Relaties
alle pijlers
het verleden
vrijdag 21 augustus 2009 om 07:33
Hallo allemaal,
Mijn vriend en ik zijn zo'n 7 jaar samen, we hebben het heel goed, zijn gelukkig, op een ding na: mijn verleden.
Ik zal proberen om het zo kort mogelijk te houden: ik ben nog jong en ik heb nogal een bewogen leven achter de rug, mijn moeder is na een slepende ziekte overleden toen ik nog erg jong was. Niet lang daarna is mijn vader ook plotseling overleden. Ik was toen nog een tiener, en had het natuurlijk erg moeilijk hiermee. Ik ben toen aan een fout vriendje blijven plakken (aan wie ik me natuurlijk helemaal vastklampte) Deze meneer had erg losse handjes en was gok-en drank verslaafd. Hij wreef mij vooral in dat ik niets waard was, en dat ik schuld had aan het feit dat mijn ouders waren overleden, omdat ik moeilijk was.
Uiteindelijk drong hij erop aan dat ik in de prostitutie ging werken, hetgeen ik uiteindelijk ook een 3 tal jaren heb gedaan.
Ik durfde niet bij hem weg, omdat ik bang was dat ik het alleen niet zou redden, en ik leefde een beetje in m'n eigen wereld. Bovendien had ik niemand meer om op terug te vallen.
Uiteindelijk ben ik m'n huidige vriend tegengekomen, de stap eindelijk durven nemen om bij m'n ex weg te gaan. Eind goed, al goed. Niet dus.
Ik ben van begin af aan eerlijk geweest over mijn prostitutieverleden. (en er meteen mee gestopt) Mijn huidige vriend kan dit niet verkroppen, hij begrijpt het niet, snapt niet dat ik niet ben weggegaan, vind het vies, smerig, walgelijk. Hij heeft nooit iets meegemaakt in zijn leven, dus begrijpt niet dat je emotioneel aan 'lager wal' kunt raken. Hij stopt mijn verleden voor zichzelf maar weg, we hebben het er nooit over, maar soms speelt het toch nog op.
Ik vind het heel moeilijk dat hij mij er (nog steeds) om veroordeelt. En ik weet niet of ik ooit zelf met alles in het reine kan komen, als hij mij niet ten volle kan accepteren.
Hij zegt dat hij er niet over kan praten, en wil dus ook niet naar een psycholoog. Hij heeft mij feitelijk 'gered', en daar ben ik hem ook heel dankbaar voor, hij is verder ook heel goed voor mij, maar ik weet soms niet of we nog verder kunnen met elkaar. Ik ben bang dat dit altijd tussen ons in zal staan.
Sorry dat het toch een lang verhaal is geworden, ik weet ook niet goed wat ik hiermee wil. Maar het doet al goed om het eens van me af te schrijven....
Mijn vriend en ik zijn zo'n 7 jaar samen, we hebben het heel goed, zijn gelukkig, op een ding na: mijn verleden.
Ik zal proberen om het zo kort mogelijk te houden: ik ben nog jong en ik heb nogal een bewogen leven achter de rug, mijn moeder is na een slepende ziekte overleden toen ik nog erg jong was. Niet lang daarna is mijn vader ook plotseling overleden. Ik was toen nog een tiener, en had het natuurlijk erg moeilijk hiermee. Ik ben toen aan een fout vriendje blijven plakken (aan wie ik me natuurlijk helemaal vastklampte) Deze meneer had erg losse handjes en was gok-en drank verslaafd. Hij wreef mij vooral in dat ik niets waard was, en dat ik schuld had aan het feit dat mijn ouders waren overleden, omdat ik moeilijk was.
Uiteindelijk drong hij erop aan dat ik in de prostitutie ging werken, hetgeen ik uiteindelijk ook een 3 tal jaren heb gedaan.
Ik durfde niet bij hem weg, omdat ik bang was dat ik het alleen niet zou redden, en ik leefde een beetje in m'n eigen wereld. Bovendien had ik niemand meer om op terug te vallen.
Uiteindelijk ben ik m'n huidige vriend tegengekomen, de stap eindelijk durven nemen om bij m'n ex weg te gaan. Eind goed, al goed. Niet dus.
Ik ben van begin af aan eerlijk geweest over mijn prostitutieverleden. (en er meteen mee gestopt) Mijn huidige vriend kan dit niet verkroppen, hij begrijpt het niet, snapt niet dat ik niet ben weggegaan, vind het vies, smerig, walgelijk. Hij heeft nooit iets meegemaakt in zijn leven, dus begrijpt niet dat je emotioneel aan 'lager wal' kunt raken. Hij stopt mijn verleden voor zichzelf maar weg, we hebben het er nooit over, maar soms speelt het toch nog op.
Ik vind het heel moeilijk dat hij mij er (nog steeds) om veroordeelt. En ik weet niet of ik ooit zelf met alles in het reine kan komen, als hij mij niet ten volle kan accepteren.
Hij zegt dat hij er niet over kan praten, en wil dus ook niet naar een psycholoog. Hij heeft mij feitelijk 'gered', en daar ben ik hem ook heel dankbaar voor, hij is verder ook heel goed voor mij, maar ik weet soms niet of we nog verder kunnen met elkaar. Ik ben bang dat dit altijd tussen ons in zal staan.
Sorry dat het toch een lang verhaal is geworden, ik weet ook niet goed wat ik hiermee wil. Maar het doet al goed om het eens van me af te schrijven....
vrijdag 21 augustus 2009 om 10:16
Waar merk je aan dat hij er moeite mee heeft. Is het veroordelen van hem meestal in een gesprek dat over je verleden gaat? Geeft hij tussendoor zulke opmerkingen? Merk je het verder aan hem? Heb jij wel het gevoel dat jullie gelijkwaardig in de relatie staan? Ik kan me voorstellen dat hij in een gesprek dat over jou of over je verleden gaat aangeeft dat hij het niet begrijpt (als je zelf sterk in je schoenen staat is het ook moeilijk om te begrijpen dat anderen dat soms niet staan).
vrijdag 21 augustus 2009 om 11:01
ik ben het ook eens met alle voorgaande reakties.
