Kinderen
alle pijlers
tijd voor mezelf
maandag 24 augustus 2009 om 14:55
Hallo allemaal,
Ik heb een dochtertje van 2 jaar waar ik dolblij mee ben. Stapelgek ben ik op haar, ze is alles wat ik me heb kunnen wensen in een kind, het beste wat me ooit is overkomen. Echt hoor, alle clichées zijn wat dit betreft waar.
Maar dan... ik heb het idee dat ik nooit meer de oude ben geworden na de bevalling. Heb af en toe last van depressieve stemmingen, ben futloos, moe, heb nergens zin in of energie voor, ik voel me afgesloten van de wereld en aan de andere kant heb ik ook geen behoefte aan contact... met andere woorden, ik zit gewoon niet lekker in mijn vel. Nadat ik bij de huisarts ben geweest, heb ik een paar gesprekken met een psycholoog gehad. Daar kwam uit dat ik wat meer tijd voor mezelf zou willen. Even voor de duidelijkheid, ik werk 4 dagen per week, één dag zorg ik alleen voor mijn dochter, en in het weekend doen we zo veel mogelijk dingen met z'n drieën (mijn man, mijn dochter en ik). Voor de bevalling had ik dus één dag per week "voor mezelf". Nu blijkt uit die gesprekken met de psycholoog dat ik dat mis, en dat het me (misschien) daardoor niet lukt om weer lekker in mijn vel te komen zitten.
Ik weet het niet hoor, ik vind dat zo dubbel: aan de ene kant geniet ik enorm van het samenzijn met mijn dochter. Ik kijk er echt naar uit die ene dag per week dat ik alleen met haar ben, en ik zou het echt niet willen missen. Ik wil dus ook absoluut niet dat ze een dag extra naar de creche gaat zodat ik een dag "voor mezelf" heb. En ik wil ook niet het weekend missen, dat wij lekker met z'n drieën zijn, dat is voor mij ook heel waardevol. De enige oplossing zou zijn om een dag minder te gaan werken. Maar los van de financiële consequenties, of dat wel of niet kan, vind ik het zo raar van mezelf. Ik bedoel, ik hoor andere moeders er nooit over dat ze meer tijd voor zichzelf nodig hebben, of dat het ze niet lukt om weer de oude te worden na de bevalling. Ligt het echt aan mij? En zo ja, waar ligt het precies aan? Nogmaals, ik ben stapelgek op mijn dochter, ik geniet met volle teugen als ik bij haar ben, daar ligt het niet aan. Waarom heb ik dan zo'n behoefte aan tijd voor mezelf? En zijn er ook andere moeders die dat herkennen?
Ik heb een dochtertje van 2 jaar waar ik dolblij mee ben. Stapelgek ben ik op haar, ze is alles wat ik me heb kunnen wensen in een kind, het beste wat me ooit is overkomen. Echt hoor, alle clichées zijn wat dit betreft waar.
Maar dan... ik heb het idee dat ik nooit meer de oude ben geworden na de bevalling. Heb af en toe last van depressieve stemmingen, ben futloos, moe, heb nergens zin in of energie voor, ik voel me afgesloten van de wereld en aan de andere kant heb ik ook geen behoefte aan contact... met andere woorden, ik zit gewoon niet lekker in mijn vel. Nadat ik bij de huisarts ben geweest, heb ik een paar gesprekken met een psycholoog gehad. Daar kwam uit dat ik wat meer tijd voor mezelf zou willen. Even voor de duidelijkheid, ik werk 4 dagen per week, één dag zorg ik alleen voor mijn dochter, en in het weekend doen we zo veel mogelijk dingen met z'n drieën (mijn man, mijn dochter en ik). Voor de bevalling had ik dus één dag per week "voor mezelf". Nu blijkt uit die gesprekken met de psycholoog dat ik dat mis, en dat het me (misschien) daardoor niet lukt om weer lekker in mijn vel te komen zitten.
