Psyche
alle pijlers
Genieten lukt nooit door angst/doemscenario's
zaterdag 8 augustus 2026 om 19:42
Hoi forummers,
Als genieten van de goede dingen in je leven niet lukt doordat je altijd maar weer doemscenario's bedenkt. Dit is iets waar ik al best lang tegenaan loop en zeer vermoeiend is. Het is angst, angst voor verlies en moeite met de onvoorspelbaarheid van het leven. Ik heb een gezin, en een man waar ik enorm dankbaar voor ben. De laatste tijd overvalt me de angst dat man ineens wegvalt of dat ik ineens doodga. De grootste angst is dat onze 2 kinderen ineens alleen zijn. Er is geen aanleiding, behalve dat ik door vakantie niet kan vluchten in werk en druk zijn en ik merk dat mn angst dan veel groter is, omdat ik teveel tijd heb om na te denken gok ik.
Sinds ik moeder ben ging ik van zeer nuchter en makkelijk kunnen relativeren naar beren op de weg zien, angst en doemscenario's.
Ik ben 44 en hormonaal niet in balans, ik zit al in het traject van hormonale suppletie etc maar dat heeft nog geen gewenst resultaat. Ik ben niet onbekend met angst en dipjes in mn leven. Ik heb afgelopen 14 jaar met fases psychische hulp gehad, een adhd diagnose gekregen en ik zit nu nog in schematherapie wegens zeer hardnekkige patronen die ik uit mijn (onveilige) jeugd heb meegenomen. Ik heb een enorme behoefte aan controle. Mijn jeugd kenmerkt zich door onvoorspelbaarheid, wat ik het meest vreselijke gevoel vindt wat er maar bestaat.
Het is zeker verbeterd, maar ik begin ook te concluderen dat dit wel bij me hoort en ik er nooit vanaf kom.
De angst heeft een te grote invloed op mij, in de therapie ben ik ermee bezig maar dat ligt nu een tijd stil wegens vakantie en juist nu loop ik er in het kwadraat mee te worstelen. Mijn man is wat ouder dan ik (59 en ik 44) en nu die 60 dichterbij komt ben ik me er enorm van bewust dat hij ouder is en word ik bang dat hij plotseling overlijdt. En duhhh natuurlijk heb ik altijd geweten dat hij ouder is. Man is overigens ook heel gezond. 60 is een negatief getal voor mij, 2 dierbare familieleden die rond die leeftijd te jong zijn overleden en een grote impact hadden op mij. Misschien speelt dit mee, maar hier heb ik afgelopen jaren nooit zo over nagedacht als nu.
Ik heb veel behoefte aan controle, ik ben thuis de organisator en regelaar. Waar ik goed in ben en omdat ik toch niet stil kan zitten ga ik er ook goed op. En draait ons gezin heel lekker.
Maar als het lekker loopt krijg ik doemscenario's. Dat ik ook ineens dood kan gaan en mijn man dan overal alleen voor staat. We hebben een hele kleine familie, als hem dan ook wat overkomt wat moeten de kinderen dan?
En eerder kon ik dit relativeren, of gewoon wegstoppen maar dat lukt me nu niet.
Eigenlijk komt het neer op het feit dat ik niet om kan gaan met de onvoorspelbaarheid wat het leven wel met zich meebrengt. Dat gaat natuurlijk ook over controle loslaten en de illusie van überhaupt het hebben van controle.
Rationeel snap ik het wel.
Ik ben nieuwsgierig of er herkenning is hierin en vooral hoe anderen omgaan met controle, onvoorspelbaarheid etc.
Ik ben jaloers op mensen die alles nemen zoals het komt en ogenschijnlijk lijken te genieten van het leven. Hoe doen zij dat?
Als genieten van de goede dingen in je leven niet lukt doordat je altijd maar weer doemscenario's bedenkt. Dit is iets waar ik al best lang tegenaan loop en zeer vermoeiend is. Het is angst, angst voor verlies en moeite met de onvoorspelbaarheid van het leven. Ik heb een gezin, en een man waar ik enorm dankbaar voor ben. De laatste tijd overvalt me de angst dat man ineens wegvalt of dat ik ineens doodga. De grootste angst is dat onze 2 kinderen ineens alleen zijn. Er is geen aanleiding, behalve dat ik door vakantie niet kan vluchten in werk en druk zijn en ik merk dat mn angst dan veel groter is, omdat ik teveel tijd heb om na te denken gok ik.