Je bent zo sterk geweest door eruit te stappen. Verdien je niet, na alle ellende, een vriend die van je houdt zoals je bent, met alles wat je meegemaakt hebt? Wat is een relatie als je niet over dat soort dingen kan praten? Als je een relatie hebt ga je voor het hele pakket. En kan je niet dingen, die je niet prettig vind, er uit laten. Je kan er moeite mee hebben, dat is begrijpelijk. Maar er niet over kunnen en/of willen praten, en geen hulp willen zoeken daarvoor. Nee dat kan niet in mijn ogen. Hoe kan hij jou nu helpen om je verleden te verwerken?
Je bent zo sterk geweest door eruit te stappen. Verdien je niet, na alle ellende, een vriend die van je houdt zoals je bent, met alles wat je meegemaakt hebt? Wat is een relatie als je niet over dat soort dingen kan praten? Als je een relatie hebt ga je voor het hele pakket. En kan je niet dingen, die je niet prettig vind, er uit laten. Je kan er moeite mee hebben, dat is begrijpelijk. Maar er niet over kunnen en/of willen praten, en geen hulp willen zoeken daarvoor. Nee dat kan niet in mijn ogen. Hoe kan hij jou nu helpen om je verleden te verwerken?
vrijdag 21 augustus 2009 om 11:37
Mooi dat je los bent gekomen van je verleden, vervelend dat het verleden je nog niet loslaat.
Hoe zie jij jezelf, als de geknoeide en door het verleden gevormde vrouw of als ervaren persoon die geleerd heeft in het verleden?
Invloed op je vriend heb je niet, die illusie zul je moeten loslaten, omgekeerd zal hij dat ook moeten. Wat er dan overblijft aan beide kanten zijn personen die de andere waarderen om wie ze zijn, niet om wat ze hebben gedaan of meegemaakt en de keuzes die ze vroeger wel of niet hebben gemaakt.
Het bagatelliseren van je vriend zn veroordeling is geen oplossing, jij hebt je verleden waar je niks meer aan kan veranderen en hij heeft zn afschuw voor dat verleden, daar is misschien wel iets aan te veranderen of te begrijpen. Probeer als je wilt uit te vinden waar die afschuw vandaan komt, waarom kijkt hij neer op de vroegere jou, wel die jou waar ie verliefd op is geworden overigens. Jij kijkt nu ook anders terug op de keuzes die je ooit gemaakt hebt, hij heeft die ervaring niet en die kun je hem ook niet bijbrengen.
Zou zn afschuw niet als meestal voort kunnen komen uit angst? Angst dat jij het ooit weer zou willen of zelfs doen, angst slechts 1 van de erg veel bedpartners te zijn, angst dat hij er op aangekeken wordt met een voormalig hoertje te zijn, misschien wel zelfs de angst dat ook hij zulke slechte afhankelijke keuzes zou kunnen maken als hij al zn zekerheden kwijt zou zijn geraakt?
Je weet het niet en er is maar een die het je kan vertellen, jouw keuze om het wel of niet te accepteren dat hij je wel of niet deelgenoot maakt in zn ideeen. Dat is voor hem dan een kwestie van durven, klein durven zijn tegenover jou, de door hem geredde schone...
Sterkte.
Hoe zie jij jezelf, als de geknoeide en door het verleden gevormde vrouw of als ervaren persoon die geleerd heeft in het verleden?
Invloed op je vriend heb je niet, die illusie zul je moeten loslaten, omgekeerd zal hij dat ook moeten. Wat er dan overblijft aan beide kanten zijn personen die de andere waarderen om wie ze zijn, niet om wat ze hebben gedaan of meegemaakt en de keuzes die ze vroeger wel of niet hebben gemaakt.
Het bagatelliseren van je vriend zn veroordeling is geen oplossing, jij hebt je verleden waar je niks meer aan kan veranderen en hij heeft zn afschuw voor dat verleden, daar is misschien wel iets aan te veranderen of te begrijpen. Probeer als je wilt uit te vinden waar die afschuw vandaan komt, waarom kijkt hij neer op de vroegere jou, wel die jou waar ie verliefd op is geworden overigens. Jij kijkt nu ook anders terug op de keuzes die je ooit gemaakt hebt, hij heeft die ervaring niet en die kun je hem ook niet bijbrengen.
Zou zn afschuw niet als meestal voort kunnen komen uit angst? Angst dat jij het ooit weer zou willen of zelfs doen, angst slechts 1 van de erg veel bedpartners te zijn, angst dat hij er op aangekeken wordt met een voormalig hoertje te zijn, misschien wel zelfs de angst dat ook hij zulke slechte afhankelijke keuzes zou kunnen maken als hij al zn zekerheden kwijt zou zijn geraakt?
Je weet het niet en er is maar een die het je kan vertellen, jouw keuze om het wel of niet te accepteren dat hij je wel of niet deelgenoot maakt in zn ideeen. Dat is voor hem dan een kwestie van durven, klein durven zijn tegenover jou, de door hem geredde schone...
Sterkte.
Let's play Twister, let's play Risk yeah
vrijdag 21 augustus 2009 om 11:47
Cherries, je wordt er heel klein van als iemand je vertelt dat je walgelijk, afschuwelijk en wat al niet meer bent. Dat moet niet binnen een liefdevolle relatie. Mag niet. Kan niet want je bent al door genoeg stront heen gehaald in je leven.
Je vriend kan dus kiezen. Jou met alles er op en er aan, of niet. Hij wist het, hij kan niet zeggen dat je het verzwegen hebt.
En jij hebt ook een keuze, jij hoeft het niet te pikken als iemand je niet neemt zoals je bent en een deel van jou afstotelijk vindt.
Misschien vind je ons wel veel te hard hier en te veel een oordeel vellen over je vriend maar we zien hier iedere dag vrouwen die zich kapot laten maken door in een relatie te blijven die eigenlijk niet goed voor ze is. Daarom wordt er zo op gehamerd dat je dit niet moet laten gebeuren.
En ik schrijf inderdaad 'kapot 'laten' maken'.