Ik weet het niet hoor, ik vind dat zo dubbel: aan de ene kant geniet ik enorm van het samenzijn met mijn dochter. Ik kijk er echt naar uit die ene dag per week dat ik alleen met haar ben, en ik zou het echt niet willen missen. Ik wil dus ook absoluut niet dat ze een dag extra naar de creche gaat zodat ik een dag "voor mezelf" heb. En ik wil ook niet het weekend missen, dat wij lekker met z'n drieën zijn, dat is voor mij ook heel waardevol. De enige oplossing zou zijn om een dag minder te gaan werken. Maar los van de financiële consequenties, of dat wel of niet kan, vind ik het zo raar van mezelf. Ik bedoel, ik hoor andere moeders er nooit over dat ze meer tijd voor zichzelf nodig hebben, of dat het ze niet lukt om weer de oude te worden na de bevalling. Ligt het echt aan mij? En zo ja, waar ligt het precies aan? Nogmaals, ik ben stapelgek op mijn dochter, ik geniet met volle teugen als ik bij haar ben, daar ligt het niet aan. Waarom heb ik dan zo'n behoefte aan tijd voor mezelf? En zijn er ook andere moeders die dat herkennen?
maandag 24 augustus 2009 om 14:58
Ik ben zelf niet moeder want ongewenst kinderloos. In mijn omgeving heeft zo'n beetje iedereen kinderen. Mijn ervaring is dat best veel vrouwen (en mannen) hiermee zitten. Het is dus helemaal niet raar dat jij die behoefte hebt. Het zegt ook niets over de liefde of toewijding die jij voor je kind voelt.
Ik zou zeggen durf ook voor jezelf te kiezen en zoek samen met je man een manier waardoor je wat meer aan jezelf toekomt. Dat heb je verdiend. En mensen die dat niet (willen) snappen zullen er altijd zijn.
Ik zou zeggen durf ook voor jezelf te kiezen en zoek samen met je man een manier waardoor je wat meer aan jezelf toekomt. Dat heb je verdiend. En mensen die dat niet (willen) snappen zullen er altijd zijn.
maandag 24 augustus 2009 om 15:01
Ik denk dat dat per persoon verschilt. Ik heb ook behoefte aan tijd voor mezelf. En dat heb ik dus ook geregeld. Ik krijg daar regelmatig opmerkingen over, maar daar doe ik en kan ik niks mee. Ik heb nou eenmaal behoefte aan tijd voor mezelf. Ik ben daardoor een leukere en relaxte moeder.
Ik heb een flexibel rooster en kan mijn vrije dagen dus zelf inplannen. En die plan ik dus een paar keer per maand in als de kinderen naar school/creche zijn. Soms ben ik alleen vrij die dag en is man werken, soms heb ik nachtdienst en is man alleen thuis, en soms samen met man vrij, zodat we samen lekker een dag hebben. Ik vind het heerlijk, en zou niet anders willen. En dat andere vrouwen daar geen behoefte aan hebben, dat is ook prima natuurlijk, maar ik wel.
Ik heb een flexibel rooster en kan mijn vrije dagen dus zelf inplannen. En die plan ik dus een paar keer per maand in als de kinderen naar school/creche zijn. Soms ben ik alleen vrij die dag en is man werken, soms heb ik nachtdienst en is man alleen thuis, en soms samen met man vrij, zodat we samen lekker een dag hebben. Ik vind het heerlijk, en zou niet anders willen. En dat andere vrouwen daar geen behoefte aan hebben, dat is ook prima natuurlijk, maar ik wel.
maandag 24 augustus 2009 om 15:06
quote:dorinde schreef op 24 augustus 2009 @ 15:04:
Ik kan je niet echt helpen, maar je moet je zeker niet met andere moeders gaan vergelijken.
Heel veel mensen gaan deze gevoelens niet met andere delen, die voelen zich ook een zeur of schamen zich.
En er zijn ook echte oer moeders die het wel allemaal makkelijk aan kunnen.
Waar het hem in zit, weet ik ook niet.
Maar als ik het stukje van je lees, ga ik voor een dagje minder werken. (Als dat mogelijk is.)
