gedrag van mijn moeder te staan. Haar opmerkingen bleven als messen voelen. Zelfs op haar sterfbed vond ze het nodig kritiek te geven op mijn uiterlijk.
Je bent niet zwak als je je moeder niet meer wilt zien, als het je niet lukt om er boven te staan. Je zet jezelf op de eerste plaats als je, al dan niet tijdelijk, het contact verbreekt. Je kiest voor je innerlijke rust.
The ocean healed my soul
maandag 3 augustus 2026 om 13:08
Pfoe. Moederwond is mijns inziens (en wat ik dus mee heb gekregen) zowel het gemis aan de moeder die je nodig had vs de moeder die je daadwerkelijk hebt, maar ook de overlevingsstrategieen die ik als gevolg van mijn jeugd heb opgebouwd. En die overlevingsstrategieen kunnen laten varen en omzetten naar functioneel gerrag. Iets wat ik extreem moeilijk kan vinden.
Ik heb een hechtingsstoornis als gevolg van mijn jeugd, en veel moeite met mij kwetsbaar opstellen. Ik heb nooit geleerd om mijn eigennmening belangrijk te (mogen) vinden, omdat deze altijd de kop in werd gedrukt.
Wat ik nu aan reacties teruglees, merk ik dat ik de overtuigingen van mijn psych als waarheid heb overgenomen. Maar het betekent dat ik altijd aan het streven ben naar iets wat voor mij niet haalbaar is.
Geen contact met mijn moeder voelt voor mij goed, het geeft rust. Maar constant is er ook de ondertoon. Dat ik de nakkelijkste weg kies, dat ik dingen uit de weg ga. Dat als ik écht zou willen helen ik het contqct met haar aan zou moeten gaan. Maar als ik daar aan denk komt alles in mij in de weerstand, want ik heb geen zin meer in de drama die daarmee gepaard gaat.
En dat geeft dan schildgevoel. Dat ik voor mijzelf kies. En voor mijzelf kiezen, dat is alrijd als "slecht" bestempeld.
Ik word soms zo moe van de constante innerlijke strijd
.
Ik heb nog nirt gereageerd trouwens. Kan me er niet toe zetten.
Ik heb een hechtingsstoornis als gevolg van mijn jeugd, en veel moeite met mij kwetsbaar opstellen. Ik heb nooit geleerd om mijn eigennmening belangrijk te (mogen) vinden, omdat deze altijd de kop in werd gedrukt.
Wat ik nu aan reacties teruglees, merk ik dat ik de overtuigingen van mijn psych als waarheid heb overgenomen. Maar het betekent dat ik altijd aan het streven ben naar iets wat voor mij niet haalbaar is.
Geen contact met mijn moeder voelt voor mij goed, het geeft rust. Maar constant is er ook de ondertoon. Dat ik de nakkelijkste weg kies, dat ik dingen uit de weg ga. Dat als ik écht zou willen helen ik het contqct met haar aan zou moeten gaan. Maar als ik daar aan denk komt alles in mij in de weerstand, want ik heb geen zin meer in de drama die daarmee gepaard gaat.
En dat geeft dan schildgevoel. Dat ik voor mijzelf kies. En voor mijzelf kiezen, dat is alrijd als "slecht" bestempeld.
Ik word soms zo moe van de constante innerlijke strijd
.Ik heb nog nirt gereageerd trouwens. Kan me er niet toe zetten.
maandag 3 augustus 2026 om 13:36
Maar als ik daar aan denk komt alles in mij in de weerstand, want ik heb geen zin meer in de drama die daarmee gepaard gaat.
Dit zegt alles. Mijn psycholoog zou zeggen dat het heel duidelijk is wat je moet doen: namelijk geen contact.
Dat is precies wat ze tegen mij zei toen ik met hetzelfde kwam als wat jij hierboven schrijft. Ik weet hoe het voelt dat voor jezelf kiezen als iets slechts wordt gezien. Maar dat is het niet. Voor jezelf kiezen is noodzakelijk. Jezelf wegcijferen doet jou meer kwaad dan goed. Het zorgt voor stress en op langere termijn kan stress schadelijk worden. Kies de weg die voor jou het beste voelt en laat je niet leiden door schuldgevoel. De belangrijkste persoon in jouw leven ben jezelf, zet jezelf op de eerste plaats.
