Relaties
alle pijlers
Misbruik: niet geloofd worden
zaterdag 29 augustus 2026 om 22:31
Het gaat om mijn dochter (twintiger) die korte tijd heeft samengewoond met een man (ook twintiger) die haar geestelijk en fysiek mishandelde. Gelukkig is ze relatief snel bij hem weggegaan, maar de nasleep is zwaar: ze is getraumatiseerd, twijfelt vaak aan zichzelf (en haar ervaringen), ís afwisselend boos en verdrietig, krijgt geen goede hulp van politie en hulpverlening, dus het voelt alsof zij gek is. Dat is ook meteen haar grootste angst: voor gek verklaard worden.
Daar komt bij dat sommige vriendinnen haar niet (willen?) geloven. Ik vind dat zó erg. Nogal overbodig om te zeggen dat vrouwen misbruik niet verzinnen, waarom zouden ze, maar blijkbaar zijn er toch echt nog steeds vrouwen/vriendinnen die zich van je afkeren als zoiets traumatisch je overkomt. Mijn dochter is er heel verdrietig over, logisch. Ze snapt het niet. Ik wil haar graag helpen en proberen het leed wat te verzachten, maar wat zeg of doe je in zo’n geval?
Daar komt bij dat sommige vriendinnen haar niet (willen?) geloven. Ik vind dat zó erg. Nogal overbodig om te zeggen dat vrouwen misbruik niet verzinnen, waarom zouden ze, maar blijkbaar zijn er toch echt nog steeds vrouwen/vriendinnen die zich van je afkeren als zoiets traumatisch je overkomt. Mijn dochter is er heel verdrietig over, logisch. Ze snapt het niet. Ik wil haar graag helpen en proberen het leed wat te verzachten, maar wat zeg of doe je in zo’n geval?
zaterdag 29 augustus 2026 om 22:44
Er zijn allerlei redenen waarom mensen iets niet willen of kunnen geloven en ze gaan allemaal over hen zelf. Niet over je dochter.
Sommigen kunnen het niet als misbruik bestempelen, omdat ze dan moeten toegeven zelf ook misbruikt te zijn. Of zodat ze zich kunnen inbeelden dat hen dat nooit zou kunnen overkomen.
Soms hebben ze te weinig inlevingsvermogen om te kunnen geloven dat iemand in de relatie blijft na het eerste misbruik.
En de maatschappij is helaas nog erg gefocust op de schuld geven aan het slachtoffer, zodat we niet hoeven te focussen op het echte probleem: de daders.
En jouw dochter loopt hier nu keihard tegenaan.
Dat zij het nu ziet en zij weet dat het waar is, is het enige wat ertoe doet, dus probeer haar daar te ondersteunen. Niet twijfelen aan jezelf, je hebt het juist gezien, juist gehandeld.
Helaas moet de maatschappij, de politie en het rechtsysteem nog veel stappen zetten om recht te doen aan de realiteit van vrouwen.
Sommigen kunnen het niet als misbruik bestempelen, omdat ze dan moeten toegeven zelf ook misbruikt te zijn. Of zodat ze zich kunnen inbeelden dat hen dat nooit zou kunnen overkomen.
Soms hebben ze te weinig inlevingsvermogen om te kunnen geloven dat iemand in de relatie blijft na het eerste misbruik.
En de maatschappij is helaas nog erg gefocust op de schuld geven aan het slachtoffer, zodat we niet hoeven te focussen op het echte probleem: de daders.
En jouw dochter loopt hier nu keihard tegenaan.
Dat zij het nu ziet en zij weet dat het waar is, is het enige wat ertoe doet, dus probeer haar daar te ondersteunen. Niet twijfelen aan jezelf, je hebt het juist gezien, juist gehandeld.