Vrouwen denken heel vaak dat ze zelf geen keuze hebben. Dat ze zelf niks te willen hebben, te wensen. Dat ze alleen maar hoop mogen hebben dat het overgaat, goed komt, beter wordt. En dat is niet zo.
Het is meestal aan die vrouwen zelf om hun leven leuker en beter van kwaliteit te maken, door hun eigen weg te gaan, door overduidelijke en keiharde grenzen te stellen. Ook aan zichzelf. Aan hoeveel ze incasseren en accepteren. Want dat is namelijk óók een keuze.
Jij hóeft dit niet te pikken en je hoeft er ook niet mee te leven. Laat je niks vertellen door iemand die van je zegt te houden maar een heel stuk van jou niet respecteert. Terwijl je nota bene zo jong was en zo onder invloed stond van alweer een kerel die je vertelde wat je moest doen.
Maak daar een eind aan Cherries. Laat niet een man, een partner, iemand die van je zegt te houden maar intussen een deel van jou veracht en verafschuwd, jou vertellen hoe het zit. Dat weet jij zelf het beste. Kom op voor jezelf, laat je niet kleineren en trek een grens aan wat je nog accepteert betreffende uitspraken over jou en je verleden. En laat hij anders fijn opzouten en een ander gaan vertellen wat er allemaal niet aan haar deugt. Jij hebt je portie wel gehad lijkt me.
Je vriend kan dus kiezen. Jou met alles er op en er aan, of niet. Hij wist het, hij kan niet zeggen dat je het verzwegen hebt.
En jij hebt ook een keuze, jij hoeft het niet te pikken als iemand je niet neemt zoals je bent en een deel van jou afstotelijk vindt.
Misschien vind je ons wel veel te hard hier en te veel een oordeel vellen over je vriend maar we zien hier iedere dag vrouwen die zich kapot laten maken door in een relatie te blijven die eigenlijk niet goed voor ze is. Daarom wordt er zo op gehamerd dat je dit niet moet laten gebeuren.
En ik schrijf inderdaad 'kapot 'laten' maken'.
Vrouwen denken heel vaak dat ze zelf geen keuze hebben. Dat ze zelf niks te willen hebben, te wensen. Dat ze alleen maar hoop mogen hebben dat het overgaat, goed komt, beter wordt. En dat is niet zo.
Het is meestal aan die vrouwen zelf om hun leven leuker en beter van kwaliteit te maken, door hun eigen weg te gaan, door overduidelijke en keiharde grenzen te stellen. Ook aan zichzelf. Aan hoeveel ze incasseren en accepteren. Want dat is namelijk óók een keuze.
Jij hóeft dit niet te pikken en je hoeft er ook niet mee te leven. Laat je niks vertellen door iemand die van je zegt te houden maar een heel stuk van jou niet respecteert. Terwijl je nota bene zo jong was en zo onder invloed stond van alweer een kerel die je vertelde wat je moest doen.
Maak daar een eind aan Cherries. Laat niet een man, een partner, iemand die van je zegt te houden maar intussen een deel van jou veracht en verafschuwd, jou vertellen hoe het zit. Dat weet jij zelf het beste. Kom op voor jezelf, laat je niet kleineren en trek een grens aan wat je nog accepteert betreffende uitspraken over jou en je verleden. En laat hij anders fijn opzouten en een ander gaan vertellen wat er allemaal niet aan haar deugt. Jij hebt je portie wel gehad lijkt me.
vrijdag 21 augustus 2009 om 13:39
Het heeft even op mn achtergrond meegedraaid 
Het feit dat het jou raakt dat ie je veroordeelt geeft eigenlijk wel aan dat het jezelf ook niet helemaal lekker zit, toch?
Er zijn er nogal een paar geweest die je weten te vertellen dat je jezelf hebt gered, dat is nu achteraf natuurlijk makkelijk zeggen maar ‘plaagt’ het jou dan misschien toch nog enigszins dat je toen blijkbaar je vriend wel nodig had om jou te redden, of met die andere logica, om jou de kans te geven jezelf te redden? Was hij de reddingsboei of degene die er een wierp? Hoe zie jij hem, hoe ziet hij zichzelf?
Afgezien daarvan ben je hem natuurlijk niks verschuldigd, hij koos ervoor om jou ‘te redden’ niet omdat jij dat zo graag wilde (ook wel maar dat was niet genoeg reden geweest als je lelijk en irritant zou zijn geweest) maar omdat hijzelf dat graag wilde. Je was, voor hem, de moeite waard, toen al.
Als hij nu zegt of door laat schemeren je niet als gelijkwaardig te zien houdt hij niet alleen van jou maar misschien nog wel meer van de controle of macht over jou.
Die heeft ie alleen zo lang jij hem die geeft.
Het feit dat het jou raakt dat ie je veroordeelt geeft eigenlijk wel aan dat het jezelf ook niet helemaal lekker zit, toch?
Er zijn er nogal een paar geweest die je weten te vertellen dat je jezelf hebt gered, dat is nu achteraf natuurlijk makkelijk zeggen maar ‘plaagt’ het jou dan misschien toch nog enigszins dat je toen blijkbaar je vriend wel nodig had om jou te redden, of met die andere logica, om jou de kans te geven jezelf te redden? Was hij de reddingsboei of degene die er een wierp? Hoe zie jij hem, hoe ziet hij zichzelf?
Afgezien daarvan ben je hem natuurlijk niks verschuldigd, hij koos ervoor om jou ‘te redden’ niet omdat jij dat zo graag wilde (ook wel maar dat was niet genoeg reden geweest als je lelijk en irritant zou zijn geweest) maar omdat hijzelf dat graag wilde. Je was, voor hem, de moeite waard, toen al.
Als hij nu zegt of door laat schemeren je niet als gelijkwaardig te zien houdt hij niet alleen van jou maar misschien nog wel meer van de controle of macht over jou.
Die heeft ie alleen zo lang jij hem die geeft.