Sinds ik moeder ben ging ik van zeer nuchter en makkelijk kunnen relativeren naar beren op de weg zien, angst en doemscenario's.
Ik ben 44 en hormonaal niet in balans, ik zit al in het traject van hormonale suppletie etc maar dat heeft nog geen gewenst resultaat. Ik ben niet onbekend met angst en dipjes in mn leven. Ik heb afgelopen 14 jaar met fases psychische hulp gehad, een adhd diagnose gekregen en ik zit nu nog in schematherapie wegens zeer hardnekkige patronen die ik uit mijn (onveilige) jeugd heb meegenomen. Ik heb een enorme behoefte aan controle. Mijn jeugd kenmerkt zich door onvoorspelbaarheid, wat ik het meest vreselijke gevoel vindt wat er maar bestaat.
Het is zeker verbeterd, maar ik begin ook te concluderen dat dit wel bij me hoort en ik er nooit vanaf kom.
De angst heeft een te grote invloed op mij, in de therapie ben ik ermee bezig maar dat ligt nu een tijd stil wegens vakantie en juist nu loop ik er in het kwadraat mee te worstelen. Mijn man is wat ouder dan ik (59 en ik 44) en nu die 60 dichterbij komt ben ik me er enorm van bewust dat hij ouder is en word ik bang dat hij plotseling overlijdt. En duhhh natuurlijk heb ik altijd geweten dat hij ouder is. Man is overigens ook heel gezond. 60 is een negatief getal voor mij, 2 dierbare familieleden die rond die leeftijd te jong zijn overleden en een grote impact hadden op mij. Misschien speelt dit mee, maar hier heb ik afgelopen jaren nooit zo over nagedacht als nu.
Ik heb veel behoefte aan controle, ik ben thuis de organisator en regelaar. Waar ik goed in ben en omdat ik toch niet stil kan zitten ga ik er ook goed op. En draait ons gezin heel lekker.
Maar als het lekker loopt krijg ik doemscenario's. Dat ik ook ineens dood kan gaan en mijn man dan overal alleen voor staat. We hebben een hele kleine familie, als hem dan ook wat overkomt wat moeten de kinderen dan?
En eerder kon ik dit relativeren, of gewoon wegstoppen maar dat lukt me nu niet.
Eigenlijk komt het neer op het feit dat ik niet om kan gaan met de onvoorspelbaarheid wat het leven wel met zich meebrengt. Dat gaat natuurlijk ook over controle loslaten en de illusie van überhaupt het hebben van controle.
Rationeel snap ik het wel.
Ik ben nieuwsgierig of er herkenning is hierin en vooral hoe anderen omgaan met controle, onvoorspelbaarheid etc.
Ik ben jaloers op mensen die alles nemen zoals het komt en ogenschijnlijk lijken te genieten van het leven. Hoe doen zij dat?
zaterdag 8 augustus 2026 om 19:50
Dit is een enorme open deur hoor en ook een beetje flauw wat ik nu ga zeggen…
Maar wat heeft piekeren voor zin? Als iemand doodgaat of er wat anders ergs gebeurt, gebeurt dat toch wel, en jouw piekeren en angsten gaan het niet voorkomen. Het heeft dus 0 nut. Sterker nog: de tijd die je wel had kunnen genieten, verspil je met piekeren over allerlei dingen die wellicht nooit gebeuren ipv genieten wat je hebt.
Ik begrijp alleen zelf ook wel dat je hier niet wat mee kan, en dit echt niet magischerwijs je laat inzien dat je moet stoppen met piekeren. Anders zou therapie niet meer bestaan. Maar het besef dat ik eigenlijk alleen mezelf saboteerde, was voor mij wel heel waardevol en heeft mijn piekeren echt aanzienlijk verminderd.