SuccesDenk niet dat het altijd te maken heeft met makkelijk aan kunnen. Het is ook: aan wíllen kunnen. Ik wíl het soms niet aankunnen en gewoon die tijd voor mezelf hebben.
Ik kan je niet echt helpen, maar je moet je zeker niet met andere moeders gaan vergelijken.
Heel veel mensen gaan deze gevoelens niet met andere delen, die voelen zich ook een zeur of schamen zich.
En er zijn ook echte oer moeders die het wel allemaal makkelijk aan kunnen.
Waar het hem in zit, weet ik ook niet.
Maar als ik het stukje van je lees, ga ik voor een dagje minder werken. (Als dat mogelijk is.)
SuccesDenk niet dat het altijd te maken heeft met makkelijk aan kunnen. Het is ook: aan wíllen kunnen. Ik wíl het soms niet aankunnen en gewoon die tijd voor mezelf hebben.
maandag 24 augustus 2009 om 15:09
Zeer herkenbaar, ik heb ook (heel) veel tijd voor mezelf nodig en dat is lastig nu met 2 kids.
Maar herken het helemaal. Doe je verder nog wat met de psycholoog? Want alleen tijd voor jezelf nemen lijkt me een beetje weinig om ineens van het depri gevoel af te komen. Weet je zeker dat daar de hele oplossing in zit?????
Maar herken het helemaal. Doe je verder nog wat met de psycholoog? Want alleen tijd voor jezelf nemen lijkt me een beetje weinig om ineens van het depri gevoel af te komen. Weet je zeker dat daar de hele oplossing in zit?????
Verander wat je niet kunt accepteren en accepteer wat je niet kunt veranderen
maandag 24 augustus 2009 om 15:11
Tja, is het relevant of andere moeders tijd voor zichzelf nodig hebben? Jij hebt het kennelijk wel. Sport je bijvoorbeeld? Dat zijn mijn momenten voor mezelf. Of een keer een dagje iets met vriendinnen doen, als dat gaat in overleg met je man. Of minder gaan werken je kind naar de opvang laten gaan, of eens in de twee weken minder werken.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
maandag 24 augustus 2009 om 15:12
maandag 24 augustus 2009 om 15:13
jeetje, wat lief, alleen maar positieve reacties! dank jullie wel!
ik weet het niet, ik voel me er inderdaad ook schuldig door. Zo van, hoezo tijd voor mezelf, andere moeders doen het toch ook, en dan met meer dan één kind.
En hoe moet het dan als we een tweede kindje zouden willen?
en fleurtje, wat je zegt dat je je werk als tijd voor jezelf beschouwt, dat heb ik ook gehad, maar dit is ook sinds de bevalling veranderd. Het is alsof het me allemaal niets meer kan schelen, ik vind het gewoon niet belangrijk meer en ik krijg er ook geen energie meer door.
ik weet het niet, ik voel me er inderdaad ook schuldig door. Zo van, hoezo tijd voor mezelf, andere moeders doen het toch ook, en dan met meer dan één kind.
En hoe moet het dan als we een tweede kindje zouden willen?
en fleurtje, wat je zegt dat je je werk als tijd voor jezelf beschouwt, dat heb ik ook gehad, maar dit is ook sinds de bevalling veranderd. Het is alsof het me allemaal niets meer kan schelen, ik vind het gewoon niet belangrijk meer en ik krijg er ook geen energie meer door.
maandag 24 augustus 2009 om 15:14
maandag 24 augustus 2009 om 15:15
quote:maarweereensmo schreef op 24 augustus 2009 @ 15:13:
en fleurtje, wat je zegt dat je je werk als tijd voor jezelf beschouwt, dat heb ik ook gehad, maar dit is ook sinds de bevalling veranderd. Het is alsof het me allemaal niets meer kan schelen, ik vind het gewoon niet belangrijk meer en ik krijg er ook geen energie meer door.Het staat los van het feit of het me nog kan schelen of niet, of dat ik het belangrijk vind of niet. Het voelt als tijd voor mezelf, omdat er simpelweg geen kleine kinderen zijn die iets van me willen, geen partner die ook wil dat ik gezellig ben, geen klok die ik in de gaten kan houden, er gedachtes zijn die ik es af kan denken zonder dat iemand iets wil...