Helaas moet de maatschappij, de politie en het rechtsysteem nog veel stappen zetten om recht te doen aan de realiteit van vrouwen.
zaterdag 29 augustus 2026 om 22:48
zaterdag 29 augustus 2026 om 22:51
Wat erg voor je. Het maakt inderdaad eenzaam en geeft een machteloos gevoel, want wat kan je doen om te bewijzen dat het echt is gebeurd? Er was verder niemand bij.InvincibleB schreef: ↑29-08-2026 22:43Ik heb hetzelfde meegemaakt als je dochter. Het ongeloof deed nog het zeerste. Mensen, ook vriendinnen, vonden het zo'n lieve knappe jongen. Dat heeft me meer beschadigd dan zijn gedrag, denk ik. Het maakt het allemaal zo eenzaam.
zaterdag 29 augustus 2026 om 22:52
Dankjewel voor je post, dit helpt.Dropdrop schreef: ↑29-08-2026 22:44Er zijn allerlei redenen waarom mensen iets niet willen of kunnen geloven en ze gaan allemaal over hen zelf. Niet over je dochter.
Sommigen kunnen het niet als misbruik bestempelen, omdat ze dan moeten toegeven zelf ook misbruikt te zijn. Of zodat ze zich kunnen inbeelden dat hen dat nooit zou kunnen overkomen.
Soms hebben ze te weinig inlevingsvermogen om te kunnen geloven dat iemand in de relatie blijft na het eerste misbruik.
En de maatschappij is helaas nog erg gefocust op de schuld geven aan het slachtoffer, zodat we niet hoeven te focussen op het echte probleem: de daders.
En jouw dochter loopt hier nu keihard tegenaan.
Dat zij het nu ziet en zij weet dat het waar is, is het enige wat ertoe doet, dus probeer haar daar te ondersteunen. Niet twijfelen aan jezelf, je hebt het juist gezien, juist gehandeld.
Helaas moet de maatschappij, de politie en het rechtsysteem nog veel stappen zetten om recht te doen aan de realiteit van vrouwen.
zaterdag 29 augustus 2026 om 23:00
Wat ik geleerd heb:
Mensen geloven je meteen of ze geloven je nooit. Punt.
Er is niets wat je daaraan kunt doen. Je kunt lullen als Brugman, met voorbeelden komen: het heeft geen zin.
Mensen beslissen in 1 minuut of ze je geloven of niet en daarna is er niets dat je kunt doen.
En ik weet dat dat op dit moment moeilijk is om te zien: maar je kunt ze dus niet overtuigen. Je wordt bevrijd van verantwoordelijkheid afleggen.
Dus doe dat dan ook niet.
Zodra je merkt dat iemand je niet gelooft: neem afstand.
dropdrop wijzigde dit bericht op 29-08-2026 23:08
1.13% gewijzigd
zaterdag 29 augustus 2026 om 23:08
Haar leed kan je niet verzachten. Helaas. Je kan er wel voor haar zijn. Luisteren, een knuffel, lachen, samen iets leuks doen.
Wat betreft het geloven, ik denk dat mensen dat niet kunnen, omdat het dan te echt is. Misschien wel iets wat iedereen kan overkomen. Het is hun onvermogen, niet het hare.
Ik vond het ontzettend eenzaam, onzeker, en twijfelde vooral aan mezelf. Als ik maar beter, meer of anders deed.
Wat betreft het geloven, ik denk dat mensen dat niet kunnen, omdat het dan te echt is. Misschien wel iets wat iedereen kan overkomen. Het is hun onvermogen, niet het hare.
Ik vond het ontzettend eenzaam, onzeker, en twijfelde vooral aan mezelf. Als ik maar beter, meer of anders deed.