Vlak overigens de invloed van hormonen op dit verhaal niet af, ik heb nog een normale cyclus (zo ongeveer dan) en ik merk dat ik 1 week per maand helemaal gek kan worden van het piekeren. Als ik altijd in die fase zou zitten zou ik ook veel meer last hebben. Dus als je vastzit in de verkeerde fase/hormoonhuishouding kan dat echt heel vervelend zijn.
Maar wat heeft piekeren voor zin? Als iemand doodgaat of er wat anders ergs gebeurt, gebeurt dat toch wel, en jouw piekeren en angsten gaan het niet voorkomen. Het heeft dus 0 nut. Sterker nog: de tijd die je wel had kunnen genieten, verspil je met piekeren over allerlei dingen die wellicht nooit gebeuren ipv genieten wat je hebt.
Ik begrijp alleen zelf ook wel dat je hier niet wat mee kan, en dit echt niet magischerwijs je laat inzien dat je moet stoppen met piekeren. Anders zou therapie niet meer bestaan. Maar het besef dat ik eigenlijk alleen mezelf saboteerde, was voor mij wel heel waardevol en heeft mijn piekeren echt aanzienlijk verminderd.
Vlak overigens de invloed van hormonen op dit verhaal niet af, ik heb nog een normale cyclus (zo ongeveer dan) en ik merk dat ik 1 week per maand helemaal gek kan worden van het piekeren. Als ik altijd in die fase zou zitten zou ik ook veel meer last hebben. Dus als je vastzit in de verkeerde fase/hormoonhuishouding kan dat echt heel vervelend zijn.
zaterdag 8 augustus 2026 om 20:07
Je klinkt moe en overbelast. Heb je weleens een periode in je leven gekend dat je wel kon ontspannen?
Heb je het idee dat de doem gedachten je helpen om alert te blijven, de controle te houden (die natuurlijk niet bestaat maar het gevoel kan wel prettig zijn)
Heb je ervaring met ademhalingsoefeningen om je sympathische zenuwstelsel te kalmeren?
Heb je het idee dat de doem gedachten je helpen om alert te blijven, de controle te houden (die natuurlijk niet bestaat maar het gevoel kan wel prettig zijn)
Heb je ervaring met ademhalingsoefeningen om je sympathische zenuwstelsel te kalmeren?
zaterdag 8 augustus 2026 om 20:08
Ben het helemaal met je eens Juneberry, ik weet dat je gelijk hebt. Ik vind het heel frustrerend en ook een beetje sneu van mezelf dat ik ondanks het weten, toch blijf piekeren. Ik besef me dat ik mezelf hier alleen maar mee heb. Ergens heb ik de overtuiging ontwikkeld dat piekeren me controle geeft en ik voorbereid ben voor als het moment daar is dat er wel iets gebeurt. Kun je ook verslaafd raken aan piekeren? Misschien een gekke vraag, maar als je weet dat iets niet werkt en je blijft het toch doen....?
zaterdag 8 augustus 2026 om 20:17
Ik voel niet overbelast. Ik vind mezelf wel vermoeiend en dat piekeren kost energie. Ik ben eraan gewend geraakt dus ik vind het heel interessant wat jij vraagt over piekeren en alert blijven. Dat voelt best kloppend, ik wil idd altijd alert blijven en het gevoel van het in de hand hebben vind ik heerlijk. Ontspannen vind ik moeilijk, kan ik slecht. Ik ben al maanden een boek aan het lezen, maar nog niet begonnen aan de 1e bladzijde. Ik kan me niet zetten tot ontspannen. Tegelijkertijd voel ik me dus ook niet moe of overbelast, maar misschien weet ik niet eens hoe dat voelt.Sinneljocht schreef: ↑08-08-2026 20:07Je klinkt moe en overbelast. Heb je weleens een periode in je leven gekend dat je wel kon ontspannen?
Heb je het idee dat de doem gedachten je helpen om alert te blijven, de controle te houden (die natuurlijk niet bestaat maar het gevoel kan wel prettig zijn)
Heb je ervaring met ademhalingsoefeningen om je sympathische zenuwstelsel te kalmeren?