en fleurtje, wat je zegt dat je je werk als tijd voor jezelf beschouwt, dat heb ik ook gehad, maar dit is ook sinds de bevalling veranderd. Het is alsof het me allemaal niets meer kan schelen, ik vind het gewoon niet belangrijk meer en ik krijg er ook geen energie meer door.Het staat los van het feit of het me nog kan schelen of niet, of dat ik het belangrijk vind of niet. Het voelt als tijd voor mezelf, omdat er simpelweg geen kleine kinderen zijn die iets van me willen, geen partner die ook wil dat ik gezellig ben, geen klok die ik in de gaten kan houden, er gedachtes zijn die ik es af kan denken zonder dat iemand iets wil...
maandag 24 augustus 2009 om 15:18
Tijd voor jezelf kan niet 's avonds? Met een vriendin eens in de week/twee weken een filmpje pakken, of naar een sportschool of lekker met koopavond de stad in?
Misschien zou het al schelen als je wat minder in het huishouden hoefde te doen en op zoek zou gaan naar een werkster .
Misschien zou het al schelen als je wat minder in het huishouden hoefde te doen en op zoek zou gaan naar een werkster .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 24 augustus 2009 om 15:21
Fleur: Ik ben het helemaal met je eens dat -tijd voor jezelf- enorm kan schelen in de KANS op een depressie. Maar wat als je die al hebt dan? Dan lijkt me -tijd voor jezelf- een eerste uitgangspunt maar niet de oplossing.
Dus zeker -tijd voor jezelf- nemen maar ook eerlijk tegen jezelf zijn en kijken of dat alles is wat er schort.
Geen energie meer uit je werk, geen gevoelens meer hebben daarover enz enz wat TO allemaal schrijft klinkt mij al meer in de oren dan: alleen extra tijd voor jezelf nodig.
Dus zeker -tijd voor jezelf- nemen maar ook eerlijk tegen jezelf zijn en kijken of dat alles is wat er schort.
Geen energie meer uit je werk, geen gevoelens meer hebben daarover enz enz wat TO allemaal schrijft klinkt mij al meer in de oren dan: alleen extra tijd voor jezelf nodig.
Verander wat je niet kunt accepteren en accepteer wat je niet kunt veranderen
maandag 24 augustus 2009 om 15:22
hoi,
Ook hier zeer herkenbaar. ik heb 3 kinderen en een baan.
ik wil je 1 tip geven; kies voor jezelf als je voelt dat je het nodig hebt! Ik ben aan dat gevoel voorbij gegaan en dat heeft geresulteerd in een paar maanden "overspannen". Jaren lang heb ik klaar gestaan voor mijn man en kinderen (met liefde, laat dat duidelijk zijn) en mijn werk. Op een gegeven moment kon ik wel gillen; LAAT ME MET RUST!
Ben een paar maanden thuis geweest en ja, ik ben er weer, weet veel duidelijker aan te geven wat ik wil en vooral wat ik niet wil.
Ook ik dacht altijd; je laat je kind toch niet naar het kdv/bso gaan als je zelf vrij bent? Wel dus, is veel gezonder op de lange termijn. (om maar een voorbeeld te noemen)
Ik ben ook heel makkelijk geworden in dingen als boodschappen laten bezorgen, werkster, oppas vragen etc.
Nou ja, om een lang verhaal kort te houden; luister naar je gevoel!
Ook hier zeer herkenbaar. ik heb 3 kinderen en een baan.
ik wil je 1 tip geven; kies voor jezelf als je voelt dat je het nodig hebt! Ik ben aan dat gevoel voorbij gegaan en dat heeft geresulteerd in een paar maanden "overspannen". Jaren lang heb ik klaar gestaan voor mijn man en kinderen (met liefde, laat dat duidelijk zijn) en mijn werk. Op een gegeven moment kon ik wel gillen; LAAT ME MET RUST!
