Kinderen
alle pijlers
Afscheid van mijn prinses
donderdag 10 september 2009 om 10:10
Ik ben verdrietig. Ik wil mijn verhaal gewoon even kwijt. Voor het eerst als trouwe forumbezoekster sta ik hier met eigen naam. Ik wil mijn forumnaam graag prive houden omdat ik vrij vaak hier te vinden ben. Maar dit gaat mijn leven aan, dit raakt me in het diepste van mijn ziel. Geen alias, gewoon wie ik ben.
Je werd op straat geboren. Je bedje leek nergens op, en van kraamvisite was geen sprake. Je toekomst onzeker, geen melk in je flesje. Je moeder baarde je, ze stond op, bond je op haar rug en gaf je je leven. En God, wat hield ze van je!!! Trots was ze, zielsgelukkig met jou. Voor jou zou ze alles doen, voor jou zou ze leven! Acht jaar later stierf ze. Jij bleef alleen achter. Je vader kende je alleen van de keren dat hij dronken je moeder betastte. Je sloeg. Je herkende hem als geen ander toen hij die nacht kwam om je zus te halen. Hij verkocht haar aan een onbekende man. Hij kreeg er een fles whisky voor. Goedkope gore troep die hij toch niet lekker vond, maar dronk om zijn leven te vergeten. Je zus verdween, je zag haar nooit meer terug. Die verhalen kende jij maar al te goed. Je vriendinnetje werd eerder al op straat aangevallen. Haar ogen werden haar ontnomen, en de rest van haar lichaam was goed voor de prostitutie. Je stond erbij en keek ernaar, bevroren en niet in staat iets te doen. Huilen kon je niet. Niet meer.
Je moeder hield van je, lieve prinses, oh, wat hield ze van je! Uit liefde voor jou gaf ze je aan ons. Niets werd geregeld, niets op papier. We mochten je hebben, moesten je een toekomst geven. Dat zij je gedragen had was haar grote eer. Wij moesten zorgen dat je het leven kreeg wat je verdiende. Ik weet zeker dat je moeder nachtenlang gehuild moet hebben om het leven dat ze je niet kon geven. Om de afstand, maar ook om het mooie leven dat je zou gaan krijgen. Je verhuisde naar een opvanghuis. Je mocht naar school. Je groeide, ontwikkelde. Je moeder was trots op je. Wat moet ze gehuild hebben toen ze voelde dat ze dood zou gaan. Wat moet ze door een hel zijn gegaan toen ze voor jou verzweeg dat jullie elkaar niet meer zouden zien. Ze moet zich verscheurd hebben gevoeld toen ze je de laatste keer vertelde dat je nieuwe ouders zou krijgen die je mee zouden nemen naar de zee. Een grote zee die aan het einde samen zou komen met de hemel. Ze stierf op een mooie lentedag. Je vond haar toen je haar bezocht, haar wilde vertellen over je nieuwe school, je vriendinnetjes en je leven. Ze lag naast haar schamele inboedel. Overleden, helemaal alleen. Ze had gedaan wat ze kon lieve Prinses. En daarmee had ze jou het leven gegeven.
Je mocht met ons mee naar Nederland. Je had niemand meer. Je leerde spelen, krijten en tekenen. Je leerde wat het was om te lachen. Je leerde dat in Nederland poezen in een huis wonen en slapen in een warme mand. Je ging in bad, in echt warm water! Je kreeg een mooie jurk, de mooiste die je ooit had gehad. We leerden je zwemmen, voor het geval je in het water zou vallen. Voordat je ging slapen streken we over je haar en vertelden we over je moeder. Je lieve moeder, wat zou ze trots geweest zijn op je! We leerden dat je met haar kon praten als je naar de maan keek. Je mocht een kind zijn. We houden zoveel van je lieve Prinses, meer dan jij ooit kunt weten! We lazen je voor, over liefde “tot de maan en terug, zoveeeeeel!!!” We lachten om je lieve Nederlandse uitspraak, je lieve lach. We zijn zo gelukkig met je!
Dinsdag zag je voor het eerst in je leven de zee. Je had je mooiste jurk aangetrokken. De zee, met aan het einde de hemel. Je liet je vallen, plat op je buik, en genoot! Zelden heb ik je zo gelukkig gezien als toen je spatterde in zee! Oh lieve Prinses, je was prachtig! Aan het einde van de dag trokken je voetjes krom. Je kon niet meer lopen. We hebben je gedragen, zodat je toch nog kon genieten.