Ademhalingsoefeningen ken ik, maar pas ik niet echt toe. Als ik heel soms paniek voel kan ik het bewust toepassen, maar in het dagelijks leven denk ik daar niet eens over na.
zaterdag 8 augustus 2026 om 20:43
Mijn eigen theorie is dat we in staat zijn om ons adrenaline systeem te blijven te activeren door doem gedachten, de gedachten aan ‘wat als’. Tegelijkertijd put dat ook uit maar is niet zo gemakkelijk te stoppen omdat we gewend zijn aan die adrenaline. Een systeem dat zichzelf in stand houdt.
Door doem gedachten lijken we denk ik voorbereid op het ergste dat ons zou kunnen gebeuren. Klopt natuurlijk niet maar als je in onveiligheid bent opgegroeid is het wel je tweede natuur om zo alert te zijn. In de zin van: Als ik oplet, alle scenario’s in beeld heb kan me niet nog iets ergers gebeuren.
Daarnaast kan ontspannen ook vreemd en onwennig aanvoelen waardoor we erbij weg proberen te blijven (onbewust) door de doem gedachten.
Zou je de ademhalingsoefeningen langere tijd een paar maal per dag kunnen toepassen zodat het een tweede natuur wordt?
Zijn er plekken waar je iets meer ontspannen bent? Ik ontspan bijvoorbeeld echt goed in de sauna of tijdens floaten.
Door doem gedachten lijken we denk ik voorbereid op het ergste dat ons zou kunnen gebeuren. Klopt natuurlijk niet maar als je in onveiligheid bent opgegroeid is het wel je tweede natuur om zo alert te zijn. In de zin van: Als ik oplet, alle scenario’s in beeld heb kan me niet nog iets ergers gebeuren.
Daarnaast kan ontspannen ook vreemd en onwennig aanvoelen waardoor we erbij weg proberen te blijven (onbewust) door de doem gedachten.
Zou je de ademhalingsoefeningen langere tijd een paar maal per dag kunnen toepassen zodat het een tweede natuur wordt?
Zijn er plekken waar je iets meer ontspannen bent? Ik ontspan bijvoorbeeld echt goed in de sauna of tijdens floaten.
zaterdag 8 augustus 2026 om 20:45
Als relativeren en wegstoppen niet werkt dan kun je ook het gevoel aankijken. Niet tegen vechten. Voelen wat je voelt. Is eng maar heel vaak neemt het daarna vanzelf af.
Als het dan terugkomt niet in opgaan maar gewoon glimlachen om jezelf. ‘Oh, daar denk ik het weer.’ En verder niets
Jezelf niet opleggen dat je blij moet zijn en moet genieten helpt ook. Het is zoals het is.
Veel succes! Zeker herkenbaar en is niet makkelijk
Als het dan terugkomt niet in opgaan maar gewoon glimlachen om jezelf. ‘Oh, daar denk ik het weer.’ En verder niets
Jezelf niet opleggen dat je blij moet zijn en moet genieten helpt ook. Het is zoals het is.
Veel succes! Zeker herkenbaar en is niet makkelijk
Het is zoals het is
zaterdag 8 augustus 2026 om 20:48
Zeker kan dat! Het voelt inderdaad als controle en dat loslaten is ook enorm moeilijkPapegaai schreef: ↑08-08-2026 20:08Ben het helemaal met je eens Juneberry, ik weet dat je gelijk hebt. Ik vind het heel frustrerend en ook een beetje sneu van mezelf dat ik ondanks het weten, toch blijf piekeren. Ik besef me dat ik mezelf hier alleen maar mee heb. Ergens heb ik de overtuiging ontwikkeld dat piekeren me controle geeft en ik voorbereid ben voor als het moment daar is dat er wel iets gebeurt. Kun je ook verslaafd raken aan piekeren? Misschien een gekke vraag, maar als je weet dat iets niet werkt en je blijft het toch doen....?
Begin eens met niet zo streng zijn voor jezelf
Het is zoals het is
zaterdag 8 augustus 2026 om 20:49
Ik herken mezelf (helaas) erg in je verhaal (alleen ben ik 52). Tot ik moeder werd, piekerde ik weinig en was ik zelfs vrij impulsief. Toen ik er vervolgens alleen voor kwam te staan met kind ging het na paar jaar bergafwaarts. Ook ADHD overigens. Verschillende therapieën en cursussen gevolgd, zonder écht resultaat helaas.