Let's play Twister, let's play Risk yeah
vrijdag 21 augustus 2009 om 14:34
Lieve Cherries, ik denk dat ik hierover wel mee kan/mag praten. Elf jaar geleden leerde ik een jongen kennen. Ik had een eigen huis, een eigen bedrijf, alles zag er rooskleurig uit. We gingen al snel samenwonen en kregen een kind. Snel daarna raakte ik arbeidsongeschikt. Er bleef slechts een derde van mijn inkomen over.
Toen ging het mis. Mijn toenmalige partner nam het mij kwalijk dat we niet meer het leventje konden leiden dat we voor die tijd deden. Ik stelde niets voor, was niets, deugde nergens voor. Maar ja, we hadden wel een kindje samen, daarom wilde ik niet bij hem weg.
We kregen schulden. Erg veel schulden. En meneer deed geen enkele (financiele) stap terug, leefde er op los. Op een gegeven moment konden we bijna de huur niet meer betalen, kon ik vrijwel geen eten meer kopen voor ons kindje. En meneer maar zwaaien met zijn pas als het op zijn hobby aan kwam (daar ging duizenden euro's per jaar naar toe).
Uiteindelijk kwam ook ik in de prostitutie terecht. Vraag mij niet meer waarom, het gebeurde 'gewoon'. Ik was er zelf bij. Heb het niet tegengehouden. En toen ging het verder: ik was een hoer en deugde nu helemáál nergens meer voor! En omdat ik 'het' met andere mannen deed, mocht hij 'het' nu toch ook met andere vrouwen doen?!? Nee, niet voor geld, daar 'was hij niet van', maar met een vrijgezelle vriendin. Mijn vriendin notabene!!!
Uiteindelijk kwam ik er dus achter dat ze het inderdaad 'met elkaar deden' als ik in de club aan het werk was. Toen ik hem dwong tot een keuze kreeg hij losse handjes.
Er volgde een periode waarin ik mij los probeerde te maken van hem. Ik had een 'vluchtplan' bedacht. daar is uiteindelijk niets van terecht gekomen, want in het weekend dat ik dat zou gaan uitvoeren ging het bij ons in huis grandioos mis (huiselijk geweld) en is er politie bij geweest en is hij het huis uit gezet. Vanaf dat moment ben ik ook acuut gestopt met 'werken'. We zijn uiteindelijk 7 jaar samen geweest.
In die periode leerde ik mijn huidige echtgenoot kennen. Nog vóór we een eerste date hadden heb ik het hele verhaal uit de doeken gedaan. Ik was bang, erg bang, dat hij zou gaan rennen. Dat gebeurde gelukkig niet. We hebben een paar dates gehad.
Omdat ik plotsklaps was gestopt met 'werken' en de meiden in de club wisten van mijn 'vluchtplan', maar niet van de afloop daarvan (meiden in de club met wie ik eigenlijk best wel een leuke band had opgebouwd) wilde ik graag nog één keer terug. Afscheid nemen van die meiden. Mijn 'nieuwe lief' is met mij mee gegaan. En dat is goed geweest: hij wist nu waar ik het over had. Het verhaal kreeg een 'beeld'.
Er is nog veel over gepraat. Er is een streep onder gezet. Het staat absoluut niet tussen ons in gelukkig.
Mocht dat wel het geval geweest zijn, dan was de relatie niet gelijkwaardig geweest. En één ding had ik wel geleerd uit de vorige relatie: een ongelijkwaardige relatie wilde ik nooit meer! Dan had ik er dus een streep onder gezet, nog vóór we grote stappen gezet zouden hebben.
Inmiddels zijn we getrouwd, hebben we naast mijn zoon nog een dochter gekregen en ben ik nu zwanger van de derde. Zo zie je: het kán wel!
Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid toe!
Liefs, Gaea2.
Toen ging het mis. Mijn toenmalige partner nam het mij kwalijk dat we niet meer het leventje konden leiden dat we voor die tijd deden. Ik stelde niets voor, was niets, deugde nergens voor. Maar ja, we hadden wel een kindje samen, daarom wilde ik niet bij hem weg.
We kregen schulden. Erg veel schulden. En meneer deed geen enkele (financiele) stap terug, leefde er op los. Op een gegeven moment konden we bijna de huur niet meer betalen, kon ik vrijwel geen eten meer kopen voor ons kindje. En meneer maar zwaaien met zijn pas als het op zijn hobby aan kwam (daar ging duizenden euro's per jaar naar toe).
Uiteindelijk kwam ook ik in de prostitutie terecht. Vraag mij niet meer waarom, het gebeurde 'gewoon'. Ik was er zelf bij. Heb het niet tegengehouden. En toen ging het verder: ik was een hoer en deugde nu helemáál nergens meer voor! En omdat ik 'het' met andere mannen deed, mocht hij 'het' nu toch ook met andere vrouwen doen?!? Nee, niet voor geld, daar 'was hij niet van', maar met een vrijgezelle vriendin. Mijn vriendin notabene!!!
Uiteindelijk kwam ik er dus achter dat ze het inderdaad 'met elkaar deden' als ik in de club aan het werk was. Toen ik hem dwong tot een keuze kreeg hij losse handjes.
Er volgde een periode waarin ik mij los probeerde te maken van hem. Ik had een 'vluchtplan' bedacht. daar is uiteindelijk niets van terecht gekomen, want in het weekend dat ik dat zou gaan uitvoeren ging het bij ons in huis grandioos mis (huiselijk geweld) en is er politie bij geweest en is hij het huis uit gezet. Vanaf dat moment ben ik ook acuut gestopt met 'werken'. We zijn uiteindelijk 7 jaar samen geweest.
In die periode leerde ik mijn huidige echtgenoot kennen. Nog vóór we een eerste date hadden heb ik het hele verhaal uit de doeken gedaan. Ik was bang, erg bang, dat hij zou gaan rennen. Dat gebeurde gelukkig niet. We hebben een paar dates gehad.
Omdat ik plotsklaps was gestopt met 'werken' en de meiden in de club wisten van mijn 'vluchtplan', maar niet van de afloop daarvan (meiden in de club met wie ik eigenlijk best wel een leuke band had opgebouwd) wilde ik graag nog één keer terug. Afscheid nemen van die meiden. Mijn 'nieuwe lief' is met mij mee gegaan. En dat is goed geweest: hij wist nu waar ik het over had. Het verhaal kreeg een 'beeld'.