Je bent zo ziek. Gelukkig waren we er op tijd bij. Vijf weken nadat je met het grote vliegtuig in Nederland kwam werd de diagnose gesteld: je bent ernstig ziek. Zonder medicijnen heb je geen toekomst. Je zit opgesloten in je lichaam, en op den duur zullen ook je hersentjes achteruit gaan. Dat duurt niet eens zo lang. We hebben geen tijd te verliezen. Ziekenhuisbezoeken wisselen we af met mooie dagen. De dieren, je opblaasbadje,en de zee.
Je laat je vallen in de zee en schatert het uit! Precies 24 uur later komt het telefoontje: je mag niet bij ons blijven en moet terug naar Nepal. Daarmee is het vonnis getekend. Je gaat dood.
Je medicijnen zijn nog niet op orde, je bent nog niet ingesteld. Je kunt nog niet terug lieve Prinses. Waar moet je heen? Je vader dreigt je te verkopen, je moeder is niet meer. Je had je ouders gevonden, ze brachten je naar de zee! Lieverd, we hebben op de kop af nog drie weken! Drie weken om te vechten voor jouw leven. Lieverd, je grenzeloze vertrouwen in ons, in het leven en alles wat je mee hebt mogen maken…. hou het nog even vast!
En ondertussen… iedereen die ons helpen kan, alstublieft, help ons!!!!
Je werd op straat geboren. Je bedje leek nergens op, en van kraamvisite was geen sprake. Je toekomst onzeker, geen melk in je flesje. Je moeder baarde je, ze stond op, bond je op haar rug en gaf je je leven. En God, wat hield ze van je!!! Trots was ze, zielsgelukkig met jou. Voor jou zou ze alles doen, voor jou zou ze leven! Acht jaar later stierf ze. Jij bleef alleen achter. Je vader kende je alleen van de keren dat hij dronken je moeder betastte. Je sloeg. Je herkende hem als geen ander toen hij die nacht kwam om je zus te halen. Hij verkocht haar aan een onbekende man. Hij kreeg er een fles whisky voor. Goedkope gore troep die hij toch niet lekker vond, maar dronk om zijn leven te vergeten. Je zus verdween, je zag haar nooit meer terug. Die verhalen kende jij maar al te goed. Je vriendinnetje werd eerder al op straat aangevallen. Haar ogen werden haar ontnomen, en de rest van haar lichaam was goed voor de prostitutie. Je stond erbij en keek ernaar, bevroren en niet in staat iets te doen. Huilen kon je niet. Niet meer.
Je moeder hield van je, lieve prinses, oh, wat hield ze van je! Uit liefde voor jou gaf ze je aan ons. Niets werd geregeld, niets op papier. We mochten je hebben, moesten je een toekomst geven. Dat zij je gedragen had was haar grote eer. Wij moesten zorgen dat je het leven kreeg wat je verdiende. Ik weet zeker dat je moeder nachtenlang gehuild moet hebben om het leven dat ze je niet kon geven. Om de afstand, maar ook om het mooie leven dat je zou gaan krijgen. Je verhuisde naar een opvanghuis. Je mocht naar school. Je groeide, ontwikkelde. Je moeder was trots op je. Wat moet ze gehuild hebben toen ze voelde dat ze dood zou gaan. Wat moet ze door een hel zijn gegaan toen ze voor jou verzweeg dat jullie elkaar niet meer zouden zien. Ze moet zich verscheurd hebben gevoeld toen ze je de laatste keer vertelde dat je nieuwe ouders zou krijgen die je mee zouden nemen naar de zee. Een grote zee die aan het einde samen zou komen met de hemel. Ze stierf op een mooie lentedag. Je vond haar toen je haar bezocht, haar wilde vertellen over je nieuwe school, je vriendinnetjes en je leven. Ze lag naast haar schamele inboedel. Overleden, helemaal alleen. Ze had gedaan wat ze kon lieve Prinses. En daarmee had ze jou het leven gegeven.