Wat mezelf betreft, vermoed ik dat het alleenstaand moederschap en de ADHD ervoor hebben gezorgd dat ik altijd aan sta en mijn zenuwstelsel daardoor continu op scherp staat. Ik probeer me nu vooral te focussen op het (leren) reguleren van het zenuwstelsel en daarnaast op de ACT-methode. Voor mij was/is een belangrijk inzicht dat rusten niet hetzelfde is als herstellen.
Wat mezelf betreft, vermoed ik dat het alleenstaand moederschap en de ADHD ervoor hebben gezorgd dat ik altijd aan sta en mijn zenuwstelsel daardoor continu op scherp staat. Ik probeer me nu vooral te focussen op het (leren) reguleren van het zenuwstelsel en daarnaast op de ACT-methode. Voor mij was/is een belangrijk inzicht dat rusten niet hetzelfde is als herstellen.
zaterdag 8 augustus 2026 om 21:04
Het alert zijn en altijd aan staan is mijn natuur geworden, dat moest vroeger, ik kon niet anders. Ik heb het ook zo vaak behandeld in verschillende therapieen, medicatie geprobeerd maar niks werkt blijvend. Daardoor concludeer ik dat dit is wat het is en ik zou ook heel graag willen stoppen met het behandelen/bespreken/analyseren/weer nieuwe strategieën bedenken om ermee om te gaan.
Acceptatie. En dat vraagt om loslaten, je eraan overgeven dat er geen controle is. Wat is dat moeilijk zeg.
Hoe weet je of je overbelast bent? Dat ik de vraag stel vind ik stom van mezelf, want zoiets voel je toch? Ik ben wel heel moe van het piekeren, de laatste maanden is het heel erg maar ik voel me dus niet zo moe. Ik slaap goed, sta uitgerust op, mn werk gaat goed.
Ik weet het eigenlijk niet zo goed
Acceptatie. En dat vraagt om loslaten, je eraan overgeven dat er geen controle is. Wat is dat moeilijk zeg.
Hoe weet je of je overbelast bent? Dat ik de vraag stel vind ik stom van mezelf, want zoiets voel je toch? Ik ben wel heel moe van het piekeren, de laatste maanden is het heel erg maar ik voel me dus niet zo moe. Ik slaap goed, sta uitgerust op, mn werk gaat goed.
Ik weet het eigenlijk niet zo goed
zaterdag 8 augustus 2026 om 21:09
Ik vind het helemaal niet raar dat je je dat afvraagt hoe je kunt weten of je overbelast bent. Het is waarschijnlijk heel persoonlijk hoe overbelasting zich uit. Bij mijzelf merk ik het als ik een korter lontje krijg of een paniekaanval.
Net als jij ben ik opgegroeid in een onveilige situatie en stond altijd aan. In de loop van de jaren heb ik daar veel meer rust in kunnen bereiken. Mocht je willen weten hoe dan kan ik je een PB sturen. Wil niet alles hier op het forum zetten daarover.
Net als jij ben ik opgegroeid in een onveilige situatie en stond altijd aan. In de loop van de jaren heb ik daar veel meer rust in kunnen bereiken. Mocht je willen weten hoe dan kan ik je een PB sturen. Wil niet alles hier op het forum zetten daarover.
zaterdag 8 augustus 2026 om 21:13
Dat zou ik heel aardig vinden. Dus ja een pb mag.Sinneljocht schreef: ↑08-08-2026 21:09Ik vind het helemaal niet raar dat je je dat afvraagt hoe je kunt weten of je overbelast bent. Het is waarschijnlijk heel persoonlijk hoe overbelasting zich uit. Bij mijzelf merk ik het als ik een korter lontje krijg of een paniekaanval.
Net als jij ben ik opgegroeid in een onveilige situatie en stond altijd aan. In de loop van de jaren heb ik daar veel meer rust in kunnen bereiken. Mocht je willen weten hoe dan kan ik je een PB sturen. Wil niet alles hier op het forum zetten daarover.