Ben een paar maanden thuis geweest en ja, ik ben er weer, weet veel duidelijker aan te geven wat ik wil en vooral wat ik niet wil.
Ook ik dacht altijd; je laat je kind toch niet naar het kdv/bso gaan als je zelf vrij bent? Wel dus, is veel gezonder op de lange termijn. (om maar een voorbeeld te noemen)
Ik ben ook heel makkelijk geworden in dingen als boodschappen laten bezorgen, werkster, oppas vragen etc.
Nou ja, om een lang verhaal kort te houden; luister naar je gevoel!
maandag 24 augustus 2009 om 15:27
Ik herken hier veel in. Heb een zoontje van 1 en voel me ook vaak futloos en moe. Voorheen had ik veel tijd voor mezelf, nu ben ik nooit meer alleen en is de zorg voor mijn zoontje en het huishouden (verhuisd van klein appartement naar huis met tuin) erbij gekomen.
Dus ik vind het niet raar van jou, ik zou ook wel meer tijd voor mezelf willen. Misschien zijn we alletwee raar
Wat je zou kunnen doen, zonder meteen een dag minder te gaan werken, is af en toe een vrije dag opnemen. Kind naar creche, man naar werk, mama met boek in de tuin, lekker even de stad in of zomaar ff een tukje op de bank doen. Zaaaaaaaalig!
Dus ik vind het niet raar van jou, ik zou ook wel meer tijd voor mezelf willen. Misschien zijn we alletwee raar
Wat je zou kunnen doen, zonder meteen een dag minder te gaan werken, is af en toe een vrije dag opnemen. Kind naar creche, man naar werk, mama met boek in de tuin, lekker even de stad in of zomaar ff een tukje op de bank doen. Zaaaaaaaalig!
maandag 24 augustus 2009 om 15:33
quote:fleurtje schreef op 24 augustus 2009 @ 15:22:
Je hebt wel een punt, Chica. Ik moet het ook nuanceren: als je een depressie voelt aankomen, dan zou je pas op de plaats moeten maken.
Of beter nog, voorwaarden creëren zodat je het voorkomen kunt. Mensen die meerder malen een depressie hebben doorgemaakt weten vaak de luxerende factoren. Hier kan je op inspelen. Soms voorkom je het niet helemaal maar kan het wel schelen in de ernst van de klachten.
TO: logisch dat je tijd voor jezelf wilt, dat is een hele menselijke behoefte. Dat je moeder bent betekent niet dat je je gehele leven in dienst stelt van een kind. Ik ken heel veel vrouwen die het heerlijk vinden om een dagje (of meer) alleen te zijn. Moeders zijn ook nog steeds autonome wezens en het is heerlijk om daar voldoende aandacht aan te besteden. Als je jezelf regelmatig de tijd gunt om op te laden ben je ook nog eens een veel leukere moeder.
Je hebt wel een punt, Chica. Ik moet het ook nuanceren: als je een depressie voelt aankomen, dan zou je pas op de plaats moeten maken.
Of beter nog, voorwaarden creëren zodat je het voorkomen kunt. Mensen die meerder malen een depressie hebben doorgemaakt weten vaak de luxerende factoren. Hier kan je op inspelen. Soms voorkom je het niet helemaal maar kan het wel schelen in de ernst van de klachten.
TO: logisch dat je tijd voor jezelf wilt, dat is een hele menselijke behoefte. Dat je moeder bent betekent niet dat je je gehele leven in dienst stelt van een kind. Ik ken heel veel vrouwen die het heerlijk vinden om een dagje (of meer) alleen te zijn. Moeders zijn ook nog steeds autonome wezens en het is heerlijk om daar voldoende aandacht aan te besteden. Als je jezelf regelmatig de tijd gunt om op te laden ben je ook nog eens een veel leukere moeder.
maandag 24 augustus 2009 om 15:48