Je mocht met ons mee naar Nederland. Je had niemand meer. Je leerde spelen, krijten en tekenen. Je leerde wat het was om te lachen. Je leerde dat in Nederland poezen in een huis wonen en slapen in een warme mand. Je ging in bad, in echt warm water! Je kreeg een mooie jurk, de mooiste die je ooit had gehad. We leerden je zwemmen, voor het geval je in het water zou vallen. Voordat je ging slapen streken we over je haar en vertelden we over je moeder. Je lieve moeder, wat zou ze trots geweest zijn op je! We leerden dat je met haar kon praten als je naar de maan keek. Je mocht een kind zijn. We houden zoveel van je lieve Prinses, meer dan jij ooit kunt weten! We lazen je voor, over liefde “tot de maan en terug, zoveeeeeel!!!” We lachten om je lieve Nederlandse uitspraak, je lieve lach. We zijn zo gelukkig met je!
Dinsdag zag je voor het eerst in je leven de zee. Je had je mooiste jurk aangetrokken. De zee, met aan het einde de hemel. Je liet je vallen, plat op je buik, en genoot! Zelden heb ik je zo gelukkig gezien als toen je spatterde in zee! Oh lieve Prinses, je was prachtig! Aan het einde van de dag trokken je voetjes krom. Je kon niet meer lopen. We hebben je gedragen, zodat je toch nog kon genieten.
Je bent zo ziek. Gelukkig waren we er op tijd bij. Vijf weken nadat je met het grote vliegtuig in Nederland kwam werd de diagnose gesteld: je bent ernstig ziek. Zonder medicijnen heb je geen toekomst. Je zit opgesloten in je lichaam, en op den duur zullen ook je hersentjes achteruit gaan. Dat duurt niet eens zo lang. We hebben geen tijd te verliezen. Ziekenhuisbezoeken wisselen we af met mooie dagen. De dieren, je opblaasbadje,en de zee.
Je laat je vallen in de zee en schatert het uit! Precies 24 uur later komt het telefoontje: je mag niet bij ons blijven en moet terug naar Nepal. Daarmee is het vonnis getekend. Je gaat dood.
Je medicijnen zijn nog niet op orde, je bent nog niet ingesteld. Je kunt nog niet terug lieve Prinses. Waar moet je heen? Je vader dreigt je te verkopen, je moeder is niet meer. Je had je ouders gevonden, ze brachten je naar de zee! Lieverd, we hebben op de kop af nog drie weken! Drie weken om te vechten voor jouw leven. Lieverd, je grenzeloze vertrouwen in ons, in het leven en alles wat je mee hebt mogen maken…. hou het nog even vast!
En ondertussen… iedereen die ons helpen kan, alstublieft, help ons!!!!
vrijdag 11 september 2009 om 14:50
quote:Mariannanas schreef op 11 september 2009 @ 14:38:
Wat onfortuinlijk dat jullie ervoor hebben gekozen de media te benaderen (of valt die beslissing nog terug te draaien?). Ik ben jarenlang als advocaat werkzaam geweest in het vreemdelingenrecht, en ik weet uit ervaring dat het benaderen van de media vrijwel altijd een slecht plan is. Dan wordt er ruchtbaarheid gegeven aan een zaak waar in stilte best een uitzondering voor gemaakt had kunnen worden. Wordt het een publieke zaak, dan geef je de staatssecretaris geen enkele mogelijkheid meer om een uitzondering te maken zonder precedenten te scheppen. Ik raad je dus ten zeerste aan NIET de media te benaderen, als dat niet al gebeurd is.
Verder: zorg ervoor dat je een advocaat hebt die zeer gespecialiseerd is in vreemdelingenrecht en mik op een verblijfvergunning voor bepaalde tijd op humanitaire gronden (dan zou ik meer de nadruk leggen op het feit dat het meisje in het land van herkomst hoogstwaarschijnlijk de prostitutie ingaat dan op de medische gronden. Die laatste moeten natuurlijk ook genoemd worden, maar ik raad je aan ook zeker het eerste zeer grondig te benoemen).
Ik wens je heel veel sterkte en succes met deze afschuwelijke situatie.
Remember de familie Gümus van een paar jaar geleden. Als Vluchtelingenwerk hun grote mond had gehouden over deze man was hij nu nog gewoon kleermaker te Amsterdam.
Ik weet ook het een en ander van het Vreemdelingenrecht en ben het hartgrondig eens met Mariannanas. Niet doen. Kijk naar het verleden en leer er van. Al die asielzoekers die in hongerstaking gingen, hun monden en ogen dichtnaaiden. Heeft niks geholpen.
Succes er mee.