Ik heb veel meer aan ervaringsverhalen van anderen. Ik heb een schat van een therapeut, en ook in het verleden lieve mensen gehad, maar ik heb ook gemerkt dat ze het bekijken vanuit theorie en ze nooit echt snappen hoe het voor mij voelt. Mensen met eenzelfde achtergrond begrijpen veel beter hoe het voelt
zaterdag 8 augustus 2026 om 21:50
Sport je?
Ik herken best veel hiervan en ik merk dat het veel beter gaat in periodes waarin ik veel sport. De adrenaline brandt gewoon op tijdens het hardlopen, zo voelt het.
Op het moment heb ik veel last van blessures en meteen jaagt het stressgevoel en piekeren en wakker liggen weer omhoog.
Ik herken best veel hiervan en ik merk dat het veel beter gaat in periodes waarin ik veel sport. De adrenaline brandt gewoon op tijdens het hardlopen, zo voelt het.
Op het moment heb ik veel last van blessures en meteen jaagt het stressgevoel en piekeren en wakker liggen weer omhoog.
Wat loopt ‘s ochtends op vier benen, ‘s middags op twee benen en ‘s avonds op twee benen en nog wat wielen?
zaterdag 8 augustus 2026 om 23:55
Ik herken mijzelf wel in wat je schrijft. Ik ben ook onnodig angstig, heb wat OCD (een oudere partner) en behoefte aan controle. En dat is rot. Ik ga ook vaak uit van het ergste en ontneem mijzelf daarmee levensgeluk. Maar om dat knopje om te zetten vind ik maar lastig…
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
zondag 9 augustus 2026 om 00:50
Jij bent echt wel overbelast. En het kan heel lang duren voordat je je daadwerkelijk overbelast voelt of dat het daadwerkelijk duidelijke klachten gaat geven. Maar je staat altijd aan zonder diepe ontspanning, dus je overbelast jezelf al per definitie.Papegaai schreef: ↑08-08-2026 20:17Ik voel niet overbelast. Ik vind mezelf wel vermoeiend en dat piekeren kost energie. Ik ben eraan gewend geraakt dus ik vind het heel interessant wat jij vraagt over piekeren en alert blijven. Dat voelt best kloppend, ik wil idd altijd alert blijven en het gevoel van het in de hand hebben vind ik heerlijk. Ontspannen vind ik moeilijk, kan ik slecht. Ik ben al maanden een boek aan het lezen, maar nog niet begonnen aan de 1e bladzijde. Ik kan me niet zetten tot ontspannen. Tegelijkertijd voel ik me dus ook niet moe of overbelast, maar misschien weet ik niet eens hoe dat voelt.
Ademhalingsoefeningen ken ik, maar pas ik niet echt toe. Als ik heel soms paniek voel kan ik het bewust toepassen, maar in het dagelijks leven denk ik daar niet eens over na.
Ik heb leren stoppen met piekeren door veel meer routine in te bouwen en het piekeren bewust uit te stellen. Dus ik mocht van mezelf op veel momenten niet piekeren, dat moest ik uitstellen naar morgenavond 19:00 uur. En dan was ik het de volgende avond alweer vergeten en was het zo 19:00 uur geweest. Begon ik dan weer met piekeren om 20:00 uur, dan moest ik weer wachten met piekeren tot morgen 19:00 uur. Enzovoorts. En als ik dan eens piekerde op het juiste moment dat het mocht dan bedacht ik me bij elk pieker ding: is het iets waar ik wat aan kan doen - maak je dan niet druk. Is het iets waar ik toch niks aan kan doen - maak je dan ook niet druk.
En met de gedachte: is hetgeen waar ik over pieker over een jaar nog belangrijk? Zo ja dan pieker ik dan wel, zo nee dan is er ook niks om me druk over te maken.
En tuurlijk popte er genoeg tussendoor maar dan drukte ik het bewust weg: gewoon even niet nu. Heeft heel lang geduurd maar inmiddels werkt het best goed.