zaterdag 29 augustus 2026 om 23:15
Ik denk dat je gelijk hebt. Helaas. Maar ik vind het moeilijk om me te verplaatsen in een vriendin die een oordeel heeft. Een buitenstaander kan oordelen, maar vriendinnen toch niet? In dit geval ging er wel iets vooraf aan het oordeel; mijn dochter zei een paar keer een afspraak met deze vriendin af omdat ze niet weg mocht van haar vriend en hele erge ruzie had. Toen ze dus nog met hem samenwoonde. Ze zat klem en appte haar vriendin dat ze ruzie had met haar vriend en erg moest huilen, waardoor ze op het laatste moment toch niet kon afspreken. Er was voor de vriendin toen nog geen context; mijn dochter was nog bezig met beseffen dat ze mishandeld werd, ze kon het nog niet aan zichzelf toegeven en dus ook niet aan haar vriendin. Later heeft ze wel uitgelegd wat er speelde, maar haar vriendin vond het een slap excuus en geloofde haar niet. Sindsdien spreken ze elkaar niet meer.Dropdrop schreef: ↑29-08-2026 23:00Wat ik geleerd heb:
Mensen geloven je of ze geloven je niet. Punt.
Er is niets wat je daarna nog kunt doen. Je kunt lullen als Brugman, met voorbeelden komen: het heeft geen zin.
Mensen beslissen in 1 minuut of ze je geloven of niet en daarna is er niets dat je kunt doen.
En ik weet dat dat op dit moment moeilijk is om te zien: maar je kunt ze dus niet overtuigen. Je wordt bevrijd van verantwoordelijkheid afleggen.
Dus doe dat dan ook niet.
Zodra je merkt dat iemand je niet gelooft: neem afstand.
Ik denk inderdaad niet dat ze van gedachten zal veranderen. Maar het is een heel goede vriendin die - om het nog ingewikkelder te maken - de dochter is van een goede vriendin van mij. Ik wil me er niet teveel mee bemoeien, maar doen alsof er niks aan de hand is, is ook geen optie meer. Mijn vriendin houdt inmiddels ook wat afstand, merk ik. Dat vind ik nu wel even oké. Maar ik ben bang dat we er wel iets mee moeten binnenkort.
zaterdag 29 augustus 2026 om 23:23
Een paar keer afzeggen is natuurlijk de meest kinderachtige reden ooit om een 'goede vriendschap' te verbreken.
Ik zou het nooit zachter maken dan de keiharde werkelijkheid: mijn dochter is mishandeld en misbruikt, als jij dit een slap excuus noemt, ben je mijn vriendschap niet waard.
Helaas leer je mensen pas echt kennen tijdens een storm.
Ik zou het nooit zachter maken dan de keiharde werkelijkheid: mijn dochter is mishandeld en misbruikt, als jij dit een slap excuus noemt, ben je mijn vriendschap niet waard.
Helaas leer je mensen pas echt kennen tijdens een storm.
zaterdag 29 augustus 2026 om 23:35
Wat naar voor je dochter dat ze dit heeft moeten mee maken. En wat goed dat ze er aan ontsnapt is. Dat vraagt moed en doorzettingsvermogen, en juist het ongeloof uit de omgeving of de angst daarvoor, kan bijdragen aan niet weg durven gaan als het niet goed gaat.Claire45 schreef: ↑29-08-2026 23:15Ik denk dat je gelijk hebt. Helaas. Maar ik vind het moeilijk om me te verplaatsen in een vriendin die een oordeel heeft. Een buitenstaander kan oordelen, maar vriendinnen toch niet? In dit geval ging er wel iets vooraf aan het oordeel; mijn dochter zei een paar keer een afspraak met deze vriendin af omdat ze niet weg mocht van haar vriend en hele erge ruzie had. Toen ze dus nog met hem samenwoonde. Ze zat klem en appte haar vriendin dat ze ruzie had met haar vriend en erg moest huilen, waardoor ze op het laatste moment toch niet kon afspreken. Er was voor de vriendin toen nog geen context; mijn dochter was nog bezig met beseffen dat ze mishandeld werd, ze kon het nog niet aan zichzelf toegeven en dus ook niet aan haar vriendin. Later heeft ze wel uitgelegd wat er speelde, maar haar vriendin vond het een slap excuus en geloofde haar niet. Sindsdien spreken ze elkaar niet meer.