Wat onfortuinlijk dat jullie ervoor hebben gekozen de media te benaderen (of valt die beslissing nog terug te draaien?). Ik ben jarenlang als advocaat werkzaam geweest in het vreemdelingenrecht, en ik weet uit ervaring dat het benaderen van de media vrijwel altijd een slecht plan is. Dan wordt er ruchtbaarheid gegeven aan een zaak waar in stilte best een uitzondering voor gemaakt had kunnen worden. Wordt het een publieke zaak, dan geef je de staatssecretaris geen enkele mogelijkheid meer om een uitzondering te maken zonder precedenten te scheppen. Ik raad je dus ten zeerste aan NIET de media te benaderen, als dat niet al gebeurd is.
Verder: zorg ervoor dat je een advocaat hebt die zeer gespecialiseerd is in vreemdelingenrecht en mik op een verblijfvergunning voor bepaalde tijd op humanitaire gronden (dan zou ik meer de nadruk leggen op het feit dat het meisje in het land van herkomst hoogstwaarschijnlijk de prostitutie ingaat dan op de medische gronden. Die laatste moeten natuurlijk ook genoemd worden, maar ik raad je aan ook zeker het eerste zeer grondig te benoemen).
Ik wens je heel veel sterkte en succes met deze afschuwelijke situatie.
Remember de familie Gümus van een paar jaar geleden. Als Vluchtelingenwerk hun grote mond had gehouden over deze man was hij nu nog gewoon kleermaker te Amsterdam.
Ik weet ook het een en ander van het Vreemdelingenrecht en ben het hartgrondig eens met Mariannanas. Niet doen. Kijk naar het verleden en leer er van. Al die asielzoekers die in hongerstaking gingen, hun monden en ogen dichtnaaiden. Heeft niks geholpen.
Succes er mee.
vrijdag 11 september 2009 om 15:00
Rhana, ik ben het helemaal eens met Mariannanas. Ik heb ook jaren ervaring en ben nog steeds werkzaam in die wereld, alleen dan van de andere kant. Je biedt geen enkele ruimte als je de publiciteit zoekt. In dit stadium gaat dat zeker tegen je werken. Zoiets kan altijd nog, als je al je mogelijkheden hebt geprobeerd en je een definitieve afwijzing hebt gehad.
Er zijn hele goeie advocatenkantoren die gespecialiseerd zijn in vreemdelingenrecht, maar de meeste advocaten doen dit 'erbij' en ik zie vaak dat advocaten steken laten vallen. Vreemdelingenrecht is echt complex, onderschat dat niet. Ik hoop dat je goeie tips krijgt van Mariannanas.
Er zijn hele goeie advocatenkantoren die gespecialiseerd zijn in vreemdelingenrecht, maar de meeste advocaten doen dit 'erbij' en ik zie vaak dat advocaten steken laten vallen. Vreemdelingenrecht is echt complex, onderschat dat niet. Ik hoop dat je goeie tips krijgt van Mariannanas.
vrijdag 11 september 2009 om 15:01
Wat ik me afvraag (en dat is niet om vervelend te doen);
Als Prinses straks terug is in Nepal, en door haar vader wordt verkocht, hoe gaat dat dan verder met de medicijnen???
Je kunt haar toch moeilijk een voorraad meegeven voor de komende tien jaar. En iemand die haar meeneemt voor prostitutie, zal geen interesse hebben in wat zij nodig heeft. Denk ik.
Als Prinses straks terug is in Nepal, en door haar vader wordt verkocht, hoe gaat dat dan verder met de medicijnen???
Je kunt haar toch moeilijk een voorraad meegeven voor de komende tien jaar. En iemand die haar meeneemt voor prostitutie, zal geen interesse hebben in wat zij nodig heeft. Denk ik.
vrijdag 11 september 2009 om 15:02
quote:Rhana schreef op 11 september 2009 @ 14:57:
Tot zover zijn de media: dit forum, hyvespagina, en een petitiepagina. wellicht al teveel?Nee, dat denk ik niet. Alleen ga niet de schrijvende pers opzoeken zodat je verhaal in de Telegraaf ofzo komt. Ook het plaatstelijke sufferdje niet. Niet doen. En al helemaal geen tv. Hoe verleidelijk het ook is, het helpt niet. Je stelt de Staatssecretaris voor een voldongen feit en het enige wat zij dan nog kan doen is zich strikt aan de wet houden.