Er is nog veel over gepraat. Er is een streep onder gezet. Het staat absoluut niet tussen ons in gelukkig.
Mocht dat wel het geval geweest zijn, dan was de relatie niet gelijkwaardig geweest. En één ding had ik wel geleerd uit de vorige relatie: een ongelijkwaardige relatie wilde ik nooit meer! Dan had ik er dus een streep onder gezet, nog vóór we grote stappen gezet zouden hebben.
Inmiddels zijn we getrouwd, hebben we naast mijn zoon nog een dochter gekregen en ben ik nu zwanger van de derde. Zo zie je: het kán wel!
Ik wens je heel veel sterkte en wijsheid toe!
Liefs, Gaea2.
vrijdag 21 augustus 2009 om 15:01
quote:cherries22 schreef op 21 augustus 2009 @ 08:07:
Dankjewel Youk79, het moeilijke is juist dat ik mijn vriend al tot in den treure heb uitgelegd hoe het zover heeft kunnen komen. Natuurlijk snap ik achteraf van mezelf niet waarom ik niet gewoon ben weggegaan, voor mijn part naar een blijf-van-mijn-lijf huis. Maar goed; ik durfde destijds de stap niet te zetten.
Mijn vriend kan niet begrijpen dat ik dat leven verkoos boven onzekerheid, en als ik het zo bekijk, vind ik het ook moeilijk te aanvaarden.
Ik had gewoon heel weinig zelfvertrouwen, en koos voor de 'makkelijke, veilige weg'. (onzin natuurlijk, maar zo zag ik het toen) Mijn ex heeft me psychisch toendertijd gewoon afgebroken, ik was niks waard, ik was maar een hoer, ik maakte hem en iedereen ziek. Ook dreigde hij met zelfmoord, zei dat hij bij de dokter was geweest en dat hij kanker had, dat ie doodging. (ik was heel bang om weer iemand kwijt te raken) Achteraf sla ik mezelf voor m'n kop dat ik in al die lulpraatjes ben getrapt, maar goed, ik was toen gewoon zo stom.
TO, sinds wanneer is jouw voorgeschiedenis een keuze? Wie kiest er nu voor een liefde met losse handjes en gedwongen prostitutie... De enige die daarvoor verantwoordelijk was is je ex. Hij heeft jouw zwakte misbruikt. Uiteindelijk heb jij jezelf gered door het gevecht aan te gaan om hieruit te komen.
Hoe haalt hij het in zijn hoofd om jou daarop te veroordelen.
Ik prijs me gelukkig dat ik me geen voorstelling kan maken hoe vreselijk jouw situatie geweest moet zijn. Maar ik heb niet de ilusie dat ik in jouw situatie ineens zoveel betere keuzes zou hebben gemaakt als jij. En dat zou hij zich ook moeten beseffen.
Natuurlijk is het moeilijk om te dealen met het verleden van zijn vriendin. Maar dat is echt zijn probleem, daar hoef jij je niet voor te verdedigen, jij hebt dat ook niet gewilt.
Ik vindt het enorm knap wat je gedaan hebt. HIj zou juist trots op je moeten zijn, dat je uit zo'n situatie zo sterk terug bent gekomen.
Dankjewel Youk79, het moeilijke is juist dat ik mijn vriend al tot in den treure heb uitgelegd hoe het zover heeft kunnen komen. Natuurlijk snap ik achteraf van mezelf niet waarom ik niet gewoon ben weggegaan, voor mijn part naar een blijf-van-mijn-lijf huis. Maar goed; ik durfde destijds de stap niet te zetten.
Mijn vriend kan niet begrijpen dat ik dat leven verkoos boven onzekerheid, en als ik het zo bekijk, vind ik het ook moeilijk te aanvaarden.
Ik had gewoon heel weinig zelfvertrouwen, en koos voor de 'makkelijke, veilige weg'. (onzin natuurlijk, maar zo zag ik het toen) Mijn ex heeft me psychisch toendertijd gewoon afgebroken, ik was niks waard, ik was maar een hoer, ik maakte hem en iedereen ziek. Ook dreigde hij met zelfmoord, zei dat hij bij de dokter was geweest en dat hij kanker had, dat ie doodging. (ik was heel bang om weer iemand kwijt te raken) Achteraf sla ik mezelf voor m'n kop dat ik in al die lulpraatjes ben getrapt, maar goed, ik was toen gewoon zo stom.
TO, sinds wanneer is jouw voorgeschiedenis een keuze? Wie kiest er nu voor een liefde met losse handjes en gedwongen prostitutie... De enige die daarvoor verantwoordelijk was is je ex. Hij heeft jouw zwakte misbruikt. Uiteindelijk heb jij jezelf gered door het gevecht aan te gaan om hieruit te komen.
Hoe haalt hij het in zijn hoofd om jou daarop te veroordelen.
Ik prijs me gelukkig dat ik me geen voorstelling kan maken hoe vreselijk jouw situatie geweest moet zijn. Maar ik heb niet de ilusie dat ik in jouw situatie ineens zoveel betere keuzes zou hebben gemaakt als jij. En dat zou hij zich ook moeten beseffen.
Natuurlijk is het moeilijk om te dealen met het verleden van zijn vriendin. Maar dat is echt zijn probleem, daar hoef jij je niet voor te verdedigen, jij hebt dat ook niet gewilt.
Ik vindt het enorm knap wat je gedaan hebt. HIj zou juist trots op je moeten zijn, dat je uit zo'n situatie zo sterk terug bent gekomen.
vrijdag 21 augustus 2009 om 15:42
Wat een lieve reacties allemaal! Dat doet me echt heel veel goed!
Het is ook weer niet zo dat hij mij maar continu loopt te veroordelen, meestal komt het gewoon niet ter sprake. Het wordt angstvallig vermeden.
Maar als er bijvoorbeeld eens iets op televisie is, of we zien iets anders wat eraan doet denken. (ik ben bijvoorbeeld weleens een meisje uit de club tegengekomen) dan is het meteen mis.