Ik denk inderdaad niet dat ze van gedachten zal veranderen. Maar het is een heel goede vriendin die - om het nog ingewikkelder te maken - de dochter is van een goede vriendin van mij. Ik wil me er niet teveel mee bemoeien, maar doen alsof er niks aan de hand is, is ook geen optie meer. Mijn vriendin houdt inmiddels ook wat afstand, merk ik. Dat vind ik nu wel even oké. Maar ik ben bang dat we er wel iets mee moeten binnenkort.
Je dochter is eruit, en kan nu gaan herstellen. Daar kan ze deze houding van vriendinnen niet bij gebruiken. Vaak komt het ongeloof voort uit angst (als het jou kan gebeuren kan het mij ook gebeuren) of ongemak, maar daar heeft je dochter geen boodschap aan. Zij heeft tijd en ruimte nodig voor haar herstel en mensen die haar daarbij kunnen ondersteunen.
Dat het gaat om een dochter van een goede vriendin van jou, zou voor mij maken dat ik tegen goede vriendin zou zeggen: mijn dochter heeft mij nu nodig en dat gaat voor alles. Ik verwacht van jou niet dat jij jouw dochter afvalt. Het past nu niet om contact te hebben, mogelijk kunnen we later kijken of onze vriendschap dit aan kan.
Jouw dochter heeft het nodig dat jij onvoorwaardelijk voor haar gaat staan. Ook tegenover een goede vriendin van jezelf.
zaterdag 29 augustus 2026 om 23:41
Ah ja, die zelftwijfel zie ik ook bij mijn dochter. Zo verdrietig. Zij heeft nu zo vaak te maken gehad met mensen (politie, hulpverleners, advocaten etc) die de verkeerde vragen stelden of de verkeerde toon aansloegen dat ze nu nauwelijks meer een psycholoog durft te benaderen. Soort faalangst.Moiren schreef: ↑29-08-2026 23:08Haar leed kan je niet verzachten. Helaas. Je kan er wel voor haar zijn. Luisteren, een knuffel, lachen, samen iets leuks doen.
Wat betreft het geloven, ik denk dat mensen dat niet kunnen, omdat het dan te echt is. Misschien wel iets wat iedereen kan overkomen. Het is hun onvermogen, niet het hare.
Ik vond het ontzettend eenzaam, onzeker, en twijfelde vooral aan mezelf. Als ik maar beter, meer of anders deed.
zaterdag 29 augustus 2026 om 23:43
Niet geloofd worden (of zelf de schuld krijgen) overkomt heel erg veel slachtoffers en het is vaak net zo schadelijk als het misbruik zelf.
Jij kunt dat niet oplossen. Je bent wel heel belangrijk als iemand die haar wel gelooft en die haar kan steunen om zichzelf serieus te nemen. Door te luisteren, te bevestigen, eventuele zelfkritiek met begrip te pareren.
Hoe vriendin reageert en wat dat met de vriendschap doet, daar kun jij weinig mee. Het kan zijn dat vriendin toch geen vriendin blijkt als ze je dochter goed heeft aangehoord en het dan toch niet gelooft. Het kan ook dat ze nog niet de kennis en levenservaring heeft om te begrijpen hoe misbruik binnen een relatie werkt, en dat ze nog te veel op zichzelf is gericht om de isolatie waar je dochter in zat niet persoonlijk op te nemen.
Het is niet jouw of je dochters taak om haar dat te leren. Als haar ongeloof te pijnlijk is, dan is het logisch dat dochter daar niet mee geconfronteerd wil worden. Ze hoeft zichzelf in de naam van vriendschap niet bloot te stellen aan opmerkingen die haar alleen maar alleen en klein laten voelen.
Verder: er bestaat hulpverlening die wel helpend is. Het kan de moeite zijn voor dochter om op zoek te gaan naar een therapeut die gespecialiseerd is in deze thematiek. Trauma als dit haalt rare streken uit met je zelfbeeld en dat hoeft ze niet in haar eentje op te lossen.
Jij kunt dat niet oplossen. Je bent wel heel belangrijk als iemand die haar wel gelooft en die haar kan steunen om zichzelf serieus te nemen. Door te luisteren, te bevestigen, eventuele zelfkritiek met begrip te pareren.