Tot zover zijn de media: dit forum, hyvespagina, en een petitiepagina. wellicht al teveel?Nee, dat denk ik niet. Alleen ga niet de schrijvende pers opzoeken zodat je verhaal in de Telegraaf ofzo komt. Ook het plaatstelijke sufferdje niet. Niet doen. En al helemaal geen tv. Hoe verleidelijk het ook is, het helpt niet. Je stelt de Staatssecretaris voor een voldongen feit en het enige wat zij dan nog kan doen is zich strikt aan de wet houden.
vrijdag 11 september 2009 om 15:05
quote:novina schreef op 11 september 2009 @ 15:00:
Rhana, ik ben het helemaal eens met Mariannanas. Ik heb ook jaren ervaring en ben nog steeds werkzaam in die wereld, alleen dan van de andere kant. Je biedt geen enkele ruimte als je de publiciteit zoekt. In dit stadium gaat dat zeker tegen je werken. Zoiets kan altijd nog, als je al je mogelijkheden hebt geprobeerd en je een definitieve afwijzing hebt gehad.
Er zijn hele goeie advocatenkantoren die gespecialiseerd zijn in vreemdelingenrecht, maar de meeste advocaten doen dit 'erbij' en ik zie vaak dat advocaten steken laten vallen. Vreemdelingenrecht is echt complex, onderschat dat niet. Zeer hartgrondig mee eens.
Rhana, ik ben het helemaal eens met Mariannanas. Ik heb ook jaren ervaring en ben nog steeds werkzaam in die wereld, alleen dan van de andere kant. Je biedt geen enkele ruimte als je de publiciteit zoekt. In dit stadium gaat dat zeker tegen je werken. Zoiets kan altijd nog, als je al je mogelijkheden hebt geprobeerd en je een definitieve afwijzing hebt gehad.
Er zijn hele goeie advocatenkantoren die gespecialiseerd zijn in vreemdelingenrecht, maar de meeste advocaten doen dit 'erbij' en ik zie vaak dat advocaten steken laten vallen. Vreemdelingenrecht is echt complex, onderschat dat niet. Zeer hartgrondig mee eens.
.
vrijdag 11 september 2009 om 15:08
Wat fijn dat er hier deskundigen zijn die je advies geven.
Ik heb totaal geen tips, ik wil je alleen maar steunen. Ik hoop dat prinses hier mag blijven, voor haar, voor jou en voor mezelf. Om toch te kunnen blijven geloven in rechtvaardigheid want dit klinkt allemaal zo oneerlijk.
Heel veel succes in je strijd tegen dit onrecht en voor de liefde!
Ik heb totaal geen tips, ik wil je alleen maar steunen. Ik hoop dat prinses hier mag blijven, voor haar, voor jou en voor mezelf. Om toch te kunnen blijven geloven in rechtvaardigheid want dit klinkt allemaal zo oneerlijk.
Heel veel succes in je strijd tegen dit onrecht en voor de liefde!
vrijdag 11 september 2009 om 15:09
Ik heb even goed bekeken wie nu wat heeft gezegd in ons proces en twee zaken door elkaar gehaald: er zijn twee mensen echt actief mee bezig. 1. ACTIVIST. .2. ADVOCAAT.
ACTIVIST zei dat we zoveel mogelijk media moeten zoeken.
ADVOCAAT zei van niet. Beiden komen hier vanavond langs voor overleg. ADVOCAAT benadrukt inderdaad geen tv op te zoeken. Goed, want daar zijn we geen voorstander van. Op tv, telegraaf en noem maar op krijg je rampverhalen en zieligheid waar we niet op zitten te wachten en dat weerhield ons in eerste instantie al. ACTIVIST raadde het wel aan. Onze bewandelde weg tot nu toe is dus zoals gezegd: hyves,viva en petitie, iets wat volgens advocaat geen kwaad kan.
Maar dan rijst bij mij de vraag: petities zijn toch ook de openbaarheid zoeken? Of heb ik dat nou mis?Soms is de wereld best verwarrend als ie op zn kop staat!!!!
ACTIVIST zei dat we zoveel mogelijk media moeten zoeken.
ADVOCAAT zei van niet. Beiden komen hier vanavond langs voor overleg. ADVOCAAT benadrukt inderdaad geen tv op te zoeken. Goed, want daar zijn we geen voorstander van. Op tv, telegraaf en noem maar op krijg je rampverhalen en zieligheid waar we niet op zitten te wachten en dat weerhield ons in eerste instantie al. ACTIVIST raadde het wel aan. Onze bewandelde weg tot nu toe is dus zoals gezegd: hyves,viva en petitie, iets wat volgens advocaat geen kwaad kan.