Niet dat ie dan meteen met verwijten gaat strooien, maar hij zegt dan niets meer, krijgt een bepaalde blik in z'n ogen, de hele sfeer is dan verpest, en ik voel me dan verschrikkelijk. Je krijg een beetje het 'bedroefde vader' idee. Ik weet niet goed hoe ik het moet omschrijven.
In het begin ging ie wel met verwijten strooien, en we hebben er eindeloze ruzies om gehad.
We kwamen er helaas niet uit, het enige resultaat was dat ik er ontzettend boos en verdrietig om werd, dus we hebben er niet meer over gediscussieerd en geruzied. Het is ook heel lang niet meer ter sprake gekomen, en ik hoopte stiekem dat hij er nu wel mee om kon gaan. (wishful thinking) Niet dus, en dat was voor mij een enorme domper.
@not_me: ja, het zit me soms inderdaad niet lekker dat ik hem daar in het verleden voor nodig heb gehad, en dat ik niet bij machte was om er zelf een punt achter te zetten.
En het is ook zo dat hij zich schaamt, omdat hij met een ex-hoertje is. Dat heeft hij mij verteld. Hij heeft het ook tegen niemand verteld.
Over die angst had ik niet nagedacht, maar daar heb je inderdaad een punt.
Hij is een echte controlfreak, misschien speelt dat ook op een of andere manier mee.
We hebben verder wel een gelijkwaardige relatie, hij heeft mij juist gewezen op feit dat ik uit mijn slachtofferrol moest komen. En ik heb nu ook veel meer zelfvertrouwen. Maar als dat prostitutieverleden weer opspeelt, voel ik me ontzettend klein, bang, boos en minderwaardig. In een klap is al m'n zelfvertrouwen dan weg, en dan heb ik echt weer een paar dagen nodig om me weer goed te voelen. Ik kan zelf niet omgaan met het feit, dat híj er niet mee om kan gaan.
Ik zie mezelf niet meer als slachtoffer, vroeger wel, maar ik heb nu ook geleerd dat je je leven in eigen hand kunt nemen.
Ik hou heel erg veel van mijn vriend, maar hier moet ook echt iets aan gebeuren, anders zal het voor ons beiden niet gezond zijn om met elkaar verder te gaan. (laat staan ooit aan kinderen te beginnen
Nogmaals; jullie reacties doen me ontzettend goed! Het is de eerste keer dat ik dit met anderen deel, en dus ook eens te weten kom hoe een buitenstaander hierover denkt.
Het is ook weer niet zo dat hij mij maar continu loopt te veroordelen, meestal komt het gewoon niet ter sprake. Het wordt angstvallig vermeden.
Maar als er bijvoorbeeld eens iets op televisie is, of we zien iets anders wat eraan doet denken. (ik ben bijvoorbeeld weleens een meisje uit de club tegengekomen) dan is het meteen mis.
Niet dat ie dan meteen met verwijten gaat strooien, maar hij zegt dan niets meer, krijgt een bepaalde blik in z'n ogen, de hele sfeer is dan verpest, en ik voel me dan verschrikkelijk. Je krijg een beetje het 'bedroefde vader' idee. Ik weet niet goed hoe ik het moet omschrijven.
In het begin ging ie wel met verwijten strooien, en we hebben er eindeloze ruzies om gehad.
We kwamen er helaas niet uit, het enige resultaat was dat ik er ontzettend boos en verdrietig om werd, dus we hebben er niet meer over gediscussieerd en geruzied. Het is ook heel lang niet meer ter sprake gekomen, en ik hoopte stiekem dat hij er nu wel mee om kon gaan. (wishful thinking) Niet dus, en dat was voor mij een enorme domper.
@not_me: ja, het zit me soms inderdaad niet lekker dat ik hem daar in het verleden voor nodig heb gehad, en dat ik niet bij machte was om er zelf een punt achter te zetten.
En het is ook zo dat hij zich schaamt, omdat hij met een ex-hoertje is. Dat heeft hij mij verteld. Hij heeft het ook tegen niemand verteld.
Over die angst had ik niet nagedacht, maar daar heb je inderdaad een punt.
Hij is een echte controlfreak, misschien speelt dat ook op een of andere manier mee.
We hebben verder wel een gelijkwaardige relatie, hij heeft mij juist gewezen op feit dat ik uit mijn slachtofferrol moest komen. En ik heb nu ook veel meer zelfvertrouwen. Maar als dat prostitutieverleden weer opspeelt, voel ik me ontzettend klein, bang, boos en minderwaardig. In een klap is al m'n zelfvertrouwen dan weg, en dan heb ik echt weer een paar dagen nodig om me weer goed te voelen. Ik kan zelf niet omgaan met het feit, dat híj er niet mee om kan gaan.
Ik zie mezelf niet meer als slachtoffer, vroeger wel, maar ik heb nu ook geleerd dat je je leven in eigen hand kunt nemen.
Ik hou heel erg veel van mijn vriend, maar hier moet ook echt iets aan gebeuren, anders zal het voor ons beiden niet gezond zijn om met elkaar verder te gaan. (laat staan ooit aan kinderen te beginnen
Nogmaals; jullie reacties doen me ontzettend goed! Het is de eerste keer dat ik dit met anderen deel, en dus ook eens te weten kom hoe een buitenstaander hierover denkt.
vrijdag 21 augustus 2009 om 17:17
Als ie je continu liep te veroordelen was je al lang vertrokken, de meeste dingen die duidelijk zijn hebben ook wel een duidelijke oplossing, maar al die andere...
Het onderwerp wordt angstvallig vermeden, dat is dus blijkbaar niet de oplossing want daardoor blijft het tussen jullie in staan en komt het vooral omhoog op onverwachte momenten, alleen maar vervelender.
Die eindeloze ruzies kwam daar wel iets uit? Kunnen jullie enigszins van elkaar begrijpen waarom de ander niet wil (durft) toe te geven? Kun je inzien wat je vriend ‘kwijtraakt’ door jou gelijk te geven? Kan hij je dat uitleggen? Kun jij het omgekeerd aan hem uitleggen?