Hoe vriendin reageert en wat dat met de vriendschap doet, daar kun jij weinig mee. Het kan zijn dat vriendin toch geen vriendin blijkt als ze je dochter goed heeft aangehoord en het dan toch niet gelooft. Het kan ook dat ze nog niet de kennis en levenservaring heeft om te begrijpen hoe misbruik binnen een relatie werkt, en dat ze nog te veel op zichzelf is gericht om de isolatie waar je dochter in zat niet persoonlijk op te nemen.
Het is niet jouw of je dochters taak om haar dat te leren. Als haar ongeloof te pijnlijk is, dan is het logisch dat dochter daar niet mee geconfronteerd wil worden. Ze hoeft zichzelf in de naam van vriendschap niet bloot te stellen aan opmerkingen die haar alleen maar alleen en klein laten voelen.
Verder: er bestaat hulpverlening die wel helpend is. Het kan de moeite zijn voor dochter om op zoek te gaan naar een therapeut die gespecialiseerd is in deze thematiek. Trauma als dit haalt rare streken uit met je zelfbeeld en dat hoeft ze niet in haar eentje op te lossen.
Weet je wat pas conflictvermijdend is? Wereldvrede.
zaterdag 29 augustus 2026 om 23:50
100%. Ik heb tegen mijn dochter gezegd (misschien niet verstandig?) dat ze haar vriendin moet laten vallen omdat ze nu behoefte heeft aan mensen die haar wel geloven en steunen (en die zijn er gelukkig ook, heel veel vriendinnen staan fantastisch voor haar klaar), maar zij heeft erg veel verdriet van die verbroken vriendschap en voelt zich verraden door haar ‘beste vriendin’, dus ik denk dat ze nog niet zo ver is. Voor mij is het simpel: als mijn vriendin haar dochter steunt, is die vriendschap klaar. Ik kan me dat niet goed voorstellen, maar we zullen zien.patchouli_ schreef: ↑29-08-2026 23:35Wat naar voor je dochter dat ze dit heeft moeten mee maken. En wat goed dat ze er aan ontsnapt is. Dat vraagt moed en doorzettingsvermogen, en juist het ongeloof uit de omgeving of de angst daarvoor, kan bijdragen aan niet weg durven gaan als het niet goed gaat.
Je dochter is eruit, en kan nu gaan herstellen. Daar kan ze deze houding van vriendinnen niet bij gebruiken. Vaak komt het ongeloof voort uit angst (als het jou kan gebeuren kan het mij ook gebeuren) of ongemak, maar daar heeft je dochter geen boodschap aan. Zij heeft tijd en ruimte nodig voor haar herstel en mensen die haar daarbij kunnen ondersteunen.
Dat het gaat om een dochter van een goede vriendin van jou, zou voor mij maken dat ik tegen goede vriendin zou zeggen: mijn dochter heeft mij nu nodig en dat gaat voor alles. Ik verwacht van jou niet dat jij jouw dochter afvalt. Het past nu niet om contact te hebben, mogelijk kunnen we later kijken of onze vriendschap dit aan kan.
Jouw dochter heeft het nodig dat jij onvoorwaardelijk voor haar gaat staan. Ook tegenover een goede vriendin van jezelf.
zaterdag 29 augustus 2026 om 23:57
Jouw dochter hoeft haar vriendin niet te laten vallen. Haar vriendin heeft haar laten vallen. Daar heeft ze uiteraard veel verdriet van, een vriendin kwijt raken doet pijn. Maar zij is niet degene die dat heeft laten gebeuren.Claire45 schreef: ↑29-08-2026 23:50100%. Ik heb tegen mijn dochter gezegd (misschien niet verstandig?) dat ze haar vriendin moet laten vallen omdat ze nu behoefte heeft aan mensen die haar wel geloven en steunen (en die zijn er gelukkig ook, heel veel vriendinnen staan fantastisch voor haar klaar), maar zij heeft erg veel verdriet van die verbroken vriendschap en voelt zich verraden door haar ‘beste vriendin’, dus ik denk dat ze nog niet zo ver is. Voor mij is het simpel: als mijn vriendin haar dochter steunt, is die vriendschap klaar. Ik kan me dat niet goed voorstellen, maar we zullen zien.