Niet quoten:
Ik heb regelmatig afstand genomen van mijn moeder. Wat mij een enorm schuldgevoel opleverde. Maar ik deed het wel (tijdelijk geen contact), want ik ging er anders aan onderdoor. Toen mijn moeder heel ziek werd, was ik er voor haar. Zette alles opzij voor haar. Wetende dat zij me nodig had, dat mijn zus me nodig had. Maar bovenal wetende, mijn moeder is er straks niet meer en dan is het mijn tijd. Als mijn moeder niet ongeneeslijk ziek was en niet zou komen te overlijden, had ik het contact verbroken.
Dit zegt alles. Mijn psycholoog zou zeggen dat het heel duidelijk is wat je moet doen: namelijk geen contact.
Dat is precies wat ze tegen mij zei toen ik met hetzelfde kwam als wat jij hierboven schrijft. Ik weet hoe het voelt dat voor jezelf kiezen als iets slechts wordt gezien. Maar dat is het niet. Voor jezelf kiezen is noodzakelijk. Jezelf wegcijferen doet jou meer kwaad dan goed. Het zorgt voor stress en op langere termijn kan stress schadelijk worden. Kies de weg die voor jou het beste voelt en laat je niet leiden door schuldgevoel. De belangrijkste persoon in jouw leven ben jezelf, zet jezelf op de eerste plaats.
Niet quoten:
Ik heb regelmatig afstand genomen van mijn moeder. Wat mij een enorm schuldgevoel opleverde. Maar ik deed het wel (tijdelijk geen contact), want ik ging er anders aan onderdoor. Toen mijn moeder heel ziek werd, was ik er voor haar. Zette alles opzij voor haar. Wetende dat zij me nodig had, dat mijn zus me nodig had. Maar bovenal wetende, mijn moeder is er straks niet meer en dan is het mijn tijd. Als mijn moeder niet ongeneeslijk ziek was en niet zou komen te overlijden, had ik het contact verbroken.
The ocean healed my soul
maandag 3 augustus 2026 om 14:20
Die continue toon van schuldgevoel herken ik. Ook een hardnekkig gevoel van slechte dochter zijn.
Ik weet niet of je nog bij deze therapeut loopt, maar wat ik kan aanraden is een goede schematherapeut. Schematherapie gaat juist over dit soort patronen en overtuigingen. K vind het zelf ook interessant hoe dingen zich uiten in het contact tussen mij en de therapeut. Op zich niet exclusief voor schematherapie, maar ik denk dat het door een soort "rollenspel" wel eerder naar boven kan komen. Maar ook wel eens dat hij op iets reflecteerde en dat ik voelde hoe hyperalert ik was op een verandering in toon, woordkeus e.d. en me schrap ging zetten voor waar ik zo gewend aan was/ben. Dat heb ik benoemd, wat weer interessant is om op door te gaan. Dit ging over een andere situatie, maar ik heb die alertheid ook wanneer ik over mijn thuissituatie heb. En daar gaat het denk ik (ook) over: welke boodschap je krijgt van mensen in je omgeving of wanneer je aan de bel trekt.
Ik ben helaas ooit door een therapeut geforceerd om mijn moeder dichterbij te halen en dat heeft me opnieuw beschadigd en de groeven van de overtuiging dat ik een slechte dochter was verdiept. Ik had ook diepe weerstand, walging zelfs, maar heb er heel lang niet meer over durven praten. Maar die weerstand is zoals Sirena zegt een heel belangrijk signaal! Ik lees dat je prima weet wat je al dan niet nodig hebt en wens je de ruimte en mildheid om dát je kompas te laten zijn / worden.
Ik weet niet of je nog bij deze therapeut loopt, maar wat ik kan aanraden is een goede schematherapeut. Schematherapie gaat juist over dit soort patronen en overtuigingen. K vind het zelf ook interessant hoe dingen zich uiten in het contact tussen mij en de therapeut. Op zich niet exclusief voor schematherapie, maar ik denk dat het door een soort "rollenspel" wel eerder naar boven kan komen. Maar ook wel eens dat hij op iets reflecteerde en dat ik voelde hoe hyperalert ik was op een verandering in toon, woordkeus e.d. en me schrap ging zetten voor waar ik zo gewend aan was/ben. Dat heb ik benoemd, wat weer interessant is om op door te gaan. Dit ging over een andere situatie, maar ik heb die alertheid ook wanneer ik over mijn thuissituatie heb. En daar gaat het denk ik (ook) over: welke boodschap je krijgt van mensen in je omgeving of wanneer je aan de bel trekt.