Zou je het hem durven te vertellen dat het jou dwars zit dat je hem destijds nodig had? Het is wel het meest heldere statement om zijn ingebeelde huidige positie van redder of partner duidelijk te krijgen. De redder zal zich bedreigd en miskend voelen, de partner zal blij zijn dat jij nu zo’n goed zelfbeeld hebt dat je eigenlijk een hekel aan de vroegere machteloze ‘ik’ hebt.
Hoe je het ook wendt of keert het is voor de meesten ook geen pluspunt, een ex-hoertje. Als heel ander voorbeeld, zou jij er bv graag mee te koop lopen dat je partner analfabeet oid is? Er is niks mis mee maar er wordt vaak genoeg op neergekeken.
Controle nodig hebben komt volgens mij altijd voort uit angst.
Dat hij er niet mee om kan gaan is niet iets waar jij wat aan kan doen, dat jij er niet mee om kan gaan dat hij dat niet kan is juist wel iets waar jij invloed op hebt. Waarom heb je daar moeite mee, waardoor wordt die minderwaardigheid getriggerd? De oplossing daarvoor moet je bij jezelf zoeken.
Het onderwerp wordt angstvallig vermeden, dat is dus blijkbaar niet de oplossing want daardoor blijft het tussen jullie in staan en komt het vooral omhoog op onverwachte momenten, alleen maar vervelender.
Die eindeloze ruzies kwam daar wel iets uit? Kunnen jullie enigszins van elkaar begrijpen waarom de ander niet wil (durft) toe te geven? Kun je inzien wat je vriend ‘kwijtraakt’ door jou gelijk te geven? Kan hij je dat uitleggen? Kun jij het omgekeerd aan hem uitleggen?
Zou je het hem durven te vertellen dat het jou dwars zit dat je hem destijds nodig had? Het is wel het meest heldere statement om zijn ingebeelde huidige positie van redder of partner duidelijk te krijgen. De redder zal zich bedreigd en miskend voelen, de partner zal blij zijn dat jij nu zo’n goed zelfbeeld hebt dat je eigenlijk een hekel aan de vroegere machteloze ‘ik’ hebt.
Hoe je het ook wendt of keert het is voor de meesten ook geen pluspunt, een ex-hoertje. Als heel ander voorbeeld, zou jij er bv graag mee te koop lopen dat je partner analfabeet oid is? Er is niks mis mee maar er wordt vaak genoeg op neergekeken.
Controle nodig hebben komt volgens mij altijd voort uit angst.
Dat hij er niet mee om kan gaan is niet iets waar jij wat aan kan doen, dat jij er niet mee om kan gaan dat hij dat niet kan is juist wel iets waar jij invloed op hebt. Waarom heb je daar moeite mee, waardoor wordt die minderwaardigheid getriggerd? De oplossing daarvoor moet je bij jezelf zoeken.
Let's play Twister, let's play Risk yeah
vrijdag 21 augustus 2009 om 21:20
quote:cherries22 schreef op 21 augustus 2009 @ 15:42:
Nogmaals; jullie reacties doen me ontzettend goed! Het is de eerste keer dat ik dit met anderen deel, en dus ook eens te weten kom hoe een buitenstaander hierover denkt.
Hoe weer een ander erover denkt: respect! Ik begrijp je schaamte wel, maar ik vind het eigenlijk alleen maar knap dat je uit die wereld hebt kunnen stappen waar jij in zat. Of het nou met hulp van je vriend was of niet. Oke, lang niet iedereen belandt in de prostitutie, maar ook lang niet iedereen verliest beiden ouders terwijl hij/zij middenin de puberteit zit. En het is niet meer dan logisch dat je, als je dat meemaakt, ontzettend in de knoop komt te zitten. Ook in de mate waarin jij dat zat. Sterker nog: ik denk dat heel veel anderen net zo in de knoop zouden zitten, als je op die leeftijd beiden ouders al kwijt bent geraakt. Misschien zou het bij een ander op een andere manier naar boven komen, en dus niet door in de prostitutie te belanden, maar dan nog. Er zijn zat andere manieren die ook heel ernstig zijn. En bedenk meid, dat het verleden je vormt. Jij hebt een hoop meegemaakt, en natuurlijk is dat behoorlijk rot en dat is dan nog maar zachtjes uitgesproken. Maar het heeft jou waarschijnlijk ook sterker gemaakt en dus verder gebracht dan mensen die minder meegemaakt hebben. Dáár zou je ook trots op kunnen zijn!
Verder zijn er al behoorlijk veel goede reacties gekomen op hoe jouw vriend ermee omgaat. Het enige wat ik daar nog over kan zeggen, is dat hij inderdaad wíst dat jij in dat vak belandt was. En dat het typisch een geval is van 'take it or leave it'. Dit is jouw verleden, het hoort bij jou. Hoe ernstig ook, je kunt het niet uit je verleden wissen. Dus of hij accepteert jou, met je verleden en al, of niet. Een middenweg is er niet. En ik vind eigenlijk dat hij gewoon begrip voor jou moeten hebben, ipv je om je verleden te veroordelen.
Nogmaals; jullie reacties doen me ontzettend goed! Het is de eerste keer dat ik dit met anderen deel, en dus ook eens te weten kom hoe een buitenstaander hierover denkt.
Hoe weer een ander erover denkt: respect! Ik begrijp je schaamte wel, maar ik vind het eigenlijk alleen maar knap dat je uit die wereld hebt kunnen stappen waar jij in zat. Of het nou met hulp van je vriend was of niet. Oke, lang niet iedereen belandt in de prostitutie, maar ook lang niet iedereen verliest beiden ouders terwijl hij/zij middenin de puberteit zit. En het is niet meer dan logisch dat je, als je dat meemaakt, ontzettend in de knoop komt te zitten. Ook in de mate waarin jij dat zat. Sterker nog: ik denk dat heel veel anderen net zo in de knoop zouden zitten, als je op die leeftijd beiden ouders al kwijt bent geraakt. Misschien zou het bij een ander op een andere manier naar boven komen, en dus niet door in de prostitutie te belanden, maar dan nog. Er zijn zat andere manieren die ook heel ernstig zijn. En bedenk meid, dat het verleden je vormt. Jij hebt een hoop meegemaakt, en natuurlijk is dat behoorlijk rot en dat is dan nog maar zachtjes uitgesproken. Maar het heeft jou waarschijnlijk ook sterker gemaakt en dus verder gebracht dan mensen die minder meegemaakt hebben. Dáár zou je ook trots op kunnen zijn!