Maar dan rijst bij mij de vraag: petities zijn toch ook de openbaarheid zoeken? Of heb ik dat nou mis?Soms is de wereld best verwarrend als ie op zn kop staat!!!!
vrijdag 11 september 2009 om 15:10
Wat je nog wel kunt doen, in de toekomst (!), is je zaak voorleggen aan een lid van de Tweede Kamer. Ben je lid van een politieke partij? Zoek dan alvast uit wie vreemdelingenzaken in zijn portefeuille heeft. Hou per direct een soort logboek bij, zodat je tegen de tijd dat je diegene nodig hebt een goed gestructureerd verhaal kunt voorleggen.
vrijdag 11 september 2009 om 15:13
Mamalelie, je doet echt niet vervelend als je je dat terecht afvraagt. Dat is dus ook het lastige aan het verhaal. Die medicatie kan ze op afstand krijgen omdat we er zelf vaak zijn. Verder woont ze in ons eigen huis waar we tot nu toe niet meer kunnen doen dan haar fysiek beschermen tegen haar vader. Als ze inderdaad verkocht zou worden ( iets dat we met zn allen bestrijden, ik ben zelfs bereid om er zelf heen te gaan en ertussen te springen mocht het zover komen!) dan is er inderdaad geen weg meer terug en krijgt ze inderdaad geen medicijnen. Haar vriendinnetje is in de prostitutie beland zonder ogen en met een nier minder ( orgaandonatie ) en haar lichaam was goed voor de rest. Zeker ben ik dus ook dat in bordelen echt niet gedacht wordt aan 2 ons groente, 2 ons fruit en een medicijnpilletje driemaaldaags. Maar tot het zover is: dit meisje leeft in nepal ook al onder onze hoede en we doen alles om haar te beschermen!
vrijdag 11 september 2009 om 15:15
quote:Rhana schreef op 11 september 2009 @ 15:09:
Ik heb even goed bekeken wie nu wat heeft gezegd in ons proces en twee zaken door elkaar gehaald: er zijn twee mensen echt actief mee bezig. 1. ACTIVIST. .2. ADVOCAAT.
ACTIVIST zei dat we zoveel mogelijk media moeten zoeken.
ADVOCAAT zei van niet. Beiden komen hier vanavond langs voor overleg. ADVOCAAT benadrukt inderdaad geen tv op te zoeken. Goed, want daar zijn we geen voorstander van. Op tv, telegraaf en noem maar op krijg je rampverhalen en zieligheid waar we niet op zitten te wachten en dat weerhield ons in eerste instantie al. ACTIVIST raadde het wel aan. Onze bewandelde weg tot nu toe is dus zoals gezegd: hyves,viva en petitie, iets wat volgens advocaat geen kwaad kan.
Maar dan rijst bij mij de vraag: petities zijn toch ook de openbaarheid zoeken? Of heb ik dat nou mis?Soms is de wereld best verwarrend als ie op zn kop staat!!!!
Jemig, Rhana, blij dat je hier op het forum je verhaal doet! Activisten bedoelen het goed, maar veel verder dan leuzen als "het is belachelijk dat..." komen ze vaak niet. Een advocaat zoekt uit waar je recht op hebt en behartigt jouw belangen, in de breedste zin.
En over je vraag: je hebt het zelf in de hand. Alleen als je nog geen zaak hebt, waar gaat je petitie dan precies over? Ik geef toe dat ik niet alle pagina's heb doorgelezen, maar zolang er nog rechtsmiddelen zijn, hebben petities weinig zin.
Ik denk niet dat jij je zorgen hoeft maken over ophef rond jouw petitie, als jij zelf die ophef niet maakt. Maar pas op dat mensen om je heen, met hun goeie bedoelingen, wel altijd blijven overleggen met jou, en niet zelf publiciteit zoeken.
Ik heb even goed bekeken wie nu wat heeft gezegd in ons proces en twee zaken door elkaar gehaald: er zijn twee mensen echt actief mee bezig. 1. ACTIVIST. .2. ADVOCAAT.
ACTIVIST zei dat we zoveel mogelijk media moeten zoeken.
ADVOCAAT zei van niet. Beiden komen hier vanavond langs voor overleg. ADVOCAAT benadrukt inderdaad geen tv op te zoeken. Goed, want daar zijn we geen voorstander van. Op tv, telegraaf en noem maar op krijg je rampverhalen en zieligheid waar we niet op zitten te wachten en dat weerhield ons in eerste instantie al. ACTIVIST raadde het wel aan. Onze bewandelde weg tot nu toe is dus zoals gezegd: hyves,viva en petitie, iets wat volgens advocaat geen kwaad kan.