Ohja en je maakt een denkfout: je vindt aan staan en controle niet heerlijk, maar het is een overlevingsstrategie, het is wat je kent en waar je vroeger steun uit putte. Je zit daar zo in vast dat controle uit handen geven doodeng is en naar voelt, maar dat betekent nog niet dat controle nodig hebben heerlijk is. Oefen daar maar eens mee, dat je bepaalde controledingen eens loslaat. Dan zie je dat de wereld niet vergaat en dat het heel fijn is om niet continu aan te hoeven staan.
zondag 9 augustus 2026 om 04:54
Wat ik me afvroeg, heb je haptonomie therapie gehad in het verleden?
Het is een therapie die je uit je hoofd haalt en focust op de ‘wholistic’ approach. En dat het lichaam vaak wordt vergeten in verschillende therapieen. Maar het lichaam is vaak juist de ingang om dingen op te lossen die via mentaal gerichte therapieen niet op te lossen zijn. Want zeker met controle kunnen stukken in ons eigen lijf geblokkeerd zijn. Bijvoorbeeld blokkades die al vroeg zijn ontstaan, die toen nodig waren maar die nu niet meer nodig zijn.
Een haptonoom werkt met je hierbij om deze dingen op te lossen.
zondag 9 augustus 2026 om 07:28
ik ervaar het ook dat ik niet meer kan genieten . en idd ik heb moeite met onvoorspelbaarheid. ik heb veel onzekerheden geëlimineerd uit mijn leven . ik leef nu geïsoleerd. het waren teveel triggers die me weerhielden om rust te vinden in mezelf. ik heb dit jaren geanalyseerd en onderzocht om te ontdekken hoe ik het meest comfortabel kan leven met deze angst. ik heb ook ontdekt dat deze angst niet verdwijnt. al is de angst wel afwezig bij sommige mensen waar ik me dan veilig en gelukkig bij voel . maar ik kan die mensen op 1 hand tellen. accepteren en controle loslaten kun je proberen maar ik kan je vertellen, je systeem blijft reageren zoals het is geprogrammeerd.
door jarenlang hiermee bezig te zijn kan ik nu als waarnemer kijken naar deze angst. ik kan er echts niets aan veranderen, ik kan alleen maar toekijken.
door jarenlang hiermee bezig te zijn kan ik nu als waarnemer kijken naar deze angst. ik kan er echts niets aan veranderen, ik kan alleen maar toekijken.
zondag 9 augustus 2026 om 09:02
Dat klopt inderdaad. Ik gebruik sinds paar jaar wel hormoonsuppletie, maar op de kermis in mijn hoofd heeft het helaas geen effect.Sinneljocht schreef: ↑08-08-2026 21:05@Sterrenstof ik las of hoorde deze week iets over dat vrouwen met ADHD in de overgang vaak heftiger symptomen hebben dan vrouwen zonder ADHD.
Het H3 netwerk is hierin gespecialiseerd.
H3 netwerk ken ik, maar zal er weer eens naar kijken. Bedankt voor de reminder.
zondag 9 augustus 2026 om 09:05
Bovenstaande schijnt je met veel geduld en oefening te kunnen veranderen. Je brein is neuroplastisch en het kan nieuwe paden aanmaken.Zokanhetook schreef: ↑09-08-2026 07:28ik ervaar het ook dat ik niet meer kan genieten . en idd ik heb moeite met onvoorspelbaarheid. ik heb veel onzekerheden geëlimineerd uit mijn leven . ik leef nu geïsoleerd. het waren teveel triggers die me weerhielden om rust te vinden in mezelf. ik heb dit jaren geanalyseerd en onderzocht om te ontdekken hoe ik het meest comfortabel kan leven met deze angst. ik heb ook ontdekt dat deze angst niet verdwijnt. al is de angst wel afwezig bij sommige mensen waar ik me dan veilig en gelukkig bij voel . maar ik kan die mensen op 1 hand tellen. accepteren en controle loslaten kun je proberen maar ik kan je vertellen, je systeem blijft reageren zoals het is geprogrammeerd.
door jarenlang hiermee bezig te zijn kan ik nu als waarnemer kijken naar deze angst. ik kan er echts niets aan veranderen, ik kan alleen maar toekijken.
zondag 9 augustus 2026 om 09:26
Dit denk ik ook, TO.Verbinder schreef: ↑09-08-2026 04:54Wat ik me afvroeg, heb je haptonomie therapie gehad in het verleden?