zondag 30 augustus 2026 om 00:00
En dit. Er is gespecialiseerde hulpverlening.tyche schreef: ↑29-08-2026 23:43Niet geloofd worden (of zelf de schuld krijgen) overkomt heel erg veel slachtoffers en het is vaak net zo schadelijk als het misbruik zelf.
Jij kunt dat niet oplossen. Je bent wel heel belangrijk als iemand die haar wel gelooft en die haar kan steunen om zichzelf serieus te nemen. Door te luisteren, te bevestigen, eventuele zelfkritiek met begrip te pareren.
Hoe vriendin reageert en wat dat met de vriendschap doet, daar kun jij weinig mee. Het kan zijn dat vriendin toch geen vriendin blijkt als ze je dochter goed heeft aangehoord en het dan toch niet gelooft. Het kan ook dat ze nog niet de kennis en levenservaring heeft om te begrijpen hoe misbruik binnen een relatie werkt, en dat ze nog te veel op zichzelf is gericht om de isolatie waar je dochter in zat niet persoonlijk op te nemen.
Het is niet jouw of je dochters taak om haar dat te leren. Als haar ongeloof te pijnlijk is, dan is het logisch dat dochter daar niet mee geconfronteerd wil worden. Ze hoeft zichzelf in de naam van vriendschap niet bloot te stellen aan opmerkingen die haar alleen maar alleen en klein laten voelen.
Verder: er bestaat hulpverlening die wel helpend is. Het kan de moeite zijn voor dochter om op zoek te gaan naar een therapeut die gespecialiseerd is in deze thematiek. Trauma als dit haalt rare streken uit met je zelfbeeld en dat hoeft ze niet in haar eentje op te lossen.
Overigens meld je dat er advocaten zijn die er niet goed mee omgaan en niet de juiste vragen stelen. Is dat haar eigen (slachtoffer?)advocaat? Want er bestaan ook advocaten die heel goed thuis zijn in deze materie en wel heel helpend kunnen zijn.
zondag 30 augustus 2026 om 00:13
Pffff, ja, ik realiseer me nu pas dat de nasleep bijna heftiger is dan het eigenlijke misbruik. De meningen, de goedbedoelde opmerkingen (“denk gewoon terug aan de momenten die wél mooi waren”), het gebrek aan kennis, de keiharde victim blaming (de vrouwelijke politieagent die zei: “Wat gek dat jouw vriend X, Y, Z bij jou deed, want míjn man doet dat allemaal niet bij mij, hoor.”)tyche schreef: ↑29-08-2026 23:43Niet geloofd worden (of zelf de schuld krijgen) overkomt heel erg veel slachtoffers en het is vaak net zo schadelijk als het misbruik zelf.
Jij kunt dat niet oplossen. Je bent wel heel belangrijk als iemand die haar wel gelooft en die haar kan steunen om zichzelf serieus te nemen. Door te luisteren, te bevestigen, eventuele zelfkritiek met begrip te pareren.
Hoe vriendin reageert en wat dat met de vriendschap doet, daar kun jij weinig mee. Het kan zijn dat vriendin toch geen vriendin blijkt als ze je dochter goed heeft aangehoord en het dan toch niet gelooft. Het kan ook dat ze nog niet de kennis en levenservaring heeft om te begrijpen hoe misbruik binnen een relatie werkt, en dat ze nog te veel op zichzelf is gericht om de isolatie waar je dochter in zat niet persoonlijk op te nemen.
Het is niet jouw of je dochters taak om haar dat te leren. Als haar ongeloof te pijnlijk is, dan is het logisch dat dochter daar niet mee geconfronteerd wil worden. Ze hoeft zichzelf in de naam van vriendschap niet bloot te stellen aan opmerkingen die haar alleen maar alleen en klein laten voelen.