Maar dan rijst bij mij de vraag: petities zijn toch ook de openbaarheid zoeken? Of heb ik dat nou mis?Soms is de wereld best verwarrend als ie op zn kop staat!!!!
Jemig, Rhana, blij dat je hier op het forum je verhaal doet! Activisten bedoelen het goed, maar veel verder dan leuzen als "het is belachelijk dat..." komen ze vaak niet. Een advocaat zoekt uit waar je recht op hebt en behartigt jouw belangen, in de breedste zin.
En over je vraag: je hebt het zelf in de hand. Alleen als je nog geen zaak hebt, waar gaat je petitie dan precies over? Ik geef toe dat ik niet alle pagina's heb doorgelezen, maar zolang er nog rechtsmiddelen zijn, hebben petities weinig zin.
Ik denk niet dat jij je zorgen hoeft maken over ophef rond jouw petitie, als jij zelf die ophef niet maakt. Maar pas op dat mensen om je heen, met hun goeie bedoelingen, wel altijd blijven overleggen met jou, en niet zelf publiciteit zoeken.
vrijdag 11 september 2009 om 15:17
Oh ja,om de verwarring niet te groot te maken ( ik lees mijn eigen post terug) : we hebben twee huizen. een in nepal met 22 kinders en een ouderstel waarvan de vader oorspronkelijk ooit door ons financieel geadopteerd werd via een andere stichting. Toen we ons eigen opvanghuis op gingen zetten is dit zijn levenstaak en gezin geworden en dit gaat al jaaaren goed! Het tweede huis is gewoon hier in Nederland, waar ik zelf ook ben opgegroeid. Met een zus, maar niet met mijn "adoptiezussen en broers
vrijdag 11 september 2009 om 15:19
"Novina, ik hoop dat we dat aardig in de hand hebben op dit moment, omdat we communiceren dat we in het belang van de meisjes alleen maar in overleg met elkaar werken. Dit is enerzijds soms lastig omdat het regelen, communiceren, teruglezen en teruggrijpen is. Maar anderzijds zijn mensen dan ook niet "zelfstandig"aan het werk, wat voor mij ook een rust is!
Ik blijf in elk geval posten. Handig, want zoals ik al zei staat de wereld soms op zn kop en weet je even niet precies wat je allemaal moet doen!
Ik blijf in elk geval posten. Handig, want zoals ik al zei staat de wereld soms op zn kop en weet je even niet precies wat je allemaal moet doen!
vrijdag 11 september 2009 om 15:28
quote:Rhana schreef op 11 september 2009 @ 15:14:
NOVINA, dank voor deze tip! Deze ga ik vanavond direct doorspreken met advocaat!
Je hebt hem niet van mij, ik zal het altijd ontkennen
En nog iets, als je echt uitgeprocedeerd raakt, dan nog kun je beter eerst proberen met een brief aan de Staatssecretaris je zaak onder haar aandacht te brengen. Als dat niks uithaalt, dan kun je altijd nog Kamerleden en journalisten inschakelen. Kortom, geef Justitie de ruimte om jouw zaak ´stil´ af te handelen, in jouw voordeel.
Veel sterkte!
NOVINA, dank voor deze tip! Deze ga ik vanavond direct doorspreken met advocaat!
Je hebt hem niet van mij, ik zal het altijd ontkennen
En nog iets, als je echt uitgeprocedeerd raakt, dan nog kun je beter eerst proberen met een brief aan de Staatssecretaris je zaak onder haar aandacht te brengen. Als dat niks uithaalt, dan kun je altijd nog Kamerleden en journalisten inschakelen. Kortom, geef Justitie de ruimte om jouw zaak ´stil´ af te handelen, in jouw voordeel.
Veel sterkte!
vrijdag 11 september 2009 om 17:13
quote:koeka schreef op 10 september 2009 @ 23:51:
Ik las dat de IND op dit moment niet bereid is om Sirjana een verblijf op medische gronden toe te staan. Ik weet niet of het onmiddellijk iets op zou leveren, maar aangezien je in alle gevallen rechtstreeks of onrechtsreeks met het IND te maken zult blijven hebben, is het heel nuttig om te zorgen dat je daar een rechtstreeks contactpersoon krijgt. Een naam waar je steeds naar kunt vragen, iemand die het hele verhaal en alle achtergronden kent en die zich betrokken voelt bij Sirjana's dossier. Beperk de communicatie dus niet tot de officiële schriftelijke verzoeken, maar zorg dat je ook telefonisch contact hebt en ga desnoods langs.