Ik ben helaas ooit door een therapeut geforceerd om mijn moeder dichterbij te halen en dat heeft me opnieuw beschadigd en de groeven van de overtuiging dat ik een slechte dochter was verdiept. Ik had ook diepe weerstand, walging zelfs, maar heb er heel lang niet meer over durven praten. Maar die weerstand is zoals Sirena zegt een heel belangrijk signaal! Ik lees dat je prima weet wat je al dan niet nodig hebt en wens je de ruimte en mildheid om dát je kompas te laten zijn / worden.
Geef de liefde verdomme een keer een kans en niet de logica
maandag 3 augustus 2026 om 14:24
Sirena, wat heftig en ook krachtig, wat je vertelt. Als ik mijn beeld een beetje goed heb, is je moeder niet al te lang geleden overleden? Ik wens je in ieder geval veel "nu is het mijn tijd"! Ik las elders dat het een stuk beter met je gaat dan een tijd terug, dat is fijn.
Geef de liefde verdomme een keer een kans en niet de logica
maandag 3 augustus 2026 om 19:27
Ik denk dat je daar gelijk in hebt; goed om je dat te realiseren. En eigenlijk doe je toch wel degelijk wat die therapeut zei: je eigen grenzen duidelijk stellen en je daar aan houden? Alleen zag de therapeut wellicht voor zich dat dat inclusief contact was, en is dat voor jou niet zo.Elize2 schreef: ↑03-08-2026 13:08Pfoe. Moederwond is mijns inziens (en wat ik dus mee heb gekregen) zowel het gemis aan de moeder die je nodig had vs de moeder die je daadwerkelijk hebt, maar ook de overlevingsstrategieen die ik als gevolg van mijn jeugd heb opgebouwd. En die overlevingsstrategieen kunnen laten varen en omzetten naar functioneel gerrag. Iets wat ik extreem moeilijk kan vinden.
Ik heb een hechtingsstoornis als gevolg van mijn jeugd, en veel moeite met mij kwetsbaar opstellen. Ik heb nooit geleerd om mijn eigen mening belangrijk te (mogen) vinden, omdat deze altijd de kop in werd gedrukt.
Wat ik nu aan reacties teruglees, merk ik dat ik de overtuigingen van mijn psych als waarheid heb overgenomen. Maar het betekent dat ik altijd aan het streven ben naar iets wat voor mij niet haalbaar is.
Ik moet denken aan een podcast over vergeving met Alain Verheij, waarin werd gezegd dat je bij vergeving de ander oprecht het beste kunt wensen, maar dat dat niet betekent dat jij degene bent die daarvoor moet zorgen. In die zin kun je best met mededogen naar je moeder kijken. Alleen heeft zij zo veel stuk gemaakt, en is het vertrouwen bij jou dat ze anders kan zijn gebaseerd op jouw ervaringen zo laag, dat je past voor contact.
Dit herken ik heel erg, die interne strijd. Mijn situatie is iets anders maar komt op hetzelfde neer: een vader die naar anderen (waaronder mijn moeder) zo beschadigend en zelfs gevaarlijk is (geweest) en die niet in staat is daarvoor verantwoordelijkheid te nemen. Hoewel ik kan meevoelen hoe dat zo gekomen is, kan ik tegelijk niet opbrengen om met hem om te gaan. Dat voelt of ik hem in de steek laat (en zo ziet hij dat ook geloof ik) maar wel contact betekent elke keer opnieuw geconfronteerd met dat er geen ruimte is voor mijn gevoel, dat mijn moeder wordt zwartgemaakt terwijl ik weet dat hij bijna haar dood heeft betekend, en dat de zorgzame persoon die hij vroeger was totaal verdwenen is.Geen contact met mijn moeder voelt voor mij goed, het geeft rust. Maar constant is er ook de ondertoon. Dat ik de nakkelijkste weg kies, dat ik dingen uit de weg ga. Dat als ik écht zou willen helen ik het contqct met haar aan zou moeten gaan. Maar als ik daar aan denk komt alles in mij in de weerstand, want ik heb geen zin meer in de drama die daarmee gepaard gaat.
En dat geeft dan schildgevoel. Dat ik voor mijzelf kies. En voor mijzelf kiezen, dat is alrijd als "slecht" bestempeld.