Verder: er bestaat hulpverlening die wel helpend is. Het kan de moeite zijn voor dochter om op zoek te gaan naar een therapeut die gespecialiseerd is in deze thematiek. Trauma als dit haalt rare streken uit met je zelfbeeld en dat hoeft ze niet in haar eentje op te lossen.
Ze heeft inmiddels contact gezocht met een goede traumatherapeut die ook EMDR doet. Daar heb ik zeker vertrouwen in!
zondag 30 augustus 2026 om 00:24
Wat ontzettend akelig, Claire! Een kennis van me overkwam iets vergelijkbaars. Wat voor haar helemaal gekmakend was, was dat hij hun gezamenlijke vrienden had wijsgemaakt dat zij juist hem mishandelde. Helaas geloofden ze dat. Zoiets hakt er ontzettend in. Het maakt ontzettend eenzaam en verdrietig.
Mijn kennis heeft inmiddels weer de boel op de rails, maar dat was een lang proces. Het is fantastisch dat jij als moeder zo ferm achter haar staat.
Je dochter heeft er nu niets aan, maar uiteindelijk is dit iets waar ze ooit op terug kan kijken in de wetenschap dat ze én sterk genoeg is om uit zo'n giftige relatie te stappen, én een vriendenkring heeft opgebouwd met mensen waar ze van op aan kan.
Wat anderen zeggen: specialistische hulp lijkt me echt een heel goed idee. Heel veel sterkte!
Mijn kennis heeft inmiddels weer de boel op de rails, maar dat was een lang proces. Het is fantastisch dat jij als moeder zo ferm achter haar staat.
Je dochter heeft er nu niets aan, maar uiteindelijk is dit iets waar ze ooit op terug kan kijken in de wetenschap dat ze én sterk genoeg is om uit zo'n giftige relatie te stappen, én een vriendenkring heeft opgebouwd met mensen waar ze van op aan kan.
Wat anderen zeggen: specialistische hulp lijkt me echt een heel goed idee. Heel veel sterkte!
zondag 30 augustus 2026 om 00:39
Trauma en herstel, Judith Herman. Ze legt uit hoe het sociologisch werkt.
Het hele dorp wist het, Rinoe Verkerk.Over hoe misbruik omstanders raakt en de mechanismen erin.
Ik heb een naam – Chanel Miller, jonge vrouw die na misbruik beschrijft hoe de rechtszaak verloopt en wat het met haar en beeldvorming over haar doet.
https://centrumseksueelgeweld.nl/praten ... -misbruik/
Het hele dorp wist het, Rinoe Verkerk.Over hoe misbruik omstanders raakt en de mechanismen erin.
Ik heb een naam – Chanel Miller, jonge vrouw die na misbruik beschrijft hoe de rechtszaak verloopt en wat het met haar en beeldvorming over haar doet.
https://centrumseksueelgeweld.nl/praten ... -misbruik/
zondag 30 augustus 2026 om 09:11
Je kunt haar vertellen dat mensen vaak erge dingen die anderen overkomen liever niet geloven omdat ze dan moeten erkennen dat het hunzelf ook kan overkomen. Dat is te naar dus zeggen mensen ‘viel vast wel mee’ of ‘was vast haar eigen schuld’
Dit maakt het beter te begrijpen en maakt duidelijk dat het niets met je dochter te maken heeft
Fijn dat jij er voor haar bent. En heel goed van haar dat ze weg is gegaan
Dit maakt het beter te begrijpen en maakt duidelijk dat het niets met je dochter te maken heeft
Fijn dat jij er voor haar bent. En heel goed van haar dat ze weg is gegaan
Het is zoals het is
zondag 30 augustus 2026 om 09:13
Dat kan niet en heeft ook geen zin. Ik zou het eerder laten rusten en later nogmaals bespreken
Het is zoals het is
zondag 30 augustus 2026 om 09:38
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in