Het is een therapie die je uit je hoofd haalt en focust op de ‘wholistic’ approach. En dat het lichaam vaak wordt vergeten in verschillende therapieen. Maar het lichaam is vaak juist de ingang om dingen op te lossen die via mentaal gerichte therapieen niet op te lossen zijn. Want zeker met controle kunnen stukken in ons eigen lijf geblokkeerd zijn. Bijvoorbeeld blokkades die al vroeg zijn ontstaan, die toen nodig waren maar die nu niet meer nodig zijn.
Een haptonoom werkt met je hierbij om deze dingen op te lossen.
Lees je ook eens in, in ‘nervus vagus’. Je kunt ontspanning vinden in je lichaam, niet in je hoofd. Jouw therapie is nu praten, terwijl (de combinatie met) lichaamswerk dieper en oplossend kan zijn.
Het feit dat je nu in een pauze periode extra in paniek slaat, betekent dat de therapie niet oplost, maar tijdelijk helpt tot de volgende praatsessie. Ik zou op zoek gaan naar iets dat je helpt, dat je zelf kunt doen op elk moment van de dag thuis.
En ja, overgangshormonen zijn bitches, dus speciale hulp daarbij is al heel slim!
zondag 9 augustus 2026 om 09:35
En dit.Juneberry schreef: ↑09-08-2026 00:50Jij bent echt wel overbelast. En het kan heel lang duren voordat je je daadwerkelijk overbelast voelt of dat het daadwerkelijk duidelijke klachten gaat geven. Maar je staat altijd aan zonder diepe ontspanning, dus je overbelast jezelf al per definitie.
Ohja en je maakt een denkfout: je vindt aan staan en controle niet heerlijk, maar het is een overlevingsstrategie, het is wat je kent en waar je vroeger steun uit putte. Je zit daar zo in vast dat controle uit handen geven doodeng is en naar voelt, maar dat betekent nog niet dat controle nodig hebben heerlijk is. Oefen daar maar eens mee, dat je bepaalde controledingen eens loslaat. Dan zie je dat de wereld niet vergaat en dat het heel fijn is om niet continu aan te hoeven staan.
Je kan nog zo goed en strak de controle hebben, maar (erge) dingen gebeuren in het leven en gaan gebeuren. Ik schrijf dit niet om je bang te maken om, maar om je in te laten zien dat jij dus niet zo belangrijk bent. Je kunt niet sturen wat er gebeurt, er zijn systemen en dynamieken buiten jou die dingen veroorzaken. Je man en kind, collega’s, vrienden, familie: allemaal energieen en persoonlijkheden die kiezen voor dingen die jij niet kan regisseren. En ongelukken, ziektes en rampen overkomen je. En dan heb je niets aan strakke regie, maar meer aan meebewegen, vertrouwen hebben en voelen wat je dan voelt.
Je hebt vanuit onveiligheid geleerd dat je niet op anderen kunt vertrouwen en hebt het vertrouwen in jezelf niet ontwikkeld. Ik denk dat daar de sleutel zit. Ga leren vertrouwen op jezelf, dat je jezelf kunt helpen en dat je dingen aan kunt, dat je lief voor jezelf kunt zijn. Dat je anderen niet nodig hebt en dus ook niet hoeft te controleren. En dat zit ‘m niet in altijd sterk zijn en aanstaan, want een keer gaat je dat niet lukken en helpen een situatie door te komen. Wat je nu heel moeilijk vindt, kan je beter nu al oefenen en leren.
Angst en doemscenario’s zijn heel naar. Hoe zou het voelen als je die gedachten nog steeds mag hebben, maar je leven er niet mee door beheerst worden? Als je denkt ‘ja, dat kan gebeuren, zo is het leven, maar als dat gebeurt, dat kan ik dan aan en overleef ik dat’.
Heel goed dat je een topic hebt geopend om advies te krijgen. Hopelijk kan je er iets mee. Veel succes!
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in