Ik word soms zo moe van de constante innerlijke strijd
Rationeel sta ik achter de keuze om hem (in elk geval voor nu) niet te zien. Maar qua gevoel is er nog wel die schuld. Mijn balans is nu dat ik mag twijfelen, dat die gevoelens erbij horen, en dat ik ook het recht heb om mezelf te beschermen.
Nouja, ik snap je dus wel. En ik vind je niet de makkelijke weg kiezen of egoïstisch zijn.
Je hoeft ook niet (meteen) te reageren toch? Ze dropt nogal wat bij je. Heel logisch dat je even tijd nodig hebt om te bepalen wat je wilt en of je überhaupt wilt reageren. En wat iemand anders ook zei: hoe zij omgaat met die stilte kan je al wat vertellen.Ik heb nog nirt gereageerd trouwens. Kan me er niet toe zetten.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
maandag 3 augustus 2026 om 19:53
maandag 3 augustus 2026 om 21:31
Klopt en dank je, mijn moeder is in februari overleden. En het klopt ook dat het veel beter met me gaat. Heel naar om te zeggen, maar dat is sinds het overlijden van mijn moeder. Mijn moeder drukte het voor haar overlijden nog ok uit. Ze zei 'We kunnen het best goed met elkaar vinden.' Blijkbaar vond zij ook dat het tussen ons niet heel goed klikte. Ik heb na haar overlijden nog veel dingen teruggehoord van haar vriendinnen wat mij erg geholpen heeft bij het een plekje geven. Ik hoef haar niet alles te vergeven wat ze me heeft aangedaan, maar tegelijkertijd snap ik haar nu ook beter.canis-felis schreef: ↑03-08-2026 14:24Sirena, wat heftig en ook krachtig, wat je vertelt. Als ik mijn beeld een beetje goed heb, is je moeder niet al te lang geleden overleden? Ik wens je in ieder geval veel "nu is het mijn tijd"! Ik las elders dat het een stuk beter met je gaat dan een tijd terug, dat is fijn.
Sorry voor de offtopic.
The ocean healed my soul
maandag 3 augustus 2026 om 23:39
Is geen offtopic Sirena. Behoorlijk on topic zelfs. Wat fijn dat je na haar overlijden wat inzichtrn hebt gekregen door haar omgeving, en ook dat je rust ervaart.
@sfinx: Wat betreft de therapeut: deze heeft een behoorlijke stwmpel gedrukt op mijj kijk hoe ik kennelijk zou moeten functioneren of helen. Ondertussen ben ik inderdaad bij hem weg. Heb nu een andere therapeut. Jonger, en vrouw. Zij geeft me veel ruimte om te voelen en om dingen er te laten zijn. Dat is fijn, maar er zijn overtuigingen die door de vorige therapeut zo enorm versterkt zijn dat het soms moeilijk is om weer los te laten.
@Tyche: dank je voor je uitgebreide reactie. Mooi dat de twijfel er bij jou mag zijn.
Gek genoeg zegt deze brief ergens dat ik het dus niet allemaal verzonnen heb. En tehrlijkertijd heb ik een gesprek met familie gehad, en lijkt dit ook te zijn wat ik met betreffend familielid heb besproken. Dus twijfel ik ergens aan de oprechtheid. En tegelijkertijd wil ik die twijfel niet.
@sfinx: Wat betreft de therapeut: deze heeft een behoorlijke stwmpel gedrukt op mijj kijk hoe ik kennelijk zou moeten functioneren of helen. Ondertussen ben ik inderdaad bij hem weg. Heb nu een andere therapeut. Jonger, en vrouw. Zij geeft me veel ruimte om te voelen en om dingen er te laten zijn. Dat is fijn, maar er zijn overtuigingen die door de vorige therapeut zo enorm versterkt zijn dat het soms moeilijk is om weer los te laten.
@Tyche: dank je voor je uitgebreide reactie. Mooi dat de twijfel er bij jou mag zijn.
Gek genoeg zegt deze brief ergens dat ik het dus niet allemaal verzonnen heb. En tehrlijkertijd heb ik een gesprek met familie gehad, en lijkt dit ook te zijn wat ik met betreffend familielid heb besproken. Dus twijfel ik ergens aan de oprechtheid. En tegelijkertijd wil ik die twijfel niet.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in