Verder zijn er al behoorlijk veel goede reacties gekomen op hoe jouw vriend ermee omgaat. Het enige wat ik daar nog over kan zeggen, is dat hij inderdaad wíst dat jij in dat vak belandt was. En dat het typisch een geval is van 'take it or leave it'. Dit is jouw verleden, het hoort bij jou. Hoe ernstig ook, je kunt het niet uit je verleden wissen. Dus of hij accepteert jou, met je verleden en al, of niet. Een middenweg is er niet. En ik vind eigenlijk dat hij gewoon begrip voor jou moeten hebben, ipv je om je verleden te veroordelen.
vrijdag 21 augustus 2009 om 22:47
Ik vind je vriend niet eerlijk bezig zijn. Hij wist waar hij aan begon en hij koos daarvoor en nu vindt hij het vies enzo? Wat dacht hij in het begin dan? Dat hij dat stukje weg kon vegen? Zonder dit verleden was jij niet wie je nu bent. Heb je hem dat al vertelt? Hoelang wil hij dit tegen je gaan gebruiken?
En dit speelt al 7 jaar. Wat moet je nu de 7 magere jaren komen? Je nog schuldiger voelen? Met jouw verleden wijst hij een deel van jouw af. Wil jij zo verder?
Oh verdomme, ik kan toch zo kwaad worden om zoiets.
En dit speelt al 7 jaar. Wat moet je nu de 7 magere jaren komen? Je nog schuldiger voelen? Met jouw verleden wijst hij een deel van jouw af. Wil jij zo verder?
Oh verdomme, ik kan toch zo kwaad worden om zoiets.
vrijdag 21 augustus 2009 om 23:10
quote:loomii schreef op 21 augustus 2009 @ 09:50:
[...]
Dan had je vriend geen relatie met jou moeten beginnen. Punt.
Jij hebt het al zwaar genoeg gehad in het leven, jij verdient dubbel en dwars iemand die je leven mooier maakt. Niet iemand die je dankbaar moet zijn en je ondertussen naar beneden haalt.Ik ben het met de meeste posters in dit topic eens, maar deze vind ik zo erg waar! Meid, zie je huidige vriend niet als redder. Als hij niet kan dealen met je verleden dan houdt het eigenlijk op. Een verleden poets je niet zomaar uit, het heeft je gemaakt tot de mens die je nu bent. Als hij daar moeite mee heeft dan kan hij toch helemaal niet van je houden?
[...]
Dan had je vriend geen relatie met jou moeten beginnen. Punt.
Jij hebt het al zwaar genoeg gehad in het leven, jij verdient dubbel en dwars iemand die je leven mooier maakt. Niet iemand die je dankbaar moet zijn en je ondertussen naar beneden haalt.Ik ben het met de meeste posters in dit topic eens, maar deze vind ik zo erg waar! Meid, zie je huidige vriend niet als redder. Als hij niet kan dealen met je verleden dan houdt het eigenlijk op. Een verleden poets je niet zomaar uit, het heeft je gemaakt tot de mens die je nu bent. Als hij daar moeite mee heeft dan kan hij toch helemaal niet van je houden?
zaterdag 22 augustus 2009 om 14:22
Dat vind ik toch te makkelijk gesteld, bijna iedereen kent het toch wel dat een beslissing na verloop van tijd toch wat moeilijker na te leven wordt?
Als je voor de eerste keer stopt met roken denk je, gewoon stoppen, klaar. Als je voor het eerst met een echte kater wakker wordt zweer je bij jezelf, nooit weer drank. Ik weet dat het niet in verhouding staat maar dat geldt beide kanten op.
Hem verwijten dat ie er een probleem mee heeft is volgens mij niet de oplossing.
Dat hij er problemen mee heeft is natuurlijk heel vervelend maar kennelijk niet iets waar hij zich zo overheen kan zetten, dan lijkt het mij toch nog altijd beter dan het alternatief waarbij hij er wel problemen mee zou hebben maar dit niet zou laten blijken, als ie het dan altijd maar voor zich zou houden kan het alleen maar groter worden, kan TO in de veronderstelling komen dat het niet meer speelt en er makkelijker mee worden, moet hij nog eens extra slikken zonder iets te zeggen etc. tot het beyond repair beschadigd is, probeer zoiets te voorkomen zodra je het als probleem hebt herkend.
Als hij zich niet kan of wil inzetten om het op te lossen wordt het probleem een gegeven. Een gegeven waaraan TO haar consequenties kan verbinden.
Als je voor de eerste keer stopt met roken denk je, gewoon stoppen, klaar. Als je voor het eerst met een echte kater wakker wordt zweer je bij jezelf, nooit weer drank. Ik weet dat het niet in verhouding staat maar dat geldt beide kanten op.
Hem verwijten dat ie er een probleem mee heeft is volgens mij niet de oplossing.
Dat hij er problemen mee heeft is natuurlijk heel vervelend maar kennelijk niet iets waar hij zich zo overheen kan zetten, dan lijkt het mij toch nog altijd beter dan het alternatief waarbij hij er wel problemen mee zou hebben maar dit niet zou laten blijken, als ie het dan altijd maar voor zich zou houden kan het alleen maar groter worden, kan TO in de veronderstelling komen dat het niet meer speelt en er makkelijker mee worden, moet hij nog eens extra slikken zonder iets te zeggen etc. tot het beyond repair beschadigd is, probeer zoiets te voorkomen zodra je het als probleem hebt herkend.
Als hij zich niet kan of wil inzetten om het op te lossen wordt het probleem een gegeven. Een gegeven waaraan TO haar consequenties kan verbinden.
Let's play Twister, let's play Risk yeah