Regels en criteria blijven regels en criteria, maar dossiers moeten nog altijd beoordeeld worden door mensen en dan kan het enorm schelen of je bij zo'n dienst iemand aan "jullie kant" hebt staan.
Ik weet dat men bij de IND ongelukkig is met het beeld van koude, onmenselijke organisatie dat vaak wordt neergezet, en media-aandacht e.d. is keizen voor diezelfde benadering. Mede daarom leek het me zinnig om te proberen om hen toch nog eens op hun "menselijke kant" aan te spreken; misschien levert het iets op.
Onderdrukzetten middels media en handtekeningenacties zou ik nog niet doen, zolang je niet hebt geprobeerd om er met de IND alsnog uit te komen.
Even mezelf gequoot, aangezien ik dit punt toch nog eens wilde benadrukken. Het is echt zinnig om éérst te proberen om er samen met de IND uit te komen. De weg van de stille diplomatie zogezegd.
Als dat echt op niets uit zou lopen, kun je altijd nog de publiciteit zoeken, maar ik zou dat voorlopig beschouwen als een last resort, een weg die je pas moet bewandelen als alle andere opties uitgeput zijn. Als je dit doet, positioneer je je min of meer tegenover de IND, en dan is er geen weg meer terug en sluit je alle andere opties uit
Ik las dat de IND op dit moment niet bereid is om Sirjana een verblijf op medische gronden toe te staan. Ik weet niet of het onmiddellijk iets op zou leveren, maar aangezien je in alle gevallen rechtstreeks of onrechtsreeks met het IND te maken zult blijven hebben, is het heel nuttig om te zorgen dat je daar een rechtstreeks contactpersoon krijgt. Een naam waar je steeds naar kunt vragen, iemand die het hele verhaal en alle achtergronden kent en die zich betrokken voelt bij Sirjana's dossier. Beperk de communicatie dus niet tot de officiële schriftelijke verzoeken, maar zorg dat je ook telefonisch contact hebt en ga desnoods langs.
Regels en criteria blijven regels en criteria, maar dossiers moeten nog altijd beoordeeld worden door mensen en dan kan het enorm schelen of je bij zo'n dienst iemand aan "jullie kant" hebt staan.
Ik weet dat men bij de IND ongelukkig is met het beeld van koude, onmenselijke organisatie dat vaak wordt neergezet, en media-aandacht e.d. is keizen voor diezelfde benadering. Mede daarom leek het me zinnig om te proberen om hen toch nog eens op hun "menselijke kant" aan te spreken; misschien levert het iets op.
Onderdrukzetten middels media en handtekeningenacties zou ik nog niet doen, zolang je niet hebt geprobeerd om er met de IND alsnog uit te komen.
Even mezelf gequoot, aangezien ik dit punt toch nog eens wilde benadrukken. Het is echt zinnig om éérst te proberen om er samen met de IND uit te komen. De weg van de stille diplomatie zogezegd.
Als dat echt op niets uit zou lopen, kun je altijd nog de publiciteit zoeken, maar ik zou dat voorlopig beschouwen als een last resort, een weg die je pas moet bewandelen als alle andere opties uitgeput zijn. Als je dit doet, positioneer je je min of meer tegenover de IND, en dan is er geen weg meer terug en sluit je alle andere opties uit
vrijdag 11 september 2009 om 17:28
Oh, sorry ik heb slecht gelezen. Ik zie nu dat je die overwegingen zelf inmiddels ook al had. Maar wat wil je dan met die petitie doen? Achter de hand houden voor wanneer het toch nodig blijkt te zijn ofzo?
Ik denk niet dat het mogelijk is om zo'n petitie echt low profile te houden. Voordat je het weet, heeft iemand er al weer extra ruchtbaarheid aan gegeven of een link op een blog geplaatst ofzo. Het is een illusie dat je dit zelf in dit hand zou kunnen houden, zeker in de wereld van internet.
Ik denk niet dat het mogelijk is om zo'n petitie echt low profile te houden. Voordat je het weet, heeft iemand er al weer extra ruchtbaarheid aan gegeven of een link op een blog geplaatst ofzo. Het is een illusie dat je dit zelf in dit hand zou kunnen houden, zeker in de wereld van internet.
